Σλάβοι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σλάβοι
Συνολικός πληθυσμός
300-350 εκατομμύρια
Περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς
Flag of Russia.svg Ρώσοι 150.000.000[1]
Flag of Poland.svg Πολωνοί 57.300.000
Flag of Ukraine.svg Ουκρανοί 57.000.000
Flag of Serbia.svg Σέρβοι 12.000.000
Flag of the Czech Republic.svg Τσέχοι 12.000.000
Flag of Bulgaria.svg Βούλγαροι 7.000.000
Flag of Belarus.svg Λευκορώσοι 10.000.000
Flag of Croatia.svg Κροάτες 4.000.000
Flag of Slovakia.svg Σλοβάκοι 5.400.000
Flag of Bosnia and Herzegovina.svg Βόσνιοι 2.800.000
Flag of Slovenia.svg Σλοβένοι 2.500.000
Flag of Macedonia.svg Σλαβομακεδόνες 2.000.000
Flag of Montenegro.svg Μαυροβούνιοι 750.000
Γλώσσες
Ρωσικά, Λευκορωσικά, Ουκρανικά, Πολωνικά, Τσέχικα, Σλοβακικά,Σλοβενικά, Κροατικά, Σερβικά, Βοσνιακά, Μαυροβουνιακά, Σλαβομακεδονικά, Βουλγαρικά
Θρησκεία
Χριστιανισμός (κυρίως Ορθόδοξοι και Καθολικοί), Ισλάμ (κυρίως Σουνίτες)
Τα σημερινά σλαβικά κράτη
Οι Σλάβοι στην Ευρώπη κατά το 650

Οι Σλάβοι είναι η μεγαλύτερη Ινδοευρωπαϊκή εθνογλωσσική ομάδα της Ευρώπης. Είναι γηγενείς στην Κεντρική, την Ανατολική τη Νοτιοανατολική και τη Βορειοανατολική Ευρώπη και τη Βόρεια και την Κεντρική Ασία. Οι Σλάβοι μιλούν Σλαβικές γλώσσες της ομάδας των Βαλτοσλαβικών γλωσσών. Από τις αρχές του 6ου αιώνα εξαπλώθηκαν για να κατοικήσουν το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής, της Ανατολικής και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Κράτη με Σλαβικές γλώσσες αποτελούν πάνω από το 50% του εδάφους της Ευρώπης, έτσι είναι η μεγαλύτερη εθνογλωσσική ομάδα της Ευρώπης ως προς την έκταση. Οι σημερινοί Σλαβικοί λαοί κατηγοριοποιούνται σε Δυτικούς Σλάβους (κυρίως Τσέχους, Πολωνούς και Σλοβάκους), Ανατολικούς Σλάβους (κυρίως Λευκορώσους, Ρώσους και Ουκρανούς) και Νότιους Σλάβους (κυρίως Βόσνιους, Κροάτες, Σλαβομακεδόνες, Μαυροβούνιους, Σέρβους, Σλοβένους και Βούλγαρους), αν και μερικές φορές οι Δυτικοί και οι Ανατολικοί Σλάβοι συνενώνονται σε μια μόνο ομάδα ως Βόρειοι Σλάβοι.

Κατά το Mεσαίωνα υπήρχαν δεκάδες σλάβικα φύλα. Από τότε μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα από αλλεπάλληλες ενοποιήσεις, ενσωματώσεις και διασπάσεις, διαμορφώθηκε σε γενικές γραμμές η εικόνα του σλαβικού κόσμου που συναντάμε στις μέρες μας και που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Σήμερα αποτελούν τον κυρίως πληθυσμό σε δεκατρία ευρωπαϊκά κράτη: Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Σλοβενία, Κροατία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Π.Γ.Δ.Μ. και Βουλγαρία. Τα σύγχρονα σλαβικά έθνη και εθνικές ομάδες διαφέρουν σημαντικά τόσο γενετικά όσο και πολιτιστικά και οι μεταξύ τους σχέσεις ποικίλλουν - ακόμη και μέσα στις ίδιες τις εθνοτικές ομάδες - από αισθήματα σύνδεσης μέχρι αμοιβαία αισθήματα εχθρότητας.


Η ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εντοπίζονται για πρώτη φορά στις βυζαντινές πηγές του 6ου αιώνα με τις παραλλαγές σκλάβοι, σκαλβηνοί, σθλάβοι, σθλαβηνοί, Άντες, και στις δυτικές του 7ου αιώνα μ.Χ. με τις μορφές sclaveni και sclavi .[2] Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνταν Σλοβένοι, ενώ οι γείτονές τους Γερμανοί τούς ονόμαζαν Wenden ή Winden, δηλαδή κελτικός κλάδος που αφομοιώθηκε από τους Σλάβους αργότερα.[3]

Η ετυμολογία του ονόματός τους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ετυμολογία της ονομασίας τους δεν είναι σίγουρη και οι ερμηνείες τους ποικίλουν:

α) Οι αρχαιότερες σλαβικές πηγές που χρησιμοποιούν ονομασία για τους Σλάβους ανάγεται τον 9ο αιώνα μ.Χ. και είναι η λέξη ЅlověninБ (πληθυντικός του slověne). Η λέξη σχηματίζεται από το slov και το επίθημα -jenin. To πρώτο δηλώνει τοποθεσία και το δεύτερο τον κάτοικο αυτής της τοποθεσίας. Το slov ετυμολογικά ανάγεται στο πρωτο-ινδοευρωπαΐκό K΄lou που σημαίνει ρέω, κι επειδή τα πρωτο-ινδοευρωπαΐκά Κ και ou προφέρoνταν s και ov, αντίστοιχα, στους Σλάβους, έχουμε το ЅlověninБ. Άρα η προέλευση του ονόματος υποδηλώνει ότι κατοικούσαν αρχικά σε περιοχές πλούσιες σε νερά, ποτάμια και λίμνες δηλαδή.

β) Η λέξη Σλάβος συνδέεται με το (s)lawos, συγγενή λέξη του ελληνικού λαός.

γ) Ετυμολογείται επίσης από τη λέξη slava (=δόξα, φήμη) και slovo (=λόγος). Πρόκειται όμως για μια εύκολη λαϊκή ετυμολογία.

