Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σεραφείμ
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
Seraphin of Athens.jpg
Από12 Ιανουαρίου 1974
Έως28 Απριλίου 1998
ΠροκάτοχοςΙερώνυμος Α´
ΔιάδοχοςΧριστόδουλος
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση10 Φεβρουαρίου 1913
Αρτεσιανό Καρδίτσας, Ελλάδα
Θάνατος10 Απριλίου 1998 (85 ετών)
Αθήνα, Ελλάδα
ΕθνικότηταΕλληνική
ΔόγμαΧριστιανός Ορθόδοξος
Πρώην τίτλοςΜητροπολίτης Άρτης (1949-1958)
Μητροπολίτης Ιωαννίνων (1958-1974)

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ (10 Φεβρουαρίου 1913 - 10 Απριλίου 1998) (κατά κόσμον Βησσαρίων Τίκας), διατέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος την περίοδο 1974 με 1998.

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ εξελέγη από την κανονική Ιεραρχία, η οποία απαρτιζόταν από τους ιεράρχες που ειχαν εκλεγεί από κανονικές Συνόδους, ενώ απεκλείσθησαν οι αντικανονικώς εκλεγέντες από τις ψευδοσυνόδους της δικτατορίας (αριστίνδην Συνόδους).

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1913[1] στο χωριό Αρτεσιανό του Νομού Καρδίτσας. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του Αρτεσιανού (τέσσερις πρώτες τάξεις) και την πέμπτη και έκτη στο εξατάξιο Α΄ Δημοτικό Καρδίτσας. Στη συνέχεια φοίτησε στο Α΄ Ελληνικό Σχολείο Καρδίτσας και στο τετρατάξιο Γυμνάσιο Καρδίτσας, αλλά μέχρι την πρώτη τάξη.[2] Αφού ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του αρχικά στην Ιερατική Σχολή Άρτης (4 έτη), και ολοκληρώνοντας στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου (1 έτος), όπου εκεί είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον τότε Μητροπολίτη Κορινθίας και μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αθηνών και αντιβασιλέα Δαμασκηνό, το 1936 γράφτηκε, κατόπιν εξετάσεων, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1940 με βαθμό «λίαν καλώς». Δευτεροετής φοιτητής της Θεολογικής Σχολής, εκάρη μοναχός στη Ιερά Μονή Πεντέλης το 1938. Την επομένη μέρα της κουράς του, χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό όπου τοποθετήθηκε εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Νέο Ηράκλειο. Το 1939 τοποθετήθηκε στον Ι. Ναό Αγίου Λουκά Πατησίων.[3]

Κατοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1942 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό Παπανδρέου. Υπηρέτησε ως εφημέριος και ιεροκήρυκας στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά Πατησίων, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη μέριμνα συσσιτίων που είχε πρωτοδημιουργήσει ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος.[4] Στα εθνικά κηρύγματά του την εποχή εκείνη πολλές φορές καταφερόταν κατά των κατακτητών και των «κακών Ελλήνων» που συνεργάζονταν με τους κατακτητές.[5]

Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, εξερχόμενος στα βουνά, στις τάξεις του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ) υπό τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα, εξ ου και η αργότερα προσωνυμία του ως αρχιεπίσκοπος αντάρτης. Συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 1943, αφού μυήθηκε στον ΕΔΕΣ από τους Ευθύμιο Μπάρδη-έμπορο και Ιωάννη Ματσούκα-δικηγόρο, που την εποχή εκείνη αποτελούσαν ηγετικά στελέχη της οργάνωσης στην Αθήνα, μέσω Πάτρας πέρασε στο Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας και από εκεί μεταβαίνοντας στο Αγρίνιο κατέληξε στα Τζουμέρκα όπου και το στρατηγείο του Ζέρβα. Στο βουνό έκανε λειτουργίες και εμψύχωνε με ομιλίες τους μαχόμενους.[6] Σε μια συνέντευξή του που έδωσε ο ίδιος πολύ αργότερα ως αρχιεπίσκοπος, για την περίοδο εκείνη κατονομάζει άλλους μητροπολίτες της πλευράς του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) όπως τον Μητροπολίτη Ηλείας Αντώνιο, και Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ καθώς και τον καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγάθωνος Γερμανό, γνωστό ως «Καπετάν Ανυπόμονο», για δε τον εαυτό του υποστήριζε ότι μόνο αυτός αντιπροσώπευε την Εκκλησία της Ελλάδος στην Εθνική Αντίσταση.[7]

Τέλος μετά την απελευθέρωση για την όλη δράση του στην εθνική αντίσταση τιμήθηκε από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ με χρυσό αριστείο ανδρείας, πολεμικό σταυρό Α΄ τάξεως, μετάλλιο εξαίρετων πράξεων, καθώς και με αναμνηστικό μετάλλιο της εθνικής αντίστασης.

