Σεμλίνο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σεμλίνο
Земун
Πανοραμική άποψη του Ζέμουν.
Πανοραμική άποψη του Σεμλίνου.

Grb-zemun.jpg Zastava Zemuna border.png Serbia Zemun.png

Χώρα Flag of Serbia.svg Σερβία
Περιφέρεια Σύρμιας
Νομός Μεγάλου Βελιγραδίου
Πληθυσμός Πόλη: 145.751, Δήμος: 152.950
Έκταση 153.56 km²
Υψόμετρο 100 m
Ταχυδρομικός κώδικας 11080
Δήμαρχος Μπράνισλαβ Πρόστραν(Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα)
Δικτυακός τόπος http://www.zemun.rs


Το Σεμλίνο ή Ζέμουν (σερβικά: Земун, Zemun / Ζέμουν) είναι μια παραδουνάβια πόλη στη Σερβία και ένας από τους 17 δήμους που αποτελούν την σημερινή πόλη του Βελιγραδίου, την πρωτεύουσα της χώρας. Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, αναπτύχθηκε χωριστά από το Βελιγράδι, το οποίο είναι τοποθετημένο στις όχθες του ποταμού Σάβου (ή Σάβα), αλλά με την οικιστική επέκταση του Βελιγραδίου στα τέλη του 20ου αιώνα, η πόλη του Ζέμουν εντάσσεται στο πολεοδομικό συγκρότημα του Νέου Βελιγραδίου.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην αρχαιότητα, η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά με την ομομασία Taurunum ως μία Κέλτικη εγκατάσταση αρχικά και ρωμαϊκός οικισμός μεταγενέστερα. Κατά τον Μεσαίωνα, Φράγκοι χρονικογράφοι των σταυροφοριών, αναφέρουν την πόλη ως Mallevila, ένα τοπωνύμιο που ιστορείται ήδη από τον 9ο αιώνα. Μεταγενέστερα, η πόλη αποκτά το σλαβικό όνομα Ζέμλν (Zemln).[1] Πιστεύεται ότι προέρχεται από τη σλαβική λέξη Ζέμλια (zemlja), που σημαίνει γη, και που αποτελεί την βάση για την αναφορά της πόλης σε άλλες γλώσσες, όπως και στα ελληνικά, σε Σεμλίνο.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σεμλίνο είναι χτισμένο σε τρεις λοφώδεις εξάρσεις στη δεξιά όχθη του Δούναβη, κοντά στο ποτάμιο νησί του Μεγάλου Πολέμου και στην σύνθεση του Δούναβη με τις εκβολές του ποταμού Σάβου. Στα νότια, εκτείνεται η ευρύτερη περιοχή του Νέου Βελιγραδίου, της μητροπολιτικής ενότητας της σερβικής πρωτεύουσας. Στα δυτικά εκτείνεται η ποτάμια λεκάνη της Σύρμιας και στα βόρεια η επαρχία της Βοϊβοντίνας. Στα διοικητικά όρια του δήμου, βρίσκονται και τα δύο ποτάμια νησιά του Μεγάλου Πολέμου και του Μικρού Πολέμου. Η πόλη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 100 μέτρων, ενώ οι λοφώδεις γειτονιές της πόλης είναι χτισμένες στα 120 με 140 μέτρα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρωμαϊκή σαρκοφάγος
Ανάγλυφο με αναπαράσταση μιας μαίναδας, που βρέθηκε στο Σεμλίνο.

