Αλέξιος Γ´ Άγγελος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλέξιος Γ'
Alexius III EL aspron trachy 592316.jpg
Νόμισμα Αλέξιου Γ' Κομνηνού.
Α' όψη: Χριστός σε θρόνο.
Β' όψη: Αλέξιος και Αγ. Κωνσταντίνος.
Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων
Περίοδος εξουσίας
1195 - 1203
Προκάτοχος Ισαάκιος Β΄ Άγγελος
Διάδοχος Αλέξιος Δ΄ Άγγελος
Οίκος Αγγέλων
Γέννηση 1153
Θάνατος 1211
Πατέρας Ανδρόνικος Άγγελος
Μητέρα Ευφροσύνη Κασταμονίτου
Σύζυγος Ευφροσύνη Καματηρά
Επίγονοι Ειρήνη
Άννα
Ευδοκία

Ο Αλέξιος Γ´ Άγγελος ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας από το 1195 έως 1203 και αυτοαπεκαλείτο Αλέξιος Γ΄ Κομνηνός ως εγγονός της Θεοδώρα Κομνηνή|Θεοδώρας Κομνηνής.

Ενθρόνιση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν δευτερότοκος γιος του Ανδρόνικου Αγγέλου, ενός εξαδέλφου του Αυτοκράτορα Αλεξίου Β΄ Κομνηνού. Το 1195, και ενώ ο αδελφός του Ισαάκιος Β' βρισκόταν για κυνήγι στη Θράκη ανακηρύχθηκε από τα στρατεύματα Αυτοκράτορας. Συνέλαβε τον Ισαάκιο στα Στάγειρα της Μακεδονίας, και αφού τον τύφλωσε, τον φυλάκισε μαζί με τον ανήλικο γιο του Αλέξιο, μολονότι είχε ελευθερωθεί από αυτόν από την αιχμαλωσία του στην Αντιόχεια και είχε περιβληθεί με τιμές. Θέλοντας να λησμονηθεί το έγκλημά του απέβαλε το επίθετο των Αγγέλων και για να σταθεροποιήσει την θέση του χρησιμοποιούσε αυτό της γιαγιάς του Θεοδώρας Κομνηνής: μετονομάσθηκε Αλέξιος Γ΄ Κομνηνός για να δώσει περισσότερη λαμπρότητα στον εαυτό του ως απόγονος του μεγάλου οίκου των Κομνηνών.

Τα στηρίγματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλέξιος Γ΄Αγγελος στηρίχθηκε καταρχάς στην αντιλατινική παράταξη για να αναρριχηθεί στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης έπειτα επεδίωξε την προσέγγιση του με τον παπικό θρόνο με επιστολή του συνεχάρη τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ για την εκλογή του(1198) και του πρότεινε συμμαχία αλλά ο Πάπας του γνωστοποίησε με απεσταλμένους του ότι δεν ήταν δυνατή η συμμαχία του Παπικού Θρόνου τότε ο Αλέξιος Γ΄ με νέα του επιστολή προς τον Πάπα Ιννοκέντιο παρατήρησε "ότι η ένωση των εκκλησιών ήταν υπόθεση όχι του αυτοκράτορα, αλλά μιας οικουμενικής συνόδου, στην οποία, υπό την καθοδήγηση του αγίου πνεύματος θα ήταν δυνατή η ανεύρεση μιας ορθής λύσης με την επιβουλή της θείας θελήσεως. "Αναλόγου περιεχομένου επιστολή του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄επέδωσαν και στον πατριάρχη Ιωάννη ΙΙ Καματηρό οι παπικοί αντιπρόσωποι:Υποδιάκονος Αλβέρτος και Νοτάριος Αλβερτίνος. Τέλος ο Αλέξιος Γ΄ανανέωσε της ενωτικές συζητήσεις με τον ηγεμόνα των Αρμενίων Λέων β΄ για την ένωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Αρμενικής Εκκλησίας που είχαν ξεκινήσει επί Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου. Μάλιστα η σύνοδος των Αρμενίων προκαθημένων στην πόλη Ταρσό το 1196 δέχθηκε τους βυζαντινούς όρους αλλά στις μετέπειτα συζητήσεις στην Κωνσταντινούπολη προσέκρουσαν σε αδιέξοδο λόγω τον υπερβολικών βυζαντινών αξιώσεων, έτσι οι ενωτικές αυτές προσπάθειες απέτυχαν. Αναμφισβήτητα ο Αλέξιος Γ΄ άσκησε πετυχημένη εκκλησιαστική πολιτική δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε το ίδιο και για τους υπόλοιπους τομείς του Βυζαντινού κράτους πχ Οικονομία, Εξωτερική πολιτική, Στρατός, κλπ.

