Δυναστεία των Παλαιολόγων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Δυναστεία Παλαιολόγων)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δυναστεία Παλαιολόγων
Device of the Palaiologos Dynasty.svg
Χώρα Flag of Palaeologus Dynasty.svg Βυζάντιο
Ιδρυτής Μιχαήλ Η´
Τελευταίος ηγεμόνας Κωνσταντίνος ΙΑ΄
Ίδρυση 11ος αιώνας
Παύση ηγεμονίας 1453

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν η τελευταία αυτοκρατορική οικογένεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Γενάρχης της ήταν ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος ο οποίος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 1261, όταν ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσε την Λατινική Αυτοκρατορία η οποία είχε ιδρυθεί μετά την Δ' Σταυροφορία. Η Δυναστεία των Παλαιολόγων διήρκεσε μέχρι τις 29 Μαΐου 1453 και την άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα των Κωνσταντίνο ΙΑ' Παλαιολόγο.

Αυτοκράτορες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Δυναστεία των Παλαιολόγων αποτελείτο από τους ακόλουθους αυτοκράτορες (εντός παρενθέσεως η περίοδος βασιλείας τους):

  1. Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (1259-1282)
  2. Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος (1282-1328), γιος του Μιχαήλ Η'
  3. Μιχαήλ Θ' Παλαιολόγος (1295-1320) συναυτοκράτορας, γιος του Ανδρόνικου Β'
  4. Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος (1328-1341), γιος του Μιχαήλ Θ'
  5. Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος (1341-1391), γιος του Ανδρόνικου Γ'
  6. Ανδρόνικος Δ' Παλαιολόγος (1376-1379), πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ε'
  7. Ιωάννης Ζ' Παλαιολόγος (1390), γιος του Ανδρόνικου Δ'
  8. Ανδρόνικος Ε' Παλαιολόγος (1403-1407) συναυτοκράτορας, γιος του Ιωάννη Ζ'
  9. Μανουήλ Β' Παλαιολόγος (1391-1425), δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Ε'
  10. Ιωάννης Η' Παλαιολόγος (1425-1448), πρωτότοκος γιος του Μανουήλ Β'
  11. Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος (1449-1453), τεταρτότοκος γιος του Μανουήλ Β'

Τιτουλάριοι Αυτοκράτορες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεσπότες του Μυστρά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενεαλογία Παλαιολόγων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
Νικηφόρος
στρατηγός Μεσοποταμίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γεώργιος
σύζ.Άννα Δούκα
(μικρανιψιά Κωνσταντίνου I' Δούκα)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αλέξιος
σύζ.Ειρήνη Καντακουζηνή
(δισεγγονή Ιωάννου Β' Κομνηνού)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ανδρόνικος
σύζ.Θεοδώρα Παλαιολογίνα
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μιχαήλ Η'
σύζ.Θεοδώρα Βατάτζη
(ανιψιά Ιωάννου Γ' Βατάτζη)
 
 
Κωνσταντίνος
σύζ.Ειρήνη Βρανά
 
 
Ειρήνη
σύζ.Ιωάννης Καντακουζηνός
 
 
Μαρία
σύζ.Νικηφόρος Ταρχανειώτης
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κωνσταντίνος
σύζ.Ειρήνη Ραούλ
 
 
Ανδρόνικος Β'
σύζ.1.Άννα Άρπαντ
(κόρη Στεφάνου Ε' Ουγγαρίας)
2.Γιολάντα (Ειρήνη) Μονφερρά
 
 
Ειρήνη
σύζ.Ιβάν Γ' Μίτσο-Ασέν Βουλγαρίας
 
 
Άννα
σύζ.Δημήτριος (Μιχαήλ) Άγγελος
 
 
Ευδοκία
σύζ.Ιωάννης Β' Μέγας Κομνηνός
αυτ.Τραπεζούντος
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης
σύζ.Ειρήνη
(κόρη Θεοδώρου Μετοχίτου)
 
 
Μιχαήλ Θ'
σύζ.Ρίτα Χατουμιδών
(κόρη Λέοντος Γ' Μικράς Αρμενίας)
 
