Λίντο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η άποψη του νησιού φθάνοντας στο Λίντο με βαποράκι.
Η θέση του Λίντο στη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας

Το Λίντο της Βενετίας (Lido di Venezia) είναι ένα μακρόστενο νησί μήκους περίπου 11 km που ορίζει το όριο της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας προς την ανοικτή θάλασσα. Το νησί κατοικείται από περίπου 20 χιλιάδες κατοίκους. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας λαβαίνει χώρα στο Λίντο κάθε Σεπτέμβριο.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχουν τρεις οικισμοί πάνω στο νησί. Το Λίντο, στα βόρεια, είναι η έδρα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ είναι γνωστό και για τα ξενοδοχεία του: το Grand Hotel des Bains, το Καζίνο της Βενετίας και το Grand Hotel Excelsior. Το Μαλαμόκκο στο κέντρο ήταν ο αρχαιότερος και για αιώνες ο μοναδικός οικισμός του Λίντο. Κάποτε υπήρξε η έδρα του Δόγη της Βενετίας. Το Αλμπερόνι στο νότιο άκρο του νησιού έχει το γήπεδο του γκολφ. Τακτική συγκοινωνία λεωφορείων διατρέχει κατά μήκος το νησί.

Τουλάχιστον το μισό της πλευράς του Λίντο προς την Αδριατική θάλασσα είναι μία αμμώδης ακτή, μεγάλο μέρος της οποίας ανήκει στα ξενοδοχεία που φιλοξενούν τους θερινούς τουρίστες, όπως τα προαναφερθέντα, στα οποία διαδραματίζεται η κλασική νουβέλα του Τόμας Μαν Θάνατος στη Βενετία. Αυτές οι πλαζ είναι ιδιωτικές, αλλά προς τα άκρα του νησιού υπάρχουν δύο τεράστιες ελεύθερες δημόσιες παραλίες. Η Αδριατική είναι αρκετά καθαρή και όχι κρύα, με μόνο πρόβλημα τις περιστασιακές τσούχτρες.

Η καρδιά του νησιού είναι η Gran Viale Santa Maria Elisabetta, ένας φαρδύς δρόμος με μήκος περί τα 700 μέτρα που οδηγεί από τη λιμνοθάλασσα και την προβλήτα των «βαπορέτο» (υδρολεωφορείων) στην εσωτερική πλευρά, προς την εξωτερική πλευρά (της ανοικτής θάλασσας). Φιλοξενεί ξενοδοχεία, καταστήματα και εστιατόρια για τους τουρίστες.

Στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού υπάρχει το Venezia Lido, ένα δημόσιο αεροδρόμιο κατάλληλο για μικρά αεροσκάφη, με μήκος αεροδιαδρόμου 1000 μέτρα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1177 ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα και ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ υπέγραψαν στο Λίντο τη Συνθήκη της Βενετίας μετά την ήττα του πρώτου στη Μάχη του Λενιάνο το 1176.

Το 1202, στην αρχή της Δ΄ Σταυροφορίας, το Λίντο χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο για δεκάδες χιλιάδες σταυροφόρους, που αποκλείσθηκαν εκεί από τους Ενετούς όταν δεν μπορούσαν να πληρώσουν για τη μεταφορά τους με ενετικά πλοία.

Το 1857 ιδρύθηκαν οι πρώτες λουτρικές εγκαταστάσεις, οι πρώτες σε όλη την Ευρώπη, και σύντομα η λέξη «λίντο» έγινε συνώνυμη για το θέρετρο με πλαζ. Η επιτυχία και η ύπαρξη της Βεντίας με τα σχετικά αξιοθέατα κοντά του, κατέστησαν το Λίντο διάσημο σε όλο τον κόσμο. Οι μεγάλες εγκαταστάσεις των πλαζ, τα πολυτελή ξενοδοχεία και οι ιδιωτικές θερινές επαύλεις παραμένουν η καρδιά ενός νησιού που είναι ακόμα γνωστό ως «το Χρυσό Νησί». Κατά τη δεκαετία του 1960 η βελτίωση της ιταλικής οικονομίας δημιούργησε μία έκρηξη των τιμών ακινήτων στο Λίντο, ενώ πολλοί Βενετσιάνοι μετακόμισαν στο Λίντο για να επωφεληθούν από τις πιο σύγχρονες υποδομές του σε σχέση με τη Βενετία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συντεταγμένες: 45°23′N 12°21′E / 45.383°N 12.350°E / 45.383; 12.350

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lido di Venezia της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).