Καρδίτσα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Καρδίτσα
Πόλη
Ο Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης.
Καρδίτσα βρίσκεται στο τόπο Greece
Καρδίτσα
Καρδίτσα
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Θεσσαλίας
Διοίκηση
 • Δήμαρχος Φώτης Αλεξάκος
Υψόμετρο 105 μ
Πληθυσμός 38.554 (2011)
Ταχυδρομικός κώδικας 43100
Τηλεφωνικός κωδικός 24410
Πολιούχος Άγιος νεομάρτυς Σεραφείμ
Ιστοσελίδα http://www.karditsa-city.gr

Η Καρδίτσα είναι πόλη της Ελλάδας, πρωτεύουσα της ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας (τέως Νομού Καρδίτσας -και παλαιότερα Θεσσαλιώτιδας- ) της Θεσσαλίας και έδρα της ιεράς μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων. Κατά την Ελληνική απογραφή 2011 η Δημοτική ενότητα Καρδίτσας είχε πληθυσμό 44.002 μόνιμους κατοίκους, ενώ η πόλη της Καρδίτσας είχε 38.554 κατοίκους. Το 1950 αριθμούσε περίπου 14.000.

Βρίσκεται στη θεσσαλική πεδιάδα. Οι πρώτες ασφαλείς πληροφορίες για την ύπαρξη της Καρδίτσας ανάγονται στον 15ο αιώνα και προέρχονται από οθωμανικές διοικητικές πηγές. Το "Καρδίτσα" θεωρείται κατά μία εκδοχή παραφθορά του σλαβικού "Gradista", το οποίο σημαίνει "οριοθετημένος, οχυρωμένος τόπος", χωρίς όμως να εντοπίζεται διαχρονικά κάποια φρουριακή κατασκευή στην περιοχή. Κατά άλλη και επικρατέστερη εκδοχή, η ονομασία της πόλης προέρχεται από την λέξη "καρυδιά - καρυδίτσα" που με την θεσσαλική προφορά έγινε "Καρδίτσα". Ο οικισμός φέρεται να αντικατέστησε τη γειτονική Μητρόπολη, σημαντική πόλη στα νοτιοδυτικά, η οποία καταστράφηκε κατά την περίοδο των σλαβικών επιδρομών στη Θεσσαλία (6ος - 8ος αι.). Η έλλειψη βυζαντινών πηγών δεν μας επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με την τύχη ή ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της Καρδίτσας την εποχή αυτή.

Η πόλη φημίζεται για την καλή ρυμοτομία της, μια και είναι πεδινή, τους πολλούς πεζόδρομους και το πρώτο δίκτυο ποδηλατοδρόμων [1]. Σε κεντρικό σημείο της πόλης βρίσκεται το υπέροχο άλσος του Παυσιλύπου, με τα ελεύθερα παγώνια, στην άκρη του οποίου δεσπόζει ο μεγαλοπρεπής μητροπολιτικός ναός των Αγίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στη δυτική άκρη του άλσους έχει ανεγερθεί ο έφιππος ανδριάντας του Νικολάου Πλαστήρα. Κοντά στην πόλη υπάρχει επίσης το δάσος της Παπαράντζας (Χίλια Δέντρα), όπου βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και το μουσείο Ύδρευσης.

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης: Διοικητική διαίρεση νομού Καρδίτσας

Η Καρδίτσα είναι η μεγαλύτερη Δημοτική Ενότητα και η έδρα του Δήμου Καρδίτσας, ο οποίος είχε πληθυσμό 56.747 μόνιμους κατοίκους κατά την Απογραφή του 2011. Στη Δημοτική Ενότητα περιλαμβάνονται οι Τοπικές Κοινότητες Αγιοπηγής, Αρτεσιανού, Καρδίτσας, Καρδιτσομαγούλας, Παλαιοκκλησίου και Ρούσσου.

Πληθυσμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημαντικό πληθυσμιακό στοιχείο θεωρούνται οι Καραγκούνηδες.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρδίτσα είναι η νεότερη από τις υπόλοιπες τρεις θεσσαλικές πρωτεύουσες παρόλο που ο νομός κατοικήθηκε από την αρχή της παλαιολιθικής εποχής. Το μεγαλύτερο μέρος του νομού καταλαμβάνει η αρχαία Θεσσαλιώτις στον κάμπο και η αρχαία Αθαμανία και Δολοπία στα Άγραφα. Η πρώτη αναφορά για τον οικισμό γίνεται από τον Άγγλο περιηγητή Leake το 1810. Κατά την επανάσταση του 1821, στην ευρύτερη περιοχή έδρασαν σπουδαίοι αγωνιστές, όπως ο μεγάλος αρχιστράτηγος Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο οπλαρχηγός Κώστας Βελής. Την περίοδο αυτή, η πόλη θα ερημώσει εξ' αιτίας λοιμού, ενώ θα ξαναγεννηθεί και θα γίνει επίσημα δήμος το 1882, ένα χρόνο μετά την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους (18 Αυγούστου 1881). Στις 28 Απριλίου του 1941 καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς, ενώ σχεδόν έναν χρόνο μετά συντελείται ένα γεγονός που κατέστησε την πόλη ιστορική: Στις 11 Μαρτίου 1943 η Καρδίτσα γίνεται η πρώτη ελεύθερη πόλη της Ευρώπης με τη βοήθεια των αγωνιστών του Ε.Λ.Α.Σ, ενώ κατά τη διάρκεια της αντίστασης στο οροπέδιο της σημερινής λίμνης Πλαστήρα λειτούργησε συμμαχικό αεροδρόμιο. Στις 10 Οκτωβρίου του 1943, ύστερα δηλαδή από 10 μήνες, η Καρδίτσα καταλαμβάνεται εκ νέου, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς, οι οποίοι συνεχίζουν την κατοχή ως το Σεπτέμβριο του 1944. Η Αντίσταση συνεχίζει με μεγαλύτερη ένταση τον αγώνα. Η Κυβέρνηση του βουνού βρίσκεται στο Πετρίλο . Στη Νευρόπολη λειτουργεί το Αντάρτικο Αεροδρόμιο. Δίνονται πια μάχες εκ παρατάξεως στα βουνά, στον κάμπο, ακόμη και μέσα στην πόλη, στη Ριζάβα (Ριζοβούνι), στο Τσαούσι (Γεωργικό), στο Παλιόκαστρο (Μητρόπολη), στο σταθμό Φαναρίου, με αποκορύφωμα τη «μάχη της σοδειάς»(Εγχειρίδιο τοπικής Ιστορίας, 1997). Οι Γερμανοί δε νιώθουν πια ασφαλείς στην Καρδίτσα. Η ανασφάλεια τους εξαγριώνει και προβαίνουν σε σκληρά αντίποινα στον άμαχο πληθυσμό με ομαδικές εκτελέσεις πατριωτών, καταστροφές και εμπρησμούς. Τον Αύγουστο του 1944 αρχίζει για τους Γερμανούς η αντίστροφη μέτρηση. Τα συνεχή χτυπήματα των ανταρτών, η γεωγραφική θέση της Καρδίτσας (η πόλη βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα Άγραφα), η κατάρρευση του Ανατολικού Μετώπου και προέλαση των Ρώσων (που δημιουργούν κίνδυνο αποκοπής των Γερμανών στα Βαλκάνια), όλα αυτά τους αναγκάζουν να εγκαταλείψουν την Καρδίτσα τις πρωινές ώρες της 2ας Σεπτεμβρίου 1944. Η Καρδίτσα ελευθερώνεται από την ξένη κατοχή οριστικά (Εγχειρίδιο τοπικής Ιστορίας, 1997).