δ) Αστήρικτη και ενδεικτική της δυτικής οπτικής είναι η λατινική εκδοχή που την ανάγει στη λατινική λέξη Sclavus (δούλος). Όμως το ίδιο το Sclavus προέρχεται αρχικά από το ЅlověninБ.

ε) Ως δηλωτική κοινωνικής-επαγγελματικής ιδιότητας είναι η ετυμολόγησή της από το πρωτοβουλγαρικό saqlaw (=φύλακας, εκπαιδευμένος δούλος), στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από εκπαιδευμένους δούλους των Αβάρων.

στ) Τέλος υπάρχει και μία ετυμολογική εκδοχή που της δίνει θρησκευτικό περιεχόμενο, και δηλώνει αυτόν που ανήκει σε μία θρησκευτική ομάδα.[4]

Καταγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιστορική καταγωγή τους είναι άγνωστη διότι δεν έχουμε μύθους γενεαλογικούς οι οποίοι να διασώζουν κάποιον ιστορικό πυρήνα.[5] Επίσης οι μετακινήσεις τους δεν άφησαν γραπτά κατάλοιπα ή άλλα έτσι ώστε να ταυτιστούν με αυτούς απόλυτα. Τέλος, για τους άλλους λαούς που διέθεταν γραφή οι περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης και βόρεια των στεπών ήταν γι' αυτούς κάτι άγνωστο, κατοικημένες από μυθικά όντα χωρίς στενές επαφές.[6] Η ιστορική περίοδος για τα σλαβικά φύλα ξεκινά από τις πρώτες ιστορικές μνείες γι' αυτούς κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα μ.Χ.

Αρχική κοιτίδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτες απόψεις για την κοιτίδα των Σλάβων ανάγονται στον 12ο αιώνα και στο ρωσικό Χρονικό του Νέστορα.[7] Δύο είναι κυριότερες εκδοχές: α) βορειοδυτικά των Καρπαθίων Ορέων, και β) στην περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στον ποταμό Βιστούλα στα δυτικά και τον μέσο ρου του ποταμού Δνείπερου στα ανατολικά, βόρεια από τα Καρπάθια Όρη και νότια των ποταμών Νάρεβ και Πριπέτ, δηλαδή στη σημερινή ανατολική Πολωνία, δυτική Ουκρανία, και νοτιοδυτική Λευκορωσία. Η δεύτερη εκδοχή είναι η περισσότερο θεμελιωμένη από τα πορίσματα της αρχαιολογίας, της γλωσσολογίας και της παλαιοδημογραφίας.[8] Γειτνίαζαν με τους βαλτικούς λαούς στα βόρεια, τους Ιλλυριούς και τους Κέλτες στα δυτικά, στα νότια με τους Θράκες και ανατολικά με τους ιρανικούς πληθυσμούς. Αυτή η Πρωτοσλαβική εθνότητα δεν ήταν χωρισμένη σε έθνη και μιλούσε την κοινή σλαβική, μια ενιαία γλώσσα.[9]

Πρώιμη ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτες αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Oι Σλαβικοί λαοί τον 6ο αιώνα
Oι Σλαβικές φυλές από τον 7ο ως τον 9ο αιώνα στην Ευρώπη

Οι Σλάβοι με το όνομα Άντες και Σκλαβηνίες κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση σε βυζαντινά έγγραφα στις αρχές του 6ου αιώνα. Βυζαντινοί ιστοριογράφοι επί Ιουστινιανού Α΄ (527-565), όπως οΠροκόπιος ο Καισαρεύς, ο Ιορδάνης ο Αλανός και ο Θεοφύλακτος Σιμοκάττης περιγράφουν φυλές με αυτά τα ονόματα να εμφανίζονται από την περιοχή των Καρπαθίων, του κάτω Δούναβη και του Εύξεινου Πόντου, εισβάλλοντας στις επαρχίες της Ανατολικής Αυτοκρατορίας.

Ο Προκόπιος έγραψε το 545 ότι «οι Σκλαβηνίες και οι Άντες είχαν στην πραγματικότητα ένα μόνο όνομα στο απομακρυσμένο παρελθόν · γιατί και οι δύο ονομάζονταν Σπόροι παλαιότερα». Τους χαρακτήριζε ως βάρβαρους, που ζούσαν με δημοκρατία, και πιστεύουν σε έναν θεό, το «δημιουργό των κεραυνών» (Περούν), στον οποίο έκαναν θυσίες. Ζούσαν σε διάσπαρτα σπίτια και άλλαζαν συνεχώς οικισμούς. Όσον αφορά τον πόλεμο ήταν κυρίως πεζικάριοι με μικρές ασπίδες και τσεκούρια, ελαφρώς ντυμένοι, μερικοί έμπαιναν στη μάχη γυμνοί, με καλυμμένα μόνο τα γεννητικά τους όργανα . Η γλώσσα τους είναι «βαρβαρική» (δηλαδή μη ελληνόφωνη) και οι δύο φυλές δεν διαφέρουν ως προς την εμφάνιση, είναι ψηλοί και ανθεκτικοί», ενώ το σώμα και τα μαλλιά τους δεν είναι ούτε πολύ ξανθιά, ούτε κλίνουν εντελώς προς το σκούρο, αλλά είναι ελαφρώς κοκκινωπά. Και ζουν σκληρή ζωή χωρίς να δίνουν προσοχή στις σωματικές ανέσεις ... " Ο Ιορδάνης περιέγραψε τους Σκλαβηνίες με έλη και δάση για τις πόλεις τους. Μια άλλη πηγή του 6ου αιώνα αναφέρεται σε αυτούς ότι ζουν μέσα σε σχεδόν αδιαπέραστα δάση, ποτάμια, λίμνες και έλη.

Ο Μένανδρος Προτέκτωρ αναφέρει ένα Δαυρέντιο (577-579) που σκότωσε έναν Αβαρο απεσταλμένο του Χαγάνου Μπαγιάν Α΄. Οι Αβαροι ζήτησαν από τους Σλάβους να δεχτούν την επικυριαρχία τους. Ο ίδιος όμως αρνήθηκε και λέγεται ότι είπε: "Άλλοι δεν κατακτούν τη γη μας, εμείς κατακτάμε τη δική τους - έτσι θα είναι πάντα για μας".

