Λεωφορείον ο Πόθος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λεωφορείον ο Πόθος
A-Streetcar-Named-Desire-Poster.jpg.jpg
Σκηνοθεσία Ελία Καζάν
Παραγωγή Τσαρλς Φέλντμαν
Σενάριο Τένεσι Ουίλιαμς
Πρωταγωνιστές Βίβιαν Λι
Μάρλον Μπράντο
Κιμ Χάντερ
Καρλ Μάλντεν
Μουσική Άλεξ Νορθ
Φωτογραφία Χάρι Στράντλινγκ
Πρώτη προβολή Country flag 18/9/1951
Διάρκεια 120 λεπτά
Προέλευση Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Γλώσσα Aγγλικά
Έπεται
Σελίδα Cine.gr
δεδομέναπ  σ  ε )

Το Λεωφορείον ο Πόθος (αγγλικά: A Streetcar named Desire) είναι ταινία του σκηνοθέτη Ελία Καζάν γυρισμένη το 1951. Βασίζεται στο ομώνυμο δράμα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η ταινία έλαβε δώδεκα υποψηφιότητες και βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία όσκαρ.

Το 1997, το Λεωφορείον ο Πόθος έλαβε την 45η θέση ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου[1].

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπλάνς (Βίβιαν Λι), μια καθηγήτρια από τις Νότιες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδελφή της Στέλλα (Κιμ Χάντερ), που ζει με τον άντρα της Στάνλεϋ Κοβάλσκυ (Μάρλον Μπράντο) στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει την Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα που αφαιρούν ένα ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.

Βραβεία όσκαρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία προτάθηκε για δώδεκα Όσκαρ το 1951, λαμβάνοντας συνολικά τέσσερα βραβεία Όσκαρ, εκ των οποίων τα τρία ήταν για τις ερμηνείες των Λι, Μάλντεν και Χάντερ. Είναι η μοναδική ταινία μέχρι και σήμερα που έχει λάβει τρία ερμηνευτικά βραβεία και μοιράζεται το ρεκόρ με την ταινία του 1976 Το Δίκτυο. Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ο μοναδικός από τους ηθοποιούς της ταινίας που ήταν υποψήφιοι που δεν τιμήθηκε με το βραβείο, το οποίο έχασε από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Η βασίλισσα της Αφρικής, ενώ η ταινία έχασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας από το Ένας Αμερικανός στο Παρίσι.[2]

Βράβευση:

  • Α’ Γυναικείου Ρόλου – Βίβιαν Λι
  • Β’ Ανδρικού Ρόλου – Καρλ Μάλντεν
  • Β’ Γυναικείου Ρόλου – Κιμ Χάντερ
  • Καλλιτεχνικής διεύθυνσης (σκηνικών) – Ρίτσαρντ Ντέι και Τζορτζ Χόπκινς

Υποψηφιότητα:

  • Καλύτερης Ταινίας – Τσαρλς Φέλντμαν
  • Α’ Ανδρικού Ρόλου – Μάρλον Μπράντο
  • Σκηνοθεσίας – Ελία Καζάν
  • Διασκευασμένου Σεναρίου – Τένεσι Ουίλιαμς
  • Φωτογραφίας, Ασπρόμαυρη ταινία – Χάρι Στράντλινγκ
  • Μουσικής Επένδυσης - Άλεξ Νορθ
  • Ειδικών εφέ και ήχου - Νέιθαν Λέβινσον
  • Κοστουμιών - Λουσίντα Μπάλαρντ


Award Result Notes
Best Motion Picture Νίκη Charles K. Feldman, producer
Winner was Arthur Freed (MGM) – An American in Paris
Best Director Υποψηφιότητα Elia Kazan
Winner was George StevensA Place in the Sun
Best Actor Υποψηφιότητα Marlon Brando
Winner was Humphrey BogartThe African Queen
Best Actress Νίκη Vivien Leigh
Best Writing, Screenplay Νίκη Tennessee Williams
Winner was Harry Brown and Michael WilsonA Place in the Sun
Best Supporting Actor Νίκη Karl Malden
Best Supporting Actress Νίκη Kim Hunter
Best Art Direction–Set Decoration, Black-and-White Νίκη Richard Day and George Hopkins
Best Cinematography, Black-and-White Νίκη Harry Stradling
Winner was William C. MellorA Place in the Sun
Best Costume Design, Black-and-White Νίκη Lucinda Ballard
Winner was Edith HeadA Place in the Sun
Best Music, Score of a Dramatic or Comedy Picture Υποψηφιότητα Alex North
Winner was Franz WaxmanA Place in the Sun
Best Sound Recording Νίκη Nathan Levinson
Winner was Douglas ShearerThe Great Caruso

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «AFI's 100 Years...100 Stars». American Film Institute. http://www.afi.com/tvevents/100years/stars.aspx. Ανακτήθηκε στις 23/10/2006. 
  2. «NY Times: A Streetcar Named Desire». NY Times. http://movies.nytimes.com/movie/47311/A-Streetcar-Named-Desire/details. Ανακτήθηκε στις 2008-12-19.