Δυναστεία των Λασκαριδών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Δυναστεία των Λασκαριδών ήταν αυτοκρατορική βυζαντινή δυναστεία-οίκος, η οποία βασίλευε την περίοδο μετά από την Άλωση από τους Λατίνους το 1204. Είχε ως πρωτεύουσα τη Νίκαια Βιθυνίας και είχε δημιουργήσει την Αυτοκρατορία της Νίκαιας (1204-1261) με διάρκεια 57 χρόνια. Θεωρούνται συνεχιστές της υπό κατάληψη Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Γενάρχης και ιδρυτής της ήταν ο Θεόδωρος Α' Λάσκαρης ή Λάσκαρις (με την παλαιά γραφή).

Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Δυναστείας της Νίκαιας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατάλογος Πατριαρχών Αυτοκρατορίας της Νίκαιας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενεαλογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενάρχης της Δυναστείας ήταν ο

έλαβε τον τίτλο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στα χέρια των Λατίνων και το χάσιμο του τίτλου αυτού στο πρόσωπο του Αλέξιου Ε΄ Μούρτζουφλου. Παντρεύτηκε τρεις φορές.Η πρώτη ήταν η Άννα Κομνηνή Αγγελίνα, η δεύτερη ήταν η Φιλίππα της Αρμενίας και η τρίτη ήταν η Maria de Courtenay. Στους τρεις αυτούς γάμους απέκτησε τέσσερα παιδιά-δύο αγόρια και δύο κορίτσια:

    • β1) Νικόλαος Λάσκαρης
    • β2) Ιωάννης Λάσκαρης
    • β3) Ειρήνη Λασκαρίνα.
    • β4) Μαρία Λασκαρίνα.
  • α2) Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατατζής. Αυτοκράτορας της Νίκαιας. Παντρεύτηκε την Ειρήνη Λασκαρίνα.