Δήμος Αιγάλεω

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Αιγάλεω)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η ιστορική καμινάδα του πρώην Πυριτιδοποιείου εργοστασίου (σήμερα άλσος), δεσπόζει στην πόλη του Αιγάλεω
"... Αναγνωρίζομεν : ... β') εις Κοινότητας δέ τους εξής συνοικισμούς: ... 9) Τους συνοικισμούς Δαφνίου υπό το όνομα "Κοινότης Αιγάλεω" με έδραν τον συνοικισμόν Πυριτιδοποιείου. Εις την κοινότητα ταύτην προσαρτώνται οι εξής όμοροι συνοικισμοί Κυδωνίαι, Σωτηράκι, Αγία Ελεούσα, Αγία Βαρβάρα, Κτήμα Αλεξάνδρου Λούμη, Χαϊδάρι, Νέαι Φώκαιαι και Σκαραμαγκά, αποσπώμενοι εκ του Δήμου Αθηναίων. --Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Ζαΐμης".
Απόσπασμα από το Π.Δ. "Περί αναγνωρίσεως δήμων και κοινοτήτων εν τω νομώ Αττικοβοιωτίας", που δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. υπ' αριθμόν 22, της 18ης Ιανουαρίου του 1934

Συντεταγμένες: 37°59′23″N 23°40′29″E / 37.9897°N 23.6747°E / 37.9897; 23.6747

Δήμος Αιγάλεω
Δήμος

Έμβλημα

2011 Dimos Egaleo.png

Χώρα Flag of Greece.svg Ελλάδα
Διοίκηση  
 • Δήμαρχος Δημήτρης Μπίρμπας (2014)
Διοικητική διαίρεση  
 • Περιφέρεια Αττική
Διαμέρισμα Στερεά Ελλάδα
Νομός Αττικής
Πληθυσμός 69.660 (απογραφή 2011)

Ο Δήμος Αιγάλεω (με τη συγκεκριμένη ονομασία συμπλήρωσε ήδη, από τον Ιανουάριο του 2014, 80 έτη ύπαρξης σαν ανεξάρτητη, αυτοδιοικούμενη μονάδα) βρίσκεται στο Δυτικό Τομέα του Αθηναϊκού Πεδίου της Περιφέρειας Αττικής και έχει πληθυσμό 69.660 κατοίκους [1] σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Συνορεύει προς τα ανατολικά με το Δήμο Αθηναίων, βόρεια με τους δήμους Περιστερίου και Χαϊδαρίου, δυτικά με τους δήμους Νίκαιας και Αγ. Βαρβάρας και νότια με τους δήμους Ρέντη και Ταύρου. Το ένα τέταρτο του δήμου είναι βιομηχανική περιοχή, ενώ το έδαφος του διασχίζουν πέντε μεγάλες οδικές αρτηρίες και συγκεκριμένα οι Λεωφόροι Κηφισσού, Αθηνών, Θηβών, Πέτρου Ράλλη και η Ιερά Οδός. Τα τελικά όρια του δήμου Αιγάλεω διαμορφώθηκαν με αλλεπάλληλες προσθήκες και εντάξεις νέων συνοικιών στην αρχική οικιστική μονάδα η οποία περιοριζόταν στο στενό όριο της κοινότητας που είχε δημιουργηθεί με Προεδρικό διάταγμα της 18 Ιανουαρίου του 1934. Το 1937 έγινε η πρώτη τροποποίηση των ορίων της κοινότητας που το 1943 αναβαπτίσθηκε σε Δήμο. Στα 1952 προστέθηκε η Ανατολική πλευρά του "Μπαρουτάδικου"[2]. Ακολούθησαν οι περιοχές της Οδού Κύπρου και του Ι.Ν. του Αγίου Κωνσταντίνου (1954), το λεγόμενο "Κάτω Κτήμα Λιούμη" (1955) και το "Άνω Κτήμα Λιούμη" μαζί με τα "Νταμαράκια", στα 1967. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια το Αιγάλεω ήταν πρωτεύουσα της Δυτικής Αττικής με συνέπεια στην πόλη να εδρεύουν αρκετές δημόσιες υπηρεσίες (Πολεοδομία, Δασαρχείο κ.α.) [3]. Ένα από τα σημαντικότερα "σήματα κατατεθέντα" της πόλης του Αιγάλεω αποτελεί η μορφή του αείμνηστου μουσικοσυνθέτη Γιώργου Ζαμπέτα που την αποκαλούσε "Αιγάλεω Σίτι"[4], όπως και εκείνη του αριστερού δημάρχου Στ. Μαυροθαλασσίτη[5] που αγωνίστηκε σκληρά να αναμορφώσει την πόλη τις δεκαετίες του '50 και '60. Σημεία αναφοράς της όμως, είναι τόσο η Εκκλησία του "Εσταυρωμένου" στην ομώνυμη πλατεία (με τις εκδηλώσεις πριν και ανήμερα της 14 Σεπτεμβρίου [6] κάθε έτους), όσο και η εμβληματική καμινάδα του πάλαι ποτέ "Πυριτιδοποιείου" (του εργοστάσιου παρασκευής πυρίτιδας ιδιοκτησίας Μποδοσάκη[7] που έδρευε στο χώρο του σημερινού δημοτικού άλσους[8] της πόλης), από το οποίο προήλθε και η προπολεμική ονομασία της περιοχής. Οι κάτοικοι της πόλης είναι κυρίως εργαζόμενοι σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, τοπικές βιοτεχνικές ή βιομηχανικές μονάδες, ενώ υπάρχουν και αρκετοί ελεύθεροι επαγγελματίες - επιστήμονες. Αντίθετα, η πλειονότητα των εμπόρων του Αιγάλεω προέρχεται ή κατοικεί σε άλλες περιοχές. Η δόμηση έχει ακολουθήσει τη ροή της δεκαετίας του '70 όταν πολλές παλαιές κατοικίες κατεδαφίστηκαν[9] και στη θέση τους ανηγέρθηκαν πολυκατοικίες[10]. Ωστόσο, στο Αιγάλεω είναι περιορισμένο[11] το πολεοδομικό "δικαίωμα υψούν", λόγω κυρίως ιστορικότητας της Ιεράς Οδού[12]. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετά πολυόρωφα κτίρια, με κυριώτερο την ιδιωτική κλινική "Βουγιουκλάκειον"[13], που κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '70.

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκσκαφές απεκάλυψαν τμήματα της αρχαίας Ιεράς Οδού στην περιοχή.

Αρχαιότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η περιοχή του Αιγάλεω ονομάστηκε έτσι από το βουνό Αιγάλεω, που το αρχαιοελληνικό του όνομα σημαίνει "λαός κατσικιών" (Αιγάλεως < {αίγα + λεώς}, λεώς είναι αντέκταση του λαός). Κατά μια άλλη ερμηνεία[14] η λέξη Αιγάλεω προέρχεται από τις λέξεις "αίγες" (= κύματα) και "λάας" (= λίθος, βράχος), οπότε ο όρος Αιγάλεω αποδίδεται ως "ο βράχος στον οποίο σπάζουν τα κύματα". Στο όρος Αιγάλεω είχε εγκατασταθεί ο βασιλέας των Περσών Ξέρξης για να παρακολουθήσει την εξέλιξη της ναυμαχίας[15] στον κόλπο της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ. Το βουνό δεν ανήκει στον δήμο Αιγάλεω, καθώς τα όριά του δήμου εκτείνονται σε μικρή απόσταση απ' αυτό, προς την πλευρά τής Αθήνας. Το κέντρο του Αιγάλεω διασχίζεται από την αρχαία Ιερά Οδό[16] που βρίσκεται στην ίδια θέση από την εποχή του Θησέως (και της οποίας αχνάρι έχει αποκαλυφθεί πρόσφατα, πάνω από τον σταθμό του 'ΜΕΤΡΟ' και εκτίθεται σε δημόσια θέα), επί της οποίας λάμβανε χώρα η λατρευτική πομπή των Ελευσινείων Μυστηρίων, που ξεκινούσε από τον Κεραμεικό και κατέληγε στον αντίστοιχο αρχαιολογικό χώρο[17] της Ελευσίνας. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα στην περιοχή του σημερινού Δήμου Αιγάλεω δεν υπήρχε καν οικισμός. Η γη είχε κατά το παρελθόν καλλιεργηθεί από Έλληνες κατοίκους των Αθηνών και εν συνεχεία από Φράγκους, Καταλανούς, Φλωρεντίνους και φυσικά Τούρκους. Ο ποταμός Κηφισσός[18] λατρευόταν στην αρχαιότητα ως θεός[19]. Με βάση την Ακρόπολη χαράχθηκαν και οι βασικοί οδικοί (ιππήλατοι) άξονες της περιοχής, βάσει της εδαφικής διαμόρφωσης. Στον Ελαιώνα υπήρχαν εκτεταμένα δάση από πεύκα και ευκαλύπτους, καθώς και οπωρώνες, αμπέλια, αγροί και περιβόλια[20].

Σύγχρονη εποχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τη σύγχρονη εποχή στην περιοχή ανήκαν ορισμένα "τσιφλίκια" γαιοκτημόνων με τις εγκαταστάσεις τους τα οποία ήταν διασκορπισμένα σε μια πευκόφυτη έκταση, πέριξ, κυρίως του ποταμού Κηφισσού, μαζί με διάσπαρτες στάνες, στάβλους, αλλά και καμίνια. Σύμφωνα με μια εκτίμηση[21] η ονομασία του Αιγάλεω κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν "Μπαστάρδι" που μάλλον παραπέμπει στην ιταλική γλώσσα. Το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα δημιουργήθηκε από τους αδελφούς Μαλτσινιώτη, στη θέση που σήμερα εκτείνεται το δημοτικό άλσος το γνωστό εργοστάσιο πυρίτιδας (μετέπειτα του βιομηχάνου Πρόδρομου Μποδοσάκη[22]) με συνέπεια πολλοί εργάτες από διάφορα σημεία της Αθήνας να μετακομίσουν εδώ. Μεταξύ τους ήσαν και πολλοί μανιάτες από τον Πειραιά. Εν συνεχεία, κατασκευάζονται κάποιες ακόμη βιομηχανίες ("Κλωστήρια Λαναρά", "Πεταλούδα-Μουζάκης", "Εριουργεία Κ. Σιγάρα", "Γιούλα", "Ζέφυρος Α.Ε.", "Standard-Hellas", "Βιομηχανία Πορσελάνης" κ.α.) ενώ σταδιακά οι οικισμοί εργατών και καλλιεργητών γης πολλαπλασιάζονται. Η περιοχή ονομάζεται πλέον Μπαρουτάδικο αλλά διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Αθηναίων.

Μεσοπόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 στην περιοχή συνέρρευσαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία[23] (Σμύρνη, Αϊβαλί, Πέργαμο, Πάνορμο, Μάκρη, Αλάτσατα, Ραιδεστό, Αττάλεια, Φιλαδέλφεια κλπ) δημιουργώντας έτσι τους πρώτους κοινωνικά και πολιτιστικά αυτόνομους και πλέον οργανωμένους πυρήνες, αφού έως εκείνη την εποχή οι μοναδικοί κάτοικοι ήσαν μερικές εκατοντάδες εργατών του τοπικού πυριτιδοποιείου και ορισμένοι καλλιεργητές γης, από τα κτήματα του βοτανικού. Στην τοποθεσία, που στη συνέχεια αναγορεύθηκε ως κοινότητα, δόθηκε τότε η συμβολική ονομασία "Συνοικισμός Αγίου Σάββα[24]-Νέες Κυδωνίες"[25].

Μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα των σφαγιασθέντων από τους Γερμανούς κατακτητές

Τότε μοιράσθηκαν στους πρόσφυγες και τα πρώτα οικόπεδα, γύρω από την Ι. Οδό, αλλά και πέριξ του σημερινού ναού του Αγ. Σπυρίδωνα. Ο νέος οικισμός καταλάμβανε έκταση 139 οικοδομικών τετραγώνων. Δημιουργήθηκαν τελικά (σύμφωνα με τα από 7 Μαρτίου 1932 σχεδιαγράμματα του πολιτικού μηχανικού Δημ. Κηλαηδόνη) 1.301 άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα, στα οποία αρχικά ανεγέρθηκαν 378 κατοικίες (των 36 τ.μ. η κάθε μία), που παραχωρήθηκαν σε πρόσφυγες, "έναντι της απωλεσθείσας περιουσίας τους στη Μικρά Ασία" και με αξία τιμήματος 60.000 δραχμών εκάστη[26]. Καταφύγιο στην περιοχή βρήκαν, ακόμη, οι λεγόμενοι "Ασσύριοι" (χριστιανοί της Μεσοποταμίας)[27], αλλά και Πόντιοι[28], που προσπαθούσαν να αποφύγουν το θάνατο, λόγω της εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν στην ευρύτερη περιοχή τους αρχικά οι νεότουρκοι και στη συνέχεια ο Κεμάλ Ατατούρκ. Αυτές ήταν οι τρεις αρχικές πληθυσμιακές ομάδες από την πρόσμιξη των οποίων διαμορφώθηκε ο κοινωνικός χαρακτήρας του πρώην οικισμού, μετατρέποντάς τον πλέον σε πόλη. Στα 1934 εκλέχθηκε ο πρώτος κοινοτάρχης της περιοχής, που τότε αριθμούσε ήδη 7.805 κατοίκους[29]. Το φθινόπωρο του 1936 την κοινότητα έπληξε η πρώτη καταστροφή καθώς, λόγω της καταρρακτώδους βροχής που σημειώθηκε, υπερχείλισε η κοίτη του Κηφισσού με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο από πνιγμό δεκάδες εργάτες της βραδινής βάρδιας του εργοστασίου της ΕΤΜΑ[30] που επέστρεφαν στα σπίτια τους[31]

Διοικητική συγκρότηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όλοι οι πρώτοι συνοικισμοί που δημιουργήθηκαν από το 1920 έως το 1933 και που συγκροτούσαν την κοινότητα των Νέων Κυδωνιών ανήκαν διοικητικά στο Δήμο Αθηναίων Ωστόσο, το 1934 (ΦΕΚ υπ' αριθμόν Α' 22 18 Ιανουαρίου και ΦΕΚ υπ' αριθμόν Β' 14 29 Ιανουαρίου[32]) δώδεκα οικισμοί αφαιρούνται από τη διοικητική εποπτεία της πρωτεύουσας και αυτονομούνται στο πλαίσιο μιας διοικητικής μεταρρύθμισης. Γεννιέται έτσι η κοινότητα Αιγάλεω, την οποία αποτελούν οι εξής οικισμοί[33]: Αγία Βαρβάρα, Νέες Κυδωνίες, Σωτηράκι, Χαϊδάρι, Κτήμα Αλεξάνδρου Λούμη, Αγία Ελεούσα, Νέα Φώκαια, Σκαραμαγκάς, Δαφνί και Πυριτιδοποιείο. Ακολούθως, με το ΦΕΚ υπ' αριθμόν 179Α - 08/05/1935 ΦΕΚ, αποσπάσθηκαν από την τότε κοινότητα Αιγάλεω οι οικισμοί Χαϊδαρίου, Δαφνίου, Σκαραμαγκά και Νέων Φώκαιων και ενσωματώθηκαν στη δημιουργούμενη κοινότητα Χαϊδαρίου[34].

Κατοχή-εμφύλιος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 7 Νοεμβρίου του 1941 μέλη αντιστασιακών οργανώσεων του Αιγάλεω οργανώνουν σαμποτάζ σε βάρος των αρχών κατοχής, καταστρέφοντας καλώδια επικοινωνιακών γραμμών που βρίσκονταν επί του Όρους Αιγάλεω[35] Τον πρώτο αντιστασιακό πυρήνα του ΕΑΜ Αιγάλεω αποτέλεσαν οι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού Σταύρος Μαυροθαλασσίτης, Στέλιος Τριανταφυλλίδης, Γιάννης Πασχαλίδης και Στέφανος Μιχιώτης, καθώς και οι Φ. Γεωργαντάς, Ι. Κιθαρατζής, Αθ. Μαυράκης, Β. Μίλησης, Γ. Μουτάφης, Γ. Χονδρόπουλος, Ι. Χυτόπουλος, Κ. Μπόζεμπεργκ, Τ. Παπαεμμανουήλ, Στ. Κυπραίος και μια γυναίκα, η οδοντίατρος Νίνα[36]. Με το ΦΕΚ υπ' αριθμόν 22 Α' της 29 Ιανουαρίου 1943) η κοινότητα Αιγάλεω αναβαθμίσθηκε σε δήμο. Την άνοιξη του 1944 η τοπική οργάνωση του ΕΛΑΣ κατάφερε ένα αποφασιστικό κτύπημα στους Γερμανούς SS και τους εντόπιους συνεργάτες τους, όταν επιτέθηκε και αποδεκάτισε τις δυνάμεις τους, που έδρευαν στο Σωτηράκι. Το Αντιστασιακό κίνημα αναπτύχθηκε περαιτέρω, με ένοπλες περιπολίες τα βράδια στις γειτονιές. Περισσότεροι αξιωματικοί εντάχθηκαν στις τάξεις του ΕΛΑΣ (Νίκος Γεωργιάδης ή "Έκτορας", Χαρ. Παπαλέξης, Γ. Τσιλβές, Γ. Μοσχάκης, Μελέας, "Θαλής", "Όμηρος" κ.α.), ενώ τις πολιτικές οργανώσεις ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, Εθνική Αλληλεγγύη, ΚΚΕ, πλαισιώνουν οι Στ. Ρουμελιώτης, Αναστασία Περηφανίδου, Σάββας Σταματιάδης, Άννα Μποσάτζη, Εμ. Κυπραίος, Ελ. Φραγκιαδάκη, Λ. Συμεωνίδου, αδελφές Μαυρίδου, Εμ. Πασχαλινόπουλος[37] κ.α. Από το 1941 έως το 1944 καταγράφηκαν στο Αιγάλεω 453 θάνατοι "εκ πείνας", κυρίως νέων ανδρών που στερούνταν το φαγητό προκειμένου να θρέψουν τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους[38]

Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1944 η πόλη θρήνησε την απώλεια 96 άοπλων και αθώων κατοίκων της, που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια επιδρομής γερμανικού τάγματος στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου (τα περισσότερα σπίτια της οποίας παραδόθηκαν στις φλόγες), δίπλα στον ποταμό Κηφισό. Συνολικά 137 κάτοικοι του Αιγάλεω εκτελέσθηκαν από τους ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής[39] Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αείμνηστου Αιγαλιώτη ζωγράφου Μάκη Κουμάτου, οι γερμανοί αποφάσισαν πριν εγκαταλείψουν την πόλη να ανατινάξουν τις εγκαταστάσεις του Πυριτιδοποιείου, αφού πρώτα ενημέρωσαν τον τοπικό πληθυσμό. Από την έκρηξη, ωστόσο, πολλοί τραυματίσθηκαν, καθώς τα θραύσματα εκσφενδονίζονταν πολύ μακριά. Κάποιοι κάτοικοι που θέλησαν να επωφεληθούν και να εισέλθουν στο χώρο μέσω ενός γκρεμισμένου τμήματος της μάντρας του εργοστασίου προκειμένου να αποσπάσουν μέρος του εξοπλισμού (μηχανήματα, εργαλεία, κλπ) είτε τραυματίσθηκαν, είτε βρήκαν το θάνατο από νάρκες[40]. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών (1944) και σύμφωνα με μαρτυρία του Γιώργου Ζαμπέτα στο βιβλίο της Ιωάννας Κλειάσιου "Βίος και Πολιτεία του Γιώργου Ζαμπέτα", εκδόσεις "Ντέφι", εκτελέσθηκαν από τις πολιτοφυλακές του ΕΑΜ κάποιοι Αιγαλιώτες που θεωρούνταν "αντιδραστικοί", όπως ο γηραιός φούρναρης Μανόλης Σίμος, που τουφεκίσθηκε μαζί με άλλους σε μια χωματερή. Ο Ζαμπέτας επισημαίνει πάντως, ότι "... και οι άλλοι τα ίδια κάνανε, αλλά αυτοί νικήσανε και δε φανήκανε..."[41] Στο Αιγάλεω έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του (1946 - 1963) ο Αντώνιος Πολίτης (Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος), πρόεδρος του ΕΑΜ Πελοποννήσου και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Η οικία του βρισκόταν επί της οδού Θεμιστοκλέους 3, όπου υπάρχει εντοιχισμένη αναμνηστική πλάκα. Επίσης, μια οδός της πόλης είναι αφιερωμένη στη μνήμη του[42].

Στα 1949 ο Δήμος Αιγάλεω χάνει και τους οικισμούς της Αγίας Βαρβάρας και της Αγίας Ελεούσας, που ενώνονται μεταξύ τους δημιουργώντας ξεχωριστή κοινότητα, τον μετέπειτα Δήμο Αγίας Βαρβάρας. Τον Ιούλιο του 1949 με πρωτοβουλία της νέας κυβέρνησης Σοφούλη, απολύονται όλοι οι δημ. σύμβουλοι που προέρχονται από το Λαϊκό Κόμμα και αντικαθίστανται από αντίστοιχους του Κόμματος των Φιλελευθέρων, παραμένοντος μόνο του (διορισμένου) δημάρχου[43].

Το Αιγάλεω στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα επόμενα χρόνια, στην πόλη -που σταδιακά οικοδομήθηκε πλήρως και απώλεσε τον παλιότερο χαρακτήρα του πευκόφυτου προαστίου- κατέφυγε πλήθος εσωτερικών μεταναστών[44] που αναζητούσαν δουλειές, ενώ άνθηση γνώρισαν τα λαϊκά κέντρα της περιοχής[45] [46] με Ρεμπέτικη μουσική[47] τα οποία αποτέλεσαν πόλο έλξης και εκτόνωσης για την τοπική κοινωνία.

Το δραστήριο κέντρο του Δήμου Αιγάλεω

Από αυτά, όπως και από τις διάφορες ιστορικές ταβέρνες της περιοχής ("Παρμαξής"[48], "Απόβραδο-Καστάνης" κ.α.) πέρασαν άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων για να δουν και να ακούσουν τους αγαπημένους τους τραγουδιστές και τραγουδίστριες, αλλά και τους δεξιοτέχνες των λαϊκών μουσικών οργάνων[49]. Μερικοί από αυτούς τους καλλιτέχνες μάλιστα είτε έζησαν με τις οικογένειές τους στο Αιγάλεω για μεγάλο χρονικό διάστημα, είτε άφησαν εδώ την τελευταία τους πνοή, όπως οι σπουδαίες τραγουδίστριες Μαρίκα Νίνου, Ρίτα Αμπατζή και Θάλεια Σπανού, οι συνθέτες[50] Βασίλης Καραπατάκης (πραγματικό επώνυμο "Καψάλης", 1922 - 27 Μαρτίου 1974) και Χρίστος Κολοκοτρώνης (1922 - 1999), ο Πρόδρομος Τσαουσάκης αλλά και ο Τζίμης Μακούλης που πραγματοποιούσε συχνές εμφανίσεις στους θερινούς κινηματογράφους της περιοχής[51]. Εδώ έζησε ο Στράτος Παγιουμτζής που ερμήνευσε εκατοντάδες ρεμπέτικα τραγούδια, εδώ φυσικά και ο Γιώργος Ζαμπέτας, ένας από τους μεγαλύτερους σολίστες του μπουζουκιού και συνθέτης πάμπολλων κλασικών λαϊκών τραγουδιών. Εδώ δημιούργησε και ο αείμνηστος Σπύρος Ζαγοραίος[52] που, μαζί με τη γυναίκα του Ζωή πραγματοποιούσαν έως πρόσφατα καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο λαϊκό τους κέντρο "Εντελαμαγκέν"[53] της πόλης. Το Αιγάλεω τιμάει ακόμη και μια ολόκληρη γενιά Πολυκανδριώτηδων[54]. Πέρα όμως από τα κέντρα διασκέδασης (όπου εκτός από τους συνθέτες, τους οργανοπαίκτες και τους ερμηνευτές αναδείχθηκε κι ένας σημαντικός πυρήνας λαϊκών χορευτών[55]), ο κόσμος του Αιγάλεω γέμιζε και τα πολλά σινεμά της πόλης, που στα 1968 - 1970 έφταναν σε δεκαεπτά τον αριθμό, πλέον ενός θεάτρου[56] [57].