Μητροπολίτης Άρτας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1949, επί πρωθυπουργίας του Αλέξανδρου Διομήδη και αρχιερατείας του αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνα εξελέγη μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης, όπου και ανέπτυξε αξιόλογη δραστηριότητα ποιμαντορικού και φιλανθρωπικού χαρακτήρα, όπως ίδρυση νέων ναών, αποκατάσταση ζημιών παλαιοτέρων, ίδρυση γηροκομείου, οικοτροφείου απόρων μαθητών, παιδικός σταθμός και μαθητικές κατασκηνώσεις στο Βουργαρέλι, κατηχητικά σχολεία, φιλόπτωχα ταμεία, εξασφάλιση ύδρευσης στο χωριό Πράμαντα και άλλες διακονίες. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην ανακαίνιση του μητροπολιτικού μεγάρου.[8] Το έργο του αυτό εκτιμώμενο ανάλογα τον ανέδειξε στη συνέχεια άξιο για τη μετάθεσή του στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων.

Μητροπολίτης Ιωαννίνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 11 Μαρτίου του 1958, επί υπηρεσιακής πρωθυπουργίας του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου και αρχιερατείας του αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου Β΄, μετατέθηκε στη μητρόπολη Ιωαννίνων, όπου και ανέπτυξε ευρύτερη εκκλησιαστική δράση, εθνική, κοινωνική και φιλανθρωπική. Κατά την εκεί πολυσχιδή δράση του μερίμνησε μεταξύ άλλων και για την επαναλειτουργία της Ζωσιμαίας Σχολής μετά τον βομβαρδισμό που είχε υποστεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο[9] και της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης, την επανακυκλοφορία των «Ηπειρωτικών Χρονικών», ενώ σπουδαία υπήρξε η συμβολή του το 1964 στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που αναγνωρίσθηκε ως αυτοτελές ίδρυμα το 1970, καθώς και της δημιουργία της εκεί Πανεπιστημιούπολης. Τον Μάιο του 1969 επί Χούντας, ανέλαβε την αρχηγία του «Βορειοηπειρωτικού Αγώνος» στον οποίον και αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο προωθώντας το τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.[10]

Στις 25 Νοεμβρίου του 1973, όπου εκδηλώθηκε νέο πραξικόπημα που κατέλυσε την τότε δικτατορική κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη, κατόπιν προσκλήσεως του Δημητρίου Ιωαννίδη, ο Σεραφείμ προσήλθε από τα Ιωάννινα στην Αθήνα και όρκισε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη και στη συνέχεια την κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973. Η ιεροπραξία αυτή της ορκωμοσίας πραγματοποιήθηκε[11] χωρίς την άδεια του Αρχιεπισκόπου και συνιστά[11] το κανονικό αδίκημα της εισπηδήσεως, το οποίο και τιμωρείται από τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας. Στα πλαίσια αυτά ο τότε Αρχιεπίσκοπος με έγγραφό του προς τη Σύνοδο κατήγγειλε[11] την κανονική παράβαση και ζήτησε την επιβολή των σχετικών ποινών. Καθώς όμως και ο Αρχειπίσκοπος Ιερώνυμος είχε εκλεγεί αντικανονικά, κατά σαφή παράβαση της κείμενης νομοθεσίας που ορίζεται από το Κανονικό Δίκαιο, θεωρήθηκε πλέον ως ανεπιθύμητος. Στις 15 Δεκεμβρίου 1973 ο Ιερώνυμος Κοτσώνης υπέβαλε την παραίτησή του και τοποτηρητής του αρχιεπισκοπικού θρόνου ανέλαβε ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεώργιος Πάτσης, που ήταν ο αρχαιότερος εκ των ιεραρχών.[12]

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 12 Ιανουαρίου 1974 συνήλθε η κανονική Ιερά Σύνοδος, αποτελούμενη δηλαδή από τα μέλη της Ιεραρχίας που είχαν εκλεγεί προ της Δικτατορίας, ενώ απεκλείσθησαν οι αντικανονικώς εκλεγέντες επίσκοποι που εξελέγησαν από τις ψευδοσυνόδους της δικτατορίας (αριστίνδην Συνόδους). Δια της κανονικής πλέον Συνόδου, εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος σε διαδοχή του αντικανονικά εκλεγμένου προ επταετίας Ιερώνυμου Κοτσώνη.[13]. [14] Σημειώνεται ότι την εποχή εκείνη ο μητροπολίτης Ιωαννίνων έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από τις στρατιωτικές Αρχές γενικότερα.

Σύμφωνα με ιστορικό θεολόγο Χαράλαμπο (Χάρη) Ανδρεόπουλο, "η ανάδειξη του από Ιωαννίνων Σεραφείμ (Τίκα) στη θέση του Αρχιεπισκόπου, ήταν όπως συνέβη και στην περίπτωση του προκατόχου του Ιερωνύμου (Κοτσώνη), αποτέλεσμα μιας συγκυρίας την οποία, σ’ αυτήν τη δεύτερη φάση της δικτατορίας ήλεγχε ο ταξίαρχος Δημ. Ιωαννίδης. Αυτός ήταν που «κατήργησε» de facto τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο όταν τον αγνόησε στην ορκωμοσία της Κυβερνήσεως Αδ. Ανδρουτσοπούλου που προέκυψε μετά το νοεμβριανό αντιπραξικόπημα (25.11.1973) και την οποία Κυβέρνηση αφανώς κατηύθυνε, εξού και το παρωνύμιον «αόρατος δικτάτωρ» που του απεδόθη˙ αυτός ήταν που άνοιξε τον δρόμο για την ανάρρηση του από Ιωαννίνων Σεραφείμ στην Αρχιεπισκοπή". Οπως επισημαίνει ο Χ. Ανδρεόπουλος "δεν επρόκειτο, όμως, απλώς για μια αλλαγή προσώπων (Ιερώνυμος – Σεραφείμ), αλλά για μεταβολή την οποία προκάλεσε το καθεστώς για να αποκτήσει ερείσματα και, συνεπώς, στηρίγματα από την ανερχομένη και ελέγχουσα ήδη τα εκκλησιαστικά πράγματα μερίδα των παλαιών ιεραρχών. Η Ιερά Σύνοδος (η «μικρά» [Δ.Ι.Σ.] και η «μεγάλη» [Ι.Σ.Ι.]) είχε περάσει ήδη στα χέρια της «παλαιάς φρουράς», της «αντιοργανωσιακής», της «φιλοπατριαρχικής». Η «ιερωνυμική» πτέρυγα της Ιεραρχίας με έντονα προβλήματα συνοχής στο εσωτερικό της, μετά την ήττα της στη συνέλευση της Ιεραρχίας τον Μάιο του 1973, ευρίσκετο ήδη στην αντιπολίτευση αντιμετωπίζοντας επιπρόσθετο πρόβλημα παραταξιακής «ηγεσίας», καθώς με την παραίτηση του Ιερωνύμου στα μέσα Δεκεμβρίου του ’73 «απορφανίζεται» και εισέρχεται σε φάση αμυντικής περισυλλογής". Ο Χ. Ανδρεόπουλος υποστηρίζει ότι "η επιλογή της νέας –«ιωαννιδικής»– ηγεσίας της δικτατορίας να συμπράξει με τον ισχυρό πόλο που εκπροσωπούσε η «σεραφειμική» παράταξη δεν είχε ιδεολογικό έρεισμα˙ αποτελούσε «μονόδρομο» που τον υπαγόρευε η πολιτική σκοπιμότητα των στιγμών. Όσον αφορά τον Σεραφείμ η επιλογή του «κυοφορήθηκε» εντός της μερίδας της «παλαιάς» Ιεραρχίας. Το γεγονός ότι είχε γνωριμία με τον Ιωαννίδη, από την εποχή που ήταν συμπολεμιστές την εποχή της γερμανικής κατοχής στον «Ε.Δ.Ε.Σ.» του Ναπ. Ζέρβα, δεν ήταν αυτό που δρομολόγησε τις εξελίξεις˙ ασφαλώς, όμως, τις επιτάχυνε"[15].


Αλλά και από εκκλησιαστικής άποψης ήταν ιδιαίτερα φίλα προσκείμενος προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η σχέση του οποίου με την Εκκλησία της Ελλάδος επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου δεν ήταν και η καλύτερη. Ο δε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της κυβέρνησης Ανδρουτσόπουλου, καθηγητής θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Χρήστου, συνεπικουρούμενος και από άλλους καθηγητές, συνέβαλε ιδιαίτερα στην εκλογή του Σεραφείμ και εκφώνησε λόγο με την εκλογή νέου αρχιεπισκόπου για αναγκαιότητα της επανόδου της Εκκλησίας στη νομοκανονικότητά της, προχωρώντας και υπογράφοντας την Συντακτική Πράξη 3/9 Ιανουαρίου 1974 θεωρώντας νομοκανονικούς επισκόπους της Ιεράς Συνόδου μόνο τους προ της 21ης Απριλίου αναδειχθέντες μητροπολίτες, δημιουργώντας έτσι ταυτόχρονα και ζήτημα καθαίρεσης για τους νεότερους.

Κατόπιν αυτών αλλά και σχετικής άδειας και Προέδρου Δημήτρη Ιωαννίδη, η εκλογή του Σεραφείμ, που προαλειφόταν, έγινε στις 12 Ιανουαρίου στην Μονή Πετράκη, όπου και το Συνοδικό Μέγαρο, από διευρυμένη «Αριστίνδην Σύνοδο» καλούμενη «Πρεσβυτέρα Ιεραρχία», συγκροτημένη από 32 μητροπολίτες στην οποία τελικά έλαβαν μέρος οι 30. Κατά την εκλογή ο Σεραφείμ έλαβε 20 ψήφους, έναντι των συνυποψηφίων του, του μητροπολίτη Σερβίων Διονυσίου, που έλαβε 7 και του Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, που έλαβε 1 ψήφο (ο Χ. Ανδρεόπουλος αναφέρει στη μελέτη του ότι ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος [Θέμελης] αμέσως μετά τη διαλογή των ψηφοδελτίων ενώπιον της Συνόδου εδήλωσε πως δεν έθεσε υποψηφιότητα και ότι το ψηφοδέλτιο που έφερε το όνομά του δεν εγράφη από αυτόν. με τη σχετική δήλωσή του να έχει καταγραφεί στα Πρακτικά της Συνόδου στα οποία και παραπέμπει ο Χ. Ανδρεόπουλος[16]). Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της συντριπτικής πλειοψηφίας της εκλογής Σεραφείμ από τον τότε αρχιμανδρίτη Άνθιμο Ρούσσα, ο τότε Πατριάρχης Δημήτριος απέστειλε το ακόλουθο συγχαρητήριο τηλεγράφημα.

«Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κύριον Σεραφείμ. Αθήνας.

Μετά βαθυτάτης χαράς και υπερηφανείας το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και Ημείς προσωπικώς εδέχθημεν χαρμόσυνον άγγελμα αναδείξεως Υμετέρας λίαν αγαπητής και περισπουδάστου Μακαριότητος εις Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Η εκλογή Υμών συγκινεί την Μητέρα Εκκλησίαν διά το άξιον της προσωπικότητος της Υμετέρας Μακαριότητος και διά το γεγονός ότι αύτη ανέρχεται εις τον Αρχιεπισκοπικόν θρόνον από ιστορικής επαρχίας του καθ΄ ημάς Οικουμενικού Θρόνου.

Περιπτυσσόμενοι Υμάς εν φιλήματι Αγίω, ευχόμεθα ευλογημένην Αρχιεπισκοπικήν διακονίαν επ΄ αγαθώ της θυγατρός Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, των δεσμών αυτής μετά της μητρός Εκκλησίας και της καθόλου Αγίας Ορθοδοξίας.

Ο Κωνσταντινουπόλεως Δημήτριος - Φανάριον, 12 Ιανουαρίου 1974, ώρα 15.40».

Αρχιεπισκοπικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η προτομή του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ στο κτίριο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ως προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος, επισκέφθηκε τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αντιοχείας, Μόσχας, Σόφιας και Πατριαρχείο Βελιγραδίου.

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ήταν επίτιμος διδάκτορας σε πολλά ξένα πανεπιστήμια. Στις 29 Μαΐου 1997 του απονεμήθηκε για τα 60 χρόνια υπηρεσίας του και προσφοράς του στην Εκκλησία και τη χώρα ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής, ανώτατη διάκριση που δίδεται συνήθως σε αρχηγούς κρατών. Επίσης είχε τιμηθεί, από τον Βασιλέα Παύλο με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξεως, καθώς και με Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, Αναμνηστικό Μετάλλιο Αντιστάσεως 1941-1945 και με διάφορα άλλα διπλώματα και παράσημα ξένων χωρών και Πατριαρχείων.

Ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Σιβιτανιδείου Σχολής. Ο Σεραφείμ υπήρξε ο ιεράρχης με τη μεγαλύτερη θητεία, 24 χρόνια, στην ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όρκισε έξι Προέδρους Δημοκρατίας και δεκατρείς πρωθυπουργούς.

Επί των ημερών του ιδρύθηκε ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος, που εξέπεμψε για πρώτη φορά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, τον Φεβρουάριο του 1989 και το πρώτο μήνυμα το απηύθυνε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος.

Σημαντική στιγμή της αρχιεπισκοπικής θητείας του υπήρξε η 4η Νοεμβρίου 1992 οπότε και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ανακήρυξε ομόφωνα τον μάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης (†1922) άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, να τιμάται Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, μαζί με τους μάρτυρες ιεράρχες Προκόπιο Ικονίου (†1923), Αμβόσιο Μοσχονησίων (†1922), Ευθύμιο Ζήλων (†1921), Γρηγόριο Κυδωνιών (†1922) και όλους τους χριστιανούς που μαρτύρησαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η κατάταξή τους στο αγιολόγιο ανακοινώθηκε με την Εγκύκλιο 2556 της 5ης Ιουλίου 1993 της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. H μνήμη του «Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και των συν αυτώ Αγίων αρχιερέων Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ικονίου, Ευθυμίου Ζήλων καθώς και των κληρικών και λαϊκών που σφαγιάσθηκαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή» εορτάζεται την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (Σεπτέμβριος).[17][18][19]

Νοσηλεία και Κοίμηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επέλεξε να νοσηλεύεται σε δημόσιο νοσοκομείο. Τον Φεβρουάριο του 1998 νοσηλεύτηκε για τρεις ημέρες στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και εξήλθε στις 12 του μήνα, οπότε και πολλοί πιστοί τον περίμεναν στην έξοδο του νοσοκομείου και τον χειροκρότησαν. Τότε ο Σεραφείμ τους ευχαρίστησε αλλά δήλωσε ότι δεν είναι πολιτικός για να τον χειροκροτούν[20]. Στα τέλη Φεβρουαρίου νοσηλεύτηκε και πάλι στο ίδιο Νοσοκομείο για 45 ημέρες[21]. Απεβίωσε στο Λαϊκό Νοσοκομείο στην Αθήνα τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου 1998.[22]

Ο τάφος του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Μετά από τριήμερο λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία στις 13 Απριλίου. Ο συμπατριώτης του Χαρίλαος Φλωράκης, Γ.Γ. του ΚΚΕ, στον επικήδειο λόγο που εκφώνησε κατά την εξόδιο ακολουθία ανέφερε μεταξύ άλλων: Η στάση σου απέναντι στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα στη χώρα μας, η εθνική σου υπερηφάνεια, οι χωρίς προκαταλήψεις σχέσεις σου απέναντι σ’ εκείνους που είχαν διαφορετική θρησκευτική, φιλοσοφική ή πολιτική θεώρηση, συνέβαλε στο χτύπημα της μισαλλοδοξίας και στο άνοιγμα του δρόμου της εθνικής συμφιλίωσης. Η ιστορία θα στο αναγνωρίσει αυτό.[23]

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ενταφιάστηκε στο Α' Κοιμητήριο των Αθηνών, δίπλα στους προκατόχους του Αρχιεπισκόπους. Επάνω στο μνήμα του χαράχθηκε ο ψαλμός: "το έλεος Σου Κύριε καταδιώξει με, πάσας τας ημέρας της ζωής μου". Σε συνέντευξή του είχε δηλώσει: "ελληνικέ λαέ, είμαι αυτός που φαίνομαι, δεν έχω άλλο πρόσωπο, απεχθάνομαι το ψέμμα, δεν φοβάμαι ούτε μη χάσω τον θρόνο μου, ούτε και τον θάνατο με τον οποίο κοιμήθηκα δίπλα του πολλές φορές...Φοβάμαι μόνον τον Θεό...".[24][25]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Χατζηφώτης, Ιωάννης (1984). «Ο από Άρτης και Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ». Χαριστείον Σεραφείμ Τίκα. Θεσσαλονίκη: χ.ε. σελ. 18. 
  2. Ιωάννης Χατζηφώτης, ό.π. σελ. 20
  3. Ιωάννης Χατζηφώτης, ό.π., σελ. 20-21
  4. Ιωάννης Χατζηφώτης, ό.π., σελ. 21
  5. «Σεραφείμ. Ο αντάρτης που έγινε Αρχιεπίσκοπος». Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. 1 Ιανουαρίου 1999. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. 
  6. Ιωάννης Χατζηφώτης, ό.π., σελ. 24
  7. «Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ μιλάει για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση». ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ. 30 Σεπτεμβρίου 1991. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2020. 
  8. Ιωάννης Χατζηφώτης, ό.π., σελ. 25
  9. Σημειώνεται ότι η πρωτοβουλία της μεταστέγασης της Ζωσιμαίας Ακαδημίας σε νεόδμητο κτίριο το 1957 ανήκε στον από Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα
  10. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος
  11. 11,0 11,1 11,2 Κονιδάρης, Ιωάννης (1994). Η διαπάλη νομιμότητας και κανονικότητας και η θεμελίωση της εναρμονίσεώς τους. Αθήνα: εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα. σελ. 118. ISBN 978-960-232-170-6. 
  12. Nuvola apps kaboodle.png Εκλογή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ στην Iερά Μονή Πετράκη στην Αθήνα (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
  13. Nuvola apps kaboodle.png Εκλογή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ στην Iερά Μονή Πετράκη στην Αθήνα (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
  14. Κονιδάρης, Ιωάννης Μ. (7 Ιανουαρίου 2017). «1967: Ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της απριλιανής χούντας». tovima.gr. ΤΟ Βήμα Online. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2018. 
  15. Ανδρεόπουλος, Χαράλαμπος (Χάρης) (2017). Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο. σελ. 382-383. ISBN 978-960-458-311-9. 
  16. Ανδρεόπουλος, Χαράλαμπος (Χάρης) (2017). Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική πρσέγγιση. Θεσαλονίκη: Επίκεντρο. σελ. 302. ISBN 978-960-458-311-9. 
  17. Κων/νος Β. Χιώλος. "Ο μαρτυρικός θάνατος του Μητροπολίτου Σμύρνης". Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών. Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2006.
  18. «Η αγιότητα του Χρυσοστόμου Σμύρνης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2019. 
  19. Το Μαρτύριον του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, Επίσημος ιστότοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος ecclesia.gr, 1/1/2001
  20. «Ο Σεραφείμ φώναξε «παρών»». tanea.gr. 12 Φεβρουαρίου 1998. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. 
  21. «Ανησυχία για τον Σεραφείμ». tanea.gr. 25 Φεβρουαρίου 1998. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. 
  22. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ, Ανασκόπηση 1998, Απρίλιος». ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ. 1 Ιανουαρίου 1999. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. 
  23. «Το αποχαιρετιστήριο του Χαρίλαου Φλωράκη στον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ». Α-ΤΕΧΝΩΣ. 10 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2020. [νεκρός σύνδεσμος]
  24. Μπουγας, Ιωαννης Π (13 Σεπτεμβρίου 2019). «ENOTHTA: Κηδεία Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ. Εκκλησιαστικές φωτογραφίες του 20ου αιώνος». ENOTHTA. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019. 
  25. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ, Ανασκόπηση 1998, Απρίλιος». ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ. 1 Ιανουαρίου 1999. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica», τόμ. 53ος, σελ. 356
  • Δημοσθένης Κούκουνας, Η Εκκλησία της Ελλάδος από τον Δαμασκηνό στον Χριστόδουλο, 1941-2007, Εκδόσεις Μέτρον, 2007, Αθήνα
  • Ιωάννης Χατζηφώτης, «Ο από Άρτης και Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ», στο: Χαριστείον Σεραφείμ Τίκα, Θεσσαλονίκη 1984, σελ. 17-56
  • Χαράλαμπος (Χάρης) Ανδρεόπουλος, Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση, Εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2017

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Προκάτοχος
Σπυρίδων
Μητροπολίτης Άρτης
1949-1958
Διάδοχος
Ιγνάτιος Γ΄
Προκάτοχος
Άγνωστο
Μητροπολίτης Ιωαννίνων
1958-1974
Διάδοχος
Θεόκλητος
Προκάτοχος
Ιερώνυμος Α΄
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος
1974-1998
Διάδοχος
Χριστόδουλος Α΄