Δημοκρατία της Γένοβας
Η Δημοκρατία της Γένοβας (Ιτάλ.: Repubblica di Genova, Λιγουριακά: Repúbrica de Zêna), ήταν ένα ανεξάρτητο κράτος στην Λιγουρία της σημερινής βορειοδυτικής Ιταλίας, από τον 11ο αιώνα ως το 1797, όταν κατελήφθη κατά τους Ναπολεόντιος πολέμους. Υπήρξε σημαντική ναυτική και εμπορική δύναμη στη Μεσόγειο και ανταγωνιστής της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας.
Στις ελληνικές πηγές διασώζονται με τις ονομασίες 'Γενουάτες', 'Γενοβέζοι' ή και 'Αυτοκρατορία των Γενουατών.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Γενοβέζικες κτήσεις
Η Δημοκρατία της Γένοβας κατείχε εκτός από την πόλη της Γένοβας, διάφορες περιοχές στην Μεσόγειο για ορισμένα χρονικά διαστήματα, που κυρίως τις χρησιμοποιούσε ως εμπορικούς σταθμούς:
Επίσης έλεγχε τον 14ο και 15ο αιώνα τις περιοχές του Γαλατά και Πέραν στην Κωνσταντινούπολη και στις ακτές τις Τυνησίας την νήσο Ταμπάρκα.
[Επεξεργασία] Ιστορία
[Επεξεργασία] 11ος-15ος αιώνας
Η Δημοκρατία της Γένοβας ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα. Κατά τους πρώτους αιώνες τις ύπαρξής της εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε κατά την διάρκεια των Σταυροφοριών, η Γένοβα διέθετε τον στόλο της για την μεταφορά των σταυροφορικών στρατευμάτων μέσω θαλάσσης. Ως απόρροια αυτής της συμβολής απέκτησε πολλά οικονομικά ανταλλάγματα με την μορφή ευνοϊκών εμπορικών συμφωνιών, την εκμετάλλευση μονοπωλίων και την δημιουργία εμπορικών σταθμών στην ανατολική Μεσόγειο.
Κατά τον 13ο αιώνα η Γένοβα συμμάχησε με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, στην προσπάθειά της να καταλάβει ως διάδοχο κράτος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την Κωνσταντινούπολη. Όταν αυτό επιτεύχθηκε το 1261, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία των Παλαιολόγων σύναψε εκτεταμένης μορφής εμπορική συμφωνία που προέβλεπε εκτός από παροχή ναυτικών ενισχύσεων στους Βυζαντινούς και την κατάληψη πολλών περιοχών και νησιών για λογαριασμό των Γενουατών, όπως της Χίου (η οποία παρέμεινε κάτω από τον έλεγχό τους ως το 1566). Κατά το ίδιο διάστημα το προάστιο του Γαλατά στην Κωνσταντινούπολη παραχωρήθηκε οριστικά από τον βυζαντινό αυτοκράτορα στους Γενουάτες, για την κάλυψη των εμπορικών τους αναγκών. Την ίδια εποχή η εμπορική δραστηριότητα επεκτάθηκε και στον χώρο του Εύξεινου Πόντου, όπου ιδρύθηκαν εμπορική σταθμοί στην περιοχή της Κριμαίας. Για την απερίσπαστη δραστηριότητα στην περιοχή συνήφθηκαν συμφωνίες με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.
Στην δυτική Μεσόγειο η Γένοβα είχε να αντιμετωπίσει την Πίσσα, η οποία γρήγορα δεν άντεξε τον ανταγωνισμό. Μετά την Κορσική αποκτήθηκε και ο έλεγχος σημαντικών λιμανιών της Σαρδηνίας. Κατά τον Σικελικό Εσπερινό το 1283, οι Γενουάτες αφού είχαν συνάψει οικονομικές συμφωνίες με την Αραγωνία κατάφεραν να ελέγξουν εμπορικά και τη Σικελία. Το εμπόριο ζάχαρης, μεταξιού και σιταριού στην ευρύτερη περιοχή κατά τον 13ο αιώνα μονοπωλούνταν από την Δημοκρατία της Γένοβας.
Προς το τέλος του 15ου αιώνα, σταδιακά η δύναμη των Γενουατών άρχιζε να φθίνει: ο μακροχρόνιος πόλεμος και ανταγωνισμός με τους Βενετούς, η επικράτηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Αιγαίο και τον Εύξεινο Πόντο, είχαν ως αποτέλεσμα οι εμπορικές δραστηριότητες να περιοριστούν εξαιρετικά.
[Επεξεργασία] 16ος αιώνας-1797
Η Γένοβα καταλήφθηκε από του Γάλλους και τους Μιλανέζους για κάποιο χρονικό διάστημα μεταξύ 15ου και 16ου αιώνα. Το 1528 ανέκτησε την ανεξαρτησία της.
Τις επόμενες δεκαετίες, οι Γενουάτες σύναψαν συμμαχία με την Ισπανία. Γενουάτες τραπεζίτες χρηματοδότησαν πολλές ισπανικές ναυτικές αποστολές προς την Αμερική και των εκτός Ευρώπης κόσμο, μέσω των τραπεζικών τους οίκων στην Σεβίλλη. Αυτοί η μορφή οικονομικής σχέσης είχε ευεργετικά αποτελέσματα για την Γένοβα για όσο διάστημα η ισπανική αυτοκρατορία ήταν δυνατή στο παγκόσμιο στερέωμα. Από τον 17ο αιώνα με την πτώχευση όμως της ισπανικής οικονομίας πολλοί γενουατικοί εμπορικοί οίκοι έπαψαν να υπάρχουν.
Το 1768, μετά από επανάσταση των Κορσικανών, η Γένοβα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει την Κορσική στην Γαλλία. Το 1742 απωλέσθηκε η τελευταία γενουατική κτήση, η νήσος Ταμπάρκα στις ακτές τις Τύνησιας. Κατά το 1797 η ίδια η πολη της Γένοβας καταλήφθηκε από τον επαναστατικό στρατό του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος κατήργησε όλα τα προνόμια των παλιών αριστοκρατικών οικογενειών, εγκαθιδρύοντας στην θέση της την Λιγουριανή Δημοκρατία.
Το 1805 η πόλη έγινε τμήμα της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, όμως το 1814 με την πτώση του Ναπολέοντα, αποφασίστηκε η πόλη να ενσωματωθεί στο βασίλειο της Σαρδηνίας, το οποίο αποτέλεσε τον πυρήνα του μετέπειτα ιταλικού κράτους.
[Επεξεργασία] Δείτε επίσης
[Επεξεργασία] Πηγές
- Γενουάτες στο Αιγαίο
- Οι Μεγάλοι Κομνηνοί, οι Τούρκοι, οι Γενουάτες και οι Βενετοί (Ανακτήθηκε 26 Απριλίου 2011)
- Braudel, Fernand (1984). "The Perspective of the World". Civilization and Capitalism. p. 157-174. (Αγγλικά)
