Αυστριακή Αυτοκρατορία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αυστριακή Αυτοκρατορία
Kaiserthum Österreich
Κράτος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας
(μερικώς, 1815–1866)

 

 

 

1804–1867
 

Σημαία Αυτοκρατορικός Θυρεός
Σύνθημα
Alles Erdreich ist Österreich untertan
"All the world is subject to Austria"
Ύμνος
Gott erhalte Franz den Kaiser
"God Save Emperor Francis"
Η Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1815.
Πρωτεύουσα Βιέννη
Γλώσσες Γερμανικά, Ουγγρικά, Τσεχικά, Σλοβακικά, Πολωνικά, Ρουθηνιανά, Σλοβενικά, Κροατικά, Σερβικά, Ρουμανικά, Ιταλικά
Θρησκεία Ρωμαιοκαθολικισμός
Πολίτευμα Απόλυτη μοναρχία
Αυτοκράτορας
 -  1804–1835 Φραγκίσκος Α'
 -  1835–1848 Φερδινάνδος Α'
 -  1848–1867 Φραγκίσκος Ιωσήφ Α'
Υπουργός-Πρόεδρος
 -  1821–1848 Κλέμενς Βέντσελ (πρώτος)
Νομοθετικό σώμα Αυτοκρατορικό Συμβούλιο
 -  Άνω βουλή Herrenhaus
 -  Κάτω βουλή Abgeordnetenhaus
Ιστορική εποχή Σύγχρονη εποχή
 -  Proclamation 11 Αυγούστου
 -  Κογκρέσο της Βιέννης 8 Ιουνίου 1815
 -  Constitution adopted 20 Οκτωβρίου 1860
 -  Αυστροπρωσικός Πόλεμος 14 Ιουνίου 1866
 -  Ειρήνη της Πράγας 23 Αυγούστου 1866
 -  Συμβιβασμός του 1867 30 Μαρτίου
Νόμισμα Τάλερ,
(1804–1857)
Vereinsthaler
(1857–1867)
Σήμερα

Η Αυστριακή Αυτοκρατορία (γερμανικά: Kaiserthum Oesterreich) ήταν μια διάδοχη αυτοκρατορία των νεότερων χρόνων που βασίστηκε σε ένα απομεινάρι της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με επίκεντρο αυτό που είναι σήμερα η Αυστρία, που επισήμως διήρκεσε από το 1804 έως το 1867. Ακολουθήθηκε από την Αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας, η οποία ανακηρύχθηκε μετά την κήρυξη του αυτοκράτορα της Αυστρίας επίσης ως Βασιλιά της Ουγγαρίας, στο πλαίσιο μιας διπλωματικής κίνησης η οποία αναβάθμισε το καθεστώς της Ουγγαρίας εντός της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, ως αποτέλεσμα του Αυστρο-ουγγρικού Συμβιβασμού του 1867. Η Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία (1867-1918) η ίδια, διαλύθηκε από τους νικητές με τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και διαμελίστηκε σε ξεχωριστά νέα κράτη.

Ο όρος «Αυστριακή Αυτοκρατορία» χρησιμοποιείται επίσης για τις κτίσεις των Αψβούργων πριν από 1804, οι οποίες δεν είχαν επίσημο συλλογικό όνομα, αν και Αυστρία είναι το πιο συχνό. Ο όρος Αυστροουγγαρία έχει επίσης χρησιμοποιηθεί.

Η Αυστριακή Αυτοκρατορία ιδρύθηκε από τον Αψβούργο μονάρχη Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Β' (ο οποίος έγινε ο Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α' της Αυστρίας), ως μια πολιτεία περιλαμβάνουσα τις προσωπικές του γαίες ένθεν και έξωθεν της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αυτή ήταν μια αντίδραση στην διακήρυξη από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1804.

Η Αυστρία και μερικά τμήματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έλαβε το πεδίο εναντίον της Γαλλίας και των Γερμανών συμμάχων της κατά τον Τρίτο Συνασπισμό που οδήγησε στην παταγώδη ήττα του Αούστερλιτς στις αρχές Δεκεμβρίου του 1805.Κατά την τέταρτη αυτού του ίδιου μήνα, μια κατάπαυση πυρός έγινε και εκεί κοντά διεξήχθησαν ειρηνευτικές συνομιλίες.

