Αδριατική θάλασσα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 42°46′33″N 15°25′34″E / 42.7758°N 15.4261°E / 42.7758; 15.4261

Η Αδριατική θάλασσα
πηγή NASA

Ο Αδρίας, η Αδριατική θάλασσα, ή Αδριατικό πέλαγος, ή Αδριατικός κόλπος, και κοινώς Αντριάτικο, είναι μια υδάτινη μάζα που χωρίζει την Ιταλική από τη Βαλκανική Χερσόνησο και τα Απέννινα από τις Δειναρικές Άλπεις και τις γειτονικές οροσειρές. Η Αδριατική είναι το βορειότερο σκέλος της Μεσογείου Θαλάσσης, εκτεινόμενη από τον Πορθμό του Οτράντο (όπου συνδέεται με το Ιόνιο Πέλαγος) προς τα βορειοδυτικά μέχρι την Κοιλάδα του Πάδου. Χώρες με ακτές στην Αδριατική είναι η Ιταλία, η ΣλοβενίαΚροατίαΒοσνία και Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και η Αλβανία. Η Αδριατική περιέχει πάνω από 1300 νησιά, που βρίσκονται τα περισσότερα κατα μήκος της ανατολικής της, Κροατικής, ακτής. Χωρίζεται σε τρεις λεκάνες, με ρηχότερη τη βόρεια και βαθύτερη τη νότια, με μέγιστο βάθος 1233 μέτρα. Το Ακρο του Οτράντο, μια υποθαλάσσια ράχη, βρίσκεται στο σύνορο αδριατικής και Ιονίου. Τα επικρατούντα ρεύματα ρέουν αντίθετα της φοράς του ωρολογίου, από τον Πορθμό του Οτράντο, κατά μήκος της ανατολικής ακτής και πίσω στον πορθμό και κατά μήκος της δυτικής (Ιταλικής) ακτής. Οι παλιρροϊκές κινήσεις στην Αδριατική είναι μικρές, αν και σποραδικά συμβαίνουν μεγαλύτερες. Η αλατότητα της Αδριατικής είναι χαμηλότερη από εκείνη της Μεσογείου, επειδή η αδριατική συγκεντρώνει το ένα τρίτο του γλυκού νερού που εισέρχεται στη Μεσόγειο, λειτουργώντας ως λεκάνη αραίωσης. Η θερμοκρασία της επιφάνειας του νερού κυμαίνεται γενικά από 24 °C το καλοκαίρι μέχρι 12 °C το χειμώνα, μετριάζοντας σημαντικά το κλίμα της Λεκάνης της Αδριατικής.

Η Αδριατική Θάλασσα επικάθηται στην Απουλιανή ή Αδριατική Μικροπλάκα, που χωρίσθηκε από την Αφρικανική Πλάκα το Μεσοζωικό αιώνα. Η κίνηση της πλάκας συνέβαλε στο σχηματισμό των γύρω οροσειρών και της τεκτονικής ανύψωσης των Αππένινων μετά τη σύγκρουσή της με την Ευρασιατική Πλάκα. Στην Υστερη Ολιγόκαινο πρώτα σχηματίστηκε η Χερσόνησος των Αππένινων, χωρίζοντας τη Λεκάνη της Αδριατικής από την υπόλοιπη Μεσόγειο. Στην Αδριατική βρίσκονται ολα τα είδη των ιζημάτων με το μεγαλύτερο μέρος των υλικών να μεταφέρεται από τον Πάδο και άλλους ποταμούς στις δυτικές ακτές. Η δυτική ακτή είναι προσχωσιγενής, ενώ η ανατολική είναι ιδιαίτερα δαντελωτή με έντονη καρστικοποίηση. Υπάρχουν στην Αδριατική δεκάδες θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές με σκοπό την προστασία των βιότοπων και τη βιοποικιλότητα της θάλασσας. Η θάλασσα έχει άφθονη χλωρίδα και πανίδα - πάνω από 7000 είδη έχουν εντοπισθεί ως ιθαγενή της Αδριατικής, πολλά από αυτά ενδημικά, σπάνια και απειλούμενα.

