Μπλόκο της Κοκκινιάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μπλόκο της Κοκκινιάς
Μέρος της Εθνικής Αντίστασης
Χρονολογία17 Αυγούστου 1944
ΤόποςΚοκκινιά
37°58′01″N 23°38′39″E / 37.9669575°N 23.6442832°E / 37.9669575; 23.6442832
Έκβαση
  • Νίκη των δυνάμεων κατοχής
  • Μαζικές συλλήψεις πολιτών
  • Εκτελέσεις μαχητών της ΟΠΛΑ και του ΕΛΑΣ
Αντιμαχόμενοι
  • ΟΠΛΑ Κοκκινιάς
  • Κάτοικοι
  • Γερμανοί οπλίτες της 11ης Αεροπορικής Μεραρχίας Εδάφους
  • Γερμανική μηχανοκίνητη διμοιρία
  • 1ο Σύνταγμα Ευζώνων
  • Ηγετικά πρόσωπα
    Απώλειες
    104-200 νεκροί,
    3.000 αιχμάλωτοι[1]
    1 νεκρός Γερμανός, μερικοί εύζωνες τραυματίες

    To μπλόκο της Κοκκινιάς έλαβε χώρα στις 17 Αυγούστου 1944, από τις δυνάμεις κατοχής σε συνεργασία με το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων των Ταγμάτων Ασφαλείας και της Ειδικής Ασφάλειας.

    Αποτελεί το μπλόκο με τις μεγαλύτερες ανθρώπινες απώλειες στην Αθήνα κατά το οποίο διεξήχθησαν εκατοντάδες ομαδικές εκτελέσεις, συνελήφθησαν 3.000 άνθρωποι ως όμηροι και σημειώθηκαν εκτεταμένοι εμπρησμοί σπιτιών ως αντίποινα για την Μάχη της Κοκκινιάς.

    Οι ταγματασφαλίτες που πρωταγωνίστησαν στις εκτελέσεις αθωώθηκαν μεταπολεμικά στο πλαίσιο του εμφυλιακού κράτους. Στη δημόσια μνήμη, από την δεκαετία του 50 τιμούνταν οι εκτελεσθέντες από τοπικές οργανώσεις. Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, η διεξαγωγή του μνημοσύνου απέκτησε αντικομμουνιστικό χαρακτήρα , κατά την οποία κατηγορούνταν οι εαμικές δυνάμεις, και συγκεκριμένα η ΟΠΛΑ, για την διεξαγωγή του Μπλόκου ενώ παράλληλα υπερασπιζόταν η δράση των ταγμάτων ασφαλείας.

    Τα γεγονότα σημάδεψαν την συλλογική μνήμη της πόλης και θεωρούνται τραγωδία για τη Νίκαια.[2]

    Ιστορικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Στις 15 και 16 Αυγούστου, έλαβαν χώρα συμπλοκές ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και την Ελληνική αστυνομία σε συνεργασία με την Ειδική Ασφάλεια Πειραιά, στην συνοικία «Κιλικιανά» και στα Μανιάτικα.[3] Στις 2:30 το πρωί της 17ης Αυγούστου, οχήματα που μετέφεραν το πρώτο τάγμα του πρώτου Συντάγματος ευζώνων, Γερμανούς οπλίτες της 11ης αεροπορικής μεραρχίας εδάφους, και μέλη γερμανικής μηχανοκίνητης διμοιρίας, περικύκλωσαν την κοκκινιά.[4]

    Τις πρώτες πρωινές ώρες, οι ταγματασφαλίτες απαίτησαν από τους άνδρες, ηλικίας 14 έως 60 ετών, να συγκεντρωθούν στην Πλατεία Οσίας Ξένης.[4] Ο ΕΛΑΣ δεν κινητοποιήθηκε καθώς όλες οι είσοδοι της κοκκινιάς ήταν μπλοκαρισμένες.[4] Ύστερα, καταδότες -ένας εκ των οποίων ήταν πρώην μέλος της ΟΠΛΑ- υπέδειξαν στις δυνάμεις κατοχής τα ηγετικά στελέχη των εαμικών οργανώσεων. Μετά από τη σύλληψη τους και τον σκληρό βασανισμό τους, μεταφέρθηκαν στο υφαντήριο πίσω από την πλατεία όπου εκτελέστηκαν, συνολικά, 78 άτομα.[4]