Κήπος στο Δήμο Αιγάλεω

Στα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καταγράφηκε και ένας νεκρός, κάτοικος Αιγάλεω (οδός Χίου 35), ο 23χρονος ηλεκτρολόγος Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου από τον Πειραιά. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11. 1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε.. Μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Κατά τη διάρκεια της Κυπριακής τραγωδίας το καλοκαίρι του 1974 φονεύθηκε ο αιγαλιώτης καταδρομέας Σπύρος Νόμπελης[58], που έπεσε στις 22 Ιουλίου[59].

Στις 2 Νοεμβρίου του 1977 το Αιγάλεω θρήνησε και πάλι νεκρούς, λόγω της θεομηνίας που ξέσπασε εκείνη την ημέρα[60]

Το Αιγάλεω μεταξύ των πληγέντων περιοχών, στις 2-11-1977

21ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού.

Πληθυσμιακά στοιχεία (βάσει απογραφών)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημ/νία απογραφής Περιοχή Άνδρες Γυναίκες Σύνολο
15-16 Απριλίου1889 Ιερά Οδός-Πυριτιδοποιείον 770 36 806
5-6 Οκτωβρίου 1896 Ιερά Οδός-Πυριτιδοποιείον 860
18 Δεκεμβρίου 1920 Ιερά Οδός-Πυριτιδοποιείον 1.068
15-16 Μαΐου1928 10 συνοικισμοί 1.831 1.304 3.135
16 Οκτωβρίου 1940 Κοινότητα Αιγάλεω 8.652 9.034 17.686
7 Απριλίου 1951 Δήμος Αιγάλεω 29.464
19 Μαρτίου 1961 Δήμος Αιγάλεω 57.840
14 Μαρτίου 1971 Δήμος Αιγάλεω 79.961
5 Απριλίου 1981 Δήμος Αιγάλεω 81.906
17 Μαρτίου 1991 Δήμος Αιγάλεω 38.262 40.301 78.563
18 Μαρτίου 2001 Δήμος Αιγάλεω 36.326 37.564 73.890
10-24 Μαΐου 2011 Δήμος Αιγάλεω 69.946[61]

Δημοτικοί άρχοντες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος ήταν ο πρώτος κοινοτάρχης των Νέων Κυδωνιών για το χρονικό διάστημα 1934-1939. Διάδοχός του υπήρξε ο γυναικολόγος ιατρός Γεώργιος Κουρούσης, διορισθείς από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936. Ο Κουρούσης παρέμεινε στη θέση έως το καλοκαίρι του 1944 όταν οι κατοχικές αρχές αποσύρθηκαν από το προσκήνιο, λόγω επικράτησης του ΕΑΜ στην πρωτεύουσα. Επισημαίνεται έτσι, ότι κατά τη διάρκεια της ταλογερμανικής κατοχής αλλά και της περιόδου που ακολούθησε τα Δεκεμβριανά, οι τοπικοί άρχοντες ήταν δοτοί, διορισμένοι από τις κατοχικές αρχές. Ο Γιάννης Μπατζακίδης του ΚΚΕ αναφέρεται ως ο πρώτος (δια βοής) εκλεγμένος δήμαρχος Αιγάλεω, έπειτα από λαϊκή συνέλευση στην Πλατεία Εσταυρωμένου τον Αύγουστο του 1944, δυο μήνες πριν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την πρωτεύουσα, τον Οκτώβριο του 1944. Τη διετία 1945-1946 δήμαρχος είχε διοριστεί ο κωνσταντινουπολίτης Αθανάσιος Παπαδόπουλος (συνεπώνυμος του προηγουμένου), ιδιοκτήτης Οίκου Ραπτικής, που μάλιστα είχε παλαιότερα για πελάτη του τον κατοχικό πρωθυπουργό Κ. Λογοθετόπουλο και οι δημότες τον αποκαλούσαν περιπαικτικά ραπτοδήμαρχο. Ο Κερκυραϊκής καταγωγής Σωσίπατρος Μώρος διορίσθηκε δήμαρχος στα τέλη του 1946, παραμένοντας στη θέση του έως τις αρχές του 1947 όταν απεβίωσε αίφνης, για να τον διαδεχθεί στο δημοτικό θώκο ο Άγγελος Κούβελος, στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος. Ακολουθεί η θητεία του δικαστικού Κωνσταντίνου Καθάριου, ο οποίος διορίσθηκε από το Κόμμα των Φιλελευθέρων το 1950 και στα 1951 ανέλαβε την προετοιμασία των υπηρεσιών του δήμου για τις δημοτικές εκλογές της 16 Απριλίου 1951. Σε αυτές -αφού ουδείς εκ των υποψηφίων συγκέντρωσε την απαραίτητη πλειοψηφία και κατόπιν διαπραγματεύσεων- δήμαρχος Αιγάλεω ορκίσθηκε ο ανεξάρτητος Απόστολος Στίγκας. Από τις πιο ιστορικές προσωπικότητες στη συνέχεια ήταν ο Σταύρος Μαυροθαλασσίτης που πρωτοεξελέγη το 1954 και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 12 Φεβρουαρίου 1955, κυριαρχώντας στα δημοτικά πράγματα τις δεκαετίες του '50 και του '60.

Η κεφαλή του Κλεισθένους, πατέρα της τοπικής αυτοδιοίκησης, αποτελεί το έμβλημα του Δήμου Αιγάλεω

Διορισμένος από την δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν ο Ορφέας Τζανετόπουλος, ενώ έπειτα από τη μεταπολίτευση στο προσκήνιο βρέθηκε αρχικά ο Πάνος Σπηλιόπουλος που εκλέχθηκε τρεις φορές και μετά ο Γιάννης Μυστακόπουλος, με ισάριθμες θητείες. Δυο συνεχόμενες θητείες είχε και ο Δημήτρης Καλογερόπουλος.

Η πόλη του Αιγάλεω στις δημοτικές εκλογές του 1990, με τα λογότυπα των δημ. παρατάξεων

Οι δήμαρχοι Αιγάλεω ανά εκλογική αναμέτρηση (ημερομηνίες Α΄ Κυριακής)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημοτικές εκλογές Δήμαρχος Συνδυασμός Θητεία
11 Φεβρουαρίου 1934 Αθανάσιος Παπαδόπουλος
15 Απριλίου 1951 Απόστολος Στίγκας Ένωσις-εργασία-πρόοδος
21 Νοεμβρίου 1954 Σταύρος Μαυροθαλασσίτης Θέλησις-Δύναμις-Συνεργασία
5 Απριλίου 1959 Σταύρος Μαυροθαλασσίτης Δημιουργική Κίνησις Αιγάλεω
5 Ιουλίου 1964 Σταύρος Μαυροθαλασσίτης Δημιουργική Κίνησις Αιγάλεω
30 Μαρτίου 1975 Σταύρος Μαυροθαλασσίτης Δημοκρατική Ενότης Αιγάλεω
15 Οκτωβρίου 1978 Πάνος Σπηλιόπουλος Δημοτική Αλλαγή Αιγάλεω
17 Οκτωβρίου 1982 Πάνος Σπηλιόπουλος Δημοτική Αλλαγή Αιγάλεω
12 Οκτωβρίου 1986 Γιάννης Μυστακόπουλος Συνεργασία για την ανάπλαση του Αιγάλεω
14 Οκτωβρίου 1990 Πάνος Σπηλιόπουλος Δημοτική Αλλαγή Αιγάλεω
16 Οκτωβρίου 1994 Γιάννης Μυστακόπουλος Ανάπλαση Αιγάλεω
11 Οκτωβρίου 1998 Γιάννης Μυστακόπουλος Ανάπλαση Αιγάλεω
13 Οκτωβρίου 2002 Δημήτρης Καλογερόπουλος Σύγχρονο Ανθρώπινο Αιγάλεω
15 Οκτωβρίου 2006 Δημήτρης Καλογερόπουλος Σύγχρονο Ανθρώπινο Αιγάλεω
7 Νοεμβρίου 2010 Χρήστος Καρδαράς Αιγάλεω-Νέα Εποχή
18 Μαΐου 2014 Δημήτρης Μπίρμπας Ανάπλαση Αιγάλεω

Σημερινή διοίκηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δήμαρχoς της πόλης από την 1 Σεπτεμβρίου του 2014 και για την επόμενη πενταετία ανέλαβε ο Δημήτρης Μπίρμπας, που διαδέχθηκε τον απερχόμενο Χρήστο Καρδαρά, μετά τα αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών της 18/25 Μαΐου 2014. Το νέο 42μελές δημοτικό συμβούλιο (41 δημοτικοί σύμβουλοι + δήμαρχος) για το διάστημα Σεπτέμβριος 2014 - Αύγουστος 2019[62] απαρτίζουν συνολικά οκτώ παρατάξεις.[63]

Ιστορικό πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων στο Αιγάλεω[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αυτοδιοικητικές Εκλογές[64][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημοτικές Εκλογές 1994: Πήραν μέρος έξι συνδυασμοί. Αποτελέσματα α' γύρου (Κυριακή 16 Οκτωβρίου 1994): Εγγεγραμμένοι 57.608, προσήλθαν στις κάλπες 44.086 (συμμετοχή 76,83%), έγκυρα 39.926. Έλαβαν: Πάνος Σπηλιόπουλος ("Δημοτική Αλλαγή Αιγάλεω" - ΠΑΣΟΚ) 14.082 (35,27% - 6 έδρες), Γιάννης Μυστακόπουλος ("Ανάπλαση Αιγάλεω" - ΣΥΝ) 8.592 (21,52% - 4 έδρες), Δημήτρης Καλογερόπουλος ("Σύγχρονο Ανθρώπινο Αιγάλεω" - ΝΔ) 8.030 (20,11% - 3 έδρες), Γιάννης Σταυρόπουλος ("Δημοτική Αγωνιστική Συσπείρωση" - ΚΚΕ) 4.652 (11,65% - 2 έδρες), Γιάννης Περράκης ("Δημοτική Ανανέωση") 3.336 (8,36% - 1 έδρα), Σταμάτης Παπαγεωργίου ("Άνοιξη και Νέα Πορεία για το Αιγάλεω") 1.234 (3,09%).

Β΄γύρος (23 Οκτωβρίου 1994): Προσήλθαν 42.897 (αποχή 25,65%, η μεγαλύτερη έως τότε), έγκυρα ψηφοδέλτια 35.871. Πήραν: Μυστακόπουλος 18.013 (50,22% και 15 επιπλέον έδρες) δήμαρχος. Σπηλιόπουλος 17.858 (49,78%): επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης.

  • Δημοτικές Εκλογές 1998 (για κάλυψη 31 εδρών στο Δημοτικό Συμβούλιο Αιγάλεω): Το δήμο διεκδίκησαν πέντε παρατάξεις: Η "Ανάπλαση Αιγάλεω" (ΣΥΝ) υπό τον νυν (τότε) δήμαρχο Γιάννη Μυστακόπουλο, η "Δημοτική Αλλαγή Αιγάλεω" με επικεφαλής τον πρόεδρο του ΑΣΔΑ Παναγιώτη Μπιτούνη (ο οποίος είχε την επίσημη υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ), ο Δημήτρης Τρέπας, προερχόμενος από το χώρο του κυβερνώντος κόμματος με την "Κίνηση Πολιτών για το Αιγάλεω", ο Δημήτρης Καλογερόπουλος με το "Σύγχρονο Ανθρώπινο Αιγάλεω" (ΝΔ) και ο Παναγιώτης (Γιώτης) Σαντζαρίδης ("Δημοτική Αγωνιστική Συσπείρωση" - ΚΚΕ).

Στον πρώτο γύρο, οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ διχάστηκαν μεταξύ επίσημου και ανεπίσημου υποψήφιου, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν και οι δυο από το β΄γύρο. Εγγεγραμμένοι το 1998 ήταν 58.010. Ψήφισαν εξ΄αυτών 43.194, τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 39.245, ενώ τα άκυρα και λευκά 3.948. Έλαβαν: Μυστακόπουλος 12.219 (31,10% - 5 έδρες), Καλογερόπουλος 8.819 (22,50% - 4 έδρες), Μπιτούνης 7.594 (19,40% - 3 έδρες), Τρέπας 7.067 (18,00% - 3 έδρες) και Σαντζαρίδης 3.546 (9,00% - 1 έδρα). Β΄γύρος: Ψήφισαν 41.345, έγκυρα 36.140, άκυρα/λευκά 5.205, έλαβαν: Μυστακόπουλος 21.591 (59,70% - 14 έδρες) συνολικά 19 έδρες (δήμαρχος), Καλογερόπουλος 14.549 (40,30% - 1 έδρα) συνολικά 5 έδρες (μείζονα αντιπολίτευση).

  • Δημοτικές Εκλογές 2002 (για κάλυψη 31 εδρών στο Δημοτικό Συμβούλιο Αιγάλεω): Το δήμο διεκδίκησαν τέσσερις παρατάξεις: Η "Ανάπλαση Αιγάλεω" υπό τον ήδη τρεις φορές δήμαρχο Γιάννη Μυστακόπουλο, το "Αιγάλεω - 21ος Αιώνας", υπό τον Π. Μπιτούνη που και πάλι διέθετε την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ, το "Σύγχρονο Ανθρώπινο Αιγάλεω" (ΝΔ) του Δημ. Καλογερόπουλου και η "Αγωνιστική Συμπαράταξη για το Αιγάλεω" (ΚΚΕ) με τον Γ. Σαντζαρίδη.

Στον πρώτο γύρο ο Π. Μπιτούνης προηγήθηκε με διαφορά μιας ποσοστιαίας μονάδας του Δ. Καλογερόπουλου, ενώ αποκλείσθηκε ο Γ. Μυστακόπουλος. Εγγεγραμμένοι το 2002 ήταν 64.510. Ψήφισαν εξ΄αυτών 47.589, τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 44.139, ενώ τα άκυρα και λευκά 3.450. Έλαβαν: Μπιτούνης 14.719 (33,30% - 6 έδρες), Καλογερόπουλος 14.249 (32,30% - 5 έδρες), Μυστακόπουλος 11.015 (25,00% - 4 έδρες) και Σαντζαρίδης 4.156 (9,40% - 1 έδρα). Β΄γύρος: Ψήφισαν 45.640, έγκυρα 40.672, άκυρα/λευκά 4.968, έλαβαν: Καλογερόπουλος 20.856 (51,30% - 14 έδρες) συνολικά 19 έδρες (δήμαρχος), Μπιτούνης 19.816 (48,70% - 1 έδρα) συνολικά 7 έδρες (μείζονα αντιπολίτευση).

  • Στις δημοτικές Εκλογές της 15ης Οκτωβρίου 2006 συναγωνίσθηκαν οι κ.κ. Καλογερόπουλος (δήμαρχος Αιγάλεω 2003-2006), Μυστακόπουλος, Καρδαράς και Σαντζαρίδης για 33 έδρες στο δημ. συμβούλιο. Επανεξελέγη ο κ. Καλογερόπουλος από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό 42,06% με βάση τον τότε ισχύοντα νόμο, μετά και την εκδίκαση ένστασης από τον συνδυασμό Καρδαρά. Τα αποτελέσματα (Α' γύρος): Εγγεγραμμένοι 62.063, ψήφισαν 44.272 (συμμετοχή 71,33%), έγκυρα 41.269, άκυρα/λευκά 3.003

Έλαβαν: Δημήτρης Καλογεροπουλος (ΝΔ) 17.341 (42,02% - 20 έδρες), Χρήστος Καρδαράς (ΠΑΣΟΚ) 13.097 (31,74% - 7 έδρες), Γιάννης Μυστακόπουλος (ΣΥΝ) 6.829 (16,55% - 4 έδρες) και Παναγιώτης ("Γιωτης") Σαντζαριδης (ΚΚΕ, ΔΗΚΚΙ, Κομμουνισ. Ανανέωση, Παρέμβαση Αριστ. Πολιτών και άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις) 4.002 (9,70% - 2 έδρες).

  • Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7/14 Νοεμβρίου του 2010 έλαβαν μέρος τέσσερις παρατάξεις, με επικεφαλής τους κ.κ. Δ. Καλογερόπουλο (Ανθρώπινο Σύγχρονο Αιγάλεω - Ν.Δ.), Χρ. Καρδαρά (Αιγάλεω Νέα Εποχή - ΠΑΣΟΚ), Δ. Μπίρμπα (Ανάπλαση Αιγάλεω - ΣΥΝ) και Β. Βούλγαρη (Λαϊκή Συσπείρωση - ΚΚΕ). Στο δεύτερο γύρο πέρασαν οι δυο πρώτοι, όπου ο κ. Καρδαράς υπερίσχυσε του κ. Καλογερόπουλου και ήταν ο νέος δήμαρχος της πόλης για το διάστημα 1-1-2011 έως και 31-8-2014. Τα αποτελέσματα της Α' Κυριακής ήταν: Εγγεγραμμένοι: 60.869, ψήφισαν 33.148 (ποσοστό συμμετοχής 54,46%), έγκυρα 30.640 (92,43%), άκυρα-λευκά 2.508 (7,57%). Έλαβαν: Καλογερόπουλος 10.932 (35,68%-7 έδρες), Καρδαράς 10.782 (35,19%-7 έδρες), Βούλγαρης 5.188 (16,93%-4 έδρες) και Μπίρμπας 3.738 (12,20%-3 έδρες). Τα αποτελέσματα της Β' Κυριακής ήταν: Ψήφισαν 26.407 (43,28%), αποχή 56,72%, έγκυρα 23.838 (90,27%), άκυρα-λευκά 2.569 (9,73%). Έλαβαν: Καρδαράς 12.809 (53,73%-18 έδρες) και Καλογερόπουλος 11.029 (46,27%-2 έδρες).
  • Για τον πρώτο γύρο των Δημοτικών Εκλογών του 2014 ο οποίος διεξήχθη την Κυριακή 18 Μαΐου, σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα: Εγγεγραμένοι 59.844, ψήφισαν 34.926 (58,36%, αποχή 41,64%), έγκυρα ψηφοδέλτια 32.882 (94,15%), άκυρα-λευκά 1.277+767, σύνολο 2.044 (5,85%). Έλαβαν: Δημήτρης Μπίρμπας (Ανάπλαση) 8.443 (25,68%), Γιάννης Γκίκας (Συμμαχία για το Αιγάλεω) 6.217 (18,91%), Παρασκευή Δάγκα (Λαϊκή Συσπείρωση) 4.553 (13,85%), Χρήστος Καρδαράς (Νέα Εποχή) 4.094 (12,45%), Παναγιώτα Μερκουράκη (Αιγάλεω Πρώτη Δύναμη) 3.272 (9,95%), Δημήτρης Μπογράκος (Ώρα Αιγάλεω) 2.994 (9,11%), Ιωάννης Κάντζος (Αιγάλεω... Μπροστά) 1.668 (5,07%), Πέτρος Παπανικολάου (Ρήγμα στα Δυτικά) 1.641 (4,99%). Στο β΄γύρο ο Δημ. Μπίρμπας επικράτησε άνετα με ποσοστό που ξεπέρασε το 60%[65]και αναδείχθηκε δήμαρχος Αιγάλεω. Η κατανομή των εδρών στο νέο δημοτικό συμβούλιο (1 Σεπτεμβρίου 2014 έως 31 Αυγούστου 2019) έχει ως ακολούθως: Μπίρμπας 26 (συμπεριλαμβανομένου του ιδίου), Γκίκας 4, Δάγκα 3, Καρδαράς (αποχώρησε από την ενεργό πολιτική και τη θέση του στην ηγεσία της παράταξης κατέλαβε ο πρώτος σε σταυρούς προτίμησης σύμβουλος Λάμπρος Σκλαβούνος ενώ στο δημοτικό συμβούλιο εισήλθε ο πρώτος επιλαχών σύμβουλος Γιάννης Περράκης) 3, Μερκουράκη 2, Μπογράκος 2, Κάντζος 1, Παπανικολάου 1.

Βουλευτικές Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στις βουλευτικές Εκλογές του 2004 στο Αιγάλεω ήρθε πρώτο το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά συνολικά (ΚΚΕ, ΣΥΝ και διάφορες οργανώσεις) συγκέντρωσε ποσοστό 18,85%. Στις βουλευτικές Εκλογές του 2007 στο Αιγάλεω ήρθε πρώτο το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά συνολικά (ΚΚΕ, ΣΥΝ και διάφορες οργανώσεις) συγκέντρωσε ποσοστό 24,43%.
  • Στις βουλευτικές Εκλογές του 2009 στο Αιγάλεω ήρθε πρώτο το ΠΑΣΟΚ με ποσοστό 44,21% έναντι 38,17% που είχε λάβει το 2007. Η Ν.Δ. υποχώρησε στο 22,44% έναντι 30,77% δυο χρόνια πριν και η Αριστερά συνολικά (ΚΚΕ, ΣΥΝ και διάφορες οργανώσεις) συγκέντρωσε ποσοστό 20,76%.
  • Στις βουλευτικές Εκλογές του Μαΐου 2012 στο Αιγάλεω σημειώθηκαν τα εξής αποτελέσματα: Εγγεγραμμένοι: 60.745, ψήφισαν: 42.147, αποχή: 30.62%, λευκά και άκυρα: 1.80% (759). Πρώτος ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ με 10.132 ψήφους (24,48%), δεύτερο το ΚΚΕ με 5.182 ψήφους (12,52%), τρίτοι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 4.804 ψήφους (11,61%), τέταρτη η Ν.Δ. με 4.246 ψήφους (10,26%), πέμπτο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με 3.766 ψήφους (9,10%) και έκτη η Χρυσή Αυγή με 3.269 ψήφους (7.90%).
  • Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβασε το ποσοστό του σε 37,15% (14.757 ψήφοι), ενώ η Νέα Δημοκρατία ανέβηκε από την 4η στη 2η θέση, με 7.588 ψήφους και 19,10%. Το ΚΚΕ από 2ο κόμμα βρέθηκε στην 6η θέση με 2.690 ψήφους (6,77%), οι Ανεξάρτητοι Έλληνες από τρίτοι υποχώρησαν στην 4η θέση (3.295 ψήφοι και 8,30%) ενώ το ΠΑΣΟΚ από 5ο βρέθηκε 3ο, με 3.570 ψήφους και ποσοστό 8,99%. Πέμπτη ήταν η Χρυσή Αυγή με 3.119 ψήφους και 7,85%, ενώ στην 7η θέση κατατάχθηκε η Δημοκρατική Αριστερά με 2.352 ψήφους και ποσοστό 5,92%, ακριβώς το ίδιο με το αντίστοιχο του Μαΐου (τότε 2.450 ψήφους)