Εσωτερικοί & εξωτερικοί κίνδυνοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ικανή και ισχυρή αυτοκράτειρα Ευφροσύνη επιχείρησε μάταια να σταματήσει την καταστροφή, διότι ο καλύτερος σύμβουλός της στην απόπειρα μεταρρύθμισης, ο Βατάτζης, δολοφονήθηκε με εντολή του αυτοκράτορα. Ταυτόχρονα δαπάνησε πολλά χρήματα για να πετύχει την αναγνώρισή του, με αποτέλεσμα να εξαντλήσει το δημόσιο ταμείο. Έδωσε δε τόση ελευθερία στους αξιωματούχους του, ώστε πρακτικά το βασίλειο παρέμεινε χωρίς άμυνα. Έτσι ολοκλήρωσε την οικονομική καταστροφή της Αυτοκρατορίας. Στα ανατολικά, το κράτος ερημωνόταν από τους Σελτζούκους. Μόνον ο θάνατος του Σουλτάνου τους Κελιτζέ Αρσλάν Β΄ το 1193 και η διχόνοια ανάμεσα στους γιους του για την μοιρασιά, έσωσαν τις υπολειπόμενες επαρχίες του Βυζαντίου στη Μικρά Ασία. Στα βόρεια οι Βούλγαροι και οι Βλάχοι ατιμώρητα ισοπέδωναν τη Θράκη και τη Μακεδονία, ενώ ο Αλέξιος σπαταλούσε τους θησαυρούς του κράτους για τα παλάτια του και τους κήπους του, αναγκασθείς να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τον Βασιλιά τους Ιωαννίση παραχωρώντας του όλες τις περιοχές που είχε καταλάβει.

Το 1200 ο Αλέξιος Κομνηνός, εγγονός του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Κομνηνού με τη βοήθεια της θείας του Θάμαρ, βασίλισσας της Γεωργίας, κατέλαβε την Τραπεζούντα, την Παφλαγονία και όλα τα παράλια του Εύξεινου Πόντου και εγκαθίδρυσε την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.

Η Άλωση από τους σταυροφόρους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Alexios III -Angelos.jpg

Σύντομα όμως ο Αλέξιος Γ΄ θα απειλούνταν από έναν νέο, πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο. Κατά το έτος 1202 οι Ευρωπαίοι πρίγκιπες της Δ’ Σταυροφορίας συναθροίστηκαν στην Βενετία. Ο Αλέξιος, γιος του εκθρονισμένου Αυτοκράτορα Ισαακίου Β΄ Αγγέλου, έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και απευθυνόμενος στη σύναξη των Σταυροφόρων τούς υποσχέθηκε την ακύρωση του σχίσματος ανάμεσα στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, εάν αυτοί τον βοηθούσαν να εκθρονίσει το θείο του Αλέξιο Γ΄, καθώς και πλούσια αποζημίωση και δώρα για τις υπηρεσίες τους. Την 1η Οκτωβρίου 1202 ξεκίνησε ο βενετικός στόλος μεταφέροντας τους σταυροφόρους στις Δαλματικές ακτές, όπου κατέλαβαν την Ζάρα και στην συνέχεια το Δυρράχιο, όπου ο Αλέξιος ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας ως Αλέξιος Δ΄. Στις 23 Ιουνίου 1203, ο στόλος των Σταυροφόρων υπό την ηγεσία του Δόγη της Βενετίας Δάνδολου, μεταφέροντας τον νέο Αυτοκράτορα, αγκυροβόλησε μπροστά από την Κωνσταντινούπολη. Στις 17 Ιουλίου οι σταυροφόροι προχώρησαν στην πρώτη κατάληψη της Πόλης και ο Αλέξιος Γ΄ χωρίς καμία αντίσταση και δείχνοντας όλη του τη δειλία δραπέτευσε νύχτα δια θαλάσσης στο Δεβελτό παίρνοντας μαζί τα τιμαλφέστερα κειμήλια του στέμματος και τις κόρες του Ειρήνη και Ευδοκία. Περιπλανήθηκε σε όλη την έκταση της πρώην Αυτοκρατορίας του έχοντας μαζί του τα διάσημα του αξιώματός του και τα κειμήλια που απέσπασε φεύγοντας από την Κωνσταντινούπολη. Στη Λάρισα συναντήθηκε με τον Λέοντα Σγουρό στον οποίο έδωσε την κόρη του Ευδοκία. Έτσι τον συνάντησαν τα μισθοφορικά στρατεύματα του Βονιφάτιου του Μομφερά κατά την είσοδό τους στην Πόλη της Λάρισας και τον δολοφόνησαν.

Πρόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
8. Μανουήλ Άγγελος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
4. Κωνσταντίνος Άγγελος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Ανδρόνικος Άγγελος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. Ιωάννης Κομνηνός
 
 
 
 
 
 
 
10. Αλέξιος Α' Κομνηνός
αυτ. Ρωμαίων
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. Άννα Δαλασσηνή Χάροντος
 
 
 
 
 
 
 
5. Θεοδώρα Κομνηνή
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22. Ανδρόνικος Δούκας
υιός Ιωάννου
(υιός Κωνσταντίνου Ι' Δούκα)
 
 
 
 
 
 
 
11. Ειρήνη Δούκαινα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. Maria Cometopuli
θυγ. Trojan Cometopuli
(υιός Ivan-Vladislav kniaz Bulgaria)
 
 
 
 
 
 
 
1. Αλέξιος Γ' Άγγελος
αυτ. Ρωμαίων
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. Ευφροσύνη Κασταμονίτου
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Νομίσματα=[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλέξιος Γ' έκοψε χρυσά υπέρπυρα, εξ ηλέκτρου[1] άσπρα τραχέα, εκ κράματος[2] άσπρα τραχέα και χαλκά τεταρτηρά. Μερικά φτιάχθηκαν και στο νομισματοκοπείο της Θεσσαλονίκης, όπου κόπηκαν και χάλκινα ημίσεα τεταρτηρών.

Στο υπέρπυρον υπάρχει στη μέση μακρύς πατριαρχικός σταυρός που τον κρατούν στα αριστερά ο Αλέξιος Γ' και στα δεξιά ο Κωνσταντίνος Α'. Ο πρώτος φορεί χλαμύδα και κρατά ακακία στο αριστερό. Ο δεύτερος φορεί λώρον και φέρει φωτοστέφανο. Και οι δύο στέκονται με στέμμα, είναι γενειοφόροι και φορούν διβιτίσιον. Επιγραφή ΑΛΕΞΙΟC ΔΕCΠΟΤΗC και ΚΩΝCΤΑΝΤΙΝΟC.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος "Ιστορία Ελληνικού Έθνους", 1886
  • Χρ.Παπαδόπουλου "Απόπειραι ενώσεως των Εκκλησιών(1204-1261)" Αθήνα 1935
  • Βλάσιου Ιω.Φειδά "Εκκλησιαστική Ιστορία" τόμος β΄ " Αθήνα 1998
  • C.Jirecek "Geschichte der Serdem" 1911
  • B.Roberg"Die union zwishen der griechischen und der latienischen Kirche auf den II konzil von Lyon(1274)" Bonn 1964
Προηγούμενος
Ισαάκιος Β΄ Άγγελος
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Συναυτοκράτορας: -
Επόμενος
Αλέξιος Δ' Άγγελος


  1. κράμα χρυσού και αργύρου
  2. κράμα χαλκού με λίγο άργυρο