    Τα τεκμηριωμένα θύματα εκείνης της ημέρας είναι 170, ενώ εικάζεται πως ξεπέρασαν τα 200. [5] Τα πτώματα μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν στο Γ' Νεκροταφείο ενώ, περίπου 8.000 Κοκκινιώτες οδηγήθηκαν ως όμηροι στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου ή/και διασπάρθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα για καταναγκαστική εργασία.[6] Πέρα από ένοπλα χτυπήματα στους δοσιλογικούς σχηματισμούς, ως αντίδραση στα μπλόκα του Αυγούστου, το ΕΑΜ κήρυξε την πανεθνική απεργία της «Εθνικής Σωτηρίας» με σκοπό να αποτραπεί η αποστολή των ομήρων στα ναζιστικά στρατόπεδα, στις 24 Αυγούστου, την οποία και χτύπησαν τα Ευζωνικά Τάγματα, με δεκάδες νεκρούς στη νότια Αθήνα. Ως τα τέλη Αυγούστου, έγιναν πολλές εκτελέσεις, από τα Τάγματα, στο Κουκάκι, την Καλλιθέα και τα Σφαγεία (το σημερινό Ταύρο).[7]

    Δίκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Μετά την απελευθέρωση, η ηγεσία των Ταγμάτων Ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων του διοικητή του ευζωνικού τάγματος, Ιωάννη Πλυντζανόπουλου, και των σημαντικότερων συνεργατών του, δικάστηκε για συμμετοχή σε περίπου 30 μπλόκα.[8] Από τις πρώτες μέρες της διαδικασίας, οι δημοκρατικές εφημερίδες της εποχής επισήμαναν την παρουσία «οπαδών της δεξιάς» στο ακροατήριο και το φόβο που είχαν ορισμένοι μάρτυρες κατηγορίας, όπως στρατιώτες ,οι οποίοι κατέθεταν συνοδευόμενοι από τη στρατονομία).[9] Η δικαστική διαδικασία για το μπλόκο της Κοκκινιάς επικεντρώθηκε στο αν ο Πλυτζανόπουλος είχε πυροβολήσει έναν συλληφθέντα, που αντιδρούσε στον απαγχονισμό του, και δεν ασχολήθηκε καθόλου με την κατηγορία για «πράξεις βίας εν συμπράξει μετά των οργάνων των αρχών κατοχής εις βάρος Ελλήνων, ένεκα της δράσεώς των κατά του εχθρού».[10] Ο εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή ενός κατηγορούμενου, που δρούσε στο μπλόκο ως καταδότης, χωρίς να φοράει κουκούλα. Τελικά, όλοι οι κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν αθώοι, το Μάρτιο του 1947[11], και ο αθηναϊκός τύπος της εποχής έκανε μόνο μερικές ασήμαντες αναφορές στην απόφαση.[12]

    Δημόσια μνήμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Μετεμφυλιακή περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Τη δεκαετία του 1950, τοποθετήθηκε στη μάντρα μια πλάκα που ανέφερε ότι «εδώ οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν Έλληνες πατριώτες».[13] Στην επέτειο του μπλόκου τελούνταν ανεπίσημα μνημόσυνα, έως ότου η δημοτική αρχή οργάνωσε ένα μνημόσυνο, στην εικοστή επέτειο του μπλόκου, το 1964.[14]

    Στρατιωτική δικτατορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, τη διοργάνωση της τελετής, που απέκτησε πλέον αντικομμουνιστικό χαρακτήρα, ανέλαβε η Στρατιωτική Διοίκηση Πειραιώς. Στην επίσημη ομιλία, τον Αύγουστο του 1967, αποσιωπήθηκε η συμμετοχή των ταγματασφαλιτών και προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι «κύριος αποκλειστικός στόχος» του μπλόκου ήταν μέλη της ΟΠΛΑ, καθώς και ότι οι κουκουλοφόροι καταδότες ήταν εντεταλμένα μέλη του ΚΚΕ. Στις 17 Αυγούστου 1968, έγιναν τα αποκαλυπτήρια μιας νέας αναμνηστικής πλάκας στη μάντρα, που έφερε την επιγραφή «Προδόται και μασκοφόροι κομμουνισταί εαμίται, ελασίται παρέδωσαν εις τους βάρβαρους κατακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944 αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντιστάσεως, τέκνα ηρωικά της Νικαίας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον».[15]

    Στην ομιλία του, τον ίδιο μήνα, ο ταγματάρχης Νικόλαος Πλυτζανόπουλος, ανιψιός του διοικητή των ταγματασφαλιτών που συμμετείχαν στο μπλόκο, επανέλαβε το ίδιο επιχείρημα, αναφερόμενος στους δράστες ως «μασκοφόρους προδότας κομμουνιστάς» και στα θύματα ως «αθώους εθνικόφρονας πολίτας της Νικαίας» και υπερασπιζόμενος την ανάγκη δράσης, το καλοκαίρι του 1944, κατά της «κόκκινης τρομοκρατίας».[16] Η επιγραφή αφαιρέθηκε μετά την πτώση της δικτατορίας.[17]

    Μεταπολίτευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Η Μάντρα της Κοκκινιάς ως μνημειακός χώρος (φωτογραφία 2016).