Τοπικό Συμβούλιο Νέων Αιγάλεω[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Μάρτιο του 2008, έπειτα από σχετικές εκλογές που διεξήχθησαν παράλληλα σε όλους τους δήμους και τις κοινότητες τής Ελλάδας, αναδείχθηκε το πρώτο Τοπικό Συμβούλιο Νέων για το Δήμο Αιγάλεω. Πρώτος πρόεδρος του ψηφίστηκε από τα μέλη του συμβουλίου, ο Ελευθέριος Β. Παπαγεωργίου, ο οποίος συγκέντρωσε και το μεγαλύτερο αριθμό σταυρών προτίμησης μεταξύ των συνυποψηφίων του. Η σύσταση του πρώτου Τοπικού Συμβουλίου Νέων Αιγάλεω είναι: Αντιπρόεδρος: Μουλκιώτης Σωτήριος, Γραμματέας: Κοψαχειλάκου Αικατερίνη, Ταμίας: Βλαχογιάννης Χρήστος, Μέλη(αλφαβητικά): Καλαϊτζής Νικόλαος-Ιουλιανός, Παπαντωνίου Ιωάννης, Σπαντιδέας Γεώργιος, Σπηλιοπούλου Σταυρούλα, Σφέτσος Σπυρίδων. Στις εκλογές, για την ανάδειξη του Τοπικού Συμβουλίου Νέων, συμμετέχουν οι νέες και οι νέοι δημότες του δήμου Αιγάλεω που έχουν ηλικία από 15 έως και 28 ετών και όλοι οι υποψήφιοι συμμετέχουν σε ενιαίο ψηφοδέλτιο υπό το έμβλημα του δήμου Αιγάλεω.

Τοπικά προβλήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα μεγαλύτερα προβλήματα της περιοχής σήμερα είναι η ανεργία[66], η ατμοσφαιρική ρύπανση[67], η έλλειψη ελεύθερων χώρων[68] και το κυκλοφοριακό[69]. Θεωρείται από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές τής Αττικής [70] με κατοίκους που στην πλειοψηφία τους έχουν χαμηλό εισόδημα[71] ή είναι μετανάστες[72]. Υπάρχει επίσης έλλειψη κοινωνικών υποδομών[73], ενώ έχουν καταγραφεί και περιστατικά εγκληματικής βίας[74] [75] [76] [77]

. Ένα επιπλέον πρόβλημα αποτελεί η παρουσία στην πόλη πυλώνων[78] [79] ηλεκτρικού ρεύματος της ΔΕΗ, που σε μερικές περιπτώσεις βρίσκονται εγκατεστημένοι ακόμη και εντός των αυλείων χώρων κατοικιών. Στο Αιγάλεω σταθμεύει και το μεγαλύτερο μέρος των απορριμματοφόρων τού Δήμου Αθηναίων[80], από τη 10ετία τού '80, κάτι που έχει ξεσηκώσει πολλές διαμαρτυρίες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις τών δημοτικών αρχών και τών δυο δήμων. Επίσης σημαντικό "αγκάθι" για το δήμο αποτελεί η προοπτική δημιουργίας επί του εδάφους του, του Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων ο οποίος προορίζεται -σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες- να δημιουργηθεί στην περιοχή του πολύπαθου "Ελαιώνα"[81] [82] [83] και αναμένεται να προκαλέσει μεγάλη περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Αθλητισμός και πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δημοτικό Στάδιο "Σταύρος Μαυροθαλασσίτης", έδρα του Α.Ο. Αιγάλεω, εξωτερική όψη.

Το Αιγάλεω διαθέτει ποδοσφαιρικό σύλλογο που ιδρύθηκε το 1946 (Α.Ο. Αιγάλεω) έπειτα από συγχώνευση τεσσάρων ομάδων και την περίοδο 2014-2015 αγωνίζεται στον 2ο όμιλο της Α΄κατηγορίας Αθηνών. Για την ομάδα αυτή έχουν εκδοθεί και δυο πολυσέλιδα βιβλία τού Αιγαλιώτη συγγραφέα Νίκου Νικολαΐδη με αξιολογότατο φωτογραφικό υλικό. Το Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω φέρει το όνομα του αριστερού δημάρχου Σταύρου Μαυροθαλασσίτη που αγωνίστηκε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 να αναμορφώσει τον δήμο. Εκτός της ποδοσφαιρικής ομάδας υπάρχει και το τμήμα καλαθόσφαιρας του συλλόγου (με έδρα το Δημοτικό κλειστό γυμναστήριο "Σταύρος Βενέτης", ευρισκόμενο στο χώρο του πρώτου γηπέδου ποδοσφαίρου το οποίο είχε κατασκευασθεί στην πόλη), το τμήμα του βόλεϊ γυναικών[84] και το κολυμβητικό τμήμα[85]. Επίσης, στο Αιγάλεω εδρεύουν τα ποδοσφαιρικά σωματεία του Διαγόρα Δρυοπιδέων, του Θεμιστοκλή, της Ιεράπολης, του Ορφέα, του Κρόνου, του Ζέφυρου καθώς και της Ελλάδας Ποντίων, που όμως ανήκει στο δυναμικό της Ένωσης Πειραιά. Κολυμβητικό τμήμα διαθέτει και η Ολυμπιάδα '73, της οποίας το τμήμα μπάσκετ ανδρών διέπρεψε τη δεκαετία του '80, αναδεικνύοντας σπουδαίους αθλητές. Ακόμη, στην πόλη δραστηριοποιούνται τόσο ο "Γ.Σ. Αιγάλεω" (από τις τάξεις του οποίου αναδείχθηκε η γνωστή πρωταθλήτρια του επι κοντώ Νικόλ Κυριακοπούλου), ο "Γ.Σ. Πρωτέας" (από τον οποίο αναδείχθηκε η Αιγαλιώτισσα Ολυμπιονίκης στη ρυθμική γυμναστική Εύα Χριστοδούλου και ο Παγκόσμιος πρωταθλητής στο μονόζυγο Βλάσης Μάρας) όσο και ο "ΜΕΛΑΣ Αγίου Ελευθερίου"[86]. Υπάρχουν επίσης, αρκετοί ακόμη αθλητικοί σύλλογοι (μπάσκετ, βόλλεϊ, ράγκμπυ, κολύμβηση, γυμναστική, ποδόσφαιρο 5Χ5, καράτε, ταε-κβο-ντο, δρόμοι μεγάλων αποστάσεων). Ιδιαίτερα αξιόλογο έργο, με πλούσια δράση στους τομείς του κλασσικού αθλητισμού αλλά και του πολιτισμού, έχει να επιδείξει ο "Α.Π.Σ. Απόλλων Δυτικής Αττικής", που ιδρύθηκε το 1997 έπειτα από πρωτοβουλία του Αιγαλιώτη οδοντιάτρου, παλαιού αθλητή και συγγραφέα Κωνσταντίνου Σάμιου και εδρεύει στο Αιγάλεω.

Υπάρχουν ακόμη διάφοροι άλλοι πολιτιστικοί και περιβαλλοντολογικοί σύλλογοι (Πολιτιστικός Αθλητικός Σύλλογος Πρόοδος Λιούμη, Καλλιτεχνικός Πνευματικός Σύλλογος, Μορφωτική Εκδρομική Εστία, Μικρασιατών οι Νέες Κυδωνίες, Των Απανταχού Φλαμπουριωτών, ΞΕ.ΚΟΙΝ.Α.) αλλά και επαγγελματικές ενώσεις (Δημοκρατική Κίνηση Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων, Σύνδεσμος Εφέδρων, Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΙΚΑ, Σύνδεσμος Συνταξιούχων ΤΕΒΕ, Ένωση Επαγγελματιών, Βιοτεχνων και Εμπόρων), ή ποικίλης μορφής (Ελληνικό Κέντρο Λαογραφικών Μελετών, Δημοκρατικός Σύλλογος Γυναικών, Πανελλήνια Επιτροπή Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, Εξωρραϊστικός Σύλλογος Άνω Λιούμη, Εξωρραϊστικός Σύλλογος Ιεραπόλεως κ.ά.) Μεταξύ των εκδηλώσεων που θεωρούνται επιτυχημένες τα τελευταία χρόνια είναι η ετήσια Ανθοκομική έκθεση, η έκθεση Βιβλίου και η παρέλαση των καρναβαλιστών. Ακόμη, κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρα σειρά πολιτιστικών δρώμενων (θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες κ.λ.π.) στο ανοιχτό θέατρο "Αλέξης Μινωτής", του άλσους Αιγάλεω, υπό τον διακριτικό τίτλο Πολιτιστική Διαδρομή. Στην πόλη λειτουργούν και δύο θεατρικές σκηνές επί της οδού Ναυάρχου Κουντουριώτου 40 (πρώην κινηματογράφος Βυζάντιον), η Δυτική όχθη και η "Ρένα Βλαχοπούλου", τις οποίες δημιούργησε ο καλλιτέχνης Χάρης Ρώμας. Από την πρωτοχρονιά του 2009 στο θέατρο συστεγάζεται και η θεατρική σκηνή "Λάμπρος Κωνσταντάρας". Στο κτίριο του παλαιού δημαρχείου στεγάζεται το πνευματικό κέντρο του δήμου, που φέρει την επωνυμία "Γιάννης Ρίτσος" και το οποίο φιλοξενεί κατά τακτά διαστήματα διάφορες καλλιτεχνικές εκθέσεις και άλλες εκδηλώσεις (ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων κλπ). Το ιστορικό αυτό κτίριο κατασκευάστηκε τα έτη 1937-1938 προκειμένου να στεγάσει την τοπική Ε.Ο.Ν. (οργάνωση νεολαίας του τότε καθεστώτος). Στην κατοχή επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τις ιταλικές αρχές ως διοικητήριο. Στο Αιγάλεω στεγάζονται το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού, το Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής και το Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω (Ι.Λ.Ο.Α.). Σημαντικό χώρο πολιτισμού αποτελεί και το ανακαινισθέν παλαιό εργοστάσιο Ελληνικό Μολύβι[87] (μια δωρεά της οικογένειας Βρανά[88]), επί της Ιεράς Οδού. Το Αιγάλεω είναι αδελφοποιημένος δήμος με το δήμο Λεγανές (Leganés)[89] της κεντρικής Ισπανίας από τη δεκαετία του '80 και με την Κυθρέα Κύπρου[90].

Ι.Λ.Ο.Α.[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το "Ι.Λ.Ο.Α." είναι δημιούργημα του παλαιού μέλους (από τα 19 του χρόνια) της ΕΔΗΝ (Νεολαία της ΕΚ), επί 20 έτη προέδρου του Συλλόγου Κρητών Αιγάλεω, επί σειρά ετών δημ. συμβούλου και υποψήφιου δημάρχου Αιγάλεω Γιάννη Περράκη, που υπήρξε συλλέκτης από τα φοιτητικά του χρόνια. Το Μουσείο έχει πραγματοποιήσει σειρά εκδηλώσεων όπως η επέτειος των 75 ετών από το θάνατο του Ελ. Βενιζέλου, παρουσιάσεις βιβλίων, ομιλίες, λαογραφικές βραδιές, παραδοσιακές εκθέσεις προϊόντων κλπ.

Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έμβλημα της Πανελλήνιας Ένωσης Ασσυρίων

Η Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων (δηλαδή των χριστιανών κατοίκων της Συρίας που υπέστησαν γενοκτονία και όσοι επέζησαν εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους μεταξύ των ετών 1914 - 1918) ιδρύθηκε στο Μοσχάτο το 1926 και από το 1934 που αναγνωρίσθηκε επίσημα από το ελληνικό Κράτος, εδρεύει στο Αιγάλεω.

Οι κυριώτεροι σκοποί της Ένωσης είναι, σύμφωνα με το καταστατικό της, η διάσωση και προβολή της Ασσυριακής γλώσσας, των εθίμων και ηθών του Ασσυριακού λαού, που με ιστορική κοιτίδα την πόλη Νινευή αποτελούν ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του κόσμου. Ακόμη, σαν κύριος στόχος έχει τεθεί η προσαρμογή των Ασσυρίων προσφύγων στην ελληνική κοινωνία όπως και η καλλιέργεια δεσμών μεταξύ όλων των Ασσυρίων προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα. Πρόεδρος της Ένωσης παραμένει από το 1998, έτος κατά το οποίο επαναδραστηριοποιήθηκε ο σύλλογος, ο Κυριάκος Μπατσάρας.

Πολιτιστικός σύλλογος "ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το έμβλημα του συλλόγου

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αιγάλεω Ιερά Οδός είναι σύλλογος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με πολυσχιδή δράση. Ιδρυτής και επικεφαλής του Διοικητικού του Συμβουλίου είναι ο Αντώνης Παργανάς, παλαιός αθλητικός παράγοντας της πόλης του Αιγάλεω. Ο σύλλογος βασίζεται αποκλειστικά στην εθελοντική δράση. Ο σύλλογος εδρεύει στο Αιγάλεω, επί της οδού Νίκου Πλαστήρα 53[91] και στα γραφεία του φιλοξενούνται διάφορες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές[92] δραστηριότητες (μουσικές βραδιές[93], ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις έργων τέχνης) ενώ στις δράσεις του περιλαμβάνεται κοινωνικό-ανθρωπιστικό έργο μέσω στήριξης ιεραποστολών του εξωτερικού, τακτικών αιμοδοσιών[94] (σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Παίδων "Αγλαΐα Κυριακού" και με την εποπτεία ιατρού), κοινωφελών εκδόσεων και άλλων δραστηριοτήτων. Ακόμη, ο σύλλογος παρέχει δωρεάν μαθήματα χορού και διαφόρων μουσικών οργάνων. Ο σύλλογος δεν διαθέτει χορηγούς και δε λαμβάνει κανενός είδους επιχορηγήσεις. Το έμβλημά του φιλοτέχνησε ο Αιγαλιώτης εικαστικός Γιάννης Ρουσινέλης.

Φίλοι του Πυριτιδοποιείου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το έμβλημα των "ΦτΠ"

Ο περιβαλλοντικός και πολιτιστικός σύλλογος Αιγάλεω Φίλοι του Πυριτιδοποιείου ξεκίνησε αρχικά (2006) ως μια ομότιτλη περιοδική έκδοση που γραφόταν από συντακτική ομάδα και εξέδωσε συνολικά πέντε τεύχη. Το 2010 μετατράπηκε επισήμως, σε σωματείο. Στόχοι του συλλόγου σύμφωνα με το καταστατικό του, είναι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος (ιδιαιτέρως του τρίπτυχου Άλσος Αιγάλεω - Όρος Αιγάλεω - Λίμνη Κουμουνδούρου), η προώθηση πολιτιστικών δραστηριοτήτων και οι παρεμβάσεις στην τοπικη κοινωνία με στόχο την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η ανεργία των νέων, ο ρατσισμός και η ενίσχυση των αθλητικών δομών στα δυτικά προάστεια της Αθήνας με επίκεντρο το Αιγάλεω. Είναι παράλληλα ο μοναδικός οικολογικός και ο μόνος τοπικός σύλλογος της πόλης με κέντρο το Αιγάλεω. Στις μέχρι τώρα δράσεις του περιλαμβάνονται παρεμβάσεις στο Άλσος Αιγάλεω (παλαιό Πυριτιδοποιείο) και στο Όρος Αιγάλεω, βιβλιοπαρουσιάσεις, συμμετοχή σε δημοτικές εκδηλώσεις και διαβουλεύσεις για την ανάδειξη και προστασία του "Μπαρουτάδικου" και όλης της πόλης (ελεύθεροι χώροι, ποδηλατόδρομοι, απρόσκοπτη πρόσβαση πολιτών και διευκόλυνση των ατόμων με ειδικές δεξιότητες, κλπ). Ιδρυτής και πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Βασίλης Βασιλειάδης.

Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω "Η Κρητική Αναγέννηση"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λεπτομέρεια από έμβλημα του Συλλόγου Κρητών Αιγάλεω

Ο Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω, "Ή Κρητική Αναγέννηση" ιδρύθηκε το 1965. Αριθμεί 2.600 περίπου εγγεγραμμένα μέλη. Είναι ο αρχαιότερος και μεγαλύτερος πολιτιστικός σύλλογος στο δήμο. Κάθε χρόνο οργανώνει τις επετειακες εκδηλώσεις του ιστορικού τριπτύχου: Μάχη της Κρήτης - Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα - Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, αυτόνομα είτε σε συνεργασία με αλλά Κρητικά Σωματεια, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την Περιφέρεια Κρήτης κ.α. Συμμετέχει σε όλες τις πολιτιστικές και εθνικές εκδηλώσεις που οργανώνει ο Δήμος Αιγάλεω (παραδοσιακούς χορούς, αποκριάτικες εκδηλώσεις κ.τ.λ.), επίσης διοργανώνει ομιλίες με θέματα την ιστορία τη λαογραφία της Κρήτης και την κρητική διατροφή. Έχει πραγματοποιήσει διάφορες εκδηλώσεις με μεγάλη επιτυχία, όπως τα 30 χρονιά μνήμης του Νίκου Καζαντζάκη το 1987 στο γήπεδο του Σπόρτιγκ που αναμεταδόθηκε από την ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2. Επίσης, τα 10 και 20 χρονιά μνήμης του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη με μεγάλη επιτυχία. Διοργάνωσε ακόμη, την "Έκθεση Κρητικής Λαϊκής Τέχνης" το 1983 που την κάλυψε και την πρόβαλε η ΕΡΤ1. Όλες οι παραπάνω εκδηλώσεις έχουν πραγματοποιηθεί με ελεύθερη είσοδο και μάλιστα έχουν προσφερθεί στους παραβρεθέντες δωρεάν διάφορα αναμνηστικά για την Κρήτη. Επίσης στο σύλλογο λειτουργούν τμήματα εκμάθησης Κρητικών χορών, λαούτου και λύρας.

Σκακιστικός Όμιλος Αιγάλεω[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το έμβλημα του Σ.Ο. Αιγάλεω

Ιδρύθηκε το 1985 με σκοπό την καλλιέργεια του αθλήματος του σκακιού στο Αιγάλεω και στους γύρω δήμους. Παρουσιάζει πλούσια δραστηριότητα με έμφαση στις μικρές ηλικίες. Διοργανώνει κάθε χρόνο πολλές σκακιστικές εκδηλώσεις και αγώνες σε συνεργασία με τη δημοτική αρχή και άλλους φορείς. Κάθε χρόνο διοργανώνει το Διαδημοτικό Σχολικό Πρωτάθλημα όπου συμμετέχουν από 150 έως 200 παιδιά. Επιπρόσθετα, δεκάδες ανοιχτά τουρνουά όπως και νεανικά πρωταθλήματα, αγώνες καλλιτεχνικού σκακιού,εσωτερικά πρωταθλήματα,διαλέξεις κ.τ.λ. Από το 2009 αγωνίζεται στην Α Εθνική Κατηγορία. Η άνοδος βασίστηκε αποκλειστικά σε γηγενείς παίκτες. Το σωματείο προσπαθώντας να αξιοποιήσει όλο το δυναμικό του, σε πολλές διοργανώσεις συμμετέχει με περισσότερες από μία ομάδες κινητοποιώντας κάθε Κυριακή περισσότερους από 40 σκακιστές. Χαρακτηριστικά στο Κύπελλο Μπίκου 2008 συμμετείχε με 4 ομάδες και στο Αττικής Φιλίας 2009 με 5 που είναι αριθμός ρεκόρ. Τα τελευταία χρόνια διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό ενεργών παικτών (γύρω στους 70) σύμφωνα με τους επίσημους πίνακες εθνικής αξιολόγησης, αριθμός που είναι ένας από τους μεγαλύτερους στη χώρα. Ο Σ.Ο. Αιγάλεω είναι αδελφοποιημένος με το Κυπριακό σωματείο Όμιλος Φίλων Σκακιού Στροβόλου.

Αθλητική Ένωση Ιεράπολης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έμβλημα ΙΕΡΑΠΟΛΗ ΑΕ.jpg

Η Αθλητική Ένωση Ιεράπολης είναι ένα από τα αρχαιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία της Αθήνας, αφού ιδρύθηκε το 1931 από τους αείμνηστους Δημήτριο Χανιώτη και Γεώργιο Αρώνη, σε ανάμνηση της "ιεράς" προσφυγικής καταγωγής τους. Το 1946 συγχωνεύτηκε με τρία άλλα τοπικά σωματεία (Α.Ε. Πυριτιδοποιείου, Φοίνικα και Α.Ε. Αγίου Σπυρίδωνα) για την γέννηση του Α.Ο. Αιγάλεω, αλλά στη συνέχεια επανιδρύθηκε ως "Γυμναστικός Όμιλος Νέα Ιεράπολη" για να συγχωνευθεί εκ νέου το 1968 με δύο ακόμη συλλόγους προς ίδρυση του Ορφέα. Το 1987 το καταστατικό της ενεργοποιήθηκε εκ νέου και έκτοτε συμμετέχει ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Από τους γνωστότερους προπονητές που έχουν αναλάβει την ομάδα κατά το παρελθόν είναι οι Γιάννης Βάζος και Μίλτος Παπαποστόλου. Τη σεζόν 2014-2015, η Ιεράπολη αγωνίζεται στη Γ' Κατηγορία ΕΠΣΑ.

Αγώνας παλαιμάχων Μεγάλης Εβδομάδας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εδώ και πολλά χρόνια, κατά τοπική αθλητική παράδοση, κάθε Μεγάλη Δευτέρα διεξάγεται ποδοσφαιρική συνάντηση των παλαιμάχων παικτών του Αιγάλεω Α.Ο. και του Α.Π.Ο. Ιεράπολης, στο Δημοτικό Στάδιο Αιγάλεω. Το 2012 ο αγώνας διεξήχθη στις 9 Απριλίου και ήταν αφιερωμένος σε παλαιούς αθλητές που έφυγαν από τη ζωή.

Αθλητική Ένωση Αιγάλεω City[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το έμβλημα της ΑΕ Αιγάλεω

Ο Αθλητικός Όμιλος Ζέφυρος Αιγάλεω ιδρύθηκε το 1953 και τέσσερα χρόνια αργότερα (1957) αναγνωρίσθηκε επίσημα από την Ε.Π.Σ.Α. (αρχική επωνυμία του συλλόγου "Π.Α.Ο. Ζέφυρος"). Το όνομα του σωματείου παραπέμπει στην παρουσία γνωστού εργοστασίου, σήματος-αναφοράς της γειτονιάς από την οποία προέρχεται. Το 1967, μετά από συγχώνευση της ομάδας με την Α.Ο. Άρτεμις δημιουργήθηκε ο σύλλογος του Θεμιστοκλή. Το 1984 ενεργοποιήθηκε εκ νέου το καταστατικό του Ζέφυρου Αιγάλεω ("Α.Ο. Ζέφυρος"). Από το Δεκέμβριο του 2008 η επωνυμία της ομάδας άλλαξε και πλέον ονομάζεται "Α.Ε. ΑΙΓΑΛΕΩ".[95] Η ομάδα κατά την αγωνιστική περίοδο 2014-15 συμμετέχει στη Γ' κατηγορία της Ε.Π.Σ.Α.