Η σχέση μεταξύ των Σλάβων και μιας φυλής που ονομαζόταν Βένετοι ανατολικά του ποταμού Βιστούλα κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο είναι αβέβαιη. Το όνομα μπορεί να αναφέρεται τόσο στους Βάλτες όσο και στους Σλάβους.

Μεταναστεύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σλάβες με παραδοσιακές ενδυμασίες

Την εποχή των Μεγάλων Μεταναστεύσεων (5ος-6ος αιώνες μ.Χ.) τα σλαβικά φύλα άρχισαν να διεκδικούν τον ανατολικό ευρωπαϊκό χώρο. Θα ολοκληρωθούν οι μετακινήσεις αυτές στα τέλη του 8ου αιώνα μ.Χ.

Οι λόγοι στους οποίους οι ιστορικοί αποδίδουν τις μετακινήσεις είναι:

α) υπερβολική δημογραφική αύξηση,[10] β) η προώθηση ιρανικών και μογγολικών φύλων προς την Ευρώπη (Ούννων στο α΄ μισό του 5ου αιώνα, και Αβάρων τον 6ο αιώνα) δια μέσου των στεπών βορείως του Ευξείνου Πόντου (και των δύο μάλιστα θα γίνουν σύμμαχοι, αφού υποταγούν, και συμμέτοχοι στις κατακτήσεις τους) και γ) η ανάγκη εύρεσης προσφορότερων χώρων επιβίωσης.

Γενικά οι ιστορικοί μιλάνε για τρία μεταναστευτικά ρεύματα που σημειώνονται: α) το πρώτο πραγματοποιείται το β΄ μισό του 4ου αιώνα: λόγω της δημογραφικής αύξησης μετακινούνται ανατολικά και βορειοανατολικά, κατά ομάδες, σταθερά εγκαθιστάμενοι ειρηνικά ανάμεσα στους ντόπιους πληθυσμούς, λόγω επάρκειας εδαφών και απουσίας θεσμού εδαφικής κυριαρχίας σε εκείνα τα μέρη[11], β) το δεύτερο μεγάλο κύμα συνδέεται με την εισβολή των Αβάρων κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. Οι Σλάβοι θα προωθηθούν στα δυτικά και στην Κεντρική Ευρώπη από τις Άλπεις έως τη Βαλτική Θάλασσα παίρνοντας τη θέση διάφορων γερμανικών φύλων, γ) το τρίτο μεταναστευτικό ρεύμα κινείται νότια στα βαλκανικά εδάφη και το Βυζάντιο. Αρχικά οι επιδρομές ήταν προσωρινές και οι εισβολείς επέστρεφαν βόρεια του Δούναβη. Από τα τέλη του 6ου αιώνα οι εγκαταστάσεις τους γίνονται μονιμότερες, σε κάποιες περιπτώσεις κατόπιν ιδίας πρωτοβουλίας των Βυζαντινών.[12]

Οι Ανατολικές Σλαβικές φυλές τον 8ο και τον 9ο αιώνα

Μεσαίωνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα Σλαβικά κράτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ζωή των Ανατολικών Σλάβων, του Σεργκέι Ιβάνοφ

Όταν σταμάτησαν οι μεταναστευτικές τους κινήσεις εμφανίστηκαν μεταξύ των Σλάβων οι πρω΄ώτες κρατικές οντότητες, με επικεφαλής ένα πρίγκιπα με θησαυροφυλάκιο και αμυντική δύναμη. Επιπλέον αυτό ήταν η αρχή της ταξικής διαφοροποίησης και οι ευγενείς δεσμεύονταν για πίστη είτε στους Φράγκους / Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είτε στους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες.

Τον 7ο αιώνα ο Φράγκος έμπορος Σάμο, που υποστήριζε τους Σλάβους που πολεμούσαν κατά των Αβάρων ηγεμόνων τους, έγινε ο κυβερνήτης του πρώτου γνωστού Σλαβικού κράτους στην Κεντρική Ευρώπη, που όμως πιθανότατα δεν επιβίωσε του ιδρυτή και ηγεμόνα του. Αυτό αποτέλεσε τη βάση για τα επόμενα Σλαβικά κράτη που προέκυψαν στην πρώην επικράτεια αυτού του βασιλείου, με παλαιότερο από αυτά την Καραντανία. Πολύ παλιό είναι επίσης το Πριγκιπάτο της Νίτρα και το Μοραβικό πριγκηπάτο (βλέπε Μεγάλη Μοραβία). Την εποχή εκείνη υπήρχαν κεντρικά Σλαβικές ομάδες και κράτη όπως το Πριγκιπάτο του ΜπάλατονΠ, αλλά η μετέπειτα επέκταση των Ούγγρων, καθώς και ο εκγερμανισμός της Αυστρίας, διαχώρισε τους βόρειους από τους νότιους Σλάβους. Το 681 ιδρύθηκε η Α΄ Βουλγαρική Αυτοκρατορία και το 864 η Σλαβική Παλαιά Εκκλησιαστική Σλαβονική έγινε η κύρια και επίσημη γλώσσα της. Η Βουλγαρία συνέβαλε στην εξάπλωση του Σλαβικού αλαβητισμού και του Χριστιανισμού στον υπόλοιπο Σλαβικό κόσμο.

