Γεώργιος Πούλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γεώργιος Πούλος
Γέννηση
Ρουμανία
Θάνατος
Ιδιότητα στρατιώτης

Ο Γεώργιος Πούλος (Ρουμανία 1889 - 11 Ιουνίου 1949) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αξιωματικός αρχικά του Ελληνικού Στρατού και κατά τη διάρκεια της Γερμανική κατοχής της Ελλάδας συνεργάτης των Γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων, ιδρυτής του Ελληνικού Εθελοντικού Σώματος, γνωστό επίσης ως Εθελοντικό Τάγμα Πούλου ή Poulos Verband και υπεύθυνος για εγκλήματα πολέμου έναντι Ελλήνων αμάχων.

Πρώιμος βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος Πούλος γεννήθηκε το 1889 στη Ρουμανία, αλλά είχε καταγωγή από τον Πλάτανο Ναυπακτίας. Φέρεται να συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία, και το 1935 ως αντισυνταγματάρχης συμμετείχε στο Βενιζελικό κίνημα, μετά την αποτυχία του οποίου, αποτάχθηκε και αποστρατεύτηκε.

ΕΕΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμέσως μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης εμφανίστηκε ως αρχηγός του σωματείου "Εθνική Ένωσις Ελλάς" (ΕΕΕ) το οποίο μετονομάστηκε σε "Εθνικόν και Σοσιαλιστικόν Κόμμα της Ελλάδος". Η οργάνωση δραστηριοποιήθηκε αμέσως με προκηρύξεις και ανακοινώσεις στις εφημερίδες, ενώ έξω από τα γραφεία της είχε αναρτήσει σημαία με το βυζαντινό Δικέφαλο Αετό. Οι Γερμανοί ωστόσο αντέδρασαν σε αυτή την πρωτοβουλία και το Γερμανικό Φρουραρχείο Θεσσαλονίκης ζήτησε την απαγόρευση της δραστηριότητας αυτής της οργάνωσης. Στις 31 Μαΐου 1941 η Αστυνομία Θεσσαλονίκης σταμάτησε τη δημοσίευση των ανακοινώσεων της στις εφημερίδες, αλλά το Σεπτέμβριο οι Γερμανικές αρχές επανέλαβαν αίτημα για άμεση διάλυση της οργάνωσης που εξακολουθούσε να λειτουργεί παράνομα. Ο Γεώργιος Πούλος εξακολουθούσε της δραστηριότητα του κόμματος και εξέδιδε πιστοποιητικά γραμμένα στα γερμανικά τα οποία ήταν απλή πιστοποίηση ένταξης στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα αλλά τα παρέδιδε στους κομιστές λέγοντας ότι έδιναν το δικαίωμα οπλοφορίας και κυκλοφορίας στις ώρες απαγόρευσης, χωρίς να ισχύει πραγματικά. Η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης ζήτησε από το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως την διάλυση της οργάνωσης και στις 6 Οκτωβρίου 1941 το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης διέταξε την διάλυση του σωματείου "Εθνική Ένωσις Η Ελλάς". Μετά τη δικαστική απόφαση η πολιτική οργάνωση του Πούλου σταμάτησε να λειτουργεί επίσημα.[1]

Οι πρωτοβουλίες του Πούλου είχαν μικρή απήχηση στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης αφενός λόγω της προηγούμενης κακής υπόληψης της ΕΕΕ και αφετέρου λόγω της απροκάλυπτης πρόθεσης συνεργασίας με τις κατοχικές δυνάμεις, αλλά και από το γεγονός ότι αυτές προέρχονταν από πρώην στρατιωτικό - πράγμα που θεωρούνταν προδοσία μπροστά στις ένδοξες επιτυχίες του Ελληνικού στρατού.

