Βασίλειο της Σικελίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το Βασίλειο της Σικελίας το 1154

Το Βασίλειο της Σικελίας, με έτος ίδρυσης το 1130, υπό τον Ροζέ Β΄ ντε Ωτβίλ (μέσω της ένωσης της Κομητείας της Σικελίας και του Δουκάτου της Απουλίας) και διάρκεια έως τις αρχές του 19ου αιώνα με λιγότερη ή περισσότερη κυβερνητική ανεξαρτησία (την οποία διαφύλασσε μέσω της παρουσίας του Κοινοβούλιο το οποίο είχε έδρα το Παλέρμο), θεωρείται από αρκετούς ειδικούς ως το πρότυπο ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.[1][2][3][4][5][6][7][8][9]

Καταβολές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτο κυρίαρχο κράτος που ιδρύθηκε στο νησί, ήταν το 948 το Εμιράτο της Σικελίας, όπου οι Καλβίτες κήρυξαν την ανεξαρτησία τους απέναντι στους Βέρβερους-Άραβες Φατιμίδες της Ιφρικίγια.

Με την νορμανδική κατάκτηση της Σικελίας, ιδρύθηκε η Κομητεία της Σικελίας, η οποία ήταν γνωστή και με τον τίτλο της Μεγάλης Κομητείας, με έτος εκκίνησης το 1061 (έτος έναρξης της χριστιανικής επανάκτησης της Σικελίας) και έως το 1130, και ιδρυθείσα με παπική ευλογία από τον Νορμανδό ιδρυτή της, Ρογήρο, ενώ περιελάμβανε στις κτήσεις της την Σικελία και την Μάλτα.

Η νορμανδική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με το πέρας της κατάκτησης, το 1097 συγκλήθηκε για πρώτη φορά από τον Ρογήρο Α΄ της Σικελίας η πρώτη συνέλευση στην Ματζάρα ντελ Βάλλο, αυτού που έγινε ένα από τα αρχαιότερα κοινοβούλια στον κόσμο[10][11] (μαζί με αυτά της Ισλανδίας[12] και των Νήσων Φερόε[13]).

Ωστόσο, δεν ήταν παρά μόνο το 1130 με την σύγκλιση των generales curiae από τον Ρογήρο Β΄ στο Παλέρμο, στο Παλάτι των Νορμανδών για την διακήρυξη του Βασιλείου της Σικελίας που μπορεί να γίνει για πρώτη φορά λόγος για ένα πρώτο κοινοβούλιο με την σύγχρονη έννοια του όρου σε ένα κυρίαρχο κράτος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Secondo Burckhardt: «[…] il primo modello dello stato moderno in Europa». Cfr. Vittorio Glejeses (1990). La storia di Napoli. Napoli: La Botteguccia. σελ. 193. 
  2. Ernesto Pontieri (1964). Tra i Normanni nell’Italia meridionale (2η έκδοση). Napoli: Edizioni Scientifiche Italiane. 
  3. Ernesto Pontieri (1965). Il riformismo borbonico nella Sicilia del sette e dell’ottocento (2η έκδοση). Napoli: Edizioni Scientifiche Italiane. http://www.storiamediterranea.it/portfolio/il-riformismo-borbonico-nella-sicilia-del-sette-e-dellottocento/. 
  4. Francesco De Stefano (1977). Storia della Sicilia dall’XI al XIX secolo. 400. Bari. http://books.google.it/books/about/Storia_della_Sicilia_dall_XI_al_XIX_seco.html?id=PcEKAQAAIAAJ&redir_esc=y. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2014. 
  5. Benedetto Croce (1980). Storia del Regno di Napoli (4η έκδοση). Bari-Roma: Laterza Editore. σελ. 1-2. 
  6. Hiroshi Takayama (1993) (στα αγγλικά). The Administration of the Norman Kingdom of Sicily. 3. Leida: Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-09865-8. 
  7. Umberto Cerroni (1996). L’identità civile degli italiani (2η έκδοση). Lecce: Pietro Manni. σελ. 66. 
  8. John Julius Norwich (1999) (στα αγγλικά). The Normans in Sicily. Londra: Penguin Books. ISBN 0-14-015212-1. 
  9. Norbert Kamp (2005). Federico II di Svevia. Roma: Istituto dell'Enciclopedia Italiana. http://www.treccani.it/enciclopedia/federico-ii-di-svevia-imperatore-re-di-sicilia-e-di-gerusalemme-re-dei-romani_(Federiciana)/. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2014. 
  10. Storia del Parlamento - Il Parlamento
  11. Enzo Gancitano (2001). Mazara dopo i Musulmani fino alle Signorie. Dal Vescovado all'Inquisizione (1η έκδοση). Castelvetrano: Angelo Mazzotta Editore. σελ. 30. 
  12. «Hurstwic: Viking-age Laws and Legal Procedures» (στα αγγλικά). http://www.hurstwic.org/history/articles/society/text/laws.htm. 
  13. «The Faroese Parliament» (στα αγγλικά). http://www.logting.fo/files/File/2008/faldari_EN_web.pdf. 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Regno di Sicilia της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).