    Ο τόπος που έγιναν οι εκτελέσεις ήταν ο υπαίθριος χώρος ενός προπολεμικού ταπητουργείου, το οποίο ανήκε στην αγγλική εταιρεία “Οριένταλ Κάρπετ” και λειτουργούσε από το 1929 μέχρι τα πρώτα χρόνια της περιόδου της Κατοχής, οπότε και αδρανοποιήθηκε. [18]

    Το 1982, πραγματοποιήθηκε η αγορά του χώρου. Τον Ιούνιο του 1986, περίπου 40 χρόνια μετά τα γεγονότα, ολοκληρώθηκαν τα έργα της διαμόρφωσης του χώρου και στις 18 Αυγούστου του ίδιου έτους, μία μέρα μετά την επέτειο, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια. Το 2004, πραγματοποιήθηκε η τελευταία ριζική ανανέωση του μουσείου, ενώ πρόκειται για το πρώτο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης σε ολόκληρη την Ελλάδα[19].

    Το Ηρώο των Πεσόντων του Μπλόκου της Κοκκινιάς βρίσκεται στην Πλατεία 17ης Αυγούστου (Πλατεία Οσίας Ξένης). Είναι ένα ορειχάλκινο άγαλμα του Γιώργου Ζογγολόπουλου, του 1956.

    Στον τόπο των εκτελέσεων έχει δημιουργηθεί το Μουσείο της Μάντρας του Μπλόκου Κοκκινιάς.[20]

    Το Μνημείο των Πεσόντων του Μπλόκου της Κοκκινιάς βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του Γ' Νεκροταφείου Αθηνών.

    Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    • Δημήτρης Π. Λιάτσος «Το μπλόκο της Κοκκινιάς» (1983)

    Υποσημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    1. Χανδρινός 2012, σελ. 249
    2. https://www.avgi.gr/entheta/250822_i-diekdikisi-tis-dimosias-mnimis-stin-kokkinia
    3. Χανδρινός 2012, σελ. 246-247.
    4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Χανδρινός 2012, σελ. 247.
    5. https://www.avgi.gr/entheta/250822_i-diekdikisi-tis-dimosias-mnimis-stin-kokkinia
    6. Χανδρινός 2018, σελ. 359.
    7. ο.π. Χανδρινός (2009), σελ. 151-153
    8. Κωστόπουλος 2005, σελ. 77-8.
    9. Κωστόπουλος 2005, σελ. 77-8.
    10. Κωστόπουλος 2005, σελ. 78-9.
    11. Κωστόπουλος 2005, σελ. 78.
    12. Κωστόπουλος 2005, σελ. 79.
    13. Κωστόπουλος 2005, σελ. 151.
    14. Κωστόπουλος 2005, σελ. 149-150.
    15. Κωστόπουλος 2005, σελ. 150.
    16. Κωστόπουλος 2005, σελ. 149-151.
    17. Γιάννης Ζουμπουλάκης (14-08-2011). «Το Μπλόκο του ΄44 επιστρέφει στην Κοκκινιά του 2011». Το Βήμα. http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=415126. Ανακτήθηκε στις 31-01-2017. 
    18. https://museumfinder.gr/item/mantra-blokou-kokkinias/
    19. Ένα απόγευμα στο Μουσείο Μάνδρας Μπλόκου Αρχειοθετήθηκε 2017-02-08 στο Wayback Machine., halkidona.gr
    20. «Μάντρα Μπλόκου Κοκκινιάς, Τραγικές ιστορικές μνήμες στην μαρτυρική Κοκκινιά». Δημαρχείο Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη. 5 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2020. 

    Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

    • Κωστόπουλος, Τάσος (2005). Η αυτολογοκριμένη μνήμη: Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη. Αθήνα: φιλίστωρ. ISBN 960-369-082-1. 
    • Χανδρινός, Ιάσονας (2012). Το τιμωρό χέρι του λαού: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα. Αθήνα: Θεμέλιο. ISBN 978-960-310-356-1. 
    • Χανδρινός, Ιάσονας (2018). «Έλληνες όμηροι και καταναγκαστικοί εργάτες στη ναζιστική Γερμανία». Στο: Στραίμπελ, Ρόμπερτ. Απρίλιος στο Σταϊν. Αθήνα: Αλφειός. σελ. 349-366. ISBN 978-960-66795-51. 

    Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]