Α.Ο. Κρόνος Αιγάλεω[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

ΣΗΜΑ ΚΡΟΝΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ.jpg

Ο σύλλογος έχει χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο, με έδρα στο Δημοτικό γήπεδο Ορυζομύλων Αιγάλεω, 240 θέσεων. Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1953 και το 1956 πέρασε από την έγκριση του Πρωτοδικείου με την ονομασία "Κρότος Αιγάλεω". Τελικά μετονομάστηκε σε Κρόνος και ξεκίνησε να λαμβάνει μέρος στα επίσημα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ, από το 1959. Όμως το 1967 υποχρεώθηκε σε αναγκαστική συγχώνευση με τον "Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αγίου Σάββα" για τη δημιουργία του "Διαγόρα Αιγάλεω". Το 1985 επανιδρύθηκε και το 1991 απορρόφησε τη Θύελλα Άνω Λιοσίων, αγωνιζόμενος έκτοτε σαν "Α.Ο. Κρόνος Αιγάλεω". Τα τελευταία χρόνια μετέχει στην τρίτη τοπική κατηγορία Αθηνών.

Μ.Ε.Λ.Α.Σ.[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Mellas athletic logo.jpg

Ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Λαογραφικός καί Αθλητικός Σύλλογος (Μ.Ε.Λ.Α.Σ.) «Ο ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ» ιδρύθηκε το 1990 με πρωτοβουλία του ιερωμένου πατέρα Γεωργίου Φειδοπούλου -που διατέλεσε και ο πρώτος πρόεδρός του- και των μελών του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του ιδρύματος (Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Αγίου Ελευθερίου και Αγίου Νεκταρίου Αιγάλεω). Ο σύλλογος έχει αναπτύξει αξιόλογη αθλητική και πολιτιστική δραστηριότητα. Από αθλητικής σκοπιάς, διαθέτει ομάδες καλαθόσφαιρας, πετόσφαιρας και ποδοσφαίρου 5χ5. Από το 1991 οι ομάδες του συμμετέχουν ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα του Μπάσκετ και με διακοπή στα τμήματα του Βόλλεϋ του οποίου τα τμήματα Ανδρών καί Γυναικών έφτασαν να αγωνίζονται στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.

Δημοτικό Άλσος Αιγάλεω[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η έκθεση βιβλίου "Δυτικά της Αθήνας" διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Άλσος.

Στο χώρο του σημερινού άλσους Αιγάλεω και για εκατό περίπου χρόνια (από το 1874 έως και το 1965) βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της Εταιρείας Ελληνικού Πυριτιδοποιείου, το οποίο ήταν στην εποχή της ακμής του μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές μονάδες της χώρας. Πέντε χρόνια μετά το τέλος της λειτουργίας του (1970) η έκταση περιήλθε στην ιδιοκτησία του δημοσίου[96], με αποτέλεσμα να κατεδαφιστούν τα κτίρια και ο χώρος να μετατραπεί σε άλσος, εντός του οποίου έχουν κατασκευασθεί σχολεία, αθλητικά κέντρα καθώς και το Τεχνολογικό Ίδρυμα Αθηνών. Το Άλσος Αιγάλεω αποτελεί έναν από τους ελάχιστους πνεύμονες πρασίνου στη δυτική Αθήνα[97].

Εκπαιδευτικά Ιδρύματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Δήμο Αιγάλεω έχουν την έδρα τους τα δύο μεγαλύτερα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας. Το ΤΕΙ Αθήνας έχει αναπτυχθεί σε χώρο του τέως Πυριτιδοποιείου μεταξύ των οδών Αγίου Σπυρίδωνος και Δημητσάνης ενώ το ΤΕΙ Πειραιά στην περιοχή που ονομαζόταν από τους παλαιότερους κατοίκους "Κτήμα Λεβίδη", μεταξύ των οδών Θηβών και Πέτρου Ράλλη. Από την έναρξη της λειτουργίας του Μετρό, τέθηκαν σε λειτουργία τοπικές λεωφορειογραμμές για την εξυπηρέτηση των φοιτητών.

Επώνυμοι δημότες (εν ζωή ή όχι)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Επί τιμή:

Γιάννης Ρίτσος (1987)[98]Start-icon.svg Μίκης Θεοδωράκης (1995)[99]Start-icon.svg Μανώλης Γλέζος[100]Start-icon.svg Βάσος Λυσσαρίδης[101].

Νίκος ΚυριαζόπουλοςStart-icon.svg Νίκος ΜιχιώτηςStart-icon.svg Δημήτρης ΤρέπαςStart-icon.svg Γιώργος ΜεσσάλαςStart-icon.svg Γιάννης ΔημαράςStart-icon.svg Δάνης ΚατρανίδηςStart-icon.svg Λάκης ΧαλκιάςStart-icon.svg Μιχάλης ΖαμπέταςStart-icon.svg Εύα ΧριστοδούλουStart-icon.svg Νάσος ΑθανασίουStart-icon.svg Νίκος ΓαλανόςStart-icon.svg Κώστας ΠρέκαςStart-icon.svg Τάσος ΧαλκιάςStart-icon.svg Ελένη ΡάντουStart-icon.svg Έφη ΠαπαθεοδώρουStart-icon.svg Τζώνυ ΘεοδωρίδηςStart-icon.svg Θεόφιλος ΒερύκιοςStart-icon.svg Αλέξανδρος ΑσωνίτηςStart-icon.svg Μάκης ΠανώριοςStart-icon.svg Χαράλαμπος ΓκούμαςStart-icon.svg Παναγιώτης ΧατζηαντώνογλουStart-icon.svg Γιώργος ΜπλάναςStart-icon.svg Νίκος ΝικολαΐδηςStart-icon.svg Ασπασία ΤζιτζικάκηStart-icon.svg Καλλιόπη ΚουτήφαρηStart-icon.svg Τόνυ ΆντονυStart-icon.svg Κάτια ΝικολαΐδουStart-icon.svg Διονύσης Μπονίκος (τ. αντιπρύτανης του Πανεπ. Πατρών)Start-icon.svg Νίνα ΒενέτηStart-icon.svg Αλίκη Φιλιόγλου-ΣοφιανούStart-icon.svg Ρένα ΔούρουStart-icon.svg Θεόδωρος Σχινάς (τ. αντιπρόεδρος ΔΣΑ)Start-icon.svg Μάκης ΚουμάτοςStart-icon.svg Μιχάλης Καλλέργης (δημιουργός και ερμηνευτής παραδοσιακών δημοτικών τραγουδιών)Start-icon.svg Τάκης Καλλέργης (μουσικός, μέλος της ορχήστρας του Τσιτσάνη)Start-icon.svg Νίκος Δημητροκάλλης (ποιητής)Start-icon.svg Θεόδωρος Ταβουλάρης (ποιητής)Start-icon.svg Ειρήνη Φραγκάκη (συγγραφέας)Start-icon.svg Μαρία Βαμβακοπούλου (συγγραφέας)Start-icon.svg Γεράσιμος Γερολυμάτος (ποιητής-λογοτέχνης)Start-icon.svg Κωνσταντίνος Δάλκος (συγγραφέας-εκπαιδευτικός)Start-icon.svg Νίνα Τσιναρίδου-ΜαυρίδουStart-icon.svg Μαρία Χαλιβελάκη (πρώην διεθνής μπασκετμπολίστρια)Start-icon.svg Φρόσω ΓαλάρηStart-icon.svg Αννέτα Τσότρα-ΜουσουλμάνουStart-icon.svg Μαρία Καφετζή (ζωγράφος)

Τοπικός και ηλεκτρονικός Τύπος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξώφυλλο της εφημερίδας "ΑΙΓΑΛΕΩ"

Στο Δήμο Αιγάλεω κυκλοφορούν οι εξής εφημερίδες:

  • "Αιγάλεω" - Μηνιαία- Έχει την έδρα της στη Γρηγορίου Κυδωνιών 15-Αιγάλεω, εκδίδεται από το 1985 από τον Γιώργο Καφετζή και ασχολείται αποκλειστικά με το Αιγάλεω.
  • "Αιγάλεω-Η πόλη μας"-Εβδομαδιαία από το Δεκέμβριο του 2007-Έχει την έδρα της στη Θηβών 370-Αιγάλεω, εκδίδεται από το 1995 από τους αδελφούς Χρήστο και Άκη Δίπλα και ασχολείται αποκλειστικά με το Αιγάλεω.
  • "Δρομέας"-Διμηνιαία-Εκδίδεται από το 1997 από τον Κωνσταντίνο Σάμιο με έδρα το Αιγάλεω (Μνησικλέους 22) και καλύπτει αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες του συλλόγου "Α.Π.Σ. Απόλλων Δυτικής Αττικής".
  • "Αιγάλεω σήμερα" (Μηνιαία, 1ο τεύχος Ιούνιος 2014)
  • Περιστασιακά εκδίδονται και επαγγελματικοί οδηγοί.
  • Από το 1999 έως το 2007 λειτούργησε μηνιαία διαδικτυακή εκπομπή μικρής διάρκειας από την εφημερίδα Αιγάλεω, η οποία μετεξελίχθηκε σε Τηλεόραση Αιγάλεω στη διεύθυνση http://www.youtube.com/egaleonews, όπου υπάρχουν αρκετά βίντεο (στις 7/6/2012 ήσαν 128).
  • Από το Σεπτέμβριο του 2008 έως το 2011 στην πόλη λειτουργούσε ο πρώτος ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός δρομέων, στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.apollonrunnersclub.gr.

Συγκοινωνιακή πρόσβαση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την πόλη εξυπηρετούν οι εξής λεωφορειακές γραμμές: οι 806 και 807 προς Κορυδαλλό, η 837 προς Αγία Βαρβάρα, η 813 ("Αβέρωφ-Προύσσης") από το "Θέμιδος Μέλαθρον" στην Αλεξάνδρας, η 856 ("Αιγάλεω-Υμηττός-Δάφνη"), οι Γ16 και 866 προς Ασπρόπυργο, οι 811 και 812 για Χαίδάρι(Δαφνί), η 852 για την Νεάπολη της Νίκαιας, η 892 προς Περιστέρι - Σταθμό Αττικής, καθώς και οι γραμμές Α16 για Ελευσίνα και Ε63 και 865 για Μάνδρα Αττικής. Επίσης προς Πειραιά οι γραμμές 703, 802, 803, 804 και 845, ενώ για το Αττικό Νοσοκομείο η γραμμή 750 (Αττικό Νοσοκομείο-Στ.Μετρό Αιγάλεω-Νίκαια). Τέλος υπάρχει η γραμμή 829 (ΤΕΙ Αθήνας-Στ.Μετρό Αιγάλεω-ΤΕΙ Πειραιά) για τους φοιτητές των ΤΕΙ καθώς και την εξυπηρέτηση από το Μετρό του Αιγάλεω, του νέου ΙΚΕΑ στον Κηφισό και η τοπική γραμμή 820 Κερατσίνι - Στ.Μετρό Αιγάλεω για το Κερατσίνι και την Νίκαια. Από το Σάββατο 26 Μαΐου 2007 στην Πλατεία Εσταυρωμένου λειτουργεί ο σταθμός του Μετρό "Αιγάλεω" [102] [103] και από τις 13 Δεκεμβρίου του 2013 ο τρίτος κατά σειρά σταθμός, της "Αγίας Μαρίνας"[104], καθώς στην περιοχή "Μαρκόνι", εντός των ορίων του δήμου Αιγάλεω λειτουργεί και ο σταθμός "Ελαιώνας"[105].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δελτίο Τύπου της ΕΛ.ΣΤ.Α., της 22 Ιουλίου 2011
  2. Το Μπαρουτάδικο στο Αιγάλεω
  3. Δυτικά προάστια
  4. Γιώργος Ζαμπέτας: Με δύναμη από το Αιγάλεω Σίτι!
  5. "Γήπεδο Αιγάλεω Σταύρος Μαυροθαλασσίτης"
  6. Πανήγυρη Ι.Ν. Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Αιγάλεω
  7. Άγνωστο Αιγάλεω: Στα υπόγεια του Μπαρουτάδικου!
  8. "Μπαρουτάδικο": Ένας χώρος οξυγόνου και ξεγνοιασιάς
  9. "Η μεταπολεμική ανοικοδόμηση της χώρας"
  10. "Η Αριστερή Ιδεολογία στην Πολεοδομία στην Ελλάδα, από το 1960 ως το 1990"
  11. Τροποποίηση Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων
  12. Δήμος Χαϊδαρίου - Ιστορική Αναδρομή
  13. Καταγγελίες για τις συνθήκες εργασίας και περίθαλψης στο "Βουγιουκλάκειο Αιγάλεω"
  14. Δημοσιευμένη εργασία των μαθητριών Καλογεροπούλου & Μακρυνικόλα
  15. Ελλήνων Δίκτυο: Η ναυμαχία της Σαλαμίνας από τον Διόδωρο Σικελιώτη
  16. Μνημεία κατά μήκος της Ιεράς Οδού
  17. Ιερό της Ελευσίνας
  18. Κηφισός, ο κυριότερος ποταμός του Αττικού λεκανοπεδίου
  19. Ο Κηφισός ως θεός
  20. Αργυρώ Μακρή, στο Μαθητικό Περιοδικό του Αιγάλεω "Η Αίθουσα", σελ. 103
  21. Ιστορική διαδρομή της πόλης του Αιγάλεω
  22. Από τον Πρόδρομο Μποδοσάκη στον Σαντάμ Χουσεΐν
  23. Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ελλάδα
  24. «Ο Άγιος Σάββας Ηγιασμένος» στη θέση της Ιερής Συκιάς και του Ναού της Δήμητρας στην Ιερά Οδό
  25. Απόφαση υπ' αριθμ. 27386/29 (ΦΕΚ 38, τεύχος Β΄/10-4-1929) του Υπουργείου Υγείας Πρόνοιας, περί απαλλοτρίωσης περιβολιών γύρω από την Ιερά Οδό, για την ανέγερση κατοικιών του νέου συνοικισμού "Νέων Κυδωνιών - Αγίου Σάββα"
  26. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 45-46
  27. "Το σπίτι των Ασσυρίων στο Αιγάλεω"
  28. Ποντιακό πανηγύρι στο Αιγάλεω
  29. Μικρασιάτικη αύρα στο Μπαρουτάδικο
  30. "Ο Δήμος Αιγάλεω χάλασε τα σχέδια της ΕΤΜΑ"
  31. Νίκος Μιχιώτης, "60 Χρόνια Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω, 1936-1996", σελ. 18
  32. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 73, Αιγάλεω 2012
  33. Ιστορική εξέλιξη του Δήμου Αιγάλεω
  34. Διοικητικές μεταβολές των ΟΤΑ
  35. Νίκος Μιχιώτης, "60 Χρόνια Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω", σελ. 25
  36. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "ΑΙΓΑΛΕΩ, δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 137
  37. "Στη μνήμη αγωνιστών"
  38. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 136
  39. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 146
  40. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 151
  41. Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 153
  42. Κωνσταντίνος Ι. Δάλκος, "Η οδός Μητροπολίτου Ηλείας Αντωνίου", στο περιοδικό "Η Αίθουσα", τεύχος 15ο, σελ. 108 - 111
  43. Νίκος Μιχιώτης, "60 Χρόνια τοπική αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω", σελ. 33
  44. "Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο: Η σύγκριση των μεταναστευτικών ρευμάτων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας"
  45. "Ο Κήπος του Αλλάχ"
  46. Πολιτιστικός Σύλλογος Αιγάλεω "ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ": "Τα λαϊκά κέντρα του Αιγάλεω μιας άλλης εποχής" (Ημερολόγιο 2004)
  47. "Το αστικό λαϊκό τραγούδι"
  48. "Η φήμη των μπιφτεκιών του κάνει το γύρο του λεκανοπεδίου από το 1951"
  49. Παναγιώτης Χατζηαντώνογλου, "Το Αιγάλεω στο λαϊκό τραγούδι", πρόλογος της 6ης έκδοσης, σελ. 7 (Αύγουστος 2011)
  50. Περιοδική έκδοση του 3ου Γ.Λ. Αιγάλεω "Η Αίθουσα", τεύχος 12ο, (2006 - 2007)
  51. Θερινά σινεμά: Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον
  52. "Μας άφησε χθες ο μεγάλος Σπύρος Ζαγοραίος..."
  53. Ρεμπετάδικο Εντελαμαγκεν
  54. "Ο Θανάσης Πολυκανδριώτης τολμά να συνδυάσει Ζαμπέτα και Πάνου"
  55. "Θόδωρος, Δήμος και Γιώργος…"
  56. Φύλλο εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ" Σαββάτου 15 Ιουνίου 1968, σελ. 4, "Θέατρα - Κινηματογράφοι"
  57. Εφημερίδα "Τα Νέα", φύλλα Ιουνίου 1970, στήλες: "Κεντρικοί-Ημικεντρικοί Κινηματογράφοι Αθηνών"
  58. "Στην ιστορία του προσώπου του αείμνηστου Σπύρου Νομπέλη τιμούμε όλους τους Έλληνες Ελλαδίτες"
  59. Η επιχείρηση «ΝΙΚΗ», 40 χρόνια μετά, ξανά στο προσκήνιο
  60. Η ιστορική καταιγίδα της Αθήνας στις 02/11/1977
  61. Ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 για το Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας
  62. Δημοτικό Συμβούλιο Αιγάλεω
  63. Ορκωμοσία νέου δημοτικού συμβουλίου Αιγάλεω
  64. Αποτελέσματα Δημοτικών & Νομαρχιακών Εκλογών
  65. Αποτελέσματα Αυτοδιοκητικών Εκλογών 2014
  66. "Κ. Σάμιος: «Ανίκανη η δημοτική αρχή Αιγάλεω, χαμένη για όλους η τριετία 2011-2013"
  67. Χ. Καρδαράς: «Δεν μπορεί το Αιγάλεω να πληρώνει τα «σπασμένα» για να εξυπηρετηθεί η υπόλοιπη Αττική»
  68. "Δημοψήφισμα για να τσιμεντώσουν το Μπαρουτάδικο"
  69. "Η αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού και του προβλήματος στάθμευσης στο Αιγάλεω"
  70. Ιδρυματικό Αποθετήριο Τ.Ε.Ι. Πειραιά: "Παρουσίαση των όποιων στοιχείων υποβάθμισης της ποιότητας ζωής στο Δήμο Αιγάλεω"
  71. Αιγάλεω, το παλιό «Μπαρουτάδικο»
  72. "Δημογραφική σύνθεση του Αιγάλεω"
  73. "Αντιδράσεις για τις συγχωνεύσεις σχολείων στο Αιγάλεω "
  74. "Δολοφόνησαν γυναίκα σε άλσος στο Αιγάλεω"
  75. Πτώμα άνδρα βρέθηκε στο Αιγάλεω
  76. "Νεα φασιστική επίθεση στο Αιγάλεω"
  77. "Έπιασαν τον διοικητή της ασφάλειας Αιγάλεω για εβιασμό ξένων καταστηματαρχών!"
  78. Δήμος Αιγάλεω: "Να απομακρυνθούν άμεσα οι γραμμές υψηλής τάσης της ΔΕΗ"
  79. "Για τους πυλώνες στο Αιγάλεω"
  80. "Διεύθυνση Καθαριότητας - Ανακύκλωσης & Συντήρησης Μηχανολογικού Εξοπλισμού του Δήμου Αθηναίων"
  81. "Νέος Σταθμός Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων στον Ελαιώνα"
  82. "Σ.Μ.Α. Ελαιώνα: Άγνωστο αν θα γίνει και πότε"
  83. "Κατατέθηκε προσφυγή για τον Ελαιώνα"
  84. Η επίσημη σελίδα του Βόλεϊ Γυναικών Αιγάλεω Α.Ο. στο facebook
  85. Ακαδημίες Κολύμβησης Αιγάλεω Α.Ο. στο facebook
  86. Επίσημη ιστοσελίδα του "ΜΕΛΑΣ ο Άγιος Ελευθέριος"
  87. Εγκαινιάστηκε πολυχώρος πολιτισμού στο Αιγάλεω
  88. Αιγάλεω: δεύτερη «καταστροφή» για ιστορικό εργοστάσιο
  89. Πρόγραμμα Πολιτιστικών εκδηλώσεων του θεάτρου "Αιγάλεω" στην ιστοσελίδα της Ισπανικής πόλης Leganes
  90. Δήμος Κυθρέας
  91. Ο σύλλογος στο vrisko.gr
  92. Δημόσια πρόσκληση για εκδήλωση του συλλόγου
  93. Βίντεο από εκδήλωση που συνδιοργάνωσε ο σύλλογος στο θέατρο άλσους Αιγάλεω Αλέξης Μινωτής
  94. Εθελοντική αιμοδοσία στα γραφεία του συλλόγου
  95. Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο
  96. "Τοπικισμός με αιτία"
  97. Άλσος Μπαρουτάδικο: πνεύμονας πρασίνου για το Αιγάλεω
  98. "Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω" (σελ. 154)
  99. "Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω" (σελ. 158)
  100. Ανακήρυξη Μανώλη Γλέζου ως επίτιμου δημότη Αιγάλεω
  101. Ο Λυσσαρίδης επίτιμος δημότης στο Αιγάλεω
  102. Νέοι Σταθμοί Μετρό Αιγάλεω, Ελαιώνας, Κεραμεικός
  103. Χωρίς εγκαίνια δόθηκε το μετρό προς Αιγάλεω
  104. Εγκαινιάστηκε ο σταθμός μετρό «Αγία Μαρίνα»
  105. Ιερά Οδός 131 (Στάση Μετρο Ελαιώνας)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νίκος Στεφ.Μιχιώτης "60 χρόνια τοπική αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω" (έκδοση 1996).
  • Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 χρόνια Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998).
  • Νίκος Στεφ. Μιχιώτης "Χρέος Τιμής" (έκδοση 2001).
  • Ευγενία Μπουρνόβα "Από τις Νέες Κυδωνίες στο δήμο Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 2002).
  • Παναγιώτης Χατζηαντώνογλου «Το Αιγάλεω στο λαϊκό τραγούδι» (έκδοση Δήμος Αιγάλεω & Πολιτιστικός Σύλλογος «Ιερά Οδός», 2006).
  • "Τέχνης Έργα & Πρόσωπα του Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 2006).
  • Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "Η ιστορία του Αιγάλεω, από τις λαμαρίνες στα σαλόνια της Ευρώπης" (έκδοση "ΕΜΒΡΥΟ", 2007).
  • Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "Το Αλφαβητάρι του Αιγάλεω, μια πόλη, μια ιστορία" (Έκδοση Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω-"Ι.Λ.Ο.Α.", 2011).
  • Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "ΑΙΓΑΛΕΩ, οι δρόμοι της προσφυγιάς" (έκδοση 2012).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]