Χλωριούχο χρωμύλιο
| Χλωριούχο χρωμύλιο | |||
|---|---|---|---|
| Γενικά | |||
| Όνομα IUPAC | Χρωμυλοχλωρίδιο | ||
| Χημικά αναγνωριστικά | |||
| Μοριακή μάζα | 154.9008 (g/mol) | ||
| Αριθμός CAS | 14977-61-8 | ||
| PubChem CID | 22150757 | ||
| Φυσικές ιδιότητες | |||
| Σημείο τήξης | −96,5 °C | ||
| Σημείο βρασμού | 117 °C | ||
| Πυκνότητα | 1.91 g/mL (υγρό) | ||
| Διαλυτότητα στο νερό |
διασπάται | ||
| Διαλυτότητα σε άλλους διαλύτες |
διχλωρομεθάνιο | ||
| Χημικες ιδιότητες | |||
| Ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης |
μη αναφλέξιμο | ||
| Επικινδυνότητα | |||
| Φράσεις κινδύνου | 8, 35, 43, 46, 49, 50/53 | ||
| Φράσεις ασφαλείας | 45, 53, 60, 61 | ||
| Η κατάσταση αναφοράς είναι η πρότυπη κατάσταση (25°C, 1 Atm) εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά |
|||
Το χλωριούχο χρωμύλιο είναι μια χημική ένωση με τύπο: CrO2Cl2. Είναι ένα υγρό με έντονο κόκκινο χρώμα, συγκρίσιμο με αυτό του υγρού βρωμίου. Αντιδρά με τους υδρατμούς της ατμόσφαιρας εκλύοντας πυκνούς κόκκινους ατμούς.
Πίνακας περιεχομένων |
Παρασκευή [Επεξεργασία]
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος παρασκευής του είναι η επίδραση χλωριούχου νατρίου και πυκνού θειικού οξέος σε διχρωμικό κάλιο, σύμφωνα με την αντίδραση:
-
-
- K2Cr2O7 + 4 NaCl → 2 CrO2Cl2 + 2 KHSO4 + 4 NaHSO4 + 3 H2O
-
Χημικές ιδιότητες [Επεξεργασία]
Το χλωριούχο χρωμύλιο είναι εξαιρετικά ηλεκτρονιόφιλο καθώς επίσης και ισχυρό οξειδωτικό. Επίσης, υφίσταται υδρόλυση προς χρωμικό και υδροχλωρικό οξύ:
-
-
- CrO2Cl2 + 2H2O → H2CrO4 + 2HCl
-
Η συμπεριφορά του προς το νερό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι το χλωριούχο χρωμύλιο ατμίζει σε υγρή ατμόσφαιρα.
Ασφάλεια [Επεξεργασία]
Το χλωριούχο χρωμύλιο είναι μια χαρακτηριστική ένωση του εξασθενούς χρωμίου (Cr6+). Τα άλατα του εξασθενούς χρωμίου είναι καρκινογόνα, γι' αυτό και η διαχείρισή τους πρέπει να πραγματοποιείται κάτω από τις απαραίτητες προϋποθέσεις ασφαλείας που σχετίζονται με τις καρκινογόνες ουσίες.
Οι ατμοί του χλωριούχου χρωμυλίου είναι ερεθιστικοί για τα μάτια και το αναπνευστικό σύστημα. Η κατάποση μπορεί να προκαλέσει σοβαρή εσωτερική βλάβη στον ανθρώπινο οργανισμό.
Πηγές [Επεξεργασία]
- Sisler, H. H. "Chromyl Chloride" Inorganic Synthesis McGraw-Hill: New York, 1946; Vol. 2, σελ. 205–207