 
Δημήτριος
σύζ.Θεοδώρα
 
 
Σιμωνίς
σύζ.Στέφαν-Ουρός Β' Νεμάνιτς
Σερβίας
 
 
Ειρήνη (νόθη)
σύζ.Ιωάννης Β' Άγγελος
δεσπότης Θεσσαλίας
 
 
Θεόδωρος Α'
του Μονφερρά
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαρία
σύζ.Στέφαν-Ουρός Γ' Νεμάνιτς
Σερβίας
 
 
Ανδρόνικος Γ'
σύζ.1.Αδελαΐς (Ειρήνη)
Γουέλφων-Μπρούνσβικ
2.Ιωάννα (Άννα) Σαβοΐας
 
 
Άννα
σύζ.1.Θωμάς Α' Άγγελος
δεσπότης Ηπείρου
2.Νικόλαος Ορσίνι
κόμης Κεφαλληνίας
 
 
Θεοδώρα
σύζ.1.Θεόδωρος-Σβετοσλάβ Τέρτερ Βουλγαρίας
2.Μιχαήλ Γ' Σισμάν Βουλγαρίας
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Β'
του Μονφερρά
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Θεοδώρα Νεμάνιτς
σύζ.Ντεγιάν Δραγάτση
σεβαστοκράτορος
 
 
Ιωάννης Ε'
σύζ.Ελένη Καντακουζηνή
(κόρη Ιωάννη ΣΤ')
 
 
Ειρήνη
σύζ.Μιχαήλ Δ' Σισμάν Βουλγαρίας
 
 
Μαρία
σύζ.Φραγκίσκου Α' Γατελούζου
Λέσβου
 
 
Ειρήνη (νόθη)
σύζ.Βασίλειος Μέγας Κομνηνός
αυτ.Τραπεζούντος
 
 
Θεόδωρος Β'
του Μονφερρά
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ανδρόνικος Δ'
σύζ.Κυράτσα Σισμάν
(κόρη Ιβάν-Αλεξάντερ Βουλγαρίας)
 
 
Μανουήλ Β'
σύζ.Ελένη Δραγάτση
(δισεγγονή Μαρίας Παλαιολογίνας)
 
 
Θεόδωρος Α'
δεσπότης Μωρέως
σύζ.Βαρθολομαία Ατσαγιόλι
(κόρη Νέριου Α' δούκα Αθήνας)
 
 
(κόρη)
σύζ.Πέτρος Β' Πουατιέ-Λουζινιάν
Κύπρου
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης-Ιάκωβος
του Μονφερά
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Ζ'
σύζ.Ειρήνη Γατελούζων
(κόρη Φραγκίσκου Β' Λέσβου)
 
 
Θεόδωρος Β'
δεσπότης Μωρέως
σύζ.Κλεόπα Μαλατέστα
 
 
Ιωάννης Η'
σύζ.1.Άννα Ρουρικιδών
2.Σοφία Παλαιολογίνα
3.Μαρία Μεγάλη Κομνηνή
 
 
Κωνσταντίνος ΙΒ'
σύζ.1.Μαγδαληνή Τόκκου
2.Κατερίνα Γατελούζων
(κόρη Δορίνου Γκαττιλούζιο Λέσβου)
 
 
Θωμάς
σύζ.Κατερίνα Ζακαρία
πριγκίπισσα Αχαΐας
 
 
Βονιφάτιος Γ'
του Μονφερρά
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ανδρόνικος Ε'
 
 
Ελένη
σύζ.Ιωάννης Β' Πουατιέ-Λουζινιάν Κύπρου
 
 
Ελένη
σύζ.Λάζαρος Β' Μπράνκοβιτς
δεσπότης Σερβίας
 
 
Ανδρέας
τιτουλάριος αυτ.Ρωμαίων
σύζ.Κατερίνα
 
 
Σοφία
σύζ.Ιβάν Γ' Ρουρικιδών
μέγας πρίγκιψ Μόσχας
 
 
Γουλιέλμος Θ'
του Μονφερρά
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιάκωβος Β' Πουατιέ-Λουζινιάν Κύπρου
σύζ.Κατερίνα Κορνάρο
 