Οι ακτές της Αδριατικής κατοικούνται από πάνω από 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους, οι μεγαλύτερες πόλεις είναι το Μπάρι, η Βενετία, η Τεργέστη και το Σπλιτ. Οι αρχαιότεροι οικισμοί στην Αδριατική ήταν Ετρουσκικοί, Ιλλυρικοί και Ελληνικοί. Από το 2ο αιώνα π.Χ. οι ακτές ήταν υπό τον έλεγχο της Ρώμη. Το Μεσαίωνα οι Αδριατικές ακτές και η ίδια η θάλασσα εξουσιάζονταν, σε ποικίλο βαθμό, από σειρά κρατών - κυρίως τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τη Δημοκρατία της Βενετίας, τη Μοναρχία των Αψβούργων και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν ως αποτέλεσμα η Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία να αποκτήσει τον έλεγχο των ακτών και τη Βρεταννική προσπάθεια να αντιμετωπίσει τους Γάλλους στην περιοχή, διασφαλίζοντας τελικά το μεγαλύτερο μέρος των ακτών της Αδριατικής και την κοιλάδα του Πάδου για την Αυστρία. Μετά την Ιταλική ενοποίηση το Βασίλειο της Ιταλίας άρχισε μια επέκταση προς ανατολάς που κράτησε μέχρι τον 20ό αιώνα. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο έλεγχος των ανατολικών ακτών περιήλθε στη Γιουγκοσλαβία και στην Αλβανία. Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε τη δεκαετία του 1990 και προέκυψαν τέσσερα νέα κράτη στις ακτές της Αδριατικής. Η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία συμφώνησαν για τα θαλάσσια σύνορά τους από το 1975 αλλά τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ Σλοβενίας, Κροατίας, Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Μαυροβουνίου είναι υπό αμφισβήτηση. Η Ιταλία και η Αλβανία συμφώνησαν για τα θαλάσσια σύνορά τους το 1992.

Η αλιεία και ο τουρισμός είναι σημαντικές πηγές εισοδήματος καθ' όλο το μήκος της Αδριατικής ακτής. Ο τουρισμός της Αδριατικής της Κροατίας έχει αναπτυχθεί οικονομικά ταχύτερα από ότι το υπόλοιπο της Αδριατικής Λεκάνης. Οι θαλάσσιες μεταφορές είναι επίσης σημαντικός κλάδος της οικονομίας της περιοχής. Υπάρχουν 19 λιμάνια στην Αδριατική, που στο καθένα διακινούνται πάνω από ένα εκατομμύριο τόνοι φορτίου ετησίως. Το μεγαλύτερο λιμάνι της Αδριατικής σε ετήσιο κύκλο εργασιών φορτίου είναι εκείνο της Τεργέστης, ενώ εκείνο του σπλίτ είναι το μεγαλύτερο σε εξυπηρέτηση επιβατών.


Όνομα και ετυμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χάρτης της Αδριατικής θάλασσας

