Στέφανος Ούρος Γ΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Στέφανος Ούρος Γ΄
Stefan Decanski ktitor.jpg
Βασιλιάς της Σερβίας
Περίοδος 6 Ιανουαρίου 1322 - 8 Σεπτεμβρίου 1331
Στέψη 6 Ιανουαρίου 1322
Προκάτοχος Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν
Διάδοχος Στέφανος Δουσάν
Σύζυγος Μαρία Παλαιολογίνα της Σερβίας
Τεοντόρα Σμίλετς
Επίγονοι Στέφανος Δουσάν
Τεοντόρα Νεμάνια
Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος
Έλενα Νεμάνια Σούμπιτς
Πλήρες όνομα
   Стефан Урош III Дечански Немањић
Οίκος Οίκος Νεμάνια Nemanjić dynasty coat of arms, Palavestra.jpg
Πατέρας Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν
Μητέρα Άννα Τέρτερ
Γέννηση 1276/1284
Θάνατος 11 Νοεμβρίου 1331
Κοσσυφοπέδιο
Τόπος ταφής Μονή Βισόκι Ντέτσανι
Θρησκεία Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία
Υπογραφή Coins of Stefan Uroš III.jpg
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Στέφανος Ούρος Γ΄ (Стефан Урош III Дечански Немањић, 1276/1284 - 11 Νοεμβρίου 1331), γνωστός ως Στέφανος Ντέτσανι, ήταν βασιλιάς της Σερβίας από τις 6 Ιανουαρίου του 1322 έως τις 8 Σεπτεμβρίου του 1331. Ήταν ο γιος του βασιλιά Στεφάνου Ούρος Β' του λεγομένου Μιλούτιν.

Ό Στέφανος Ούρος Γ΄ ήταν ο γιος του βασιλιά Στεφάνου Μιλούτιν και της Άννα Τέρτερ και γεννήθηκε πριν ο πατέρας του ανεβεί στον θρόνο το 1282[1]. Ενώ ήταν ακόμα νεαρός είχε σταλεί από τον πατέρα του ως όμηρος στον Νογκάι Χαν της Χρυσής Ορδής, για τη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των Σέρβων και των Τατάρων. Έμεινε εκεί μέχρι το θάνατο του Νογκάι το 1299[2].

Το 1314 επαναστάτησε κατά του πατέρα του, ο οποίος τον συνέλαβε, τον τύφλωσε και τον έστειλε στην Κωνσταντινούπολη στην αυλή του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Ο Στέφανος δεν τυφλώθηκε εντελώς και ίσως δεν ήταν καθόλου τυφλός. Μετά το 1317 έγραψε μια επιστολή προς τον Ντανίλο, επίσκοπο της Ζαχλουμίας, ζητώντας του να παρέμβει στον πατέρα του[3]. Ο Ντανίλο στην συνέχεια έγραψε στον Αρχιεπίσκοπο Νικόδημο της Σερβίας, ο οποίος μίλησε με τον Μιλούτιν και τον έπεισε να δεχτεί πίσω το γιο του[3]

Το 1320 ο Στέφανος επέστρεψε στη Σερβία[3]. Ο ετεροθαλής του αδελφός και κληρονόμος του στέμματος, Στέφανος Κωνσταντίνος είχε τον τίτλο Ζουπάνου της Ζέτας[4]. Ο πατέρας τους αρρώστησε και πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 1321 και ο Κωνσταντίνος ανακηρύχθηκε βασιλιάς[5].

Ο Στέφανος δεν αναγνώρισε την διαδοχή του Κωνσταντίνου, αλλά ανακηρύχθηκε και αυτός βασιλιάς και στη συνέχεια εισέβαλε στη Ζέτα. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Κωνσταντίνος σκοτώθηκε[5]. Μετά τη νίκη του στις 6 Ιανουαρίου 1322, ο Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας Νικόδημος έστεψε τον Στέφανο Ούρος Γ΄ βασιλιά και τον γιο του, Δουσάν συμβασιλέα.[4] Ο διορισμός του Δουσάν ως συμβασιλέα και ζουπάνου της Ζέτα τον κατέστησε επίσημα κληρονόμο του θρόνου[5].

Εν τω μεταξύ ο εξάδελφός του Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄ απελευθερώθηκε από τη φυλακή μετά από το θάνατο του Μιλούτιν και ανέκτησε το θρόνο τού Βασιλείου της Σίρμιας. Ο Βλάντισλαβ απαίτησε επίσης το θρόνο της Σερβίας μετά το θάνατό του Μιλούτιν και σύμφωνα με την συμφωνία που είχε κάνει με τον πατέρα του Ντραγκούτιν[5]. Ο Βλάντισλαβ κατάφερε να αποσπάσει την βοήθεια των Ούγγρων, των Βουλγάρων και των Βοσνίων κατά του Στέφανου Ούρος Γ'[5].