Η μάχη της Καρδίτσας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δεκέμβριο του 1948 στην Καρδίτσα συνέβη μια από τις μάχες του εμφυλίου πολέμου. Συγκεκριμένα, συγκεντρώθηκαν τη νύχτα της 11ης προς 12η Δεκεμβρίου σε ορεινή περιοχή δυτικά της Καρδίτσας η 1η και 2η μεραρχία του ΔΣΕ καθώς και μια ταξιαρχία ιππικού υπό τον Κώστα Καραγιώργη και κινήθηκαν προς την Καρδίτσα. Για αυτόν τον λόγο είχε διατεθεί δύναμη 600 ανδρών με πυροβολικό, καθώς και περίπου 90 οπλίτες χωροφύλακες που ήταν κατανεμημένοι σε εξωτερικά φυλάκια και σε ορισμένα κέντρα αντίστασης μέσα στην πόλη.

Η δύναμη του ΔΣΕ, αφού απέκοψε προηγουμένως με διάφορα αποσπάσματα τη συγκοινωνία προς την Καρδίτσα ανατινάζοντας γέφυρες και απομονώνοντας τα φυλάκια του Ελληνικού Στρατού, προκειμένου έτσι να δυσχεράνουν οποιαδήποτε ενίσχυση, επιτέθηκε κατά των εξωτερικών φυλακίων, όπου και πέτυχε λόγω της υπεροχής της να τα καταλάβουν. Σε ένα από τα φυλάκια μάλιστα φονεύθηκε όλη η δύναμη οπλιτών αυτού μαζί με τον αξιωματικό τους.

Όταν μέσω ασυρμάτου ειδοποιήθηκε το Β' Σώμα Στρατού, στάλθηκε ισχυρή δύναμη με άρματα μάχης, τα οποία και έφθασαν το απόγευμα της ίδιας ημέρας, δηλαδή της 12ης Δεκεμβρίου. Επακολούθησαν οδομαχίες μέσα στην πόλη που κράτησαν μέχρι το απόγευμα της 13ης Δεκεμβρίου, οπότε και οι αντάρτες καταδιωκόμενοι εγκατέλειψαν την πόλη.

Κατά τη μάχη μεγάλη υπήρξε η υπηρεσία που πρόσφεραν οι πρόσκοποι της Καρδίτσας υπερ του Εθνικού Στρατού και ενάντια στους αντάρτες. Στη μάχη της Καρδίτσας καταμετρήθηκαν περίπου 50 νεκροί από τον άμαχο πληθυσμό, ενώ απήχθηκαν ως όμηροι περίπου 500. Από τις δυνάμεις του Εθνικού Στρατού υπήρξαν 19 νεκροί και 85 τραυματίες.[2]

Δήμαρχοι Καρδίτσας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Δήμαρχοι της Καρδίτσας από την ημέρα της απελευθέρωσης της πόλης (στις 18-8-1881) μέχρι σήμερα.

