Παυλικιανισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μέρος της σειράς άρθρων
Γνωστικισμός

Περσικός Γνωστικισμός
Μανδαϊσμός
Μανιχαϊσμός

Συροαιγυπτιακός γνωστικισμός
Σηθιανοί
Βαλεντιανισμός
Βασιλιδιανοί

Πατέρες του χριστιανικού γνωστικισμού
Σίμων ο Μάγος
Κήρινθος
Μαρκίων
Βαλεντίνος

Πρώιμος Γνωστικισμός
Οφίτες
Καϊνίτες
Καρποκρατιανοί
Βορβορίτες

Μεσαιωνικός Γνωστικισμός
Παυλικιανισμός
Βογόμιλοι
Καθαροί

Σύγχρονος γνωστικισμός

Γνωστικά κείμενα
Βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί
Γνωστικά Ευαγγέλια
Codex Tchacos

Σχετικά άρθρα
Πυθαγορισμός
Νεοπλατωνισμός
Εύα (Γνωστικισμός)


Ο Παυλικιανισμός ήταν Χριστιανική Ομολογία που αναπτύχθηκε στη Μικρά Ασία από τον 7ο αιώνα και μετά. Ιδρυτής και δημιουργός του Παυλικιανισμού φέρεται κάποιος Κωνσταντίνος[1] από από την κωμόπολη Μανάλις της Μ. Ασίας ο οποίος, συνεχίζοντας παλαιότερες θεωρίες των Γνωστικών και Μανιχαίων, δίδασκε περί αντιμαχομένων δυνάμεων του αγαθού και κακού.

Πίνακας περιεχομένων

[Επεξεργασία] Οι διδαχές του Παυλικιανισμού

  • Δέχεται την ύπαρξη δύο Θεών, του καλού και του αγαθού.
  • Αρνείται την τριαδικότητα του Θεού
  • Αρνείται την πραγματική σάρκωση του Χριστού
  • Απορρίπτει την Π. Διαθήκη και αποδέχεται μόνο τα Ευαγγέλια του Ιωάννη, του Λουκά και τις επιστολές του Παύλου
  • Απορρίπτει το Βάπτισμα σε νερό.

[Επεξεργασία] Η διάδοση

Η Ομολογία αυτή διαδόθηκε πολύ γρήγορα στην Αρμενία και στη συνέχεια στη Συρία. Οι οπαδοί κατέχονταν από υψηλό θρησκευτικό πνεύμα και ήταν πολύ μαχητικοί και φιλοπόλεμοι. Τις ικανότητές τους αυτές εκτίμησαν οι εικονομάχοι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου τόσο, ώστε να μεταφέρουν πολλούς από αυτούς στη Θράκη, την οποία είχαν ερημώσει οι Βούλγαροι, έτσι ώστε να γίνουν αυτοί οι προμαχώνες των από Βορρά επιδρομών. Έτσι αποτέλεσαν την μαγιά του κινήματος των Βογομίλων.

Στα χρόνια της εικονομαχίας αποτέλεσαν τα βασικά στηρίγματα στην εικονομαχική πολιτική των Ισαύρων .

[Επεξεργασία] Οι μάχες

Το 863 ο βυζαντινός στρατός τους χτύπησε με σφοδρότητα και ο αρχηγός τους Καρβέας σκοτώθηκε. Την θέση του διαδέχθηκε ο ανεψιός του Καρβέα, ο Χρυσόχειρ που επί Βασιλείου Α' κυρίεψε την Έφεσο. Και πάλι ο βυζαντινός στρατός τους χτύπησε αλλά οι Παυλικιανοί σύντριψαν τους βυζαντινούς στην μάχη της Τεφρικής το 870 μ.Χ. Όμως το 872 π.Χ. η Τεφρική κατελήφθη από τους βυζαντινούς και ο Χρυσόχειρας σκοτώθηκε. Το κεφάλι του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη , όπου ο αυτοκράτορας Βασίλειος Α' αφού πρώτα έκανε δέηση στον Θεό, έμπηξε τρία βέλη στο κεφάλι του Χρυσόχειρα.

[Επεξεργασία] Η κατάληξη

Μετά τον 9ο αιώνα διασπάστηκαν και άρχισαν να εκλείπουν, προσχωρώντας είτε στους Άραβες είτε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τον 12ο αιώνα φέρονται να έχουν εγκατασταθεί στην Αλεξιούπολη που είχε κατακτηθεί από τον Αλέξιο Α' Κομνηνό.

Υπολείμματά τους υφίστανται και σήμερα κυρίως στην περιοχή γύρω από την Φιλιππούπολη.


[Επεξεργασία] Βλέπε επίσης

[Επεξεργασία] Σημειώσεις

  1. έλεγε πως είναι η μετενσάρκωση του Σιλουανού,ακόλουθου του απόστολου Παύλου