Από την Προϊστορία στους ρωμαϊκούς χρόνους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ευρύτερη γεωγραφική περιοχή του Σεμλίνου κατοικείται από την Νεολιθική εποχή.[2] Αρχαιολογικά ευρήματα σε τάφους, αλλά και κεραμικά που έχουν βρεθεί (κύπελλα και ανθρωπόμορφοι τεφροδόχοι), καταδεικνύουν την ύπαρξη στην περιοχή του προϊστορικού πολιτισμού, γνωστός στους ερευνητές ως ο Πολιτισμός του Μπάντεν.[3] Οι πρώτες εγκαταστάσεις των Κελτών τοποθετούνται τον 3ο αιώνα π.Χ., όταν οι Σκορδίσκοι, ένα κέλτικο φύλο, κατέλαβε διάφορες δακικές και θρακικές περιοχές κοντά στον Δούναβη. Τον 1ο αιώνα π.Χ., ο οικισμός Τaurunum, που ήταν η μεταγενέστερη ρωμαϊκή ονομασία της πόλης, καταλαμβάνεται από τους Ρωμαίους και εντάσσεται στην ρωμαϊκή επαρχία της Παννονίας περίπου το 15 μ.Χ.[4] Η πόλη κατά την ρωμαϊκή περίοδο, ήταν συνδεδεμένη με γέφυρα με την γειτονική πόλη Singidunum, που είναι το σημερινό Βελιγράδι, καθιστώντας την πολύ σημαντικό πέρασμα. Γι'αυτόν τον λόγο οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν οχυρώσεις στις πόλεις από τις οποίες διέρχονταν οι ρωμαϊκές οδοί.[5] Υπάρχει αναφορά ότι βρέθηκε η πένα του Ρωμαίου ποιητή Οβίδιου στο Σεμλίνο με χαραγμένο το όνομά του, γεγονός που υποδηλώνει ότι ίσως ο Ρωμαίος ερωτικός ποιητής πέρασε από αυτά τα μέρη.[6]

Βυζάντιο και Οθωμανική Κατάκτηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την κάθοδο των Γερμανικών Φυλών και ιδιαίτερα με τις επιδρομές των Οστρογόχθων, η περιοχή αποδυναμώνεται και πέφτει σε παρακμή, για να ενταχθεί αργότερα, στο ιστορικό Βυζάντιο και να κυριευθεί κατά περιόδους από τους Γέπιδες, τους Αβάρους, τους Φράγκους και τους Βούλγαρους και να κατακτηθεί και πάλι από τους Βυζαντινούς. Το 12ο αιώνα υποτάχθηκε κάτω από το στέμμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας, ενώ αργότερα τον 15ο αιώνα η περιοχή παραχωρείται ως αυτόνομη στον Σέρβο δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. To 1459 εντάσσεται στο πρώτο Σερβικό Βασίλειο, ενώ καταλαμβάνεται οριστικά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 12 Απριλίου του 1521. Το 1541, η πόλη του Σεμλίνου εντάσσεται διοικητικά στο σαντζάκιο του Σιρέμ και στο Πασαλίκι της Βούδας.

Αυστροουγγρική κατάκτηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σέμλινο μετά την οθωμανική κυριαρχία, κατακτήθηκε από τους Αυστριακούς Αψβούργους το 1717, μετά την ήττα του οθωμανικού στρατού[7] στην Μάχη του Πετροβάραντιν κοντά στο Νόβι Σαντ, στις 5 Αυγούστου 1716. Η ήττα του οθωμανικού στρατού οδήγησε στην υπογραφή της Συνθήκης του Πασάροβιτς με την οποία παραχωρείτε η περιοχή στον Οίκο των Σοενμπόρνων (γερμανικά: Schönborn). Το 1736, εκδηλώθηκε εξέγερση των αγροτών στο Σεμλίνο. Η γεωστρατηγική θέση της πόλης στην διακλάδωση δύο σημαντικών ποτάμιων οδών και στα όρια δύο αυτοκρατοριών, αποτελούσε η κύρια αιτία που το Σεμλίνο γινόταν μήλο της έριδας μεταξύ των Οθωμανών και των Αψβούργων. Με την Συνθήκη του Βελιγραδίου το 1739 καθορίστηκαν οριστικά τα σύνορα ενώ αργότερα εφαρμόστηκε το 1746 η Παραμεθόριος Περιοχή (Vojna Granica), που ήταν μια στρατιωτική ζώνη ανάσχεσης κάθε οθωμανικής απειλής. Έτσι από το 1749 το Σεμλίνο αποκτά προνόμια στρατιωτικής κοινότητας. Το 1754, ο πληθυσμός της πόλης περιλαμβάνει 1.900 Ορθόδοξους, 600 Καθολικούς, 76 Εβραίους και 100 Ρωμά. Έτσι αυτή την χρονική περίοδο παρατηρείται σημαντική οικονομική άνθηση, με τους Βλάχους και τους Έλληνες να έχουν σημαντική οικονομική δύναμη.[8] Το 1777, ο πληθυσμός του Ζέμουν αριθμούσε 1.130 σπίτια με 6.800 κατοίκους, οι μισοί εκ των οποίων έχουν σερβική εθνική συνείδηση, ενώ το άλλο μισό του πληθυσμού αποτελείται από Καθολικούς , Εβραίους , Αρμένιους και Μουσουλμάνους. Οι περισσότεροι Καθολικοί είναι Γερμανοί, ενώ αυτή την ιστορική περίοδο σημειώνεται σημαντική εγκατάσταση Γερμανών και Ούγγρων στην πόλη.