Νεότερη ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Σλάβοι στην Αρχική τους Πατρίδα, του Άλφονς Μούχα
Από το 16ο αιώνα ανατολικοί Σλάβοι εποίκησαν το μεγαλύτερο μέρος της Σιβηρίας, φτάνοντας μέχρι την Καμτσάτκα και το νησί Σαχαλίνη στον Ειρηνικό Ωκεανό

Το 1878 υπήρχαν μόνο τρία ελεύθερα Σλαβικά κράτη στον κόσμο: η Ρωσική Αυτοκρατορία, η Σερβία και το Μαυροβούνιο. Η Βουλγαρία ήταν επίσης ελεύθερη, αλλά ήταν de jure υποτελής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι την επίσημη ανεξαρτησία της το 1908. Σε ολόκληρη την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία των περίπου 50 εκατομμυρίων ανθρώπων, περίπου 23 εκατομμύρια ήταν Σλάβοι. Οι Σλαβικοί λαοί που, ως επί το πλείστον, είχαν στερηθεί το λόγο στις υποθέσεις της Αυστροουγγαρίας, ζητούσαν εθνική αυτοδιάθεση. Λόγω της έκτασης και της πολυμορφίας των εδαφών που κατοικούντο από Σλαβικούς λαούς, υπήρχαν αρκετά κέντρα Σλαβικής ενοποίησης. Το 19ο αιώνα ο Πανσλαβισμός αναπτύχθηκε ως κίνημα μεταξύ διανοουμένων, ακαδημαϊκών και ποιητών, αλλά σπανίως επηρέαζε την πρακτική πολιτική και δεν έτυχε υποστήριξης σε ορισμένα Σλαβικά έθνη. Ο Πανσλαβισμός έχασε την αίγλη του όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία άρχισε να τον χρησιμοποιεί ως ιδεολογία δικαίωσης των εδαφικών κατακτήσεών της στην Κεντρική Ευρώπη καθώς και της υποταγής άλλων σλαβικών εθνικών ομάδων όπως οι Πολωνοί και οι Ουκρανοί και συνδέθηκε με το Ρωσικό ιμπεριαλισμό.

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εκπρόσωποι των Τσέχων, των Σλοβάκων, των Πολωνών, των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων δημιούργησαν οργανώσεις στις Συμμαχικές χώρες για να κερδίσουν συμπάθεια και αναγνώριση. Το 1918, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σλάβοι ίδρυσαν ανεξάρτητα κράτη όπως η Τσεχοσλοβακία, η Πολωνία και το Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων (που συγχωνεύθηκε στη Γιουγκοσλαβία).

Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ναζιστική Γερμανία σχεδίαζε να σκοτώσει, να εκτοπίσει ή να υποδουλώσει το Σλαβικό και Εβραϊκό πληθυσμό της κατεχόμενης Ανατολικής Ευρώπης για να δημιουργήσει Ζωτικό χώρο για Γερμανούς εποίκους και επίσης σχεδίαζε την λιμοκτονία 80 εκατομμυρίων ανθρώπων στη Σοβιετική Ένωση. Η μερική υλοποίηση αυτών των σχεδίων είχε ως αποτέλεσμα τ θανάτο περίπου 19,3 εκατομμυρίων αμάχων και αιχμαλώτων πολέμου.

Το πρώτο μισό του 20ού αιώνα η Ρωσία και η Σοβιετική Ένωση σημαδεύτηκε από διαδοχή πολέμων, λιμών και άλλων καταστροφών, που καθεμιά τους συνοδεύτηκε από μεγάλες απώλειες πληθυσμού. Ο Στέφεν Τ. Λη εκτιμά ότι μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, ο Ρωσικός πληθυσμός ήταν περίπου 90 εκατομμύρια λιγότεροι από ό, τι θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά.

Η κοινή Σλαβική εμπειρία του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την επαναλαμβανόμενη χρήση της ιδεολογίας από τη σοβιετική προπαγάνδα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλαίσιο του Ανατολικού Μπλοκ (Σύμφωνο της Βαρσοβίας) ήταν μια βίαιη υψηλου επιπέδου πολιτική και οικονομική ηγεμονία της ΕΣΣΔ, που κυριαρχείτο από τους Ρώσους. Μια αξιοσημείωτη πολιτική ένωση του 20ού αιώνα που κάλυπτε τους περισσότερους Νότιους Σλάβους ήταν η Γιουγκοσλαβία, αλλά τελικά διαλύθηκε τη δεκαετία του 1990 μαζί με τη Σοβιετική Ένωση.

Η λέξη "Σλάβοι" χρησιμοποιήθηκε στον εθνικό ύμνο της Σλοβακικής Δημοκρατίας (1939-1945), της Γιουγκοσλαβίας (1943-1992) και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (1992-2003), αργότερα Σερβίας και Μαυροβουνίου (2003-2006).

Πρώην Σοβιετικά κράτη, καθώς και χώρες που ήταν κράτη-δορυφόροι ή εδάφη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έχουν πολυάριθμους μειονοτικούς Σλαβικούς πληθυσμούς, πολλοί από τους οποίους προέρχονται αρχικά από τη Ρωσική ΣΟΣΔ, τη ΣΣΔ Ουκρανίας και τη ΣΣΔ Λευκορωσίας. Σήμερα το Καζακστάν έχει το μεγαλύτερο Σλαβικό μειονοτικό πληθυσμό, με τους περισσότερους Ρώσους (Ουκρανοί, Λευκορώσοι και Πολωνοί είναι παρόντες αλλά σε πολύ μικρότερο αριθμό).

Πανσλαβισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πανσλαβισμός, που πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, έδωσε έμφαση στην κοινή κληρονομιά και την ενότητα όλων των Σλαβικών λαών. Η κύρια εστία ήταν στα Βαλκάνια, όπου οι Νότιοι Σλάβοι είχαν κυβερνηθεί για αιώνες από άλλες αυτοκρατορίες: τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Αυστροουγγαρία, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Βενετία. Η Ρωσική Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε τον Πανσλαβισμό ως πολιτικό εργαλείο, το ίδιο και η Σοβιετική Ένωση, που απέκτησε πολιτικοστρατιωτική επιρροή και έλεγχο επί των περισσότερων εθνών σλαβικής πλειοψηφίας μεταξύ 1945 και 1948 και διατήρησε ηγεμονικό ρόλο μέχρι την περίοδο 1989-1991.