Η προέλευση του ονόματος Αδριατική συνδέεται με τον Ετρουσκικό οικισμό του Αδρία, που πιθανότατα πήρε το όνομά του από από το Ιλλυρικό αντούρ, που σημαίνιει νερό ή θάλασσα. Στην κλασική αρχαιότητα η θάλασσα ήταν γνωστή ως Mare Adriaticum (Mare Hadriaticum, μερικές φορές απλοποιημένο σε Adria) 'ή, σπανιότερα, ως Mare Superum, "[η] ανώτερη θάλασσα". Οι δύο όροι όμως δεν ήταν συνώνυμοι. Το Mare Adriaticum αντιστοιχεί γενικά στο μέγεθος της Αδριατικής, που εκτείνεται από τον Κόλπο της Βενετίας μέχρι τον Πορθμό του Οτράντο. Το όριο αυτό καθορίστηκε σταθερότερα από Ρωμαίους συγγραφείς - αρχαίες Ελληνικές πηγές τοποθετούν το όριο μεταξύ Αδριατικής και Ιονίου Πελάγους σε διάφορες θέσεις που κυμαίνονται από τον Κόλπο της Βενετίας μέχρι το νότιο άκρο της Πελοποννήσου, τις ανατολικές ακτές της Σικελίας και τις δυτικές ακτές της Κρήτης. Το Mare Superum αφ' ετέρου περιελάμβανε τόσο τη σημερινή Αδριατική όσο και τη θάλασσα ανοικτά των νότιων ακτών της Ιταλικής χερσονήσου μέχρι τον Πορθμό της Σικελίας. Αλλο όνομα που χρησιμοπείτο την εποχή αυτή ήταν το Mare Dalmaticum, όνομα που αφορούσε τα νερά ανοιχτά των Ρωμαϊκών επαρχιών Δαλματίας ή Ιλλυρικού.


Η Αδριατική θάλασσα σε διάφορες γλώσσες:

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αδριατική είναι μια ημίκλειστη θάλασσα, οριοθετούμενη νοτιοδυτικά από τη Χερσόνησο των Απεννίνων ή Ιταλική, βορειοδυτικά από τις Ιταλικές περιφέρειες Βένετο και Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια και βορειοανατολικά από τη Σλοβενία, την Κροατία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και την Αλβανία - τη Βαλκανική χερσόνησο. Νοτιοανατολικά η Αδριατική συνδέεται με το Ιόνιο Πέλαγος με τον πλάτους 72 χλμ. Πορθμό του Οτράντο. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός (ΔΥΟ) καθορίζει το όριο μεταξύ Αδριατικής και Ιονίου ως μια γραμμή από την εκβολή του Ποταμού Βουθρωτού (γεωγραφικό πλάτος39°44'Β) στο Ακρωτήριο Καραγκόλ της Κέρκυρας, μέσω του νησιού στο Ακρωτήριο Κεφάλι (τα δύο αυτά ακρωτήρια είναι σε γεωγραφικό πλάτος 39°45'Β) και τελικά στο Ακρωτήριο Σάντα Μαρία ντι Λέουτσα (γεωγραφικό πλάτος 39°48'Β). Εκτείνεται 800 χλμ. από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά και έχει πλάτος 200 χλμ. Καταλαμβάνει 138.600 τετ.χιλ. και έχει όγκο 35.000 κυβικών χιλιομέτρων. Η Αδριατική εκτείνεται βορειοδυτικά από 40° έως 45°47' βόρεια, το βορειότερο τμήμα της Μεσογείου. Η θάλασσα διαιρείται γεωγραφικά στη Βόρεια, Κεντρική (ή Μεση) και Νότια Αδριατική. Η λεκάνη απορροής της Αδριατικής περιλαμβάνει 235.000 τετ. χλμ. με λόγο ξηράς προς θάλασσα 1,8. Το μέσο υψόμετρο της λεκάνης απορροής είναι 782 μέτρα με μέση κλίση 12,1 %. Μεγάλοι ποταμοί που εκβάλλουν στην Αδριατική είναι οι Πάδος, Σότσα (Σλοβενία-Ιταλία), Κρκα (Κροατία), Νερέτβα, Δρίνος (Αλβανία), Μπούνα και Αώος. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Αυστροουγγαρία εγκατέστησε ένα γεωδαιτικό δίκτυο με υψόμετρο αναφοράς τη μέση στάθμη της Αδριατικής στην αποβάθρα Σαρτόριο στην Τεργέστη της Ιταλίας. Το σημείο αυτό διατηρήθηκε στη συνέχεια από την Αυστρία, υιοθετήθηκε από τη Γιουγκοσλαβία και διατηρήθηκε από τα κράτη που προέκυψαν μετά τη διάλυσή της.