Το Σέμλινο της εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1608.
Πανόραμα του Σεμλίνου, 19ος αιώνας.

Η στρατηγική της θέση αποτελούσε πάντα τον κυριότερο λόγο της οικονομικής ανάπτυξής της. Το 1816 με την αύξηση του πληθυσμού, η πόλη εξαπλώθηκε στα προάστια Φράνζενσταλ (Franzenstal) και Γκόρνζα Βαρός (Gornja Varoš) όπου εγκαταστάθηκαν οικογένειες κυρίως Γερμανών και Σέρβων. Τον 19ο αιώνα, το Σεμλίνο είχε 7.089 κατοίκους και 1.310 σπίτια. Η πόλη αναδείχθηκε στην σερβική ιστορία όταν αποτέλεσε το 1813, καταφύγιο για τον εθνικό ήρωα Γεώργιο Πέτροβιτς και των άλλων αγωνιστών της Α' Σερβικής Εξέγερσης. Την περίοδο του 1848-1849, η ευρύτερη περιοχή συμμετέχει στην Κοινωνική και Πολιτική εξέγερση του 1849, όπου ανακηρύσσεται η αυτονόμηση της Σερβία-Βοϊβοντίνα. Η πόλη αποτελεί μία από τις πόλεις όπου σημειώνονται τα σημαντικότερα γεγονότα ενάντια στη φεουδαρχική διοίκηση των Αψβούργων, όμως η εξέγερση γρήγορα καταστέλεται. Αργότερα με την κατάργηση της Παραμεθόριας Περιοχής, η περιοχή εντάσσεται στην διοικητική περιφέρεια της Κροατίας-Σλαβονίας. Τα έτη 1883 με 1884, ολοκληρώνεται η σύνδεση της πόλης με τον σιδηρόδρομικό δίκτυο και ολοκληρώνεται η σιδηροδρομική γέφυρα του Δούναβη.

Από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την έναρξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου το 1914 η κυριαρχία της πόλης εναλλάσσεται μεταξύ των σλαβικών δυνάμεων και της Αυστροουγγαρίας, μέχρι την οριστική ένταξή της στο Βασίλειο των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων στις 5 Νοεμβρίου του 1918 με την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Το Βασίλειο μετονομάστηκε αργότερα σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας το 1929. Η περίοδος του Μεσοπολέμου με τις μεγάλες ανακατατάξεις του, επηρεάζει τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της πόλης, καθώς παρατηρείται έντονη πολιτική διαμάχη μεταξύ των σλαβικών, δημοκρατικών ή φιλοβασιλικών κομμάτων και των σοσιαλιστικών παρατάξεων που υποστηρίζονταν κυρίως από κατοίκους γερμανικής συνείδησης.

Από το 1934, η πόλη εξυπηρετείται με λεωφορειακές γραμμές προς το Βελιγράδι, μετά την απαίτηση κυρίως του σερβικού πληθυσμού. Η ύπαρξη αεροπορικής βάσης, που είχε δημιουργήθεί το 1927 κοντά στην πόλη, αποτέλεσε θέλγητρο και στρατιωτικός στόχος για τις δυνάμεις του Άξονα κατά την εισβολή τους τον Απρίλιο του 1941. Μετά την συνθηκολόγηση της Γιουγκοσλαβίας τον ίδιο μήνα, το Σεμλίνο και η περιοχή της Σύρμιας δόθηκαν στο ανδρείκελο κατοχικό κράτους της Κροατίας. Η πόλη απελευθώνεται το 1944 και εντάσσεται στην γιουγκοσλαβική επαρχία της Κεντρικής Σερβίας.

Τις δεκαετίες του 1990' και 2000', η πόλη γίνεται γνωστή στον ελληνικό Τύπο για την δράση της Μαφίας του Ζεμούν, μία από τις μεγαλύτερες τρομοκρατικές και εγκληματικές οργανώσεις της Σερβίας. Η ίδια η οργάνωση κατηγορήθηκε για την δολοφονία του Σέρβου πρωθυπουργού Ζόραν Τζίντζιτς.[9][10]

Νυχτερινή άποψη της παλιάς πόλη του Σεμλίνου.

Πληθυσμιακά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση του Σεμλίνου στο μητροπολιτικό Βελιγράδι.
Χάρτης του Δήμου του Σεμλίνου.

Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.[11] Η πληθυσμιακή μεταβολή καταγράφεται στο παρακάτω πίνακα. Παρουσιάζεται επίσης η εθνοτική κατάσταση του πραγματικού πληθυσμού για το έτος 2002.[12] Μεταβολή πληθυσμού

Έτος Πόλη Δήμος*
1921 18,528
1931 28,083
1948 42,230
1953 44,110 51,129
1961 72,956 74,851
1971 95,142 111,967
1981 116,826 138,702
1991 141,695
2002 145,751 152,950

* Τα πληθυσμιακά στοιχεία περιλαμβάνουν την περιοχή του Σούρσιν, που ανακυρήχθηκε ανεξάρτητος δήμος το 2004.

Εθνοτική διαστρωμάτωση πληθυσμού (Απογραφή 2002):

Διοικητικές μεταβολές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σημαία της πόλης.

Η δημιουργία του πρώτου Δήμου πραγματοποιείται με την διοικητική πράξη του βασιλιά Αλεξάνδρου Α' της Σερβίας στις 3 Οκτωβρίου του 1929. Το 1934 η πόλη εντάσσεται στον διευρυμένο δήμο του Βελιγραδίου. Μετά την γερμανική κατοχή, η πόλη αυτοδιοικείται μέχρι το 1955, όταν εντάχθηκε διοικητικά ακόμα μια φορά στην πόλη του Βελιγραδίου. Κατά περιόδους στην δημοτική περιφέρεια ενσωματώνονται ή διαχωρίζονται άλλα δημοτικά διαμερίσματα. Από το 2004, το Σεμλίνο αποτελεί αυτοτελή δήμο της μητροπολιτικής περιοχής του Νέου Βελιγραδίου.

Υπάρχει μια δημοφιλής τοπική αντιπαλότητα μεταξύ των κατοίκων του Σεμλίνου και του Βελιγραδίου, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Σε γενικές γραμμές, ο τοπικός πληθυσμός θεωρεί το Σεμλίνο ως μια ιδιαίτερη και προηγμένη πόλη, με μεγάλη πολιτιστική παράδοση, σε σχέση με την σερβική πρωτεύουσα[13] ενώ οι κάτοικοι του Βελιγραδίου θεωρούν το Σεμλίνο ως ένα ακόμα όμορφο προάστιο της πρωτεύουσας, που θα έπρεπε διοικητικά να ανήκει στην μητροπολιτική περιοχή.