Ακολούθως, ο Φραγκίσκος Β' συμφώνησε στην ταπεινωτική Συνθήκη του Πρεσβούργου (Δεκέμβριος 1805), το οποίο πρακτικά σήμεινε την διάλυση της μακρόβιας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με αναγνώριση των απωλεσθέντων Γερμανικών εδαφών υπό Ναπολεόντεια σφραγίδα σε ένα πρόδρομο κράτος αυτού που έγινε η σύγχρονη Γερμανία, αυτές οι κτήσεις ονομαστικάt έχοντας υπάρξει τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα στα τωρινά σύνορα της Γερμανίας, καθώς και άλλα μέτρα που εξασθένιζαν την Αυστρία και τους Αψβούργους με άλλους τρόπους. Τα γίγουρα Αυστριακά αποκτήματα στην Γερμανία πέρασαν σε Γάλλους συμμάχους—ο Βασιλιάς της Βαυαρίας, ο Βασιλιάς της Βυρττεμβέργης και ο Εκλέκτορας της Βάδης. Οι Αυστριακές διεκδικήσεις σε αυτά τα Γερμανικά κράτη εγκαταλείφθηκαν χωρίς εξαίρεση.

Μια συνέπεια αυτού ήταν ότι οκτώ μήνες μετά, στις 6 Αυγούστου 1806, ο Φραγκίσκος Β' διέλυσε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εξαιτίας της δημιουργίας της Συνομοσπονδίας του Ρήνου από τη Γαλλία· καθώς δεν ήθελε να τον διαδεχθεί ο Ναπολέων. Αυτή η πράξη δεν αναγνωρίσθηκε από τον Γεώργιο Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου ο οποίος ήταν επίσης ο Εκλέκτορας του Ανόβερου ο οποίος είχε ήδη χάσει τα Γερμανικά εδάφη του γύρω από το Ανόβερο προς όφελος του Ναπολέοντα. Οι αγγλικές διεκδικήσεις διευθετήθηκαν από την δημιουργία του Βασιλείου του Ανόβερου που κρατείτο από του Βρετανούς διαδόχους του Γεωργίου έως την άνοδο της Βασίλισσας Βικτωρίας, και έκτοτε διαιρέθηκε ανάμεσα στην Βρετανική και την Ανοβεριανή βασιλική οικογένεια.

Αν και το αξίωμα του Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα ήταν αιρετό, ο Οίκος των Αψβούργων έφερε τον τίτλο από το 1440 (με μια σύντομη διακοπή) και η Αυστρία ήταν ο πυρήνας των εδαφών τους.

Αφότου η Αυστρία ηττήθηκε στον Αυστροπρωσσικό Πόλεμο του 1866, και άφησε την Γερμανική Συνομοσπονδία, η Αυστριακή Αυτοκρατορία μεταβλήθηκε στην Αυστρουγγρική Αυτοκρατορία από τον Αυστροουγγρικό Πόλεμο του 1867, που έδινε στην Ουγγαρία και τις Ουγγρικές γαίες ίση θέση με το υπόλοιπο της Αυστρίας ως σύνολο.

Δημιουργία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι αλλαγές που διαμόρφωσαν την φύση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια διασκέψεων στο Ράσταττ (1797–1799) και στο Ρέγκενσμπουργκ (1801–1803). Στις 24 Μαρτίου 1803, η Reichsdeputationshauptschluss διακηρύχθηκε, η οποία μείωσε τα μάλα τον αριθμό των κληρικών εδαφών από 81 σε μόνο 3 και των αυτοκρατορικών πόλεων από 51 σε 6. Αυτό το μέτρο σκοπευόταν να αντικαταστήσει το παλαιό σύνταγμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά η ουσιαστική συνέπεια της Reichsdeputationshauptschluss ήταν το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μελετώντας αυτήν την σημαντική αλλαγή, ο Φραγκίσκος Β' δημιούργησε τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αυστρίας, για τον ίδιο και τους διαδόχους του, εγκαταλείποντας τίτλο του Άγιου Ρωμαίου Αυτοκράτορα το 1806.

