Πάπας Ζαχαρίας
| Πάπας Άγιος Ζαχαρίας | |
|---|---|
 | |
| Από | 10 Δεκεμβρίου 741 |
| Έως | 22 Μαρτίου 752 |
| Προκάτοχος | Γρηγόριος Γ΄ |
| Διάδοχος | Στέφανος Β΄ |
| Αγιοποίηση | |
| Εορτασμός | 15 Μαρτίου[1] |
| Τιμάται από | Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία |
Ο Πάπας Ζαχαρίας (679 - 22 Μαρτίου 752) ήταν Πάπας, δηλ. επίσκοπος της Ρώμης για το διάστημα (28 Νοεμβρίου 741 - 22 Μαρτίου 752). Ήταν ο τελευταίος Πάπας του Βυζαντινού παπισμού.[2] Ο Ζαχαρίας οικοδόμησε την περίφημη εκκλησία Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα, και απαγόρευσε το εμπόριο σκλάβων στην Ρώμη. Οι Λομβαρδοί διαπραγματεύτηκαν ειρήνη μαζί του· ενέκρινε το γεγονός ότι ο Πιπίνος ο Βραχύς σφετερίστηκε τον θρόνο του βασιλιά των Φράγκων Χιλδέριχου Γ΄. Ο Ζαχαρίας έμεινε γνωστός σαν επιδέξιος πολιτικός και άριστος διπλωμάτης, σε περίοδο εξαιρετικά επικίνδυνη για την ίδια την Ρώμη.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα].jpg)
Ο Ζαχαρίας γεννήθηκε στη Σάντα Σεβερίνα της Καλαβρίας, από Έλληνες γονείς.[2] Διορίστηκε διάκονος της Ρωμαϊκής εκκλησίας, και από τη θέση αυτή υπέγραψε τα διατάγματα της Ρωμαϊκής Συνόδου του 732. Εξελέγη νέος Πάπας με τον θάνατο τού προκατόχου του Γρηγορίου Γ΄ (3 ή 5 Δεκεμβρίου 741).[3][4] Η συμμαχία τού προκατόχου του με τον Λομβαρδό Δούκα του Σπολέτο έθεσε σε κίνδυνο τις Παπικές Πόλεις, όταν επαναστάτησαν οι Δούκες του Σπολέτο και οι Δούκες του Μπενεβέντο. Ο Λομβαρδός βασιλιάς Λιουτπράνδος, που είχε συγκρουστεί σκληρά με τον Γρηγόριο Γ΄ για τη στήριξη στους επαναστημένους δούκες, δέχθηκε συμμαχία μαζί του, και επέστρεψε τις περιοχές που είχαν κατακτήσει οι Λομβαρδοί, και όλους τους αιχμαλώτους, χωρίς λύτρα.[5] Το Liber Pontificalis τονίζει τη στενή σχέση που είχε ο Ζαχαρίας τόσο με τον ίδιο τον Λιουτπράνδο, όσο και με τον διάδοχό του Ράτχη.[6] Μετά από αίτημα του Εξαρχάτου της Ραβέννας, ο Ζαχαρίας έπεισε τον Λιουτπράνδο να ακυρώσει την επίθεση στη Ραβέννα, και να επιστρέψει τα εδάφη που είχε κατακτήσει από την πόλη.[4]
Ο Ζαχαρίας προχώρησε σε αλληλογραφία με τον αρχιεπίσκοπο Βονιφάτιο του Μάιντς, του έδωσε συμβουλές να αντιμετωπίσει απείθαρχους επισκόπους όπως ο Μίλο του Ρεμς και του Τρηρ.[7] Με αίτημα του Αγίου Βονιφατίου, ο Ζαχαρίας επικύρωσε νέες επισκοπές στο Βύρτσμπουργκ και στο Έρφουρτ. Ο Άγιος Βονιφάτιος διορίστηκε ως Παπικός Λεγάτος στο Γερμανικό Συμβούλιο, που συνεκλήθη υπό την ηγεσία του μαγιορδόμου Καρλομάνου, αδελφού του Πεπίνου του Βραχέως (742). Ο Ζαχαρίας επιβεβαίωσε τρεις νέους επισκόπους, που είχε διορίσει ο Βονιφάτιος στις πόλεις Ρουέν, Ρενς και Σανς. Τα επόμενα χρόνια (745) συγκάλεσε Σύνοδο στην Ρώμη, για να καταδικάσει την τάση που υπήρχε για την λατρεία των Αγγέλων.[8] Ο Ζαχαρίας αλληλογραφούσε συνεχώς με τον μαγιορδόμο των Φράγκων Πεπίνο τον Βραχύ, που ήθελε να σφετεριστεί τον θρόνο των Φράγκων από τον διακοσμητικό βασιλιά Χιλδέριχο Γ΄. Ο Πεπίνος ο Βραχύς είχε εκφράσει την άποψη ότι πρέπει να ανέβει στον θρόνο ένας βασιλιάς με πραγματική εξουσία, και το επέτυχε: οι Φράγκοι τελικά ανέτρεψαν τον Χιλδέριχο Γ΄· ήταν ο τελευταίος Μεροβίγγειος βασιλιάς.