 
Μιλίτσα Μπράνκοβιτς
σύζ.Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος
δεσπότης Ηπείρου
 
 
Κωνσταντίνος
 
 
Βασίλειος Γ' Ρουρικιδών
μέγας πρίγκιψ Μόσχας
 
 
Βονιφάτιος Δ'
του Μονφερρά

Γενεαλογικό Δένδρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο δικέφαλος αετός, έμβλημα της Δυναστείας των Παλαιολόγων και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με το μονόγραμμα των Παλαιολόγων στο κέντρο. Τοιχογραφία του 14ου αιώνα σε ναό.
  • α1. Ανδρόνικος (Δούκας Κομνηνός) Παλαιολόγος (–μετά το 1246), νυμφεύθηκε την Θεοδώρα Παλαιολογίνα
    • β1. Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (1224/5–1282), νυμφεύθηκε (1253) την Θεοδώρα (Δούκαινα) Βατάτζαινα (1240–1303)
      • γ1. Μανουήλ Παλαιολόγος (1254/7–π.1259)
      • γ2. Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος (1259–1332)
      • γ3. Κωνσταντίνος Δούκας Παλαιολόγος (π.1261–1306), σύζυγος Ειρήνης Ραούλαινας
      • γ4. Θεόδωρος Παλαιολόγος (–μετά το 1310)
      • γ5. Ειρήνη Παλαιολογίνα, σύζυγος Ιβάν Γ΄ Ασέν, ηγεμόνα της Βουλγαρίας
      • γ6. Άννα Κομνηνή Παλαιολογίνα (1260–1299/1300), σύζυγος Δημητρίου (Μιχαήλ) Αγγέλου Ηπείρου
      • γ7. Ευδοκία Παλαιολογίνα (–1302), σύζυγος Ιωάννου Β΄ Κομνηνού Τραπεζούντος
      • γ8. Θεοδώρα Παλαιολογίνα
      • γ9. (νόθη) Ευφροσύνη Παλαιολογίνα, σύζυγος Teval, χάνου της Χρυσής Ορδής
      • γ10. 9νόθη) Μαρία Παλαιολογίνα, σύζυγος 1.Abaqa Borjigin, ιλχάνου της Περσίας 2.Charbanden
    • β2. Ιωάννης Κομνηνός Παλαιολόγος (–1274)
      • γ1. Κωνσταντίνος Τορνίκης Παλαιολόγος
      • γ2. Άννα Παλαιολογίνα (–1280), παντρεύτηκε (π. 1267) τον Νικόλαο Μαλιασηνό
    • β3. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (–1271)
      • γ1. Μιχαήλ Παλαιολόγος (–π.1321)
      • γ2. Ανδρόνικος Παλαιολόγος, νυμφεύθηκε την Άννα Ταρχανειώτισσα
      • γ3. Μαρία Παλαιολογίνα, παντρεύτηκε τον Ισαάκιο Τορνίκη
      • γ4. μία κόρη, παντρεύτηκε τον Σμίλετς της Βουλγαρίας
      • γ5. Θεοδώρα Παλαιολογίνα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Συναδηνό
    • β4. Μαρία Παλαιολογίνα (–1274), παντρεύτηκε (π.1237) τον Νικηφόρο Ταρχανειώτη
    • β5. Ειρήνη Παλαιολογίνα (1218–1284), παντρεύτηκε (πριν το 1240) τον Ιωάννη Καντακουζηνό (–πριν το 1257)

Οι Παλαιολόγοι και οι σύζυγοί τους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανδρόνικος Παλαιολόγος
 
Θεοδώρα Παλαιολογίνα
εγγονή Αλεξίου Γ' Αγγέλου
 
 
 
 
Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος
 
Θεοδώρα Βατάτζη
μικρανεψιά Ιωάννου Γ'
 
 
 
 
Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος
 
1.Anna Arpad
κόρη Stephan V ηγεμόνος Ουγγαρίας
 
 
 
 
Μιχαήλ Θ' Παλαιολόγος
 
Rita Hetumid κόρη Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας
ηγεμόνος Μικράς Αρμενίας
 