Η Αδριατική Θάλασσα περιέχει πάνω από 1300 νησιά και νησίδες, τα περισσότερα κατά μήκος των ανατολικών ακτών της - ιδιαίτερα στην Κροατία, με καταμετρημένα 1246. Ο αριθμός αυτός περιλαμβανει νησιά, νησίδες και βραχονησίδες όλων των μεγεθών, περιλαμβανομένων μερικών που αναδύονται μόνο με την άμπωτη. Τα Κροατικά νησιά περιλαμβάνουν τα μεγαλύτερα - Κρες και Κρκ, καθένα τους με την ίδια περίπου έκταση 406 τετ. χλμ. - και το ψηλότερο - Μπρατς, που η κορυφή του φτάνει τα 780 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το νησί Κρες και το γειτονικό του Λόσινι χωρίζονται μόνο από μια στενή πλωτή διώρυγα, διανοιγμένη την αρχαιότητα, με το αρχικό ενιαίο νησί γνωστό στους Ελληνες ως Αψυρτίδες. Tα Κροατικά νησιά περιλαμβάνουν 48 μονίμως κατοικούμενα, με πολυπληθέστερα τα Κρκ και Κόρτσουλα. Τα νησιά κατά μήκος των δυτικων (Ιταλικών) ακτών της Αδριατικής είναι μικρότερα και λιγότερα από εκείνα των απέναντι ακτών, με γνωστότερα τα 117 νησιά, πάνω στα οποία είναι χτισμένη η Βενετία. Η βόρεια ακτή της Κέρκυρας ανήκει επίσης στην Αδριατική Θάλασσα, όπως αυτή ορίζεται από το ΔΥΟ. Τα όρια αυτά τοποθετούν στην Αδριατική Θάλασσα και λίγα μικρότερα Ελληνικά νησιά βορειοδυτικά της Κέρκυρας.

Adriatic Sea islands.jpg

Νησιά της Αδριατικής ανοικτά της Κροατίας

Βαθυμετρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βάθη της Αδριατικής Θάλασσας

Το μέσο βάθος της Αδριατικής Θάλασσας είναι 252,5 μέτρα και το μέγιστο βάθος της 1233 μέτρα

Το βορειότερο μέρος της θάλασσας είναι πολύ ρηχό και ανάμεσα στα νότια ακρωτήρια της Ίστρια και του Ρίμινι το βάθος σπάνια ξεπερνά τα 46 μ. Ανάμεσα στις πόλεις Šibenik και Ortona υπάρχει μια αξιόλογη "τάφρος", μια σημαντική περιοχή η οποία ξεπερνά τα 180 μ. σε βάθος.