Οικονομία και μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σεμλίνο είναι ένας από τους πιο αναπτυσσόμενους δήμους του Βελιγραδίου, με μεγάλες βιομηχανικές μονάδες σχεδόν σε κάθε κλάδο. Στα διοικητικά του όρια βρίσκονται δύο αναπτυσσόμενες βιομηχανικές ζώνες. Σημαντικοί οδικοί άξονες διαπερνούν το Σεμλίνο και συνδέουν το κέντρο της μητροπολιτικής περιοχής με την προαστιακή πόλη Μπατάινιτσα και το αεροδρόμιό της, δεύτερο σημαντικότερο της σερβικής πρωτεύουσας. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και το νεότερο Διεθνές Αεροδρόμιο του Βελιγραδίου. Αποτελεί κόμβο για σημαντικούς αυτοκινητοδρόμους που συνδέουν το Βελιγράδι με την υπόλοιπη ενδοχώρα.

Τα κυριότερα βιομηχανικά προϊόντα που παράγονται είναι γεωργικά μηχανήματα, ηλεκτρικές συσκευές, οπτικά όργανα ακριβείας και ρολόγια, επιβατικά λεωφορεία και βαρέα οχήματα, φαρμακευτικά προϊόντα, πλαστικά, παπούτσια, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τυποποιημένα τρόφιμα και γλυκά, επεξεργασμένα μέταλλα και ξύλα, έπιπλα, ανακυκλώσιμα υλικά, ποτά, χημικά προϊόντα και δομικά υλικά, ενώ προσφέρονται εγκαταστάσεις αποθηκεύσης και τυποποίησης εμπορευμάτων.

Άποψη του ποταμού Δούναβη, όπως φαίνεται από την προκυμαία του Σεμλίνου.

Πολιτισμός και εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πύργος του Ουνιάδη στην συνοικία Γκάρδος.
Άποψη του Βελιγραδίου.

Η Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου βρίσκεται στο Σεμλίνο, καθώς τμήματα από άλλες σημαντικές σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως οι σχολές Δημόσιας Διοίκησης, Οικονομικών, Τεχνολογίας και Μηχανολογίας, Ιατρικής, Φυσικής Αγωγής και πολλών ερευνητικών ιδρυμάτων όπως το Ινστιτούτο για τη Γεωργία και τη Δασοκομία, το Ινστιτούτο για την Εξόρυξη, το γνωστό σε παγκόσμια κλίμακα Ινστιτούτο για το Καλαμπόκι Πόλιε, το Ινστιτούτο για το Ζωικό Κεφάλαιο, το Ινστιτούτο για την Εφαρμογή της Πυρηνικής Ενέργειας στη Γεωργία και το Ινστιτούτο για τη Φυσική Επιστήμη. Στο Σεμλίνο βρίσκεται το Εθνογραφικό και Ιστορικό Μουσείο του Ζεμούν, που στεγάζεται στο αρχοντικό της οικογένειας Σπίρτα από την Κλεισούρα Καστοριάς. Στο εσωτερικό του κτηρίου παρουσιάζεται ο διάκοσμος και τα έπιπλα της εποχής της ακμής της ελληνικής κοινότητας. Στο Σεμλίνο βρίσκεται και η Όπερα με το Θέατρο Μαντλενιάνουμ.[14]

Περιέχει δύο πολυδύναμα νοσοκομεία και μία γεροντική κλινική. Οι πιο γνωστές ορθόδοξες εκκλησίες είναι ο κοιμητηριακός ναός της συνοικίας Γκάρδος με το ξωκκλήσι της Αγίας Χάριτος, της Παναγίας (1775-1783), ο Αγίος Νικόλαος (1725-1731), ο Αρχάγγελος Γαβριήλ καθώς επίσης και δύο καθολικοί ναοί.[15] Η πόλη είναι γνωστή για τις πολλές πλατείες της, στις οποίες υπάρχουν συχνά υπαίθριες λαϊκές αγορές, καφετέριες και μπιραρίες και θεματικά πάρκα. Σε μία από αυτές τις πλατείες, βρίσκεται το μεγαλύτερο μέχρι πρόσφατα ξενοδοχείο του Βελιγραδίου, το ξενοδοχείο Γιουγκοσλαβία.