 
 
 
Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος
 
Giovanna (Άννα) της Σαβοΐας
κόρη Αμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας
(6η απόγονος Ισαακίου Β' Αγγέλου)
 
 
 
 
Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος
 
Ελένη Καντακουζηνή
κόρη Ιωάννου ΣΤ' Καντακουζηνού
 
 
 
 
Μανουήλ Β' Παλαιολόγος
 
Ελένη Δραγάση (Helena Dragash)
δισεγγονής Μαρίας Παλαιολογίνας
(δισεγγονής Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Η' Παλαιολόγος
 
Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος

Απόγονοι των Παλαιολόγων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από κατάλογο επιβατών Γενουατικού πλοίου το οποίο διέφυγε στις 29 Μαΐου γεμάτο πρόσφυγες, πληροφορούμαστε πως υπήρχαν και ονόματα έξι μελών της οικογένειας των Παλαιολόγων. Παράλληλα οι αδελφοί του Κωνσταντίνου Δημήτριος και Θωμάς παρέμειναν στον Μορέα.[1] Ο Δημήτριος πέθανε ως μοναχός το 1470, ενώ πιο πριν είχε πεθάνει η κόρη του και η σύζυγός του πέθανε μετά από λίγες εβδομάδες από τον σύζυγό της. Ο Θωμάς πέθανε το 1465. Τρία από τα τέσσερα παιδιά του που είχε αποκτήσει από τη σύζυγό του Αικατερίνη έζησαν στο εξωτερικό. [2] Η Ελένη Παλαιολογίνα η μεγαλύτερη από τις κόρες του Θωμά παντρεύτηκε τον Λάζαρο,τρίτο γιο του Δεσπότη Γεωργίου Μπράνκοβιτς της Σερβίας. Έζησε με τις τρεις κόρες της στο Σμεντέρεβο κοντά στον Δούναβη. Κατέφυγε στην Λευκάδα όπου πέθανε ως μοναχή τον Νοέμβριο του 1473. Δεν είχε αποκτήσει γιους όμως για να συνεχίσουν το όνομα του Παλαιολόγου.[3] Η μικρότερη κόρη του Θωμά και της Αικατερίνης, η Ζωή, μεθοδεύθηκε από τον Πάπα Σίξτο Δ' να παντρευτεί τον Ιβάν Γ' για να προσηλυτίσει τους Ρώσους στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Τελικά νυμφεύθηκε κατά το ορθόδοξο τυπικό τον Ιβάν και απέκτησε μαζί του τέσσερις γιους. Ο Ιβάν Δ' ο Τρομερός ήταν εγγονός της.[4] Οι δύο επιζήσαντες γιοι του Δεσπότη Θωμά ήταν ο Ανδρέας γεννημένος το 1453 και ο Μανουήλ γεννημένος το 1455. Και οι δύο μεγάλωσαν στην Ιταλία. Ο Μανουήλ έφυγε από την Ιταλία και αφέθηκε στο έλεος του Μωάμεθ που του έδωσε κτήμα και επιδόματα. Παντρεύτηκε και απέκτησε δυο γιους: τον Ιωάννη που πέθανε σε νεαρή ηλικία και τον Ανδρέα που έγινε Μουσουλμάνος.[5] O Ανδρέας ως ο μεγαλύτερος ανιψιός του τελευταίου Αυτοκράτορα θεωρείτο ως νόμιμος διάδοχος του βυζαντινού θρόνου. Όμως παντρεύτηκε μια γυναίκα του δρόμου της Ρώμης ονόματι Αικατερίνη. Αρχικά και επειδή ο Πάπας αρνήθηκε να τον υποστηρίξει πήγε να μείνει με την αδελφή του Ζωή-Σοφία στη Μόσχα. Αρχικά σχεδίαζε εκστρατεία ανακατάληψης του Μορέος από τους Τούρκους, αλλά χωρίς να πραγματοποιηθεί. Έδωσε τα δικαιώματα επί του βυζαντινού θρόνου και τον τίτλο του στον Κάρολο Η' της Γαλλίας. Όμως όταν πέθανε ο Κάρολος κληροδότησε όλους τους τίτλους στον Φερδινάνδο της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης. Τον Ιούνιο του 1502 πέθανε. [6] Κάποιοι λένε πως πέθανε άτεκνος, άλλοι ότι είχε γιο ονόματι Κωνσταντίνο που προσλήφθηκε διοικητής της Παπικής φρουράς. Τέλος Ρωσικά έγγραφα αναφέρουν μια κόρη του ονόματι Μαρία, την οποία η θεία της Ζωή-Σοφία την πάντρεψε με τον Πρίγκιπα Βασίλειο Μιχαήλοβιτς της Βερέγια.[7]