Το βαθύτερο τμήμα της θάλασσας βρίσκεται ανατολικά του Όρους (Monte) Gargano, νότια του Ντούμπροβνικ και δυτικά του Δυρραχίου, όπου μια μεγάλη λεκάνη δίνει βάθος 900 μ. και πέραν. Επίσης, μια μικρή περιοχη στα νότια αυτής της λεκάνης ξεπερνά σε βάθος τα 1.460 μ. Το μέσο βάθος, πάντως, της θάλασσας υπολογίζεται στα 240 μ. Η Βόρεια Αδριατική Λεκάνη όμως σπάνια ξεπερνά σε βάθος τα 100 μέτρα. Η λεκάνη αυτή, που εκτείνεται από τη Βενετία και την Τεργέστη μέχρι μια γραμμή μέχρι την Ανκόνα και το Ζαντάρ, είναι μόνο 15 μέτρα βαθειά στο βορειοδυτικό άκρο της και βαθαίνει σταδιακά προς τα νοτιοανατολικά. Είναι η μεγαλύτερη Μεσογειακή υφαλοκρηπίδα και είναι συγχρόνως λίμνη αραίωσης και θέση βαθέος σχηματισμού νερού. Η Μέση Αδριατική Λεκάνη βρίσκεται νότια της γραμμής Ανκόνα-Ζαντάρ, με τη βάθους 270 μέτρων Μέση Αδριατική Κοιλότητα (καλούμενη επίσης Κατάπτωση πόμο ή Κοιλότητα Γιαμπούκα). H σε βάθος 170 μέτρων Ράχη Πελαγκρούζα βρίσκεται νότια της Μέσης Αδριατικής Κοιλότητας, διαχωρίζοντας αυτή από τη βάθους 1200 μέτρων Νότια Αδριατική Κοιλότητα και τη Μέση Αδριατική από τη Νότια Αδριατική Λεκάνη. Νοτιότερα ο πυθμένας της θάλασσας ανέρχεται στα 780 μέτρα για να σχηματίσει τη Ράχη του Οτράντο στο σύνορό της Αδριατικής με το Ιόνιο Πέλαγος. Η Νότια Αδριατική Λεκάνη είναι όμοια από πολλές απόψεις με το Βόρειο Ιόνιο Πέλαγος, με το οποίο συνδέεται. Εγκάρσια η Αδριατική Θάλασσα είναι επίσης ασύμμετρη. Οι ακτές της Ιταλικής χερσονήσου είναι σχετικά ομαλές με πολύ λίγα νησιά και τα ακρωτήρια Μόντε Κονέρο και Γκαργκάνο ως τις μοναδικές σημαντικές προεξοχές μέσα στη θάλασσα. Αντίθετα οι ακτές της Βαλκανικής χερσονήσου είναι ανώμαλες με πολλά νησιά, ιδιαίτερα στην Κροατία. Η τραχύτητα των ακτών εντείνεται από την εγγύτητα των Δειναρικών Άλπεων, σε αντίθεση με τις απέναντι (Ιταλικές) ακτές, όπου τα Απέννινα όρη είναι σε μεγαλύτερη απόσταση από την ακτογραμμή.

Yδρολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχηματικό διάγραμμα των ρευμάτων της Αδριατικής Θάλασσας (με κόκκινο τα επιφανειακά και μπλε τα βενθικά ρεύματα)

Η παράκτια δυναμική του νερού καθορίζεται από το ασσύμετρο των ακτών και την εισροή του θαλασσινού νερού της Μεσογείου μέσω των Στενών του Οτράντο και περαιτέρω κατά μήκος των ανατολικών ακτών. Η ομαλή Ιταλική ακτή (με πολύ λίγες προεξοχές και χωρίς μεγάλα νησιά) επιτρέπει την ομαλή ροή του Δυτικού Αδριατικού Ρεύματος, που δημιουργείται από τη μάζα σχετικού γλυκού νερού της επιφάνειας και την κρύα και πυκνή υδάτινη μάζα του βυθού. Τα παράκτια ρεύματα στην απέναντι ακτή είναι πολύ πιο σύνθετα λόγω της δαντελωτής ακτογραμμής, αρκετών μεγάλων νησιών και της εγγύτητας των Διναρικών Αλπεων, που προκαλεί σημαντικές θερμοκρασιακές διαφορές μεταξύ θάλασσας και ενδοχώρας

Ακτές και νησιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δυτική ακτή είναι γενικά χθαμαλή και εισχωρεί, στα βρειοδυτικά, στα έλη και τις λιμνοθάλασσες που βρίσκονται στα άκρα του προεξέχοντος δέλτα του ποταμού Πο. Οι φερτές ύλες του ποταμού αυτού έχουν εισχωρήσει στη θάλασσα, επεκτείνοντας την αιγιαλίτιδα ζώνη για αρκετά μίλια με το πέρασμα των χρόνων. Έτσι, η Άδρια πλέον (όπως φαίνεται καλύτερα και στο χάρτη πιο πάνω), η οποία κατά την αρχαιότητα ήταν παραθαλάσσια, απέχει αρκετά από τη θάλασσα.