Κεχριμάν Βέης - Αβδουλάχ Βέης: Διορισμένος 1881 - 28-5-1883

Γεωργούλας Σταμούλης: Αιρετός από 29-5-1883 έως 5-6-1887

Χρήστος Λάππας: Αιρετός από 6-8-1887 έως 1891

Στέργιος Χρ. Λάππας: Αιρετός από 1891 έως 1895

Βασίλειος Κ. Αζάς: Αιρετός από 1895 έως 1896

Χρήστος Κ. Αζάς: Αιρετός από 1896 έως 5-9-1899

Στέργιος Χρ. Λάππας; Αιρετός από 5-9-1899 έως 1903 & από 7-9-1903 έως 1907

Δημήτριος ή Τσιάμης Λάππας: Αιρετός από 1-7-1907 έως 1914

Στέφανος Απ. Μπαϊρακτάρης: Αιρετός από 10-2-1914 έως 1917

Μάνθος Χριστούλας: Διορισμένος από 1917 έως 1-11-1920

Στέφανος Απ. Μπαϊρακτάρης: Αιρετός από 1-11-1920 έως 25-10-1925

Αστέριος Αλλαμανής: Αιρετός από 26-10-1925 έως 11-12-34

Κωνσταντίνος Χατζημήτρος: Αιρετός από 12-12-1934 έως 8-10-1940

Γεώργιος Παππάς: Διορισμένος από εισόδου Γερμανών έως 8-5-1941

Κωνσταντίνος Χατζημήτρος: Αιρετός από 8-5-1941 έως 17-12-1941

Διονύσιος Κουκουρίκος: Διορισμένος από 19-12-1941 έως 28-2-1943

Γεώργιος Μέλλος: Διορισμένος από 1-3-1943 έως 31-12-1943

Βάιος Καφαντάρης Διορισμένος από 1-1-1944 έως 28-2-1945

Διονύσιος Κουκουρίκος: Διορισμένος από 1-3-1945 έως 1946

Κωνσταντίνος Χατζημήτρος: Αιρετός από 1946 έως 31-8-1950

Κωνσταντίνος Παρασκευόπουλος: Διορισμένος δικαστικός, από 1-9-1950 έως 8-10-1950

Ιωάννης Κόρδας: Διορισμένος δικαστικός, από 8-10-1950 έως 16-5-1951

Αθανάσιος Μπλατσούκας: Αιρετός από 16-5-1951 έως 22-1-1955

Βάιος Τζέλλας: Αιρετός από 22-1-1955 έως 10-5-1959

Ιωάννης Τσικρίκης: Αιρετός από 10-5-1959 έως 12-8-1964

Νικόλαος Χαρίτος: Αιρετός από 12-8-1964 έως 15-6-1967

Ιωάννης Τσικρίκης: Διορισμένος από 16-6-1967 έως 30-10-1971

Βασίλειος Δ. Λάππας: Διορισμένος από 15-10-1971 έως 30-5-1973

Ιωάννης Δ. Μαυρογιώργος: Διορισμένος από 1-6-1973 έως 24-5-1974

Νικόλαος Οικονομίδης: Διορισμένος δικαστικός από 25-9-1974 έως 30-5-1975

Χαράλαμπος Γιούτσικος: Αιρετός από 1-6-1975 έως 31-12-1982

Δημήτριος Αρχοντής: Αιρετός από 1-1-1983 έως 18-5-1989

Αθανάσιος Κανταρτζής: Αιρετός, από 22-5-1989 έως 31-12-1998

Χρήστος Τέγος: Αιρετός απο 1-1-1999 έως 31-12-2006 (Καποδίστριας)

Δομήνικος Βερίλλης: Αιρετός, από 1-1-2007 έως 31-12-2010

Κωνσταντίνος Παπαλός: Αιρετός από 1-1-2011 έως 31-8-2014 (Καλλικράτης)

Αλεξάκος Φώτης: Αιρετός από 1-9-2014 έως σήμερα

ΠΗΓΗ: Karditsa.Net-οι Δήμαρχοι της Καρδίτσας/Αρχεία Δήμου Καρδίτσας / Τοπικός τύπος

Αξιοθέατα & Τοπόσημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δυτικά στο τέλος του κεντρικού πεζόδρομου της πόλης συναντάμε το νεοκλασικό ξενοδοχείο Άρνη, που έκτισε Γάλλος αρχιτέκτονας το 1920 και διέθετε θολωτό τρούλο.[3] Σύμφωνα με άλλες πηγές, το ξενοδοχείο οικοδομήθηκε το 1921 από τον πολιτικό Κωνσταντίνο Τερτίπη.[4] Η οδός Βάλβη που οδηγεί στην αγορά είναι ο μοναδικός δρόμος της πόλης που διατηρεί το χρώμα της παλαιάς Καρδίτσας. Ονοματοδετήθηκε προς τιμήν του πρωθυπουργού Ζηνοβίου Βάλβη (1800-1872).

Σε κεντρικό σημείο της πόλης δίπλα στην πλατεία Πλαστήρα βρίσκεται το άλσος του Παυσιλύπου, το όνομα του οποίου προέρχεται από το γεγονός ότι ο περίπατος σ' αυτό οδηγεί σε "παύση της λύπης". Ο τότε Δήμαρχος Βάιος Τζέλλας με συντονισμένες ενέργειες πέτυχε τη δωρεά από τον Δήμαρχο Αθηναίων Στρατηγό Παυσανία Κατσώτα, των τεσσάρων αγαλμάτων (τριών Μουσών και μίας Χάριτος) που παρατηρείς στην κεντρική πλατεία: Θάλεια, Αγλαΐα, Ερατώ και Κλειώ μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν πάνω σε πέτρινα βάθρα στο αριστερό τμήμα του Παυσίλυπου.[5] Δίπλα στο πάρκο συναντάμε το Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου του 19ου αιώνα (από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα). Κοσμείται με τοιχογραφίες του γνωστού Καρδιτσιώτη ζωγράφου Δημητρίου Γιολδάση. Μπαίνοντας στο Ναό κρέμεται η «άστοχη γερμανική βόμβα», που δεν έσκασε ποτέ προστατεύοντας σαν από θαύμα τον υπέροχο τρούλο του Ναού. Μέσα στο ναό υπάρχει περίτεχνο εικονοστάσι αφιερωμένο στον Άγιο Σεραφείμ (επίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου), που είναι και ο πολιούχος. Βόρεια της μητρόπολης σε μικρή απόσταση, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής (περιοχή Καμινάδων) από το 1842, σύμφωνα και με επιγραφή στο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Στο τέλος του κεντρικού πεζόδρομου, φεύγοντας από το Παυσίλυπο, βρίσκεται η κεντρική πλατεία, χαρακτηριστικό της οποίας είναι το κτίριο της Τραπέζης Πίστεως, το παλαιό "Πάλλας", εξαιρετικό νεοκλασικό, που χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και λειτούργησε ως το πρώτο ξενοδοχείο της πόλεως με το όνομα η Ωραία Ελλάς κι έπειτα ως κινηματογράφος. Σημείο αναφοράς είναι το Σιντριβάνι, που είναι πρόσφατο στολίδι για την πλατεία (της γλύπτριας Νέλλας Γκόλλαντα) και απεικονίζει στις άκρες του τους αστερισμούς σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Τοπόσημα της πόλεως σήμερα, είναι τα ακόλουθα:

