Ιωάννης Β' Κομνηνός
 Ο Ιωάννης Β' και η Ειρήνη (Ψηφιδωτή παράσταση στην Αγία Σοφία). |
|
| Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου | |
|---|---|
| Περίοδος εξουσίας | |
| 1118 - 1143 | |
| Προκάτοχος | Αλέξιος Α' Κομνηνός |
| Διάδοχος | Μανουήλ Α' |
| Σύζυγος | Ειρήνη Ουγγαρίας |
| Επίγονοι | Αλέξιος(+1142),Μαρία Κομνηνή, Ανδρόνικος(+1142) Ισαάκιος(σε μοναστήρι)Μανουήλ Α', Άννα, Θεοδώρα, Ευδοκία. |
| Βασιλικός Οίκος | Δυναστεία Κομνηνών |
| Πατέρας | Αλέξιος Α' Κομνηνός |
| Μητέρα | Ειρήνη Δούκαινα |
| Γέννηση | 1087 |
Ο Ιωάννης Β' Κομνηνός διαδέχθηκε το πατέρα του Αλέξιο Α΄Κομνηνό στον θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 1118 μέχρι το θάνατό του 1143.
Ο Καλοϊωάννης, όπως αποκαλούνταν, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ιστορικών[1]ήταν ο καλύτερος Κομνηνός, αφού τον χαρακτήριζαν η σύνεση, η ενεργητικότητα, η γενναιότητα και η καλοσύνη. Δείγμα της τελευταίας ήταν η επιείκεια με την οποία αντιμετώπισε την αδελφή του Άννα Κομνηνή και την μητέρα του Ειρήνη , οι οποίες εξακολουθούσαν να συνωμοτούν εναντίον του και μετά την ανάρρησή του στο θρόνο προτιμώντας το σύζυγο της Άννας, Καίσαρα Νικηφόρο Βρυέννιο. Ακολουθώντας τις ύστατες συμβουλές του πατέρα του, ο Ιωάννης εξασφάλισε το θρόνο και έφερε τους πολιτικούς του αντιπάλους προ τετελεσμένων.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Βασιλεία
Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από ατέρμονες στρατιωτικές επιχειρήσεις για την επανάκτηση του ελέγχου στις επαρχίες της Μ.Ασίας. Είχε καταφέρει με συνδυασμένη στρατιωτική δράση και εξαίρετη διπλωματία σχεδόν να αναιρέσει πλήρως τις επιπτώσεις της συντριβής του Μάντζικερτ το 1071. Οι λαοί που τον απασχόλησαν ήταν οι Σέρβοι και οι Ούγγροι, οι οποίοι συμμάχησαν κάποια στιγμή, παρότι είχαν υποστεί επανειλημμένες ήττες από τους Βυζαντινούς. Ξεκίνησε ήδη το 1119 για τη Λαοδίκεια, την οποία απελευθέρωσε το ίδιο έτος. Συνέχισε εξουδετερώνοντας τους Πετσενέγκους και τους Ούγγρους.Το 1136 εξουδετέρωσε τους Αρμένιους στον Ταύρο. Στη συνέχεια στράφηκε κατά των Δανισμενδιτών(1130-35) όσο και κατά των Σελτζούκων (1137). Καθ’ οδόν απελευθέρωσε πλήθος μικρασιατικών πόλεων από τα νότια παράλια μέχρι τον Πόντο. Το 1139 συνέχισε προς τα νότια για τις πόλεις Χάμα, Χαλέπι, Σεϋζάρ.
[Επεξεργασία] Οι εξωτερικές του σχέσεις
Είχε λιγότερη επιτυχία εναντίον των Βενετών. Στο δυτικό μέτωπο η ένωση από τον Ρογήρο Β΄(ανιψιό του Ροβέρτου Γυισκάρδου της κάτω Ιταλίας και της Σικελίας και η στέψη του στο Παλέρμο (1130) θορύβησε όχι μόνο τον Βυζαντινό αλλά και τον Γερμανό αυτοκράτορα. Δημιουργήθηκε έτσι μια συμμαχία μεταξύ του Βυζαντίου, της Γερμανικής αυτοκρατορίας και της ιταλικής πόλης Πίζας με καθαρά αντινορμανδικό χαρακτήρα, η οποία έδωσε τη δυνατότητα στον Ιωάννη να προετοιμαστεί εναντίον των Φράγκων της Αντιόχειας. Όμως ο θάνατός του κατά τη διάρκεια κυνηγιού το 1143 εμπόδισε την πραγματοποίηση αυτής της επιχείρησης.
[Επεξεργασία] Παραπομπές
- ↑ Νικήτας Χωνιάτης, Ιστορίαι, κεφ 1-4
[Επεξεργασία] Βιβλιογραφία:
- Norwich, J.J. "Byzantium", Vol. III-The Decline and Fall
- Vasiliev, A. "History of the Byzantine Empire, 324–1453"
- Ostrogorsky, G. "History of the Byzantine State"
[Επεξεργασία] Λογοτεχνικές αναπλάσεις
- Άγγελος Σ.Βλάχος, Οι τελευταίοι Γαληνότατοι,(Μέρος Α΄) εκδ. Εστία, 6η έκδοση 2000 ISBN 960-05-0350-8
- Μάρω Δούκα, Ένας σκούφος από πορφύρα, εκδ. Κέδρος, 1995 ISBN 960-04-1059-3
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
| Προηγούμενος Αλέξιος Α' Κομνηνός |
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Συναυτοκράτορας: - |
Επόμενος Μανουήλ Α' Κομνηνός |