Στο 1323 εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των εξαδέλφων. Το φθινόπωρο ο Βλάντισλαβ εξακολουθούσε να κατέχει το Ρούντνικ, αλλά μέχρι το τέλος του 1323 φαίνεται να έχει υποχωρήσει βορειότερα[5]. Πολλοί από τους οπαδούς του Βλάντισλαβ, με επικεφαλής τον έμπορο από την Ραγούσα Μεντσέτ, αντιστάθηκαν στο στρατό του Στέφανου Ούρος στο κοντινό φρούριο Οστροβίτσα[5]. Ο Στέφανος Ούρος έστειλε απεσταλμένους προς στο Ντουμπρόβνικ διαμαρτυρόμενος για την υποστήριξη των Ραγουσανών στον Βλάντισλαβ[5]. Οι κάτοικοι της Ραγούσα απέρριψαν την καταγγελία του Στέφανου Ούρος, ισχυριζόμενοι ότι στην Οστροβίτσα ήταν Σέρβοι[5]. Ο Βλάντισλαβ νικήθηκε σε μάχη στα τέλη του 1324, και κατέφυγε στην Ουγγαρία[6]. Οι εντάσεις μεταξύ Ντουμπρόβνικ και Σερβίας συνεχίστηκαν: τον Αύγουστο του 1325 ο Βογίν λεηλάτησε το Ντουμπρόβνικ, με αποτέλεσμα μια σύντομη απαγόρευση του εμπορίου[5]. Στις 25 Μαρτίου του 1326 ο Στέφανος Ούρος επιβεβαίωσε τα προνόμια που είχαν χορηγηθεί προηγουμένως στην Ραγκούσα από τον Μιλούτιν[5].

Η Ραγούζα και η Σερβία άρχισαν πάλι τις εντάσεις, αυτή την φορά με εξωτερική βοήθεια. Οι Βούλγαροι με τους Βυζαντινούς προετοιμαζόταν για την εισβολή στη Σερβία, που έγινε το 1330. Το πιο σημαντικό γεγονός της βασιλείας του Στέφανου Ούρος ήταν η Μάχη του Βέλμπαζντ το 1330, όπου νίκησε και σκότωσε τον Μιχαήλ Ασέν Γ΄. Στη μάχη της Βέλμπαζντ πήρε μέρος και ο διάδοχος του θρόνου, πρίγκιπας της Σερβίας Δουσάν.

Μετά την ήττα αυτή οι Βυζαντινοί και οι Βούλγαροι υποχώρησαν. Οι μετέπειτα κατακτήσεις του Στέφανου Ούρος αύξησαν κατά πολύ τα σύνορα της Σερβίας προς τα νότια και τη Βυζαντινή Μακεδονία. Μερικοί από τους αυλικούς του ωστόσο, ήταν δυσαρεστημένοι με τις πολιτικές του και συνωμότησαν να τον εκθρονίσουν υπέρ του γιου του Ντούσαν. Το 1331 τον ανέτρεψαν και ο ίδιος κατέφυγε στο Πέτριτς[7]. Στις 21 Αυγούστου 1331 ο Δουσάν κατέλαβε το Πέτριτς και φυλάκισε τον πατέρα του στο φρούριο Ζβετσάν, όπου στραγγαλίστηκε στις 11 Νοεμβρίου 1331[8].

Ο Στέφανος Ούρος θεωρείται ως ένας ευγενής χαρακτήρας στην επική ποίηση και η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, με ημέρα της γιορτής του την 24η Νοεμβρίου. Τα λείψανά του βρίσκονται στην Μονή Βισόκι Ντέτσανι στο Κοσσυφοπέδιο, που χτίστηκε από αυτόν.

Το βασιλικό του στέμμα φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τσετίγιε στο Μαυροβούνιο[9].

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη του γυναίκα, Θεοδώρα της Βουλγαρίας ο Στέφαν Ούρος είχε δύο παιδιά:

  • Στέφανος Ούρος Δ' ο λεγόμενος Δουσάν, ο οποίος τον ανέτρεψε και πήρε τον βασιλικό τίτλο
  • Ντούσιτσα (σύμφωνα με κάποιες άλλες πηγές Ντούσμαν).

Με τη δεύτερη σύζυγό του, Μαρία Παλαιολογίνα, κόρη του Ιωάννη Παλαιολόγου (εγγονού του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, ο Στέφανος είχε:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Веселиновић, Андрија, Љушић, Радош, Српске Династије/ Андрија Веселиновић, Радош Љушић,. - Београд, Нови Сад : Платонеум ; 2001 . p. 44 Print.
  2. http://books.google.com/?id=8C6P3PYaPmQC
  3. 3,0 3,1 3,2 Fine 1994, p. 262
  4. 4,0 4,1 Fine 1994, p. 263
  5. 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 Fine 1994, p. 264
  6. Fine 1994, p. 265
  7. Fine, John V. A.. John Van Antwerp Fine (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press, σελ. 273. ISBN 978-0-472-08260-5. http://books.google.com/books?id=LvVbRrH1QBgC&pg=PA273. Ανακτήθηκε στις 19 December 2013. 
  8. Sedlar 1996, p. 53
  9. «Cetinje». Cetinje-mojgrad.org. 2013-02-03. http://www.cetinje-mojgrad.org/?p=170. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Stephen Uroš III Dečanski of Serbia της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).