Σφετεριστές του ονόματος των Παλαιολόγων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όλοι όσοι έφεραν το όνομα των Παλαιολόγων δεν ήταν μέλη του Αυτοκρατορικού κλάδου. Τον 15ο και 16ο αι υπήρξαν πολλοί Παλαιολόγοι στην υπηρεσία της Βενετίας ως stradioti. Ένας τέτοιος ήταν ο Θεόδωρος Παλαιολόγος από τον Μυστρά, ο Ιωάννης (τέλη 15ου αι.) και ο Αννίβας και ο γιος του Λεζινιάνο και ο Ανδρέας Παλαιολόγος Γραίτζας. Ο Λόυκιος ή Λίβιος Ανδρόνικος Παλαιολόγος ο οποίος έζησε στις αρχές του 16ου αι. στο Σαν Ελπίντιο α Μάρε κοντά στο Πέζαρο. Άλλος ο Ιάκωβος Παλαιολόγος της Χίου που έγιε Δομινικανός. Είχε γιο τον Θεόδωρο που ζούσε στην Πράγα το 1603. Άλλος ένας ο Παναγιώτης Παλαιολόγος τον οποίο εντοπίζουμε στην Βιέννη. Η πόλη Βιτέρμπο συνδέθηκε πιο πολύ με τους Παλαιολόγους διά μιας παρετυμολογίας: (Vetus verbum=Παλαιός Λόγος)[8] Οι γιοι του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας-Ειρήνης του Μοντφεράτ εντοπίζονται στη βόρρειο Ιταλία. Ο κλάδος αυτός έσβησε το 1533 με τον θάνατο του Τζιαρτζότζιο ο οποίος εστερείτο νόμιμου διαδόχου. Οι Μομφεράτοι-Παλαιολόγοι εντοπίζονται στη συνέχεια στην Κεφαλονιά μέχρι τον 17ο αι. Στη Σύρο άλλος κλάδος της οικογένειας ισχυρίστηκε πως καταγόταν από από ένα γιο του Ανδρόνικου Παλαιολόγου,Δεσπότη της Θεσσαλονίκης. Ένας άλλος κλάδος προέβαλε την καταγωγή του από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β' μέσω του Θεόδωρου, Δεσπότη του Μορέως και αδελφού του τελευταίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Ο Θεόδωρος είχε έναν γιο ονόματι Εμμανουήλ Πέτρο: απόγονοί του αξιώνουν πως είναι οι υπάρχοντες Παλαιολόγοι στη Μάλτα και στη Γαλλία. Ο συγγραφέας και διπλωμάτης Μωρίς Παλαιολόγκ (πέθανε το 1944) προβάλει αυτήν την καταγωγή από τον Εμμανουήλ, αλλά έχει Ρουμάνικες ρίζες. [9] O Iωάννης Αντώνιος Άγγελος Φλάβιος Κομνηνός Λάσκαρις Παλαιολόγος, ο οποίος πέθανε το 1738, αυτοπαρουσιαζόταν ως απόγονος του Θεόδωρου Δεσπότη του Μορέως. [10]Ο Ιωάννης Ανδρέας Άγγελος Φλάβιος Κομνηνός Λάσκαρις Παλιολόγος, Δούκας της Θεσσαλίας ,Πρίγκηπας της Μακεδονίας, Κόμης του Ντριβάστο, Δυρραχίου ανασύστησε το ιδρυμένο από τον Μέγα Κωνσταντίνο, Τάγμα του Αγίου Ανδρέα και το 1697 το παραχώρησε στον Δούκα της Πάρμας, Φραντζέσκο Α' Φαρνέζε. Τον 19ο αι. ο Δημήτριος Ροδοκανάκης παρουσιαζόταν ως Μεγάλος Μάγιστρος του Κωνσταντίνιου Τάγματος, αλλά ο Αιμίλιος Λεγκράν αποδόμησε τις πλαστές γεννεαλογίες του.[11]


