Ο κόσμος είναι δικός μου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο κόσμος είναι δικός μου!
The Hustler poster.jpg
Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας
ΣκηνοθεσίαΡόμπερτ Ρόσσεν[1][2][3]
ΠαραγωγήΡόμπερτ Ρόσσεν
ΣενάριοWalter Tevis, Ρόμπερτ Ρόσσεν και Sidney Carroll
Βασισμένο σεThe Hustler
ΠρωταγωνιστέςΠωλ Νιούμαν[2][3][4], Τζάκι Γκλίσον[2][3][4], Πάιπερ Λόρι[2][3][4], Τζορτζ Σι Σκοτ[2][3][4], Βίνσεντ Γκαρνίνια[2][4], Jake LaMotta[4], Murray Hamilton[2][4], Michael Constantine[2][4], Stefan Gierasch[4] και Myron McCormick[2][4]
ΜουσικήKenyon Hopkins
ΦωτογραφίαEugen Schüfftan
ΜοντάζDede Allen
Εταιρεία παραγωγής20th Century Fox
Πρώτη προβολή1961
Διάρκεια130 λεπτό
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαΑγγλικά
ΈπεταιΤο χρώμα του χρήματος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο κόσμος είναι δικός μου! (αγγλικά: The Hustler) είναι μια δραματική περιπέτεια Αμερικανικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρόσσεν. Πρωταγωνιστούν οι Πωλ Νιούμαν, Τζάκι Γκλίσον, Τζορτζ Σι Σκοτ και Πάιπερ Λάουρι. Η ταινία θεωρείται κλασική από σύγχρονους κριτικούς κινηματογράφου και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογραφικών Τεχνών την έχει αναγνωρίσει ως μία από τις καλύτερες αθλητικές ταινίες στην ιστορία.

Το 1997, επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Κινηματογραφικό Μητρώο της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου ως «πολιτισμικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».[5]

Το 1986, ο Μάρτιν Σκορσέζε σκηνοθέτησε το σίκουελ της ταινίας με τίτλο "Το χρώμα του χρήματος" με πρωταγωνιστή και πάλι τον Πωλ Νιούμαν, ως ηλικιωμένος παίχτης του μπιλιάρδου, Έντι Φέλσον, ο οποίος κέρδισε για την ερμηνεία του αυτή, Όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου.

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Έντι Φέλσον, γνωστός με το ψευδώνυμο "Φαστ Έντι", είναι ένας νεαρός παίκτης του μπιλιάρδου, ο οποίος ταξιδεύει σε όλη τη χώρα μαζί με τον μανάτζερ του Τσάρλι κερδιζόντας χρήματα από στοιχήματα από παιχνίδια μπιλιάρδου. Ωστόσο, ο κύριος στόχος του είναι να γίνει ο καλύτερος παίχτης σε ολόκληρη τη χώρα.

Σε μια από τις που θα επισκεφθεί θα συναντήσει τον Μινεσότα Φατς, έναν από τους καλύτερους παίχτες μπιλιάρδου στη χώρα, ο οποίος παραμένει αηττήτος επί 15 συναπτά χρόνια. Ο Έντι θα τον προκαλέσει να παίξουν μαζί ένα αγώνα βάζοντας για στοίχημα 500 δολάρια αρχικά. Ο Μινεσότα Φατς θα αποδεχθεί την προκλήση και θα παίξει μαζί με τον Έντι σε ένα μαραθώνιο αγώνα διάρκειας 40 ωρών όπως κατέληξε τελικά, με τον Έντι να χάνει όλες τις αποταμίευσεις του.

Φεύγοντας από το σφαιριστήριο, ο Έντι νωρίς τα ξημερώματα θα πάει στον τοπικό σταθμό λεωφορείων προκειμένου να πιει ένανκαφέ. Εκεί θα γνωρίσει την όμορφη αλλά αλκοολική Σάρα δημιουργώντας μαζί της μια ερωτική σχέση, η οποία στη συνέχεια θα πάρει τον Έντι στο σπίτι της όπου για κάποιο διάστημα θα συγκατοικήσουν μαζί.