Στο ιστορικό κέντρο υπάρχουν ερείπια από την μεσαιωνική πόλη με ισχυρό φρούριο που χρησιμοποιήθηκε για την άμυνα της πόλης κατά τον πόλεμο του Βασιλείου της Ουγγαρίας με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία τον 12ο αιώνα, καθώς επίσης και στην πολιορκία του Βελιγραδίου από τον Σουλεϊμάν Α΄ το 1521.[16] Στην ίδια περιοχή, στον ψηλότερο λόφο της συνοικίας Γκάρδος, βρίσκεται ο Πύργος του Ιωάννη Ουνιάδη (που λέγεται και Πύργος της Γκάρδος ή Πύργος της Χιλιετίας), και χτίστηκε υπό τις διαταγές του μεγάλου στρατιωτικού και πολιτικού Ιωάννη Ουνιάδη στις 20 Ιουνίου του 1896 ως μια εναλλακτική αψίδα του θριάμβου για τις κατακτήσεις της Ουγγαρίας στην νότια Σερβία. Λόγω του ύψους του, χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν ως πύργος αντιπυρικής παρατήρησης. Ο Ιωάννης Ουνιάδης, αν και πέθανε πριν παραδοθεί ο πύργος, αποτελεί το γνωστότερο ιστορικό πρόσωπο της πόλης. Η περιοχή γύρω από τον πύργο αποτελεί μια γραφική γειτονιά με λιθόστρωτους δρόμους σε μια περιοχή ήπιας οικιστικής ανάπτυξης που διατηρεί τον παραδοσιακό του χαρακτήρα. Το Σεμλίνο δεν έχει πολλά δημόσια πάρκα. Το μεγαλύτερο είναι το Πάρκο της Πόλης, που διαμορφώθηκε πρώτη φορά το 1880.[17]

Πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η έδρα της παράταξης Ριζοσπαστικό Κόμμα Σερβίας, στο Σεμλίνο.

Στις τελευταίες Σερβικές Δημοτκές Εκλογές του 2008, οι 57 έδρες του δημοτικού συμβουλίου του Σεμλίνου καταχωρήθηκαν ως εξής:[18]

Δημοτική παράταξη Έδρες
Ριζοσπαστικό Κόμμα Σερβίας 28
Ζεμούν για μια Ευρωπαϊκή Σερβία 24
Δημοκρατικό Κόμμα Σερβίας - Νέα Σερβία 5

Αθλητισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πόλη είναι γνωστή στους λάτρεις του ποδοσφαίρου για τη ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Ζέμουν που παίζει στην Α' Εθνική Κατηγορία. Άλλες τοπικές ομάδες είναι η Μιλουτινάκ και η Μπατιζνίκα. Ένα από τα μεγαλύτερα γήπεδα του Βελιγραδίου, το Πίνκι, βρίσκεται στο Σεμλίνο.

Διεθνείς σχέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άποψη του Βελιγραδίου από το Σεμλίνο.

Η πόλη του Σεμλίνου, είναι αδελφοποιημένη με αρκετές πόλεις του εξωτερικού:[19]

Προσωπικότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στέφανος Καραματάς (1926 - ), διδάκτορας Γεωλογίας και μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών από το 1970.[20]