Επίσης στον ενοριακό ναό του Λάντοφ,κοντά στο Πλύμουθ της Κορνουάλης, υπάρχει μια ορειχαλκινη πλάκα στην οποία αναγράφεται ο θάνατος κάποιου Θεόδωρου Παλαιολόγου το 1636 στο Κλύφτον, που θάφτηκε στο Λάντοφ. Αυτός πιστεύεται πως είναι άμεσος απόγονος μέσω τεσσάρων γεννεών του Θωμά Παλαιολόγου, αδελφού του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα, και συγκεκριμένα του γιου του Ιωάννη. Έχει υποστηριχθεί πως ο Ιωάννης ήταν ή ένας νόθος γιος του Θωμά ή το πραγματικό του όνομα ήταν Λεωνής.[12]Ένας από τους γιους του Θεόδωρου ήταν ο Φερδινάνδος Παλαιολόγος ο οποίος πέθανε και ετάφη στα Μπαρμπάντος στα 1678. Αυτός είχε ένα γιο, τον Θεοδώριο ή Θεόδωρο που πέθανε ναυτικός στην Ισπανία το 1693.[13] Στις αρχές του 19ου αι. παρουσιάστηκε στην Αγγλία μια σύνδεση με τον θρόνο και τον τίτλο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου: το 1830 ο Ιρλανδός Μακντόναλντ Σάρσφηλντ Κοντ της Ντιουκ Στρητ στο Ουέξφορντ παρουσίαζε τον εαυτό του ως Κόμη του Σάρσφηλντ του Τάγματος της Αφοσίωσης, Διάδοχος και Αντιπρόσωπος των Βασιλικών Προγόνων του Κωνσταντίνων (sic)τελευταίων Βασιλευόντων Αυτοκρατόρων της Ελλάδος υποταγμένων στην Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους. Έστειλε σχετικές επιστολές στους βασιλείς της Γαλλίας, Πρωσίας, το Ρώσσο Αυτοκράτορα και στον Πάπα, αλλά έμειναν χωρίς ανταπόκριση. [14] Όταν το 1862 ο Όθων της Ελλάδος εκδιώχθηκε, κάποιος Θεόδωρος Παλαιολόγος ο οποίος διέμενε στην Αγγλία, με πιθανή καταγωγή από τη Μάλτα, προέβαλε την γενεαλογική αξίωση σύνδεσής του με τον Ελληνικό θρόνο. Μάλιστα στον τάφο της συζύγου του στο Ελληνικό νεκρταφείο του Ουέστ Νόργουντ του νότιου Λονδίνου είχε γράψει: Θεόδωρος Αττάριο ντι Μπουγιόν, Πρίγκηπας Νικηφόρος Κομνηνός Παλαιολόγος (κληρονιμικός διεκδικητής του Ελληνικού θρόνου 1863)[15]Στο ίδιο νεκροταφείο ήταν θαμμένη η Πριγκήπισσα Ευγενία Νικηφόρου Κομνηνού Παλαιολόγου (1849-1934) αυτοπαρουσιαζόμενη ως μία απόγονος των Ελλήνων Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και οι γιοι της ως Πρίγκηπες του οίκου των Παλαιολόγων. [16] Την δεκαετία του 1970 ένας ταχυδρόμος ονόματι Άρστι Ουάιτ-Παλαιολόγος δήλωνε πως ήταν Ελληνικής καταγωγής και πως το πραγματικό όνομά του ήταν Πρίγκηπας Ρόμπερτ Ουήλερ Παλαιολόγος. Ένας ακόμα Άγγλος ο Πήτερ Φράνσις Μίλλς από το Νιούπορτ στη νήσο Ουάιτ (πέθανε το 1988) αυτοαποκαλείτο Πρίγκηπας Πέτρος Παλαιολόγος. Είχε σφραγίδα με δικέφαλο αετό και υιοθετούσε τον τίτλο,Η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης Πέτρος Α', Δεσπότης και Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, Πρίγκηπας Παλαιολόγος. Ο ίδιος θεωρούσε πως από την πλευρά της μητέρας του, Ρομπίνας Κόλλνατ καταγόταν από τους Παλαιολόγους. Ο γιος του Νίκολας μετά το θάνατο του πατέρα του διέψευσε κάθε σχέση της οικογένειας του πατέρα του με τους Παλαιολόγους.[17]