Γλώσσες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Πρωτοσλαβική, η υποτιθέμενη γλώσσα-πρόγονος όλων των , είναι απόγονος της κοινής Πρωτοϊνδοευρωπαϊκής, μέσω ενός Βαλτοσλαβικού σταδίου, κατά το οποίο ανέπτυξε πολυάριθμα λεξικογραφικά και μορφοφονολογικά ισογλώσσα με τις Βαλτικές γλώσσες. Στο πλαίσιο της υπόθεσης Kουργκάν, "οι Ινδοευρωπαίοι που παρέμειναν μετά τις μεταναστεύσεις [από τη στέπα] έγιναν ομιλητές της Βαλτοσλαβικής". Η Πρωτοσλαβική ορίζεται ως το τελευταίο στάδιο της γλώσσας που προηγήθηκε του γεωγραφικού διαχωρισμού των ιστορικών |Σλαβικών γλωσσών. Αυτή η γλώσσα ήταν ομοιόμορφη και, με βάση τα δάνεια από τις ξένες γλώσσες και τα Σλαβικά σε άλλες γλώσσες, δεν μπορεί να λεχθεί ότι έχει αναγνωρίσιμες διαλέκτους - αυτό υποδηλώνει ότι υπήρξε κάποτε μια σχετικά μικρή Πρωτοσλαβική πατρίδα.

Η Σλαβική γλωσσική ενότητα ήταν σε κάποιο βαθμό ορατή χρονικά μέχρι τα χειρόγραφα της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής, που, αν και βασίζονταν στην τοπική Σλαβική ομιλία της Θεσσαλονίκης, μπορούσαν ακόμη να εξυπηρετήσουν το σκοπό της πρώτης κοινής Σλαβικής λογοτεχνικής γλώσσας. Οι Σλαβικές σπουδές άρχισαν με σχεδόν αποκλειστικά γλωσσικό και φιλολογικό αντικείμενο. Ήδη από το 1833 οι Σλαβικές γλώσσες αναγνωρίζονταν ως Ινδοευρωπαϊκές. Μερικές φορές οι Δυτικές Σλαβικές και οι Ανατολικές Σλαβικές γλώσσες συνενώνονται σε μια ενιαία ομάδα γνωστή ως Βόρειες Σλαβικές γλώσσες.

Οι τυποποιημένες Σλαβικές γλώσσες που έχουν επίσημη ιδιότητα σε τουλάχιστον μία χώρα είναι: η Βοσνιακή, η Βουλγαρική, η Κροατική, η Λευκορωσική, η Μαυροβουνιακή, η Ουκρανική, η Πολωνική, η Σερβική, η Σλαβομακεδονική, η Σλοβακική, η Σλοβενική και η Τσεχική.

Τα αλφάβητα που χρησιμοποιούνται για τις Σλαβικές γλώσσες συνδέονται συχνά με την κυρίαρχη θρησκεία μεταξύ των αντίστοιχων εθνοτικών ομάδων. Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί χρησιμοποιούν το Κυριλλικό αλφάβητο ενώ οι Ρωμαιοκαθολικοί το Λατινικό. Οι Βόσνιοι, που είναι Μουσουλμάνοι, χρησιμοποιούν επίσης το Λατινικό αλφάβητο. Ακόμη ορισμένοι Ανατολικοί Καθολικοί και Ρωμαιοκαθολικοί χρησιμοποιούν το Κυριλλικό αλφάβητο. Η Σερβική και η Μαυροβουνιακή χρησιμοποιούν και το Κυριλλικό και το Λατινικό αλφάβητο. Υπάρχει επίσης μια Λατινική γραφή της Λευκορωσικής, που ονομάζεται Λάτσινκα.

Θρησκεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι παγανιστικοί Σλαβικοί πληθυσμοί εκχριστιανίσθηκαν μεταξύ του 7ου και του 12ου αιώνα. Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός κυριαρχεί στους Ανατολικούς και Νότιους Σλάβους, ενώ ο Ρωμαιοκαθολικισμός στους Δυτικούς Σλάβους και στους δυτικούς Νότιους Σλάβους. Τα θρησκευτικά σύνορα σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης που έγινε τον 11ο αιώνα.

Η πλειοψηφία των σύγχρονων Σλαβικών πληθυσμών που ακολουθούν κάποια θρησκεία είναι Ορθόδοξοι, ακολουθούμενοι από τους Καθολικούς, ενώ μια μικρή μειονότητα είναι Προτεστάντες. Υπάρχουν μικρότερες Σλαβικές Μουσουλμανικές ομάδες. Οι θρησκευτικές οριοθετήσεις ανά εθνικότητα μπορεί να είναι πολύ έντονες. Συνήθως στις Σλαβικές εθνοτικές ομάδες η μεγάλη πλειοψηφία των θρησκευόμενων ανθρώπων μοιράζεται την ίδια θρησκεία. Ορισμένοι Σλάβοι είναι άθεοι ή αγνωστικιστές: στην Τσεχία το 20% ήταν άθεοι σύμφωνα με δημοσκόπηση του 2012.

Οι κύριες σλαβικές εθνοτικές ομάδες κατά θρησκεία:

Κυρίως Ορθόδοξοι : Ρώσοι, Ουκρανοί (περ. Ρουθηνοί), Σέρβοι, Βούλγαροι (από τη Βουλγαρία και γειτονικές χώρες και Βούλγαροι της Βεσσαραβίας), Λευκορώσοι, Σλαβομακεδόνες και Μαυροβούνιοι.

Κυρίως Καθολικοί : Πολωνοί (περ. Σιλέσιοι και Κασούμπιοι), Τσέχοι (περ. Μοραβοί), Κροάτες (περ. Σόκτσι), Σλοβάκοι, Σλοβένοι, Σόρβοι, Μπούνιεβτσι και Βούλγαροι του Βανάτου.

Κυρίως Μουσουλμάνοι : Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, Πομάκοι, Γκόρανοι και Σλαβομακεδόνες Μουσουλμάνοι.


Eυρωπαϊκές χώρες, όπου μια Σλαβική χώρα είναι η επίσημη σε όλη τη χώρα

Εθνοτικές ομάδες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνοπολιτισμικές υποδιαιρέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Σλάβοι χωρίζονται γεωγραφικά σε τρεις μεγάλες υποομάδες: Δυτικοί Σλάβοι, Ανατολικοί Σλάβοι και Νότοι Σλάβοι, καθεμιά με διαφορετικό και ποικίλο υπόβαθρο βασισμένο στη μοναδική ιστορία, τη θρησκεία και τον πολιτισμό συγκεκριμένων Σλαβικών ομάδων. Εκτός από τους προϊστορικούς αρχαιολογικούς πολιτισμούς, οι υποομάδες είχαν αξιοσημείωτη πολιτισμική επαφή με τους μη σλαβικούς πολιτισμούς της Εποχής του Χαλκού και του Σιδήρου. Τα σύγχρονα σλαβικά έθνη και εθνοτικές ομάδες διαφέρουν σημαντικά τόσο γενετικά όσο και πολιτιστικά και οι σχέσεις μεταξύ τους - ακόμη και εντός των επιμέρους εθνοτικών ομάδων - ποικίλλουν, από την αίσθηση συγγένειας μέχρι τα αμοιβαία αισθήματα εχθρότητας.

Σχέσεις με μη Σλαβικούς λαούς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφομοίωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δυτικές Σλαβικές φυλές τον 9ο/10ο αιώνα

Σε όλη τη ιστορία τους οι Σλάβοι έρχονταν σε επαφή με μη σλαβικές ομάδες. Στην υποτιθέμενη πατρίδα τους (σημερινή Ουκρανία), είχαν επαφές με τους Ιρανικής προέλευσης Σαρμάτες και τους Γερμανικούς Γότθους. Μετά την εξάπλωσή τους στη συνέχεια οι Σλάβοι άρχισαν να αφομοιώνουν μη σλαβικούς λαούς. Για παράδειγμα, στα Βαλκάνια υπήρχαν Παλαιοβαλκανικοί λαοί, όπως εκρωμαϊσμένοι και εξελληνισμένοι Ιλλυριοί, Θράκες και Δάκες καθώς και Έλληνες και Κέλτες Σκορδίσκοι. Με την πάροδο του χρόνου, εξαιτίας του μεγαλύτερου αριθμού των Σλάβων, οι περισσότεροι απόγονοι των αυτοχθόνων πληθυσμών των Βαλκανίων ήταν εκσλαβισμένοι. Οι Θράκες και οι Ιλλυριοι εξαφανίστηκαν ως καθορισμένες εθνοτικές ομάδες από τον πληθυσμό αυτή την περόδο- αν και το σύγχρονο Αλβανικό έθνος ισχυρίζεται ότι προέρχεται από τους Ιλλυριούς. Εξαιρέσεις είναι η Ελλάδα, όπου επειδή οι Σλάβοι ήταν λιγότεροι από τους Έλληνες, κατέληξαν να εξελληνισθούν (με την βοήθεια συν τω χρόνω περισσότερων Ελλήνων που επέστρεφαν στην Ελλάδα τον 9ο αιώνα και του ρόλου της εκκλησίας και της διοίκησης) και η Ρουμανία, όπου ο Σλαβικός πληθυσμός που εγκαταστάθηκε καθ 'οδόν προς τα νότια σταδιακά αφομοιώθηκε. Οι Πρωτοβούλγαροι αφομοιώθηκαν επίσης από Σλάβους της περιοχής, αλλά το κυρίαρχο καθεστώς τους και ο έλεγχος της χώρας που ακολούθησε επέβαλε την κατ' όνομα Βουλγαρική κληρονομιά σε όλες τις μελλοντικές γενιές. Οι Ρομανόφωνοι στις οχυρωμένες πόλεις της Δαλματίας κατάφεραν να διατηρήσουν τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους για πολύ καιρό. Η Δαλματική Ρομανική μιλιόταν μέχρι το Μέσο Μεσαίωνα. Αλλά και αυτοί τελικά αφομοιώθηκαν στο σώμα των Σλάβων.

Στα Δυτικά Βαλκάνια οι Σλάβοι και οι Γερμανικοί Γέπιδες ήρθαν σε επιμειξία με Αβαρους εισβολείς και τελικά δημιούργησαν ένα εκσλαβισμένο πληθυσμό. Στην Κεντρική Ευρώπη οι Σλάβοι αναμείχθηκαν με Γερμανικούς και Κελτικούς λαούς, ενώ οι ανατολικοί Σλάβοι συνάντησαν Ουραλικούς και Σκανδιναβικούς λαούς. Οι Σκανδιναβικοί (Βάραγγοι) και οι Φιννικοί λαοί ενεπλάκησαν στον αρχικό σχηματισμό του κράτους των Ρώς, αλλά μετά από έναν αιώνα είχαν πλήρως εκσλαβισθεί. Ορισμένες Φιννοουγγρικές φυλές στο βορρά απορροφήθηκαν επίσης στον αυξανόμενο πληθυσμό των Ρως. Την εποχή της Ουγγρικής μετανάστευσης, η σημερινή Ουγγαρία κατοικείτο από Σλάβους, που αριθμούσανν περίπου 200.000 και από Ρομανοδάκες, που αμφότεροι είτε αφομοιώθηκαν είτε υποδουλώθηκαν από τους Ούγγρους. Τον 11ο και το 12ο αιώνα οι συνεχείς εισβολές νομαδικών Τουρκογενών φυλών, όπως οι Κιπτσάκοι και οι Πετσενέγοι, προκάλεσαν μαζική μετανάστευση των Ανατολικων Σλαβικών πληθυσμών στις ασφαλέστερες έντονα δασωμένες περιοχέςτου βορρά. Κατά το Μεσαίωνα ομάδες Σαξόνων μεταλλωρύχων εγκαταστάθηκαν στη μεσαιωνική Βοσνία, Σερβία και Βουλγαρία, όπου εκσλαβίσθηκαν.

Το Limes Saxoniae (Οριο της Σαξονίας) μεταξύ των Σαξόνων στα δυτικά και των Οβοτρίτων στα ανατολικά

Οι Πολάβοι (Βένδες) εγκαταστάθηκαν σε ανατολικά τμήματα της Αγγλίας, κατα τα φαινόμενα ως σύμμαοι των Δανών. Οι Πολάβοι-Πομερανοί Σλάβοι είναι επίσης γνωστό ότι είχαν ακόμη εγκατασταθεί στην Ισλανδία της εποχής των Βίκιγκς. Ο όρος "Σακαλίμπα (παραφθορά του ελληνικού Σκλαβηνίες=Σλάβοι) αναφέρεται σε Σλάβους μισθοφόρους και δούλους στο μεσαιωνικό αραβικό κόσμο στη Βόρεια Αφρική, τη Σικελία και την Αλ-Άνταλους. Οι σακαλίμπα υπηρετούσαν ως φρουροί του χαλίφη. Το 12ο αιώνα, η Σλαβική πειρατεία στις χώρες της Βαλτικής αυξήθηκε. Το 1147 ξεκίνησε η Σταυροφορία των Βένδων, κατά των Πολάβων Σλάβων, στο πλαίσιο των Βόρειων Σταυροφοριών. ο Νίκλοτ παγανιστής αρχηγός των Σλάβων Οβοτριτών, ξεκίνησε την ανοικτή αντίσταση του όταν ο Λοθάριος Β΄, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εισέβαλε στα Σλαβικά εδάφη. Τον Αύγουστο του 1160 ο Νίκλοτ σκοτώθηκε και άρχισε ο γερμανικός εποικισμός της περιοχής Έλβα-Όντερ. Στη Βέντλαντ του Αννόβερου, το Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και τη Λουσατία οι εισβολείς άρχισαν τον εκγερμανισμό. Πρώιμες μορφές εκγερμανισμού έχουν περιγραφεί από Γερμανούς μοναχούς : το Χέλμολντ στο χειρόγραφο Chronica Slavorum και τον Αδάμ της Βρέμης στις Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum. Η Πολαβική γλώσσα επιβίωσε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, στο σημερινό Γερμανικό κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας. Στην Ανατολική Γερμανία περίπου το 20% των Γερμανών έχουν ιστορικά Σλαβική πατρική καταγωγή, όπως αποκαλύπτεται από δοκιμές Υ-DNA. Ομοίως, στη Γερμανία, περίπου το 20% των ξένων επωνύμων είναι σλαβικής προέλευσης.

Οι Κοζάκοι, αν και σλαβόφωνοι και Ορθόδοξοι Χριστιανοί, προήλθε από ένα μίγμα εθνικοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Τατάρων και άλλων Τουρκογενών. Πολλοί από τους πρώτους Κοζάκους του Τέρεκ ήταν Οσέτιοι.

Οι Γκόραλι της νότιας Πολωνίας και της βόρειας Σλοβακίας κατάγονται εν μέρει από Ρομανόφωνους Βλάχους, που μετανάστευσαν στην περιοχή από το 14ο έως το 17ο αιώνα και είχαν αφομειωθεί από τον τοπικό πληθυσμό. Ο πληθυσμός της Μοραβιανής Βλαχίας κατάγεται επίσης από αυτό τον πληθυσμό.

Αντίθετα ορισμένοι σκλάβοι αφομοιώθηκαν σε άλλους πληθυσμούς. Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία συνέχισε προς τα νότια, προσελκυόμενη από τα πλούτη της περιοχής που θα γινόταν η Βουλγαρία, μερικοί παρέμειναν στη λεκάνη των Καρπαθίων. Εκεί τελικά αφομοιώθηκαν από τους Ούγγρους ή τους Ρουμάνους. Πολλοί ποταμοί και άλλα τοπωνύμια στη Ρουμανία έχουν σλαβική προέλευση.

Πολιτειακή-κοινωνική οργάνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Σλάβοι δεν ήταν ένας νομαδικός λαός αλλά ήταν εγκατεστημένοι μόνιμα. Ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Το εμπόριο δεν ήταν ανεπτυγμένο. Η πολιτική τους οργάνωση ήταν στοιχειώδης. Κέντρο της κοινωνίας τους ήταν η πατριαρχική οικογένεια, γνωστή στις σλαβικές πηγές ως zadrouga (ζαντρούγκα). Mια ομάδα οικογενειών είχε τον δικό της αρχηγό και πολλές ομάδες οικογενειών συνιστούσαν μια μικρή φυλή με αρχηγό έναν ρήγα. Για τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων συγκαλείτο συνέλευση των γερόντων. Γράφει ο Βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος, «Ο λαός αυτός δεν διοικείται από έναν άνθρωπο, αλλά πάντοτε ζει δημοκρατικά. Γι΄αυτό, όλα όσα είναι ωφέλιμα ή βλαβερά γι΄αυτούς, τα συζητούν όλοι μαζί»[13]. Στη συνέλευση αυτή συμμετείχαν τα άρρενα μέλη της φυλής, τα ικανά να φέρουν οπλισμό. Οι ομάδες αυτές ζούσαν χωριστά αφού απουσίαζε κάθε έννοια κρατικής οργάνωσης. Τα πορίσματα της αρχαιολογίας συνεπικουρούν σε μία τέτοια διαπίστωση: το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν κατοικίες που να ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες ως προς το μέγεθός τους ή τα υλικά κατασκευής τους, πιστοποιεί την έλλειψη μιας ηγεσίας, και μάλιστα σταθερής. Και η πρωτόγονη οικονομία τους δεν συνεπαγόταν συγκέντρωση αγαθών.[14]

Υλικός πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν από τον 6ο αιώνα δεν έχει αποκρυσταλλωθεί ένας καθαρά σλαβικός υλικός πολιτισμός επειδή ακόμα βρίσκεται σε διαδικασία ανάμειξης με άλλους λαούς. Αυτός ο σλαβικός υλικός πολιτισμός αποκρυσταλλώνεται πια τον 9ο με 10ο αιώνα μ.Χ. Τα βασικότερα χαρακτηριστικά του είναι: α) η καύση των νεκρών, β) η χειροποίητη κεραμική, γ) η κατοικία.

Ταφικά έθιμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βάσει των αρχαιολογικών δεδομένων, ποικίλλουν σε γενικές γραμμές οι εθιμικοί τρόποι ενταφιασμού: έχουμε τοποθέτηση των πτωμάτων ή καύση αυτών. Η ταφή, όταν και όπου έχει εντοπιστεί, γίνεται σε μεγάλους τάφους χωρίς τύμβους. Στην καύση, η τέφρα τοποθετείται μέσα σε τεφροδόχες υδρίες οι οποίες κι αυτές ενταφιάζονταν.[15]

Η κεραμική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα αγγειοπλαστικά σκεύη είναι χειροποίητα και δεν χρησιμοποιείται ο τροχός. Την χρήση του θα μάθουν από το ρωμαϊκό κόσμο.[16]

Η κατοικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι τόποι εγκατάστασής τους ήταν δίπλα σε ποτάμια ή κοντά σε έλη, όχι όμως μέσα σε δάση ή ανοιχτές πεδιάδες. Οι οικισμοί τους βρίσκονταν σε πλαγιές λόφων, και υψωμένα επίπεδα κοιλάδων. Τα σπίτια τους ήταν καλύβες ημιυπόγειες με βάθος έως ένα μέτρο. Επρόκειτο κυρίως για έναν ενιαίο χώρο, ορθογώνιο, οι διαστάσεις του οποίου έφταναν τα 3Χ4 μ. με την είσοδο στα νότια και τον φούρνο στο εσωτερικό σε μία γωνία της οικίας. Ξύλινα δοκάρια αποτελούσαν το σπίτι και η στέγη ήταν σαμαρωτή. Καλυπτόταν από χώμα για την προστασία από τις χαμηλές θερμοκρασίες και την πυρκαγιά. Τη μοναδική επίπλωση αποτελούσε ένας χαμηλός πάγκος για τραπέζι.[17]

Σλαβική μυθολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Σλαβική μυθολογία

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.russkie.org/index.php?module=fullitem&id=4194
  2. Ελένη Στεργιοπούλου, Εισαγωγή στη Σλαβική Φιλολογία I-Σημειώσεις, Ε.Κ.Π.Α. τμ. Σλαβικών Σπουδών, Αθήνα 2011-2012, σελ. 14,υποσ.8
  3. Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, Οι Βαλκανικοί λαοί κατά τους μέσους χρόνους, εκδ. Βάνιας, Θεσσ/ίκη, 1992, σελ.30, 32
  4. Για μια εκτενή συζήτηση των ετυμολογικών εκδοχών δες Ελένη Στεργιοπούλου, όπ.π., σελ.15-19
  5. Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, όπ.π., σελ.29
  6. Γιάννα Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη, Οι Σλάβοι των Βάλκανίων. Εισαγωγή στην ιστορία και τον πολιτισμό τους, εκδ.Gutenberg, Αθήνα, 2004, σελ.15
  7. Λεωνίδας Μαυρομάτης, «Σλάβοι» στο Συλλογικό: Παγκόσμια Ιστορία-Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.24,Β', Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1990, σελ.295
  8. Γιάννα Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη,όπ.π,
  9. όπ.π., σελ.16
  10. Λεωνίδας Μαυρομάτης, όπ.π, σελ.295
  11. Λεωνίδας Μαυρομμάτης, όπ.π., «Οπωσδήποτε όμως όλοι οι ερευνητές της εποχής μας συγκλίνουν στην άποψη ότι φύλα με συγκεκριμένη σλαβική ταυτότητα δεν κατακλύζουν περιοχές έξω από την κοιτίδα τους, παρά μόνο το δεύτερο μισό του 4ου αι.» και Γιάννα Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη, όπ.π., σελ.16
  12. Σοφία Πατούρα, «Η εικόνα των πρώιμων Σλάβων του Δούναβη στις βυζαντινές αφηγηματικές πηγές», Βυζαντιακά, τομ. 17 (1997),σελ.449-463
  13. Παρατίθεται στο Συλλογικό: Ακαδημία Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ., Παγκόσμια Ιστορία, τομ.Γ 1, μτφρ.Αντρέας Σαραντόπουλος, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, χ.χ.,σελ.109
  14. Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, όπ.π., σελ.37 και 40 και Dimitri Obolensky, Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία. Η Ανατολική Ευρώπη, 500-1453 τομ.1 , μτφρ.Γιάννης Τσεβρεμές,εκδ. Βάνιας, Θεσσ/ίκη, 1991 σελ.103, «...οι Σλαβικές κοινότητες ...παρέμειναν για πολύ καιρό στο φυλετικό στάδιο οργάνωσης.»
  15. Συλλογικό: Ακαδημία Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ., Παγκόσμια Ιστορία, τομ.Β 2 , μτφρ.Αντρέας Σαραντόπουλος, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, χ.χ.,σελ.1093-1094, 1100
  16. Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, όπ.π., σελ.33 και Συλλογικό: Ακαδημία Επιστημών της Ε.Σ.Σ.Δ., όπ.π., σελ.1099, 1101
  17. Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, όπ.π., σελ.33-36

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τηλέμαχος Λουγγής, «Εισαγωγή στις ιστορικές σχέσεις Ελληνισμού και Σλάβων», στο: Συλλογικό:Θέματα Ελληνικής Ιστορίας.Μαρξιστική προσέγγιση, εκδ.Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 1995, σελ.13-27
  • Φαίδων Μαλιγκούδης, Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα, Βιβλιοθήκη Σλαβικών Μελετών 1, εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1988
  • Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, Σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μεσαιωνική Ελλάδα. Γενική επισκόπηση, εκδ. Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα, 1993
  • Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, Οι Βαλκανικοί λαοί κατά τους μέσους χρόνους,εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1992
  • Dimitri Obolensky, Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία. Η Ανατολική Ευρώπη, 500-1453 τομ.1 , μτφρ.Γιάννης Τσεβρεμές,εκδ. Βάνιας, Θεσσ/ίκη, 1991
  • Λεωνίδας Μαυρομάτης, «Σλάβοι» στο Συλλογικό: Παγκόσμια Ιστορία-Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.24,Β', Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1990, σελ.294-296
  • Σοφία Πατούρα, «Η εικόνα των πρώιμων Σλάβων του Δούναβη στις βυζαντινές αφηγηματικές πηγές», Βυζαντιακά, τομ. 17 (1997),σελ.449-463
  • Γιάννα Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη, Οι Σλάβοι των Βάλκανίων. Εισαγωγή στην ιστορία και τον πολιτισμό τους, εκδ.Gutenberg, Αθήνα, 2004, σελ.13-26
  • Ελένη Στεργιοπούλου, Εισαγωγή στη Σλαβική Φιλολογία I-Σημειώσεις, Ε.Κ.Π.Α. τμ. Σλαβικών Σπουδών, Αθήνα 2011-2012, [1]

Επιπλέον βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (επιμέλεια: Πάνος Σοφούλης, Αγγελική Παπαγεωργίου)Συλλογικό: Μεσαιωνικός σλαβικός κόσμος, εκδ. Ηρόδοτος, 2015