[6] Επειδή ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ συνέχιζε την Εικονομαχική πολιτική τού πατέρα του Λέοντα Γ΄, ο Ζαχαρίας τού έστειλε επιστολή, στην οποία διαμαρτυρήθηκε έντονα.[4][6] Ο Ζαχαρίας οικοδόμησε τη μεγαλοπρεπή εκκλησία της Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα επάνω σε έναν αρχαίο ναό αφιερωμένο στη Μινέρβα, κοντά στο Πάνθεον, και αποκατέστησε το Ανάκτορο του Λατερανού μεταφέροντας λείψανα της κεφαλής του Αγίου Γεωργίου. Οι έμποροι από τη Βενετία έκαναν εκείνη την εποχή στην Ρώμη εμπόριο σκλάβων με την Αφρική: ο Ζαχαρίας το απαγόρευσε, αποζημίωσε οικονομικά τους Βενετούς, και έδωσε στους σκλάβους την ελευθερία τους.[5][9][10] Ο Πάπας Ζαχαρίας πέθανε (15 Μαρτίου 752) και τάφηκε στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Ο διάδοχός του Στέφανος πέθανε μόλις τρεις ημέρες μετά την εκλογή του, χωρίς να έχει προλάβει να ορκιστεί· τον διαδέχθηκε ο Πάπας Στέφανος Β΄. Τα έγγραφα και οι επιστολές του Ζαχαρία δημοσιοποιήθηκαν τον 19ο αι. από τον Ζακ Πολ Μιν.[6]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑
- 1 2 Cormenin, Louis-Marie de Lahaye vicomte de (1851). A Complete History of the Popes of Rome, from Saint Peter, the First Bishop, to Pius the Ninth, the Present Pope. J. & J. L. Gihon. σ. 185
- ↑ http://www2.fiu.edu/~mirandas/bios732.htm#Zaccaria
- 1 2 3 Kirsch, Johann Peter (1912). "Pope St. Zachary" . In Herbermann, Charles (ed.). Catholic Encyclopedia, Τομ. 15
- 1 2 Butler, Alban (1866). "Zachary, Pope and Confessor". The Lives of the Fathers, Martyrs, and Other Principal Saints. Τομ. 3, Dublin: James Duffy
- 1 2 3 4 Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Zacharias, St" . Encyclopædia Britannica. Τομ. 20 (11th ed.). Cambridge University Press. σ. 950
- ↑ https://books.google.gr/books?id=2CQeAwAAQBAJ&dq=Milo+(bishop+of+Trier)&pg=PA133&redir_esc=y#v=onepage&q=Milo%20(bishop%20of%20Trier)&f=false
- ↑ https://zenit.org/2015/09/01/assigning-names-to-angels/
- ↑ Stefan K. Stantchev (3 Jul 2014). Spiritual Rationality: Papal Embargo as Cultural Practice. Oxford University Press. σ. 28
- ↑ Annali d'Italia: Dall'anno 601 dell'era volare fino all'anno 840, by Lodovico Antonio Muratori, Giuseppe Catalani, Monaco (1742); σ. 298
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Baronius, Cesare (1867). Augustinus Theiner (ed.). Annales ecclesiastici denuo excusi et ad nostra usque tempora perducti ab Augustino Theiner... (in Latin). Vol. Tomus Duodecimus. Barri-Ducis. σσ. 466–562.
- Davis, Raymond (1992). The Lives of the Eighth-century Popes (Liber Pontificalis): The Ancient Biographies of Nine Popes from AD 715 to AD 817. Liverpool University Press.
- Delogu, Paolo (2000). "Zaccaria, santo", Enciclopedia dei papi Treccani. (Στα Ιταλικά)
- Duchesne, Louis, Le Liber Pontificalis: texte, introduction et commentaire par L. Duchesne Tome I (Paris: E. Thorin 1886), σσ. 426–439. (Στα Λατινικά)
- Hallenbeck, Jan T. (1982). Pavia and Rome: The Lombard Monarchy and the Papacy in the Eighth Century. Philadelphia: American Philosophical Society. σσ. 39–55.
- Noble, Thomas F. X. (1984). The Republic of St. Peter: The Birth of the Papal State, 680-825. University of Pennsylvania Press. σσ. 49–60.