Γενεαλογία Παλαιολόγων μαρκησίων του Μονφερρά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
Θεόδωρος Α'
1306-1338
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Β'
1338-1372
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Σεκοντόττος
1372-1378
 
Ιωάννης Γ'
1378-1381
 
Θεόδωρος Β'
1381-1418
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης-Ιάκωβος
1418-1445
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωάννης Δ'
1445-1464
 
Γουλιέλμος Η'
1464-1483
 
Βονιφάτιος Γ'
1483-1494
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Γουλιέλμος Θ'
1494-1518
 
 
Ιωάννης-Γεώργιος
1530-1533
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαργαρίτα
1533-1566
 
 
Βονιφάτιος Δ'
1518-1530

Οικόσημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νόμισμα του Γουλιέλμου Θ' Παλαιολόγου, μαρκησίου του Μονφερράτου (1494-1518), με το βυζαντινό δικέφαλο αετό και τα 4 Β των Παλαιολόγων

Οι Παλαιολόγοι ήταν οι πρώτοι βυζαντινοί αυτοκράτορες που χρησιμοποίησαν οικόσημα και θυρεούς, ακολουθώντας τη συνήθεια που εμφανίσθηκε στη Δυτική Ευρώπη στο τέλος του 12ου αιώνα. Στην αρχή το οικόσημο τους ήταν ένας χρυσός σταυρός σε ερυθρό υπόβαθρο. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος πρόσθεσε τα τέσσερα ονομαζόμενα πυρεκβόλα, τα οποία έμοιαζαν στο σχήμα του γράμματος «Β» και γι' αυτό υποδείκνυαν το ρητό Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεύων Βασιλευόντων.[18]

Ένα άλλο, κοινό έμβλημα των Παλαιολόγων ήταν ο δικέφαλος αετός, που μερικές φορές έφερε και το μονόγραμμα του αυτοκράτορα στο κέντρο, για το οποίο δεν υπάρχουν αναφορές χρήσης του σε οικόσημα στο Βυζάντιο. Το δικαίωμα να φέρουν το δικέφαλο αετό στα οικόσημά τους παραχωρήθηκε όμως σε ορισμένες δυτικές οικογένειες, ενώ χρησιμοποιήθηκε, μαζί με το τετραγραμμικό σταυρό, και από τον κλάδο των Παλαιολόγων που κατέστησαν μαρκήσιοι του Μομφερράτου από το 1301 ως το 1533.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ156
  2. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.161
  3. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.161-162
  4. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.162
  5. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.162-163
  6. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.163-164
  7. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.164
  8. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.164-165
  9. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.166-167
  10. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.168
  11. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.168-169
  12. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.171-172
  13. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.173-174
  14. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.170
  15. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.174
  16. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.175
  17. Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009,σελ.175-176, 178
  18. Byzantine Heraldry, from Heraldica.org
  19. Ottfried Neubecker, Heraldry - Sources, Symbols and Meaning, pp.106, Tiger Books International (Twickenham), 1997.
  20. «Flag of the Byzantine Empire shown in the "Book of All Kingdoms" (14th century)». Flags of the World. http://flagspot.net/flags/gr_byz.html#con. Ανακτήθηκε στις 07-08-2010. 
  21. Γεώργιος Κωδινός, Περί των Οφφικίων, Bonn Ed. 1839, σελ. 28
  22. «Other Byzantine flags shown in the "Book of All Kingdoms" (14th century)». Flags of the World. http://flagspot.net/flags/gr_byz.html#oth. Ανακτήθηκε στις 07-08-2010. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Donald M. Nicol, Ο αθάνατος Αυτοκράτορας. Η ζωή και ο θρύλος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου,μτφρ.Δημήτρης Σταυρόπουλος, εκδ.Eurobooks, Αθήνα, 2009