Η πτώση και διάλυση της Αυτοκρατορίας επιταχύνθηκε από την Γαλλική παρέμβαση στην Αυτοκρατορία τον Σεπτέμβριο του 1805. Στις 20 Οκτωβρίου 1805, ένας Αυστριακός στρατός υπό τον στρατηγό Καρλ Μακ φον Λάιμπεριχ ηττήθκε από Γαλλικούς στρατούς κοντά στην πόλη της Ουλμ. Η Γαλλική νίκη κατέληξε στην αιχμαλωσία 20.000 Αυστριακών στρατιωτών και πολλών κανονιών. Ο στρατός του Ναπολέοντα είχε άλλη μία νίκη στην Μάχη του Άουστερλιτς στις 2 Δεκεμβρίου 1805. Υπό το φως αυτών των γεγονότων, ο Φραγκίσκος αναγκάσθηκε να διαπραγματευθεί με τους Γάλλους από τις 4 έως τις 6 Δεκεμβρίου 1805. Αυτές οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν με ανακωχή στις 6 Δεκεμβρίου 1805.

Οι Γαλλικές νίκες ενθάρρυναν τους διοικητές συγκεκριμένων αυτοκρατορικών εδαφών να διεκδικήσουν την επίσημη ανεξαρτησία τους από την Αυτοκρατορία. Στις 10 Δεκεμβρίου 1805, ο πρίγκιπας-εκλέκτορας Δούκας της Βαυαρίας ανακήρυξε τον εαυτό του Βασιλιά, ακολουθούμενος από τον εκλέκτορα Δούκα της Βυρττεμβέργης (Württemberg) στις 11 Δεκεμβρίου. Τελικά, στις 12 Δεκεμβρίου, ο Μαργράβος της Βάδης απέκτησε τον τίτλο του Μεγάλου Δούκα. Επιπλέον, έκαστη από αυτές τις νέες χώρες υπέγραψαν ένα σύμφωνο με την Γαλλία και έγιναν Γάλλοι σύμμαχοι. Η Συνθήκη του Πρεσβούργου μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας, υπογεγραμμένη στο Πρεσβούργο (σήμερα Μπρατισλάβα, Σλοβακία) στις 26 Δεκεμβρίου, διεύρυνε το έδαφος των Γερμανών συμμάχων του Ναπολέοντα με έξοδα της ηττημένης Αυστρίας.

Στις 12 Ιουλίου 1806, η Συνομοσπονδία του Ρήνου ιδρύθηκε περιλαμβάνοντας 16 ηγεμόνες και χώρες. Αυτή η συνομοσπονδία, υπό Γαλλική επιρροή, έθεσε τέλος στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στις 6 Αυγούστου 1806, ακόμη και ο Φραγκίσκος αναγνώρισε την νέα τάξη πραγμάτων και διακήρυξε την διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Όταν, στις 11 Αυγούστου 1804, ο Φραγκίσκος Β' απέκτησε τον τίτλο του πρώτου Αυτοκράτορα της Αυστρίας, η αυτοκρατορία που εκτεινόταν από την σημερινή Ιταλία έως την σημερινή Πολωνία και τα Βαλκάνια. Η πολυεθνική σύνθεση της αυτοκρατορίας σκιαγραφείται από τον πληθυσμό της συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών, των Τσέχων, των Πολωνών, των Ρουμάνων, των Ούγγρων, Ιταλών, Ουκρανών, Κροατών, Σλοβάκων, Σέρβων, Σλοβένων και πολλών μικρότερων εθνοτήτων. Ο αυτοκράτορας κυβέρνησε την Αυστρία ως ομόνυμος, αλλά κατείχε και τον τίτλο του βασιλιά της Ουγγαρίας, της Βοημίας, της Κροατίας, της Σλαβονίας, Δαλματίας, έχωντας υπό τις διαταγές του έναν πολυεθνικό στρατό με την ονομασία Kaiserlich-Königliche Armee (Αυτοκρατορικός-Βασιλικός Στρατός). Η αυτοκρατορία είχε συγκεντρωτική δομή, αν και παραχωρήθηκε ως ένα βαθμό αυτονομία στην Ουγγαρία, η οποία είχε τη δική της Δίετα στο Τυρόλο.

Συστατικές χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εικόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βλέπε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Lalor, John J. (Ed.), 1881. Encyclopædia of Political Science, Political Economy, and the Political History of the United States by the Best American and European Writers. New York: Maynard, Merrill, and Co.
  • Manfred, Albert M., 1973. Napoleon Bonaparte. Prague, Czech Republic: Svoboda.
  • Skřivan, Aleš, 1999. European Politics 1648–1914 [Evropská politika 1648-1914]. Prague, Czech Republic: Aleš Skřivan.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα