Πάπας Πίος Β΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πάπας
Πίος Β΄
Pintoricchio 012.jpg
Από19 Αυγούστου 1458
Έως14 Αυγούστου 1464
ΠροκάτοχοςΠάπας Κάλλιστος Γ΄
ΔιάδοχοςΠάπας Παύλος Β΄
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση18 Οκτωβρίου 1405
Κορσινιάνο, Ιταλία
Θάνατος14 Αυγούστου 1464 (59 ετών)
Ανκόνα, Μάρκε, Παπικά Κράτη
Προσφωνήσεις του
Πάπα Πίου Β΄
C o a Pio II.svg
Προσφώνηση αναφοράςΑγιότατος
Προφορική προσφώνησηΑγιότατε
Θρησκευτική προσφώνησηΆγιος Πατέρας
Μεταθανάτια προσφώνησηΔ/Δ

Ο Πάπας Πίος Β΄ (Papa Pio II, 18 Οκτωβρίου 1405 - 14 Αυγούστου 1464), γεννημένος ως Aenea Silvio Piccolomini, ήταν Πάπας από τις 19 Αυγούστου του 1458 μέχρι τον θάνατό του το 1464. Ο Aenea γεννήθηκε στο Κορσινιάνο (σήμερα Πιέντσα) της Σιένα, γόνος μίας ευγενούς αλλά παρηκμασμένης οικογένειας. Το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό γραπτό έργο του είναι το αυτοβιογραφικό Commentaries, η μόνη σωζόμενη αυτοβιογραφία γραμμένη από έναν εν ενεργεία Πάπα.

Πρώιμη ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γονείς του ήταν ο στρατιωτικός Σίλβιο Πικολομίνι κι η Vittoria Forteguerri που 'χαν συνολικά 18 παιδιά, μεταξύ τους και αρκετά δίδυμα, λίγα όμως έφτασαν τα 18[1]. Το όνομά του είναι εμπνευσμένο από τον ομώνυμο ήρωα της Αινειάδας του Βιργίλιου. Αφού δούλεψε μικρός σε αγροτικές δουλειές του πατέρα του, σπούδασε στα πανεπιστήμια της Σιένα και της Φλωρεντίας, μαθαίνοντας και λίγα Ελληνικά για να διαβάζει κείμενα. Εγκαταστάθηκε στην τελευταία ως δάσκαλος, αλλά το 1431 δέχθηκε τη θέση γραμματέα στον Ντομένικο Καπράνικα, τον επίσκοπο του Φέρμο (κοντά στην Ανκόνα), που τότε ετοιμαζόταν να λάβει μέρος στη σημαντική Σύνοδο της Βασιλείας (1431–37). Ο Καπράνικα διαμαρτυρόταν εναντίον της νέας άρνησης του Πάπα Ευγένιου Δ' (1431–1447) να του δώσει την θέση καρδινάλιου για την οποία είχε προορισθεί από τον προηγούμενο πάπα Μαρτίνο Ε΄ (1417–1431). Ο Aenea ξεκίνησε άμεσα για τη Βασιλεία κι αφού πέρασε ένα θυελλώδες ταξίδι μέσω Γένοβας και των Άλπεων, υπηρέτησε με επιτυχία τον Καπράνικα, που 'χε ήδη ξεμείνει από χρήματα, αλλά κι άλλους καρδιναλίους[2].

Στο συνέδριο της Βασιλείας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1435, όντας ακόμα λαϊκός, στάλθηκε από τον Καρδινάλιο Αλμπεργκάτι, τον λεγάτο της Μπολόνια του πάπα Ευγένιου Δ΄ στο συμβούλιο, σε μια μυστική αλλά και περιπετειώδη αποστολή στην παγωμένη Σκωτία από την οποία επέστρεψε με μεγάλες δυσκολίες. Ωστόσο φτάνοντας στο εν εξελίξει συμβούλιο της Βασιλείας, ήρθε σε σύγκρουση με τον Πάπα Ευγένιο Δ, κι ωστόσο κατάφερε ν'ασκήσει επιρροή για την εκλογή του Αμεδαίου της Σαβοϊας ως αντιπάπα Φέλιξ Ε, για το διάστημα 1439 ως 1449.

Στην αυλή του Φρειδερίκου Γ' και καρδιναλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατόπιν αποσύρθηκε στην αυλή του νεαρού Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ' (1440–1493) στην Βιέννη. Είχε στεφθεί αυτοκρατορικός ποιητής των ανακτόρων το 1442 και διατήρησε την πατρονία του καγκελάριου του Αυτοκράτορα, του Κάσπαρ Σλικ. Μερικοί ταυτίζουν την ερωτική περιπέτεια στην Σιένα που αφηγείται το ρομάντζο του, Η Ιστορία των Δύο Εραστών με μια αταξία του Καγκελάριου αλλά αυτό δεν έχει διασταυρωθεί.

Στις 17 Δεκεμβρίου 1456 o Aenea ανακυρύχθηκε καρδινάλιος της Σιένα από τον πάπα Καλλιστο Γ'.