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αναστασία Κοντογιαννοπούλου, Η εσωτερική πολιτική του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου (1282-1328): Διοίκηση-Οικονομία, Βυζαντινά Κείμενα και Μελέται 36, Θεσσαλονίκη 2004
  • Γεώργιος Σωτηρίου, «Ή εΐκών τοϋ Παλαιολόγου τής Μονής τοϋ Μεγάλου Σπηλαίου», Αρχαιολογικόν Δελτιον, 1918, σελ.30-44, είκ. 1-3.
  • Αρχιμ. Αβέρκιος Θ. Παπαδόπουλος, Μια γενεαλογία των Παλαιολόγων 1259 - 1454, μτφρ.Χρήστος Π. Μπαλόγλου,εκδ.Ελεύθερη Σκέψις, 2008
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος,, «Ἰωάννου Ζ΄ Παλαιολόγου ἐκχώρησις τῶν ἐπὶ τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας δικαιωμάτων εἰς τὸν βασιλέα τῆς Γαλλίας Κάρολον ΣΤ΄ » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 10, 3 (1913), σελ. 248-257
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος, «Καὶ ἄλλαι εἰκόνες Ἰωάννου καὶ Κωνσταντίνου τῶν Παλαιολόγων » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 6, 4 (1909), σσ. 399-408[1]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος, «Ἡ προτομὴ τοῦ Ἰωάννου Παλαιολόγου καὶ ἡ ἀνακοίνωσις τοῦ κ. Muñoz » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 4, 3 (1907), σελ. 409-416[2]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος, «Πρόσταγμα Ἰωάννου Παλαιολόγου ὑπὲρ τοῦ Φλωρεντινοῦ Ἰακώβου de Morellis » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 4, 2 (1907), σσ. 188-194[3]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος, «Ἰωάννου Παλαιολόγου πρόσταγμα ὑπὲρ τοῦ Φλωρεντίνου Παγκρατίου Μιχαὴλ Φεδίνη » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 4, 3 (1907), σσ. 296-302[4]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος,«Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ὡς σύζυγος ἐν τῇ ἱστορίᾳ καὶ τοῖς θρύλοις » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 4, 3 (1907), σσ. 417-466[5]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος,«Εἰκόνες Ἰωάννου Η' τοῦ Παλαιολόγου καὶ τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἰωσήφ » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 4, 3 (1907), σσ. 385-408[6]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος, «Ὑπόμνημα τοῦ Καρδιναλίου Βησσαρίωνος εἰς Κωνσταντῖνον τὸν Παλαιολόγον » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 3, 1 (1906), σσ. 12-50[7]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος, «Αἱ εἰκόνες Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 3, 2 (1906), σσ. 229-244[8]
  • Σπυρίδων Π.Λάμπρος,«Σφραγῖδες τῶν τελευταίων Παλαιολόγων καὶ τῶν περὶ αὐτούς » , Νέος Ἑλληνομνήμων [Τόμοι Α΄-ΙΔ΄], 1, 4 (1904), σσ. 416-432[9]
  • Αναστάσιος Τάντσης, «Παλαιολόγοι και Καντακουζηνοί ως χορηγοί εκκλησιαστικών ιδρυμάτων στο Μυστρά», Βυζαντιακά 32 (2015), σελ. 257-290
  • Ναυσικά Βασιλοπούλου, «Οὐ γὰρ δὴ µετριώτεροι τῶν Ἑσπερίων ἐχθρῶν οἱ παρὰ τῆς Ἀνατολῆς ὁρµώµενοι Τοῦρκοι. Ο ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ Α΄ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 14ΟΥ ΑΙΩΝΑ», ΕΩΑ ΚΑΙ ΕΣΠΕΡΙΑ 8 (2008 2012), σελ.325-352[10]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βυζαντινές Δυναστείες