Υπεροξείδιο υδρογόνου
| Υπεροξείδιο του υδρογόνου | |||
|---|---|---|---|
| Γενικά | |||
| Όνομα IUPAC | Υδρογόνο υπεροξείδιο | ||
| Άλλες ονομασίες | (εμπορικά ονόματα) Οξυζενέ, περιντρόλ |
||
| Χημικά αναγνωριστικά | |||
| Μοριακή μάζα | 34.0147 g/mol | ||
| Φυσικές ιδιότητες | |||
| Σημείο τήξης | -0.43 °C (31 °F) (273K) | ||
| Σημείο βρασμού | 150.2 °C (302 °F) (423K) | ||
| Πυκνότητα | 1.463 g/mL | ||
| Διαλυτότητα στο νερό |
Διαλυτό | ||
| Διαλυτότητα σε άλλους διαλύτες |
Διαιθυλαιθέρας | ||
| Ιξώδες | 1.245 cP | ||
| Δείκτης διάθλασης , nD |
1.34 | ||
| Χημικες ιδιότητες | |||
| pKa | 11.62 | ||
| Ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης |
Μη αναφλέξιμο | ||
| Επικινδυνότητα | |||
| Φράσεις κινδύνου | 5, 8, 20/22, 35 | ||
| Φράσεις ασφαλείας | 1/2, 17, 26, 28, 36/37/39, 45 | ||
| Η κατάσταση αναφοράς είναι η πρότυπη κατάσταση (25°C, 1 Atm) εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά |
|||
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2) είναι ένα χλωμό μπλε υγρό περισσότερο παχύρρευστο από το νερό. Σε αραιά διαλύματα εμφανίζεται άχρωμο. Έχει σχετική μοριακή μάζα 32,015 και ειδικό βάρος 1,44 g/cm3. Η ένωση έχει ισχυρές οξειδωτικές ιδιότητες και είναι μία πολύ ισχυρή λευκαντική ουσία. Χρησιμοποιείται επίσης ως απολυμαντικό και αντισηπτικό.
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου παράγεται στην φύση από τους οργανισμούς ως παραπροϊόν του μεταβολισμού τους. Σχεδόν όλα τα ζωντανά όντα διαθέτουν ειδικά ένζυμα, τις υπεροξειδάσες, τα οποία το αποικοδομούν.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Ιστορικά στοιχεία
Για χρόνια πίστευαν πως το υπεροξείδιο του υδρογόνου ήταν ασταθής ένωση επειδή οι προσπάθειες διαχωρισμού του από το νερό αποτύγχαναν. Ο λόγος αυτής της αστάθειας ήταν πως το νερό που χρησιμοποιούταν περιείχε μικροποσότητες αλάτων τα οποία οδηγούσαν σε αποσύνθεση την ένωση. Το υπεροξείδιο διαχωρίστηκε για πρώτη φορά από το νερό το 1894. Είχε ήδη απομονωθεί για πρώτη φορά το 1818 από τον Louis Thenard με την αντίδραση του υπεροξειδίου του Βαρίου με νιτρικό οξύ. Στη συνέχεια ο ίδιος βελτίωσε τη μέθοδο αντικαθιστώντας το νιτρικό οξύ με υδροχλωρικό οξύ και τελικά με θειικό οξύ. Η μέθοδος του Thenard χρησιμοποιούταν από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ου. Η σύγχρονη μέθοδος παρασκευής του υπεροξειδίου του υδρογόνου βασίζεται σε συνεχείς κύκλους αναγωγής αλκυλιωμένου παραγώγου της ανθρακινόνης προς την αντίστοιχη ανθραϋδροκινόνη και οξείδωση της τελευταίας πάλι προς ανθρακινόνη με ταυτόχρονη παραγωγή υπεροξειδίου[1].
[Επεξεργασία] Χρήσεις
Το υπεροξείδιο χρησιμοποιείται ως λευκαντικό για την λεύκανση του πολτού από τον οποίο παράγεται χαρτί. Σε αραιό υδατικό διάλυμα χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό, γνωστό με την ονομασία οξυζενέ. Το Οξυζενέ είναι υδατικό διάλυμα του υπεροξειδίου του υδρογόνου 3% κατά βάρος. Το υπεροξείδιο χρησιμοποιείται επίσης στην πυραυλική τεχνολογία, στα υγρά καύσιμα των πυραύλων[2] αλλά και σε σύγχρονες μεθόδους λεύκανσης των δοντιών[3]
[Επεξεργασία] Παραπομπές
- ↑ http://www.chem.uoa.gr/chemicals/chem_H2O2.htm Η χημική ένωση του μήνα, υπεροξείδιο του Υδρογόνου
- ↑ Το υπεροξείδιο του υδρογόνου στην πυραυλική τεχνολογία
- ↑ Το υπεροξείδιο του υδρογόνου στην λεύκανση των δοντιών