Η Βενετία είναι χτισμένη πάνω σε ομάδα νησιών που βρίσκονται σε μια από τις λιμνοθάλασσες του Κόλπου της Βενετίας, κατέχοντας έτσι μια μοναδική θέση. Άλλες αξιοσημεώτες πόλεις είναι η Τεργέστη, η Ραβέννα, το Ρίμινι, η Ανκόνα, η Πεσκάρα, το Μπάρι και το Μπρίντιζι.

Η ανατολική ακτή είναι γενικά απότομη και βραχώδης, με πολλά νησιά. Νότια της Χερσονήσου της Ίστρια, η οποία χωρίζει τους Κόλπους της Βενετίας και τον Κόλπο της Τεργέστης από τον Κόλπο του Κβάρνερ (Kvarner), υπάρχει ένα σύμπλεγμα νησιών της ανατολικής ακτής τα οποία εκτείνονται νότια μέχρι το Ντουμπρόβνικ.

Τα νησιά αυτά, τα οποία είναι μακρόστενα σε μέγεθος (σχηματίζοντας όλα έναν νοητό άξονα παράλληλο με την ακτή της ηπειρωτικής χώρας), σχηματίζουν μάλλον απότομα υψώματα μερικών εκατοντάδων ποδιών, με εξαίρεση μερικά μεγαλύτερα νησιά όπως το νησί Μπρατς (Vidova gora, 778 μ.) ή η χερσόνησος Pelješac (St Ilija, 961 μ.). Υπάρχουν πάνω από χίλια νησιά στην Αδριατική, τα 66 από τα οποία κατοικούνται.

Στην ηπειρωτική χώρα, αξιοσημείωτο είναι ότι στον κολπίσκο του Κότορ (Boka Kotorska, Bocche di Cattaro - πήρε το όνομα του από την πόλη Κότορ) επιβλητικά βουνά συχνά "πέφτουν" απ' ευθείας στη θάλασσα.

Το κυρίαρχο χρώμα των βράχων είναι ένα ανοιχτό, μουντό γκρι, που έρχεται σε τεράστια αντίθεση με τη σκούρα βλάστηση, η οποία σε μερικά νησιά είναι πλούσια. Στην πραγματικότητα, το Μαυροβούνιο (Montenegro, δηλ. Μαύρο Βουνό) πήρε το όνομά του από τα μαυρόπευκα που καλύπτουν την ακτή εκεί και, παρομοίως, η ελληνική ονομασία για τη νήσο Κόρτσουλα στην Αδριατική είναι Κόρκυρα Μέλαινα δηλ. Μαύρη Κέρκυρα.

Μεγάλες πόλεις στις ακτές της Αδριατικής είναι:

Διάφορα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βοριάς της Αδριατικής (κοινώςμπόρα) και οι αιφνίδιοι δυνατοί άνεμοι που φέρουν βροχή (κοινώς μπουρίνια), είναι πραγματικοί κίνδυνοι για τη ναυσιπλοΐα το χειμώνα. Ακόμη, αξιοσημείωτοι είναι ο σιρόκος (νότιος άνεμος από την Αφρική), ο οποίος φέρνει βροχή το χειμώνα, και ο μαΐστρος (δυτικός-βορειοδυτικός άνεμος), ο οποίος φυσά το καλοκαίρι και βοηθά στη βελτίωση του καιρού.

Η παλιρροιακή δραστηριότητα είναι μικρή. Το αμφιδρομικό σημείο είναι λίγο πιο έξω από τη βορειοδυτική ακτή, κοντά στην Ανκόνα.

Και οι δύο ακτές είναι δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί και πολλοί θεωρούν τη θάλασσα αυτή ως την ομορφότερη στον κόσμο.

Άποψη της Αδριατικής θάλασσας (Κροατία)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Adriatic Sea της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).