Εκλογή στον παπικό θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πάπας Κάλλιστος Γ' πέθανε στις 6 Αύγουστου του 1458 και στο κονκλάβιο της 10ης Αυγούστου επικρατέστερος θεωρούνταν ο πλούσιος Γάλλος καρδινάλιος της Ρουένης Guillaume d'Estouteville, που 'χε δικαιώσει κι αθωώσει μετά θάνατον την Ιωάννα της Λωρραίνης, ενώ στα προγνωστικά υπήρχε ως υποψήφιος (papabile) κι ο Έλληνας Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος. Υποχρέωση όποιου κι αν εκλεγόταν είχε συμφωνηθεί να είναι Σταυροφορία κατά των Τούρκων για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, σκοπός τον οποίου προωθούσαν ειδικά οι καρδινάλιοι ελληνικής καταγωγής Βησσαρίων και Ισίδωρος. Ωστόσο ο Aenea κατάφερε ν'ανατρέψει τις προσδοκίες. Για χάρη του βγήκε λευκός καπνός στη δεύτερη ψηφοφορία στις 3 Σεπτεμβρίου κι έχει γραφτεί ότι εκλέχθηκε ομόφωνα, παίρνοντας το όνομα Πίος Β'. Δέχτηκε μεταξύ άλλων και τα θερμά συγχαρητήρια του Βησσαρίωνα με την προοπτική συνεργασίας στη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων και πλοίων για εκστρατεία κατά των Τούρκων[3]

Θητεία στον παπικό θρόνο (1458-1464)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως Πάπας, ο Πίος Β΄ συμμάχησε αρχικά με το βασιλιά της Αραγονίας Φερδινάνδο Β', βοηθώντας τον να πάρει τη Νάπολη από τη γαλλική δυναστεία των Ανζού. Επίσης έκανε γρήγορα τον Βησσαρίωνα έναν από τους σημαντικότερους συμβούλους του. Το κύριο μέλημα του Πίου Β΄ ήταν η οργάνωση μιας Σταυροφορίας εναντίον των Τούρκων, οι οποίοι με τις επεκτατικές τους τάσεις αποτελούσαν τον υπ' αριθμόν ένα κίνδυνο για τον χριστιανικό κόσμο, κυρίως την Βενετία και την Ουγγαρία. Ο Πίος θέλοντας να ενώσει την χριστιανική Ευρώπη κάτω από την καθοδήγησή του, έβρισκε στον τουρκικό κίνδυνο, ο οποίος ήταν παρ'όλα αυτά πραγματικός, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κερδίσει πολιτικό και ηθικό κύρος. Τον Ιούνιο του 1459 οργάνωσε μία πανευρωπαϊκή σύνοδο στη Μάντοβα για την οργάνωση της Σταυροφορίας. Όμως πέτυχε πολύ μικρή ανταπόκριση μεταξύ των διασπασμένων πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης, με μπροστάρη της αντίστασης τον καρδινάλιο της Βενετίας Ludovico Trevisan.

Αμέσως μετά το πέρας της συνόδου (1460) ο Πίος έστειλε τον Βησσαρίωνα στην Γερμανία για να πείσει τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ και τους Γερμανούς πρίγκηπες να σταματήσουν τις μεταξύ τους συγκρούσεις και να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους για την Σταυροφορία. Οι κλήσεις του για πόλεμο κατά των Τούρκων φαίνεται πως εισακούστηκαν από το Βλαντ Γ' Τσέπες στη Βλαχία (σημερα νότια Ρουμανία), που παραλίγο να δολοφονήσει το σουλτάνο Μωάμεθ Β' Πορθητή στο Ταργκόβιστε το 1462, αλλά κι από το Γεώργιο Καστριώτη Σκεντέρμπεη, των ηγέτη των Αλβανών, που στις 27 Νοεμβρίου 1463, κήρυξε πόλεμο κατά των Οθωμανών και τους επιτέθηκε κοντά στην Οχρίδα.

Το 1462 έλαβε από το Θωμά Παλαιολόγο τα λείψανα της κεφαλής (κάρα) του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα, μέσα σε χρυσή λειψανοθήκη του 7ου αιώνα, οργανώνοντας λαμπρή υποδοχή στη Ρώμη. Ο Πίος τα εναπόθεσε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Εκεί έμειναν ως το 1964 που επεστράφησαν, μετά από πάνω από 500 χρόνια, στην Πάτρα μαζί με την πολύτιμη λειψανοθήκη. Το 1463 ο Πίος αναγόρευσε το Βησσαρίωνα Λατίνο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (ένας τίτλος με συμβολικό και μόνον χαρακτήρα). Τον ίδιο χρόνο τον έκανε εκπρόσωπό στη Βενετία για να οργανώσει την Σταυροφορία, με στόχο να πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι του 1464. Το σχέδιο ήταν να συγκεντρωθούν 20.000 στρατιώτες στον Τάραντα που θα έπλεαν στο Δυρράχιο και να ενωθούν με άλλους 20.000 Αλβανούς του Σκεντέρμπεη. Και πάλι όμως προέκυψε καθυστέρηση κι όλα ματαιώθηκαν με το θάνατο του Πίου Β΄ τον Αύγουστο του 1464 στην Ανκόνα, πριν κλείσει τα 59 του χρόνια κι ενώ προετοίμαζε την άφιξη του στόλου.

Επιπλέον βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νίκα Πολυχρονοπούλου-Κλαδά, «Πάπας Πίος Β΄ και η κινητοποίηση της Δύσεως κατά των Οθωμανών», Βυζαντιακά τομ. 23 (2003), σελ.287-319


τίτλοι της Καθολικής Εκκλησίας
Προκάτοχος
Κάλλιστος Γ΄
Πάπας
19 Αυγούστου 1458 - 14 Αυγούστου 1464
Διάδοχος
Παύλος Β΄

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημήτρης Γ. Aποστολόπουλος, «Xαλίφης αυτοκράτορας ή Kαρλομάγνος; Mια πρόταση νομιμοποίησης του Πορθητή της Kωνσταντινούπολης από τον ηγέτη της Kαθολικής Eκκλησίας, πάπα Πίο τον B΄» [1]