Ιστορικά Πρόσωπα

Φωτογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Αγγλικά) Ιστοσελίδα πόλης Βελιγραδίου: Ιστορία: Βυζαντινή Αυτοκρατορία
  2. (Σέρβικα) Dragoslav Srejović Izvor: Istorija srpskog naroda I, Srpska književna zadruga, Beograd, 1994
  3. (Αγγλικά) Nikola Tasic, Historical Picture of Development of Early Iron Age in the Serbian Danube Bassin, Balcanica XXXV, part of the work "Historical picture of development of Bronze Age cultures in Vojvodina” published in Starinar LIII–LIV (2003/4) pp 23–34."
  4. (Αγγλικά) William Cooke Taylor,Caleb Sprague Henry, L.L. Smith A manual of ancient and modern history, p. 246, D. Appleton & company, 1861
  5. (Αγγλικά) Ιστοσελίδα πόλης Βελιγραδίου: Ιστορία: Αρχαία Περίοδος
  6. (Αγγλικά) Edward Harwood, Biographia classica: the lives and characters of the Greek and Roman classics, p. 297, Volume 1, publ. T. Becket and T. Evans, 1778
  7. (Αγγλικά) David A. Norris, Belgrade: a cultural history, p.207, Oxford University Press, 2008
  8. (Αγγλικά) Doreen Warriner, Contrasts in emerging societies: readings in the social and economic history of south-eastern Europe in the nineteenth century, p. 318, Indiana University Press, 1965
  9. Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης, Ηθελε να παραδοθεί, τον πρόλαβε η Ελληνική Αστυνομία, Ιστοσελίδα εφημερίδας Ελευθεροτυπία, 19/07/2004
  10. Σπύρος Κουζινόπουλος, Ποιοι θέλουν κλειστό το στόμα του «Μπάγκσι»;, Εφημερίδα Το Βήμα, 25/07/2004
  11. David A. Norris, Belgrade: a cultural history, p. x, Oxford University Press, 2008
  12. (Σέρβικα) Popis stanovništva, domaćinstava i Stanova 2002. Knjiga 1: Nacionalna ili etnička pripadnost po naseljima. Statistical Office of Serbia. 2003. ISBN 86-84443-00-09
  13. Laurence Mitchell, Belgrade, p. 2, Bradt Travel Guides, 2006
  14. Laurence Mitchell, Belgrade, p. 202, Bradt Travel Guides, 2006
  15. Laurence Mitchell, Belgrade, p. 231, Bradt Travel Guides, 2006
  16. (κροατικά) Hrvatski doprinos zemunskom naslijeđu, May 29, 2009
  17. Politika daily, November 6, 2007, p.24
  18. (Σέρβικα) DS-u centar Beograda, Vladan Lukić odbornik! αρχείο στην Ιστοσελίδα http://www.mtsmondo.com archive, Πρώτη δημοσίευση 12/05/2008. Ανακτήθηκε στις 02/07/2009.
  19. (Σέρβικα) Stalna konferencija gradova i opština. Retrieved on 2007-06-18.
  20. (Αγγλικά) Ιστοσελίδα Σλοβένικης Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών: Στέφανος Καραματάς (Stevan Karamata)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (Σέρβικα) Mala Enciklopedija Prosveta, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
  • (Σέρβικα) Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιωάννης Χασιώτης, Όλγα Κατσιάρδη-Χέρινγκ, Ευρυδίκη Αμπατζή, Οι Έλληνες της Διασποράς 15ος-21ος αιώνας, Εκδ. Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, 2006
  • Μανώλης Δερμιτζάκης, Ζεμούν : δύο χρόνια αιχμάλωτος των Γερμανών στη Σερβία, εκδ. Ν. Αλικιώτη, Αθήνα, 1945
  • Ιωάννης Παπαδριανός, Οι Έλληνες πάροικοι του Σεμλίνου (18ος-19ος αι.): διαμόρφωση της παροικίας, δημογραφικά στοιχεία, διοικητικό σύστημα, πνευματική και πολιτιστική δραστηριότητα, εκδ. Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου - Ινστιτούτο Βαλκανικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1988
  • Χρίστος Ζαφείρης, Βαλκάνιος πραματευτής: οδοιπορία μνήμης σε ελληνικές κοινότητες και παροικίες, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 1998, ISBN 9602563621
  • Ιωάννης Παπαδριανός, Οι οπαδοί του Ρήγα Βελεστινλή στο Σεμλίνο, Υπερεία [Πρακτικά του Β' συνεδρίου Φεραί-Βελεστίνο-Ρήγας, Βελεστίνο 2-4 Οκτωβρίου 1992], τ.2, μέρος Β', Αθήνα, 1994, σσ. 657-663
  • Ιωάννης Παπαδριανός, Kolakovic Vasilija, Συμβολή στην Ιστορία της Ελληνικής Κοινότητος του Σεμλίνου, Πέντε ανέκδοτα έγγραφα του έτους 1793, Μακεδονικά 1, 1971, σσ. 29-37.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Zemun της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).