  • Παυσίλυπο. Το πάρκο, έκτασης 50 στρεμμάτων, σχεδιάστηκε το 1901 από το μηχανικό Γ. Φώσκολο. Αρχικά τα δένδρα κάλυπταν το τμήμα βόρεια του σημερινού πεζοδρόμου Τερτίπη, ενώ το νότιο (πλατεία Πλαστήρα), καταλάμβανε ο ανθώνας, με το κομψό λευκό καφενεδάκι. Πανεμορφο καταπράσινο πάρκο ιδανικό για βόλτα και περπάτημα. Το Παυσίλυπο ήταν το πρώτο αστικό κοινόχρηστο πράσινο που απέκτησε η Καρδίτσα, είκοσι μόλις χρόνια μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος. Η δημιουργία του πάρκου, έκτασης 165 στρεμμάτων, σε σχέδια του μηχανικού Γ. Φώσκολου, ήταν πρωτοβουλία του δημάρχου Στέργιου Λάππα, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του και με άλλα έργα υποδομής, όπως το δίκτυο ύδρευσης, τα δημοτικά λουτρά, την κεντρική πλατεία και τη δημοτική αγορά. Ονομάστηκε «Παυσίλυπον… διότι αληθώς και τας οδύνας και την θλίψιν διασκεδάζει και την λύπην παύει εκ του αέρος του καθαρίου και δροσερού και εκ του ζύθου του πινομένου αφθόνως και εκ των ασμάτων του πάνυ ευστόμου φωνογράφου». Αρχικά τα δένδρα κάλυπταν το τμήμα βόρεια του σημερινού πεζοδρόμου Τερτίπη, ενώ το νότιο τμήμα (πλατεία Πλαστήρα) καταλάμβανε ο ανθόκηπος, με το κομψό λευκό καφενεδάκι με τα δύο κιόσκια, εικόνα που συναντάμε σε πολλές καρτ ποστάλ του Μεσοπολέμου. Στο χώρο αυτό φιλοξενούνταν μέχρι το ’40 όλα τα καλλιτεχνικά γεγονότα της πόλης: από τις συναυλίες της Φιλαρμονικής και τις κινηματογραφικές προβολές μέχρι τις παραστάσεις του θεάτρου και του καραγκιόζη. Το πάρκο συνδέθηκε με σημαντικά γεγονότα της πνευματικής και οικονομικής ζωής, όπως οι γιορτές των Ανθεστηρίων, που αναβίωσαν το 1931 με πρωτοβουλία της Λαϊκής Βιβλιοθήκης «Η Αθηνά», και η Πρώτη Πανθεσσαλική Έκθεση Εθνικών Προϊόντων, το 1935. Στη δεκαετία του ’30, τμήμα του πάρκου κατέλαβαν το 3ο δημοτικό σχολείο και το πολυϊατρείο, το οποίο μετά τους σεισμούς του 1954 στέγασε προσωρινά το δημαρχείο. Το σημερινό αναψυκτήριο κτίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 50, όταν ο ανθόκηπος μετατράπηκε σε ασφαλτοστρωμένη πλατεία. Την ίδια εποχή τοποθετήθηκαν η προτομή του πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα και τέσσερα αγάλματα μουσών που μεταφέρθηκαν από την πλατεία Ομονοίας των Αθηνών, τα οποία σήμερα βρίσκονται στην κεντρική πλατεία.

Η ανάπλαση του Παυσιλύπου, στη δεκαετία του ’90, βασίστηκε σε μελέτη βραβευμένη σε πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό του 1984 και είχε στόχο τη μετατροπή του σε σύγχρονο, αστικό πάρκο.

