Σελήνη

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Σελήνη (αποσαφήνιση).

**Σελήνη**
Τροχιακά χαρακτηριστικά

Η Σελήνη όπως φαίνεται από τη Γη
Μεγάλος ημιάξονας	384.400 km
Εκκεντρότητα της τροχιάς	0,0554
Περίγειο	356.410 km
Απόγειο	406.740 km
Αστρονομική τροχιακή περίοδος	27,321 66155 d (27 d 7 h 43.2 min)
Συνοδική Περίοδος	29,530 588 d (29 d 12 h 44.0 min)
Μέση Ταχύτητα Τροχιάς	1,022 km/s
Μέγιστη Ταχύτητα Τροχιάς	1,082 km/s
Ελάχιστη Ταχύτητα Τροχιάς	0,968 km/s
Κλίση ως προς την Εκλειπτική	5,1454°
Μήκος του αναβιβάζοντα συνδέσμου	???°
Όρισμα του περιηλίου	???°
Δορυφόρος της	Γης
Φυσικά Χαρακτηριστικά
Διάμετρος στον Ισημερινό	3.476,2 km (0,273 της Γης)
Πολική διάμετρος	3.472,0 km (0,273 της Γης)
Μέση διάμετρος	3.474,1 km
Πεπλάτυνση	0,001 2
Ισημερινή περιφέρεια	6.952,4 km (0,273 της Γης)
Πολική περιφέρεια	6.944,0 km (0,273 της Γης)
Μέση περιφέρεια	6.948,2 km
Επιφάνεια	3.793×10⁷ km² (0.074 της Γης)
Όγκος	2,1958×10¹⁰ km³ (0,020 της Γης)
Μάζα	7.347 673×10²² kg (0,0123 της Γης)
Πυκνότητα	3.346 2 kg/cm³
Επιφανειακή Βαρύτητα στον Ισημερινό	1.622 m/s² (0.1654 Τζι)
Ταχύτητα Διαφυγής	2.38 km/s
Αστρονομική περίοδος περιστροφής	27.321 661 d (συγχρόνως)
Ταχύτητα περιστροφής	16.655 km/h (στον ισημερινό)
Κλίση του Άξονα	1.5424° με την εκλειπτική
Λευκαύγεια	0.12
Επιφανειακή θερμοκρασία - ελάχιστη - μέση - μέγιστη	40 K 250 K 396 K
Ατμοσφαιρική σύσταση
Επιφανειακή ατμοσφαιρική πίεση	3×10⁻¹³k Pa
Ήλιο	25 %
Νέον	25 %
Υδρογόνο	23 %
Αργό	20 %
Μεθάνιο Αμμωνία Διοξείδιο του Άνθρακα	ίχνη
[ επεξεργασία ]

Η Σελήνη είναι (ο μοναδικός) φυσικός δορυφόρος της Γης και ο πέμπτος μεγαλύτερος φυσικός δορυφόρος του ηλιακού συστήματος. Πήρε το όνομά του από την Σελήνη, αρχαιοελληνική θεά του δορυφόρου αυτού. Λέγεται επίσης «Φεγγάρι» στη δημοτική γλώσσα, λιγότερο επίσημα ή ποιητικά. Αποτελείται από στερεά υλικά με σύσταση παρόμοια με αυτή της Γης. Είναι το φωτεινότερο σώμα στην ουράνια σφαίρα μετά τον Ήλιο, επειδή είναι και το κοντινότερο στη Γη ουράνιο σώμα. Εξαιτίας αυτής της εγγύτητας, η Σελήνη έχει ισχυρή βαρυτική επίδραση στη Γη (παλιρροϊκή αλληλεπίδραση), προκαλώντας φαινόμενα όπως οι παλίρροιες, αλλά και επηρεάζοντας τον άξονα περιστροφής της.

Πίνακας περιεχομένων

1 Αστρονομικά δεδομένα
2 Σχηματισμός
3 Εξερεύνηση της σελήνης
4 Κινήσεις
5 Αστρολογία
6 Χαρακτηριστικά της επιφάνειας
- 6.1 Θάλασσες (Πεδιάδες)
7 Βάλτοι
8 Λίμνες
9 Δεν Αναγνωρίζονται
10 Κόλποι
11 Φάσεις της Σελήνης
12 Παραπομπές
13 Δείτε επίσης
14 Βιβλιογραφία
15 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Αστρονομικά δεδομένα[Επεξεργασία]

Η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι 384.403 χιλιόμετρα (παρατηρείται οτι αυτή η απόσταση αυξάνεται κατά περίπου 0.2 εκατοστά το μήνα και αυτό συμβαίνει λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων). Η διάμετρος της σελήνης είναι 3.476 χιλιόμετρα (περίπου το 1/4 της γήινης). Η βαρύτητα στην επιφάνεια της Σελήνης είναι σε ένταση το 1/6 περίπου αυτής της Γης. Περιστρέφεται στον ελαφρώς κεκλιμένο άξονά της σε 27 ημέρες 7 ώρες και 43 λεπτά, ακριβώς στον ίδιο χρόνο που διαρκεί η τροχιακή περιφορά της γύρω από τη Γη. Αυτός ο συντονισμός είναι και ο λόγος που από τη γη βλέπουμε πάντα την ίδια όψη της, κάτι που οφείλεται στην βαρυτική έλξη από τη Γη. Η Γη και η σελήνη βαρυτικά είναι ένα ενιαίο σώμα με κοινό βαρυτικό κέντρο . Συνέπεια των παραπάνω είναι πως ορατό στη γη είναι το 59% της επιφάνειάς της.