Ό Έντι θα συνεχίσει να παίζει παιχνίδια μπιλιάρδου σε διάφορα μαγαζιά της πόλης κερδίζοντας μικροποσά. Τότε θα κάνει την εμφάνιση του ο Μπερτ Γκόρντον, ένας τζογαδόρος ο οποίος θα προτείνει στον Έντι να γίνει μανάτζερ του με ποσοστό 70-30 υπέρ του στα κέρδη. Ο Έντι αρχικά δεν συμφωνεί αλλά μετά από ένα επεισοδιακό αγώνα μπιλιάρδου όπου οι αντίπαλοι του θα του σπάσουν τους αντίχειρες θα δεχθεί τελικά να συνεργαστεί με τον Μπερτ, ό οποίος θα προγραμμάτισει ένα τουρνούα στο Λούσβιλ παιρνόντας μαζί τους και την Σάρα.

Στο Λούσβιλ ο Έντι με τον Μπερτ θα πάνε στον πλούσιο αλλά ηττοπαθή Φιντλέι για να παίξουν στην έπαυλη του οι δύο τους. Ό Φιντλέι στη αρχή θα κερδίζει τον Έντι αλλά κατά την διάρεια της νύχτας ο Έντι θα αρχίσει να βρίσκει τον ρυθμό του και θα κερδίσει τελικά τον Φιντλέι, με το μερίδιο του να φτάνει τα 3000 δολάρια.

Πίσω στο ξενοδοχείο ο Μπερτ θα ριχτεί στη Σάρα αλλά η ίδια βλεπόντας ότι ο Μπερτ θα κάνει κακό στον Έντι παρά θα τον βοηθήσει στη καριέρα του, αποφασίζει να αυτοκτονήσει κοβώντας τις φλέβες της στη τουάλετα του δωμάτιου του Μπέρτ. Μετά από αυτό ο Έντι θα διακόψει την συνεργασία του με τον Μπερτ, κατηγορώντας τον για τον θάνατο της Σάρας.

Στο τέλος της ταινίας ο Έντι θα επιστρέψει πίσω στη πόλη αποφασισμένος να κερδίσει αυτήν την φορά τον Μινεσότα Φατς για να αναδειχθεί ως ο καλύτερος παίχτης της χώρας.

Διανομή ρόλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υποδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία έγκρισης σε ποσοστό 98%, με βάση 44 κριτικές και μέση βαθμολογία 9/ 10.

Βραβεία και υποψήφιοτητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βραβεία

  • Όσκαρ Καλύτερης διεύθυνσης φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία (1962 · Eugen Schüfftan)
  • Όσκαρ Καλύτερης σκηνογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία (1962 · Χάρρυ Χόρνερ, Τζιν Κάλαχαν)

Πληροφορίες παραγωγής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρόμπερτ Ρόσσεν κινηματογράφισε την ταινία μέσα σε έξι εβδομάδες, εξ ολοκλήρου στη Νέα Υόρκη. Μεγάλο μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκαν σε δύο σφαιριστήρια μπιλιάρδου, το McGirr's και την Ames Billiard Academy. Άλλες τοποθεσίες λήψης περιελάμβαναν μια έπαυλη στην ανατολική 82η οδό, η οποία χρησίμευσε ως το σπίτι στο Λούσβιλ του χαρακτήρα του Φιντλέι (Μάρει Χάμιλτον). Επίσης τα γυρίσματα στο τερματικό σταθμό λεωφορείων έγιναν στο Γκρέιχουντ του Μανχάταν.

Αρχικά ο ρόλος του Έντι Φέλσον ήταν να τον υποδύθει ο Φρανκ Σινάτρα, αλλά τελικά επιλέχθηκε ο Πωλ Νιούμαν μετά από προτροπή της Λιζ Τέιλορ προς τους παραγωγούς.

Ό διάσημος πυγμάχος της εποχής Τζέικ Λα Μόττα πήρε μέρος στην ταινία υποδυώμενος έναν μπάρμαν. Ενώ ο Γουίλι Μοσκόνι (πρωταθλητής μπιλιάρδου στις ΗΠΑ), υπήρξε τεχνικός συμβούλος καθώς και αυτός που ντουμπλάρε τον Πωλ Νιούμαν και τον Τζάκι Γκλίσον στς σκηνές με τις βολές πάνω στη τσόχα του μπιλιάρδου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. www.imdb.com/title/tt0054997/. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουλίου 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 www.filmaffinity.com/en/film858378.html. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουλίου 2016.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 www.allocine.fr/film/fichefilm_gen_cfilm=502.html. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουλίου 2016.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 4,9 www.imdb.com/title/tt0054997/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουλίου 2016.
  5. «Η βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου εντάσει 25 νέες ταινίες στο Εθνικο Κινηματογραφικό Μητρώο για το 1997». Library of Congress. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]