Λεωφορείον ο Πόθος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Λεωφορείον ο Πόθος
ΣκηνοθεσίαΕλία Καζάν[1][2][3]
ΠαραγωγήCharles K. Feldman
ΣενάριοΤένεσι Ουίλιαμς και Oscar Saul
Βασισμένο σεΛεωφορείο ο Πόθος
ΠρωταγωνιστέςΒίβιαν Λι[1][2][4], Μάρλον Μπράντο[1][2][4], Κιμ Χάντερ[1][2][4], Καρλ Μάλντεν[1][4][5], Νικ Ντένις[4][6], Ρίτσαρντ Γκάρικ[4][6], Ρούντι Μποντ[4][6], Charles Wagenheim[7], Peg Hillias, Ράιτ Κινγκ, Μίκυ Κουν και Μαριέτα Κάντι
ΜουσικήΆλεξ Νορθ
ΦωτογραφίαΧάρι Στράντλινγκ
ΜοντάζΝτέιβιντ Γουέϊσμπαρτ
Εταιρεία παραγωγήςWarner Bros. και Warner Bros. Pictures
ΔιανομήWarner Bros. και Netflix
Πρώτη προβολή1951, 9  Σεπτεμβρίου 1951 (Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)[8], 18  Σεπτεμβρίου 1951 (Μπέβερλι Χιλς)[8], 19  Σεπτεμβρίου 1951 (Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής)[8], 19  Οκτωβρίου 1951 (Καναδάς)[8] και 1  Δεκεμβρίου 1951 (Γερμανία)[8]
Διάρκεια120 λεπτά
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαΑγγλικά
Βίβιαν Λι και Ράιτ Κινγκ σε σκηνή της ταινίας

Το Λεωφορείον ο πόθος (αγγλικά: A Streetcar named Desire) είναι ταινία του σκηνοθέτη Ελία Καζάν γυρισμένη το 1951. Βασίζεται στο ομώνυμο δράμα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η ταινία έλαβε 12 υποψηφιότητες και βραβεύτηκε με 4 βραβεία Όσκαρ.

Το 1997, το Λεωφορείον ο πόθος έλαβε την 45η θέση, ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου[9]. Το 1999 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.[10]

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπλανς (Βίβιαν Λι), μια καθηγήτρια από τις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδελφή της Στέλλα (Κιμ Χάντερ), που ζει με τον άντρα της Στάνλεϋ Κοβάλσκυ (Μάρλον Μπράντο) στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει τη Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης, δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα, που αφαιρούν ένα-ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος.

Διανομή ρόλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βραβεία όσκαρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία προτάθηκε για 12 Όσκαρ το 1951, λαμβάνοντας συνολικά 4 βραβεία Όσκαρ, εκ των οποίων τα 3 ήταν για τις ερμηνείες των Λι, Μάλντεν και Χάντερ. Είναι η μοναδική ταινία μέχρι και σήμερα που έχει 3 τρία ερμηνευτικά βραβεία και μοιράζεται το ρεκόρ με την ταινία του 1976 Το δίκτυο. Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ο μοναδικός από τους ηθοποιούς της ταινίας που ήταν υποψήφιοι που δεν τιμήθηκε με το βραβείο, το οποίο έχασε από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Η βασίλισσα της Αφρικής, ενώ η ταινία έχασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας από το Ένας Αμερικανός στο Παρίσι.[12]

Βράβευση:

Υποψηφιότητα:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 www.adorocinema.com/filmes/filme-2580/. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 stopklatka.pl/film/tramwaj-zwany-pozadaniem. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2016.
  3. www.imdb.com/title/tt0044081/. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2016.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 www.imdb.com/title/tt0044081/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2016.
  5. www.allocine.fr/film/fichefilm_gen_cfilm=2580.html. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2016.
  6. 6,0 6,1 6,2 www.filmaffinity.com/en/film953782.html. Ανακτήθηκε στις 6  Ιουλίου 2016.
  7. (Τσεχικά) Česko-Slovenská filmová databáze. 2001.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 (Αγγλικά) Internet Movie Database. www.imdb.com/title/tt0044081/releaseinfo/. Ανακτήθηκε στις 18  Φεβρουαρίου 2024.
  9. «AFI's 100 Years...100 Stars». American Film Institute. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2006. 
  10. «Ο πλήρης κατάλογος ταινιών του Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Η.Π.Α» (στα Αγγλικά). loc.gov. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2021. 
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Γιαννούλα, Αικατερίνη (2022). Η τέχνη της μεταγραφής από το θέατρο στον κινηματογράφο. Case study: Η σεναριακή μεταγραφή του έργου του Tennessee Williams A Streetcar Named Desire στην ομότιτλη ταινία του Elia Kazan και στην ταινία Blue Jasmine του Woody Allen. Πάτρα: ΕΑΠ. σελ. 24. 
  12. «NY Times: A Streetcar Named Desire». NY Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2008. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]