Οι εκλείψεις Ηλίου προκαλούνται από τη Σελήνη, όταν αυτή περνά φαινομενικά μπροστά από το ήλιο, σκιάζοντας μέρος της Γης, αντίθετα με τις εκλείψεις Σελήνης που προκαλούνται ομοίως από τον πλανήτη Γη.

Σχηματισμός[Επεξεργασία]

Αρκετοί μηχανισμοί έχουν προταθεί για το σχηματισμό της Σελήνης 4,527 ± 0,010 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, περίπου 30-50 εκατομμύρια χρόνια μετά τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος. Σε αυτούς τους μηχανισμούς περιλαμβάνονται: η αποκοπή της Σελήνης από το φλοιό της Γης από φυγόκεντρες δυνάμεις, η οποία θα απαιτούσε υπερβολικά μεγάλη αρχική ταχύτητα περιστροφής της Γης, η βαρυτική σύλληψη μίας προσχηματισμένης Σελήνης, η οποία θα απαιτούσε ανέφικτα εκτεταμένη ατμόσφαιρα της Γης να διαχέει την ενέργεια της στο σημείο που διέρχεται η Σελήνη, και τη συν-δημιουργία της Γης και της Σελήνης από κοινού στον αρχέγονο δίσκο προσαύξησης, το οποίο δεν εξηγεί την έλλειψη του μεταλλικού σιδήρου στο φεγγάρι. Αυτές οι υποθέσεις, επίσης, δεν μπορούν να εξηγήσουν την υψηλή στροφορμή στο σύστημα Γης-Σελήνης.

Ο πιο πιθανός μηχανισμός είναι η σύγκρουση ενός πλανήτη με τη νεαρή Γη. Μετά τη σύγκρουση τα σωματιδία που εκτινάχθηκαν στο διάστημα τέθηκαν σε τροχιά γύρω από τη Γη και στο τέλος σχημάτισαν τη Σελήνη. Οι γιγάντιες συγκρούσεις πιστεύεται ότι ήταν κοινές στις αρχές του Ηλιακού Συστήματος. Προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή που αναπαράγουν μία τεράστια σύγκρουση είναι συνεπείς με τις μετρήσεις της στροφορμής του συστήματος Γης-Σελήνης, και το μικρό μέγεθος του πυρήνα της Σελήνης. Δείχνουν επίσης ότι η περισσότερη από τη Σελήνη προήλθε από σύγκρουση, όχι από την πρωτο-Γη. Ωστόσο, οι μετεωρίτες δείχνουν ότι και άλλα εσωτερικά σώματα του ηλιακού συστημάτος, όπως ο Άρης και η Εστία έχουν πολύ διαφορετικές συγκεντρώσεις όσον αφορά τα ισότοπα του οξυγόνου και του βολφραμίου απ ότι με τη Γη, ενώ η Γη και η Σελήνη έχουν σχεδόν ταυτόσημες ισοτοπικές συνθέσεις. Μετά την ανάμειξη του εξατμιθέντος υλικού κατά τη διαμόρφωσης της Γης και της Σελήνης θα μπορούσε να εξισωθούν οι ισοτοπικές συνθέσεις τους, αν και αυτό συζητείται.

Εξερεύνηση της σελήνης[Επεξεργασία]

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης.

Το 1969, οι Νηλ Άρμστρονγκ (Neil Armstrong) και Μπαζ Όλντριν (Buzz Aldrin) κατά την αποστολή Απόλλων 11 του διαστημικού προγράμματος «Απόλλων» (Apollo) έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν στην επιφάνεια της Σελήνης. Ακολούθησαν άλλοι δέκα αστροναύτες κατά τις αποστολές Απόλλων 12, Απόλλων 14, Απόλλων 15, Απόλλων 16 και τελευταία την Απόλλων 17 το 1972. Η επιστροφή του ανθρώπου στη Σελήνη προβλέπεται περίπου το 2020, με το Πρόγραμμα Ωρίων της NASA, ενώ υπάρχουν σχέδια για επανδρωμένη αποστολή και από τους Κινέζους.

Στις 13 Νοεμβρίου 2009 η NASA ανακοίνωσε ότι η αποστολή LCROSS, με μια ελεγχόμενη συντριβή συσκευής στον νότιο πόλο της σελήνης κατάφερε να ανακαλύψει σημαντικές ποσότητες νερού.^[1]^[2]

Κινήσεις[Επεξεργασία]

Οι βασικές κινήσεις της Σελήνης είναι δύο. Κινείται γύρω από τη Γη σε ελλειπτική τροχιά και συμπληρώνει μια περιστροφή γύρω από το κέντρο της σε 29,53 ημέρες. Ο χρόνος αυτός ονομάζεται συνοδικός μήνας. Επίσης περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και συμπληρώνει μια περιστροφή σε 27,3 ημέρες. Ο χρόνος αυτός ονομάζεται αστρικός μήνας. Το αποτέλεσμα των δύο αυτών κινήσεων είναι η Σελήνη να δείχνει σε μας πάντοτε την ίδια πλευρά. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται σύγχρονη περιστροφή της Σελήνης και οφείλεται στην εξίσωση των χρόνων της περιφοράς της γύρω από τη Γη και της περιστροφής γύρω από τον άξονά της.