Εθελοντικό τάγμα Πούλου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αποτυχία του στο πολιτικό επίπεδο, ο Πούλος ξεκίνησε στο παρασκήνιο προετοιμασίες για στρατιωτική δράση, επιδιώκοντας μέσω αυτής να αναρριχηθεί σε ανώτατα αξιώματα. Το 1943, όταν ο ΕΛΑΣ επανεμφανίστηκε στην Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, ωρίμασαν οι συνθήκες για συνεργασία μεταξύ του ίδιου και των Γερμανών οι οποίοι πλέον χρειάζονταν βοήθεια αντιμετώπισης της Εθνικής αντίστασης. Παρά την επιφυλακτικότητα των Γερμανών να εξοπλίσουν Έλληνες, τελικά ο Πούλος κέρδισε την εμπιστοσύνη τους και ανέλαβε να συγκροτήσει ελληνικό τάγμα υπό την αρχηγεία του και υπό τις διαταγές του Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Η επάνδρωση του σώματός του προήλθε τόσο από εθελοντική όσο και από αναγκαστική στρατολόγηση ενώ οι άνδρες του φέρονται να κατέφευγαν σε εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών ουσιών[2]. Σημειώνεται ότι η επιφυλακτικότητα των Γερμανών είχε προηγουμένως σταματήσει τα σχέδια συγκρότησης ευζωνικών ταγμάτων ασφαλείας υπό την δοσιλογική κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη. [3]

Εγκληματική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα τέλη του 1943 και καθ' όλο το διάστημα του 1944, μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, ο Πούλος με το τάγμα του πρωτοστάτησε σε βιαιπραγίες, λεηλασίες, εμπρησμούς και δολοφονίες κατά Ελλήνων δρώντας μόνος του ή σε συνεργασία με γερμανικές δυνάμεις. Για τη δράση του έλαβε και το ψευδώνυμο "Φον Πούλος". Ένας μικρός αριθμός ενόπλων του Πούλου παρέμενε εντός της Θεσσαλονίκης, όπου συνελάμβανε και βασάνιζε «κομμουνιστάς», οι οποίοι στη συνέχεια οδηγούνταν στο στρατόπεδο «Παύλος Μελάς» και εκτελούνταν.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1944 οι άντρες του Γερμανού υπαξιωματικού Φριτς Σούμπερτ και του Πούλου, περικύκλωσαν το Γιαννιτσά εισήλθαν στην πόλη και προέβησαν σε σφαγές αμάχων ατόμων, περίπου 120 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν, πολλά σπίτια κάηκαν ενώ τραγικό τέλος περίμενε τους άνδρες που ξεψύχησαν μέσα στο λάκκο που άνοιξαν υπό την απειλή των όπλων, τα ίδια τους τα παιδιά.

Το Νοέμβριο του 1944 ο Πούλος και οι άντρες τους ακολούθησαν συντεταγμένοι τους αποχωρούντες Γερμανούς και πολέμησαν για λογαριασμό του Τρίτου Ράιχ σε βορειότερα κλίματα. Επέστρεψε στην Ελλάδα για να δικαστεί ως δωσίλογος, καταδικάστηκε σε θάνατο και μετά τη δίκη του εκτελέστηκε.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

http://www.mixanitouxronou.gr/na-skapsete-ena-lakko-pou-na-chorai-500-atoma-h-diatagi-tou-nazi-egklimatia-frits-soupert-sti-sfagi-ton-giannitson-iche-sto-plevro-tou-ton-ellina-prodoti-g-poulosfagi-ton-giannitson-apo-tin/

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δορδανάς, Στράτος (2006). Έλληνες εναντίον Ελλήνων. Αθήνα: Επίκεντρο, σελ. 49-57. ISBN 9606647315. 
  2. Χρίστος Βασιλόπουλος - Δημήτρης Πετρόπουλος, Ένοχοι και Αθώοι, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013, σ. 160 - 162.
  3. Δορδανάς, Στράτος (2006). Έλληνες εναντίον Ελλήνων. Αθήνα: Επίκεντρο, σελ. 155-158. ISBN 9606647315.