  • Δικαστικό Μέγαρο. Ακριβώς δίπλα από το επισκοπικό μέγαρο, θεμελιώθηκε το 1934 από τον Καρδιτσιώτη υπουργό Δικαιοσύνης Σπύρο Ταλιαδούρο. Το κτήριο είναι μονοώροφο, πλατυμέτωπο, σχήματος Π. Η λιτή πρόσοψη μοιράζεται συμμετρικά με το υπερυψωμένο κεντρικό τμήμα της εισόδου και με επιβλητικό πρόπυλο. Επίστεψη με ακροκέραμα στα θυρώματα και επίχρισμα που μιμείται ισοδομική τοιχοποία είναι τα μόνα, νεοκλασσικής έμπνευσης, διακοσμητικά αρχιτεκτονικά του στοιχεία. Το έργο χρηματοδοτήθηκε προπολεμικά με τη γνωστή έκτακτη φορολογία του «μεγαρόσημου» από το ειδικό ταμείο ανεγέρσεως δικαστικών μεγάρων και φυλακών, όπως και σε αρκετές άλλες ελληνικές πόλεις. Λόγω της συγκυρίας του πολέμου, το κτήριο ολοκληρώθηκε το 1954, αφού πρώτα λειτούργησαν οι φυλακές από το 1948.
  • Μητροπολιτικό Μέγαρο. Πλησίον των Δικαστηρίων, το μητροπολιτικό μέγαρο στεγάζεται στην επιβλητική οικία του βουλευτή και μεγαλοκτηματία Δημήτρη Μαλλιόπουλου. Το 1924 αγοράστηκε από την Ι.Μ. Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων με πρωτοβουλία του δραστήριου μητροπολίτου Ιεζεκιήλ για να μετατραπεί σε επισκοπικό μέγαρο, διατηρώντας το νεοκλασσικό ύφος του. Την ίδια εποχή, προσετέθη νέα πτέρυγα στα δυτικά. Η νέα προσθήκη, στα τέλη της δεκαετίας του '60, στέγασε προσωρινώς τη συλλογή εικόνων και εκκλησιαστικών κειμηλίων της Μητροπόλεως.Τμήμα της εκτίθεται σήμερα στις αίθουσες υποδοχής του πρόσφατα αναστυλωμένου μεγάρου (1996).
  • Ανδριάντας Νικολάου Πλαστήρα. Ο μπρούτζινος έφιππος ανδριάντας βρίσκεται στον άλλοτε ανθώνα του Παυσιλύπου, στην ομώνυμη πλατεία. Είναι έργο του γνωστού γλύπτη Στέλιου Τριάντη (1986-1987). Ο Νικόλαος Πλαστήρας (1883-1953) παριστάνεται ευθυτενής, υπερμεγέθης και επιβλητικός, με στρατιωτική περιβολή και με γυμνό σπαθί, επάνω σε βραχώδες ψηλό βάθρο. Το γλυπτό στήθηκε με πρωτοβουλία της Ένωσης Επιστημόνων Νομού Καρδίτσας.
  • Ξενοδοχείο Άρνη. Δυτικά στο τέλος του κεντρικού πεζοδρόμου, συναντάμε το νεοκλασσικό ξενοδοχείο Άρνη. Το μεγαλοπρεπές νεοκλασικό διώροφο μέγαρο με τον χαρακτηριστικό τρούλο κτίστηκε το 1921 από τον πολιτικό και επιχειρηματία Κωνσταντίνο Τερτίπη. Πρόκειται για μεγαλοπρεπές νεοκλασικό διώροφο μέγαρο, με εκλεκτικιστικές επιρροές. Κτίστηκε το 1921 από τον πολιτικό και επιχειρηματία, Κωνσταντίνο Τερτίπη. Το ονόμασε «Άρνη» προς τιμήν του αδερφού του, Δημητρίου, ο οποίος το 1878 έδωσε νικηφόρα μάχη κατά των Τούρκων στην περιοχή της προϊστορικής «Άρνης», στον σημερινό Πύργο Κιερίου. Τη στέψη του κτηρίου κοσμούσε περίτεχνος τρούλος, ο οποίος κατέρρευσε με τους σεισμούς του ’54. Η προσπάθεια να αποκατασταθεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90 απέτυχε αισθητικά και ο τρούλος αντικαταστάθηκε με κεραμοσκεπή. Το κτήριο στέγαζε στους δύο ορόφους πολυτελές ξενοδοχείο, «πληρούν όλους τους όρους υγιεινής και ευπρεπείας», ενώ στο ισόγειο υπήρχε αίθουσα θεάτρου-κινηματογράφου, δεξιώσεων και καφεζυθοπωλείο. Ο ιδιοκτήτης ασχολήθηκε προσωπικά με την αισθητική τής όψης, τη διαρρύθμιση του κτηρίου, καθώς και με λεπτομέρειες, όπως το σχήμα της σκηνής και τα έπιπλα, τα οποία παραγγέλθηκαν από το εξωτερικό. Λίγους μήνες μετά το θάνατο του εμπνευστή της, στις αρχές του 1925, την εκμετάλλευση ανέλαβε μετοχική εταιρεία, η οποία διαρρύθμισε το συνεχόμενο ισόγειο κτήριο σε «αίθουσα ντάσιγκ», προοριζόμενη αποκλειστικά για χορευτικές συγκεντρώσεις, ενώ κατασκεύασε και όροφο για χαρτοπαικτική λέσχη, σύμφωνα με τα ήθη διασκέδασης του Μεσοπολέμου. Ως τα τέλη της δεκαετίας του ’40 το γωνιακό καφενείο της «Άρνης», εκτός από διανοούμενους και καλλιτέχνες, φιλοξενούσε ακόμη προπλάσματα γλυπτών και σχέδια έργων ζωγραφικής, τα οποία εκτίθονταν στην κρίση του κοινού πριν πάρουν τη θέση τους σε δημόσιους χώρους της πόλης, όπως π.χ. οι οκτώ μεγάλες πολυπρόσωπες συνθέσεις που φιλοτέχνησε ο Δ. Γιολδάσης για το ναό του Αγίου Κωνσταντίνου. Το 1943 το κτήριο επιτάχθηκε από τις δυνάμεις κατοχής και αμέσως μετά από τις αντιστασιακές οργανώσεις. Από το ’50 η «Άρνη» άρχισε να παραδίδεται στη φθορά του χρόνου. Τo 2005 το κτήριο ανακαινίστηκε πλήρως από τον Καρδιτσιώτη επιχειρηματία Απ. Αλεξόπουλο, για να μετατραπεί σε ξενοδοχείο πρώτης κατηγορίας, αποτελώντας περιουσία του «Ιδρύματος Υποτροφιών Απ. Αλεξόπουλος».
  • Δημοτική Αγορά. Νότια της κεντρικής πλατείας σε μικρή απόσταση βρίσκεται το εντυπωσιακό κτίριο της Δημοτικής Αγοράς, ίσως το μοναδικό εναπομένον κτίριο αρχιτεκτονικού στυλ γνωστού ως "Μοντέρνο Κίνημα" βασισμένου στην Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο. Έχει τετράγωνη κάτοψη και αποτελείται από τέσσερα ανεξάρτητα τμήματα σε σχήμα Γ, στα οποία εδράζεται ο μεταλλικός σκελετός της στέγης. Λειτουργεί ως χώρος πολιτισμού (όπου γίνονται εκθέσεις και παρουσιάσεις), ψυχαγωγίας, αλλά και ως εμπορικό κέντρο. Στη Δημοτική Αγορά μπορείτε να φτάσετε από το τα Δικαστήρια ή τον κεντρικό πεζόδρομο, περπατώντας όλη την οδό Βάλβη, έως το τέλος της.
  • Πάλλας. Στο ισόγειο του κτηρίου στεγάζεται σήμερα η Alpha Bank. Κτίστηκε στις παραμονές του πολέμου, στη θέση του ιστορικού ξενοδοχείου «Η ωραία Ελλάς», διατηρώντας τη διάταξη της χαρακτηριστικής πεσσοστοιχίας. Το «Πάλλας» ήταν μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες ο σημαντικότερος χώρος θεαμάτων και ψυχαγωγίας της πόλης, με αίθουσες κινηματογράφου, θεάτρου, καφενείο και μπαρ-εστιατόριο πολυτελείας. Το ξενοδοχείο «Η ωραία Ελλάς» υπήρξε το παλαιότερο και το μοναδικό ξενοδοχείο της πόλης μέχρι τις αρχές του Μεσοπολέμου. Εκεί φιλοξενήθηκαν και από το μπαλκόνι του μίλησαν όλες οι πολιτικές προσωπικότητες που πέρασαν από την Καρδίτσα. Το «Μεγάλο καφενείο» στο ισόγειο, ήταν σημείο αναφοράς της κοινωνικής ζωής μέχρι τη δεκαετία του ‘80. Οι δύο όροφοι του κτηρίου παραμένουν σήμερα αναξιοποίητοι.
  • Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής Καμινάδων. Είναι ο παλαιότερος ναός της Καρδίτσας. Κτίστηκε το 1842, αμέσως μετά τις πρώτες οθωμανικές μεταρρυθμίσεις. Είναι ο πρώτος ναός της Καρδίτσας. Κτίστηκε το 1842, σύμφωνα με λιθανάγλυφη επιγραφή στη ΝΔ εξωτερική γωνία, αμέσως μετά τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις. Η άδεια για την ανέγερσή του δόθηκε από την Πύλη με ενέργειες του ηπειρώτη Κωνσταντίνου ή Αναγνώστη Λάππα, ο οποίος είχε εγκατασταθεί μαζί με τα αδέρφια του στη συνοικία των Καμινάδων γύρω στο 1836. Οι Καμινάδες αποτελούσαν ξεχωριστή κοινότητα στα βορειοανατολικά όρια της πόλης, καθώς την εποχή αυτή δεν είχε ιδρυθεί ακόμη η χριστιανική συνοικία της πόλης, το Βαρούσι. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική, χτισμένη με ντόπιο ασβεστόλιθο από ηπειρώτες μαστόρους, των οποίων η «συντροφιά» έχτισε και άλλους ναούς στην περιοχή. Εξωτερικά είναι λιτός και αυστηρός, με ελάχιστα μονόλοβα και δίλοβα στενά ανοίγματα και λίγους λιθανάγλυφους σταυρούς και ρόδακες. Η κόγχη του ιερού διασπάται από τυφλά τόξα, με εντοιχισμένα εφυαλωμένα πιάτα και λιθανάγλυφες παραστάσεις γεωμετρικών μοτίβων, πτηνών, φυτών και αστρικών συμβόλων. Το κωδωνοστάσιο κατασκευάστηκε μετά το 1881, ενώ ο προθάλαμος είναι σύγχρονη προσθήκη. Ο ναός έχει γυναικωνίτη με καφασωτά θωράκια και είναι κατάγραφος εσωτερικά. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο χρονολογείται το 1846, σύμφωνα με επιγραφή στην Ωραία Πύλη. Αγιογραφήθηκε το 1853, «εξόδοις και δαπάναις του ιερού παγκαρίου», με την επίβλεψη των επιτρόπων Κ. Δημητρακώνη και Κ. Μαρκούτη. Οι λαϊκότροπες τοιχογραφίες είναι έργα Σαμαριναίων ζωγράφων και ακολουθούν καθιερωμένα εικονογραφικά πρότυπα. Από τις φορητές εικόνες ξεχωρίζουν ο Χριστός Μέγας Αρχιερέας (1898), στο Δεσποτικό Θρόνο, έργο του Εμμ. Ασημάκη και η Παναγία (1911), στο δεξί προσκυνητάρι, αφιέρωμα της αδελφότητας του Αγίου Όρους. Ο ναός συνδέθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης θεσσαλικής ιστορίας: το αγροτικό ζήτημα. Στον περίβολό του πραγματοποιούνταν οι συνελεύσεις του πρώτου αγροτικού συλλόγου στη Θεσσαλία, του Πεδινού Συνδέσμου, με πρωτεργάτη τον Δ. Μπούσδρα.
  • Δημαρχείο. Στη θέση του υπήρχαν τα δημοτικά λουτρά -τα πρώτα σε θεσσαλική πόλη- από το 1901. Το νεοκλασικό ισόγειο κτήριο με την αψιδωτή είσοδο κατεδαφίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 με σκοπό να ανεγερθεί στο δημοτικό οικόπεδο κτήριο αυτόνομου νομικού προσώπου με την επωνυμία «πνευματικόν και παραγωγικόν κέντρον Καρδίτσης». Με βάση την αρχική μελέτη, θα στεγάζονταν σ’ αυτό αίθουσα για διαλέξεις και προβολές, βιβλιοθήκη-αναγνωστήριο –η Λαϊκή Βιβλιοθήκη «Η Αθηνά» διέθετε περισσότερους από 10.000 τόμους-, πινακοθήκη-μουσείο, μόνιμη γεωργική έκθεση και σχολή τεχνικής, γεωργικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης. Η ανάγκη στέγασης των δημοτικών υπηρεσιών, οι οποίες μέχρι τότε φιλοξενούνταν σε ενοικιασμένα οικήματα και μετά τους σεισμούς του 1954 στο πολυϊατρείο του Παυσιλύπου, οδήγησαν στην τροποποίηση του καταστατικού το 1969 και στην εγκατάσταση του δημαρχείου στο κτήριο, το οποίο ήταν και το πρώτο της πόλης που διέθετε ανελκυστήρα.
  • Παλαιό Γυμνάσιο. Πρόκειται για το μοναδικό δημόσιο κτήριο που σώζεται από τον 19ο αιώνα στην πόλη. Βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Ιεζεκιήλ και 18ης Αυγούστου, στο άλλοτε οθωμανικό κέντρο της Καρδίτσας. Κτίστηκε από το δήμο το 1889, στα θεμέλια του οθωμανικού νοσοκομείου. Στο προαύλιό του σωζόταν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’30 το «τσαρσί τζαμί» (= τζαμί της αγοράς). Επιτύμβιες στήλες από το νεκροταφείο του τζαμιού αποκαλύφθηκαν κατά τη διαμόρφωση του περιβάλλοντα χώρου του γυμνασίου στη δεκαετία του ’50.Το κτήριο αποτελείται από λιθόκτιστο ημιυπόγειο και τουβλόκτιστο υπερυψωμένο ισόγειο, χωρίς επικοινωνία μεταξύ τους. Η όψη του είναι λιτή, με κόγχες εκατέρωθεν της εισόδου και μεγάλα ορθογώνια παράθυρα. Το εσωτερικό του ισογείου είναι διαρρυθμισμένο με κεντρικό διάδρομο και αίθουσες περιμετρικά. Η ανατολική πτέρυγα με τους έξεργους γωνιόλιθους, καθώς και το διπλό κλιμακοστάσιο της εισόδου με την αψιδωτή επίστεψη προστέθηκαν στη δεκαετία του ’30. Ο 20πλασιασμός του αριθμού των μαθητών στο πρώτο μισό του αιώνα οδήγησε στην ίδρυση δεύτερου γυμνασίου το 1953, καθώς και στη μεταστέγαση του Α’ γυμνασίου αρρένων το 1962 σε νέο κτήριο, απέναντι από το Παυσίλυπο. Στο κτήριο του γυμνασίου στεγάστηκε ως τα τέλη της δεκαετίας του ’70 το γυμνάσιο θηλέων και από τότε ως σήμερα το 14ο δημοτικό και το εσπερινό γυμνάσιο. Η ιστορία του γυμνασίου αποτέλεσε διαχρονικά σημαντικό κομμάτι της πνευματικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της πόλης. Από τις αίθουσές του πέρασαν καταξιωμένοι καθηγητές, όπως οι Λ. Βαμπούλης, Ν. Νικολάου, Στ. Σερμπέτης, Δ. Γιολδάσης κ.ά., καθώς και μαθητές, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε προσωπικότητες πανελλήνιας εμβέλειας στο χώρο της εκκλησίας, της πολιτικής, της επιστήμης και της τέχνης, όπως οι Ν. Πλαστήρας, αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, Απ. Κουτσοκώστας, Γ. Βαλταδώρος κ.ά...
  • Εθνική Τράπεζα (πέτρινο). Βρίσκεται στη συμβολή των οδών Καραϊσκάκη & Υψηλάντους, στο κεντρικότερο σημείο της πόλης. Κτίστηκε το 1910 και είναι από τα αξιολογότερα δείγματα δημοσίων κτηρίων των αρχών του 20ου αιώνα που σώζονται μέχρι σήμερα. Ανήκε στον δικηγόρο και πολιτικό Κίμωνα Βελλίνη. Το υποκατάστημα της Ε.Τ.Ε. στην Καρδίτσα, το οποίο βρισκόταν ανέκαθεν στην ίδια θέση, ήταν γ’ τάξης και ιδρύθηκε στις 28 Μαρτίου 1898, δύο μήνες πριν την οριστική αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, τα οποία είχαν καταλάβει την πόλη μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Το διώροφο πετρόκτιστο κτήριο, «κομψόν και μεγαλοπρεπές», έχει νεοκλασικές επιρροές και ιδιαίτερα επιμελημένη κατασκευή. Η βάση του - από σειρές καμπύλα επεξεργασμένων λίθων - φέρει παραστάδες και γωνίες από λαξευτούς ορθογώνιους λίθους και ενδιάμεσα τμήματα από εξαγωνικούς. Χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία του είναι τα μονολιθικά μαρμάρινα φουρούσια, τα σιδερένια κιγκλιδώματα και οι καπνοδόχοι της σκεπής. Το ισόγειο, με την ευρύχωρη κεντρική σάλα, χρησίμευε ως χώρος τραπεζικών συναλλαγών και ο όροφος ως κατοικία του διευθυντή, με ξεχωριστή είσοδο. Το κτήριο διατηρεί την αρχική λειτουργία του και μετά την κατασκευή του καταστήματος της Ε.Τ.Ε. στην κεντρική πλατεία της πόλης.
  • Μύλος Κολέτσου. Πρόκειται για τον δεύτερο παλαιότερο ατμόμυλο της πόλης (1899), ιδιοκτησίας αρχικά των Αφών Χρηστίδη, οι οποίοι διατηρούσαν στον ίδιο χώρο και μηχανουργείο. Το 1910 ο μύλος πέρασε στον Λεωνίδα Καλή και ως το 1915 στους Λ. Καλή- Μ. Κολέτσο. Το 1936 μετατράπηκε σε κυλινδρόμυλο. Το συγκρότημα αποτελείται από κτήρια τεσσάρων χρονολογικών φάσεων, Ο μύλος επεκτάθηκε και εκσυγχρονίστηκε ριζικά υπό τη διεύθυνση των Αθ. & Κων/νου Μ. Κολέτσου στη δεκαετία του ’50, όταν στον αρχικό πυρήνα των κτισμάτων (μύλος, αποθήκες) προστέθηκαν λιθόκτιστη οικοδομή για την εγκατάσταση νέου πετρελαιοκινητήρα και πλυντηρίου-στεγνωτηρίου (1953) καθώς και πολυώροφο τουβλόκτιστο κτήριο για την τοποθέτηση νέων κυλίνδρων και ηλεκτροκινητήρων (1956). Λειτούργησε ως τo 2000. Το συγκρότημα των κτηρίων παραμένει σήμερα αναξιοποίητο.
Επίσης, άλλα αξιοθέατα που μπορεί κανείς να παρατηρήσει είναι το Άγαλμα της Μάνας στην πλατεία Πλαστήρα, μπροστά απ' το Παυσίλυπο, η προτομή του Γ. Καραϊσκάκη μπροστά απ' το Εμπορικό Κέντρο, η οικία Γεροντόπουλου (οθωμανικό κονάκι) και το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στην ανατολική είσοδο της πόλεως.

Μουσεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο ξεδιπλώνει τον σημαντικό κι άγνωστο στο μεγαλύτερο μέρος του, αρχαιολογικό πλούτο του νομού. Μέσα από κείμενα, φωτογραφίες και πλούσιο πρωτογενές υλικό, προσεγγίζεται ο αρχαίος άνθρωπος με αναφορές στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο, στο εμπόριο και στην οικονομία.
  • Το Λαογραφικό Μουσείο. Πολύ κοντά στον Μητροπολιτικό Ναό και δίπλα απ' το πάρκο Παυσίλυπο, βρίσκεται το τριώροφο κτίσμα του Λαογραφικού Μουσείου Λάμπρου και Ναυσικάς Σακελλαρίου, που φιλοξενεί προσωπικά αντικείμενα του Νικολάου Πλαστήρα, καραγκούνικες φορεσιές, κοσμήματα,εξαρτήματα παραδοσιακών στολών και μια αναπαράσταση της καρδιάς του Νικολάου Πλαστήρα (όταν πάτε κοντά στο γυαλί -που την προστατεύει- ακούγεται ο Πλαστήρας να μιλάει,από ένα μεγάφωνο που υπάρχει μέσα στην καρδιά).
  • Το Πυροσβεστικό Μουσείο. Στεγάζεται σ' έναν μικρό χώρο, εντός της Δημοτικής Αγοράς της πόλης. Περιλαμβάνει στολές, εργαλεία των πυροσβεστών και άλλα εκθέματα που έχουν σχέση με την Πυροσβεστική.
  • Το Αστυνομικό Μουσείο.
  • Η Δημοτική Πινακοθήκη. Φιλοξενεί σπουδαία έργα μεγάλων Καρδιτσιωτών ζωγράφων, όπως ο Δημήτρης Γιολδάσης, ο Γιώργος Βαλταδώρος, ο Γ.Γούλας, ο Ν. Καυχίτσας κ.α. Βρίσκεται δίπλα από το Αρχαιολογικό Μουσείο.
  • Το Μουσείο Λέσχης Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Καρδίτσας (ΛΕΦΚΚ). Στο μουσείο φωτογραφίας, ο επισκέπτης θα μπορέσει να θαυμάσει φωτογραφικές μηχανές διαφόρων εποχών, καρτ ποστάλ της Καρδίτσας κατά τον 20ο αιώνα, ξύλινες μηχανές προβολής και αρνητικά όλων σχεδόν των τύπων, ενώ μπορεί να μάθει την εξέλιξη της τέχνης της φωτογραφίας & του κινηματογράφου από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Παιδεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην πόλη λειτουργούν τα εξής εκπαιδευτικά ιδρύματα, τμήματα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας:

Τμήμα Κτηνιατρικής.
Τμήμα Δασοπονίας και Διαχείρισης Φυσικού Περιβάλλοντος (παράρτημα ΤΕΙ Λάρισας).
Τμήμα Τεχνολογίας Τροφίμων (παράρτημα ΤΕΙ Λάρισας).
Τμήμα Σχεδιασμού-Τεχνολογίας Ξύλου και Επίπλου (παράρτημα ΤΕΙ Λάρισας).
Τμήμα Διατροφής και Διαιτολογίας (παράρτημα ΤΕΙ Λάρισας).

Αθλητισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ποδόσφαιρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρδίτσα είναι έδρα αρκετών αθλητικών σωματείων. Από αυτά ξεχωρίζουν:

Α.Σ. Ταυρωπός [6][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Α.Σ. Ταυρωπός Καρδίτσας
Σύντομο όνομα Ταυρωπός
Ίδρυση 1971
Στάδιο Γήπεδο Αγ. Νικολάου Καρδίτσας,
Πρωτάθλημα Α' Ε.Π.Σ. Καρδίτσας
Ιστοσελίδα http://www.karditsa-city.gr/
Πρώτη εμφάνιση
Commons page Πολυμέσα σχετικά με την ομάδα

Ο Ταυρωπός είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα της Καρδίτσας και ιδρύθηκε σύμφωνα με το καταστατικό της ομάδας στις 12 Φεβρουαρίου 1971.

Έδρα του συλλόγου είναι το γήπεδο στη συνοικία του Αγ. Νικολάου Καρδίτσας, που παραμένει ως έδρα της ομάδας, αντιπροσωπεύοντας την ευρύτερη περιοχή. Την ονομασία πήρε από τη Λίμνη Πλαστήρα ή αλλιώς Λίμνη Ταυρωπού. Σύμβολο της ομάδος ο Ταύρος. Ως χρώματα της φανέλας καθιερώθηκαν το πορτοκαλί-μαύρο, αν και στις φωτογραφίες αρχείου που φυλάσσει ο σύλλογος συναντάται επίσης με κόκκινο ή κίτρινο.

Από ιδρύσεώς του ο Ταυρωπός συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Καρδίτσας έως τη χρονιά 2004 όπου ανέβηκε στη Δ' Εθνική και παρέμεινε για δύο χρόνια (2004-05, 2005-06). Έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα Α' Ε.Π.Σ. Καρδίτσας τις αγωνιστικές περιόδους 2003-04, 2009-10 και 2010-11. Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε ξανά στο Περιφερειακό πρωτάθλημα για τρίτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.

Κλειστό γυμναστήριο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρδίτσα έχει ένα κλειστό γυμναστηρίο το οποίο βρίσκεται δίπλα στο Δημοτικό Στάδιο της Καρδίτσας, που είναι και το γήπεδο της Αναγέννησης, και στο Κλειστό Κολυμβητήριο. Στο γυμναστήριο αυτό πραγματοποιούνται αγώνες χάντμπολ, βόλλεϋ και μπάσκετ. Την εύθυνη του γυμναστηρίου έχει ο Δήμος Καρδίτσας και συγκεκριμένα ο ΟΑΚΧΑ (Οργανισμός Αθλητικών Κέντρων και Χώρων Άθλησης Καρδίτσας).

Στα πλαίσια των Μεσογειακών Αγώνων 2013 είχε ενταχθει η κατασκευή νέου Κλειστού Γυμναστηρίου στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής. Το έργο είναι ήδη υπό κατασκευή και σύντομα θα γίνει η θεμελίωση του.[εκκρεμεί παραπομπή]

Μπάσκετ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο άθλημα αυτό,η Καρδίτσα δεν έχει να παρουσιάσει κάτι το αξιόλογο.

Σημαντικότερη ομάδα είναι ο Α.Σ. Καρδίτσας που αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία ΕΣΚΑΘ.

Βόλεϋ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρδίτσα στο άθλημα της πετοσφαίρισης, έχει να επιδείξει μια ομάδα με αξιόλογη πορεία.

Πρόκειται για τον Σύλλογο Πετοσφαίρισης Αθλητών Καρδίτσας (Σ.Π.Α.Κ.), που αγωνίζεται στην Α2 Κατηγορία των ανδρών.

Διάσημοι ή Γνωστοί Καρδιτσιώτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σύγχρονη πόλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κεντρικές οδικές αρτηρίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καραϊσκάκη Ανδρέα Παπανδρέου
Φαναρίου Αλ. Υψηλάντου
Μητροπολίτου Ιεζεκιήλ Αθ. Μπλατσούκα
Καποδιστρίου Σαρανταπόρου
Λεωφόρος Δημοκρατίας Χαριλάου Φλωράκη
Κώστα Καραμανλή Ηρώων Πολυτεχνείου
Αλ. Κουμουνδούρου Θεσσαλιώτιδος

Πεζόδρομοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καρδίτσα είναι μία "φιλική" προς τον άνθρωπο πόλη, διαθέτοντας πολλούς πεζοδρόμους, στους οποίους ο επισκέπτης μπορεί να ευχαριστηθεί κάνοντας μια βόλτα σε αυτούς ή, απολαμβάνοντας τον καφέ και το γέυμα του σε κάποια από τις πολλές καφετέριες ή ταβέρνες, που υπάρχουν κατά μήκος τους.

Κεντρικοί Πεζόδρομοι Δημητρίου Τερτίπη, Στεργίου Λάππα
Άλλοι Πεζόδρομοι Ζηνοβίου Βάλβη, Σκουφά, Καζαμπάκα (από Χαρίτου έως Παπανδρέου), Πλαστήρα (από Πλ. Δικαστηρίων έως Αλ. Υψηλάντου), Αβέρωφ (από Πλαστήρα έως Τζέλλα), Αλ. Ραγκαβή, Χατζημήτρου (από Ιεζεκιήλ έως Αλ. Υψηλάντου), Σμύρνης (από Ιεζεκιήλ έως Αλ. Υψηλάντου).

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Η επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Καρδίτσας | Ποδηλατόδρομοι στην Καρδίτσα». www.dimoskarditsas.gov.gr. http://www.dimoskarditsas.gov.gr/?page_id=9256. Ανακτήθηκε στις 2016-10-01. 
  2. Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ. 10ος, σ.324
  3. Ιστορία νομού Καρδίτσας - Η πόλη της Καρδίτσας
  4. Καρδίτσα: Μια σύγχρονη πόλη, με εξαιρετικό δίκτυο ποδηλατοδρόμων και πολλές επιλογές για τον επισκέπτη, 14-6-2010, πληροφορίες από ΑΠΕ/ΜΠΕ, ανάκτηση 10-4-2015.
  5. Δήμος Καρδίτσας, Παυσίλιπο
  6. Περιοδικό Καρδιτσιώτικες Επιλογές (τεύχος 20ο)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει σχετικό λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα