Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν
Stefan Milutin, by Anastas Jovanović, 1852.jpg
Γέννηση 1253
Θάνατος 29  Νοεμβρίου 1321
d:Q3111207
Σύζυγος Άννα Τέρτερ, Σιμωνίς Παλαιολογίνα και Ελίζαμπεθ Αρπάντ
Τέκνα Στέφανος Ούρος Γ΄, Άννα Νέδα της Σερβίας, Στέφανος Κωνσταντίνος των Νεμάνια και Zorica
Γονείς Στέφανος Ούρος Α΄ και Έλενα των Ανζού
Αδέλφια Στέφανος Ντραγκούτιν
Υπογραφή
Seal of Stefan Milutin.jpg
Ο Μιλούτιν σε τοιχογραφία της μονής Στουντένιτσα

Ο Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν (Стефан Урош II Милутин, 1253 - 29 Οκτωβρίου 1321) ήταν βασιλιάς της Σερβίας μεταξύ 1282-1321, μέλος της δυναστείας Νεμάνια. Ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ηγεμόνες της Σερβίας κατά τον Μεσαίωνα. Ανακηρύχθηκε άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία κι εορτάζεται στις 30 Οκτωβρίου.

Ήταν ο νεότερος γιος του βασιλιά Στέφανου Ούρος Α΄ και της Έλενας των Ανζού. Απροσδόκητα έγινε βασιλιάς της Σερβίας μετά την παραίτηση του αδελφού του Ντραγκούτιν, ήταν περίπου 29 ετών. Αμέσως μετά την ανάρρησή του στο θρόνο επιτέθηκε στα βυζαντινά εδάφη στη Μακεδονία. Το 1282, κατέκτησε τα βόρεια τμήματα της Μακεδονίας και την πόλη των Σκοπίων, η οποία έγινε πρωτεύουσα του. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ άρχισε τις προετοιμασίες για τον πόλεμο αλλά πέθανε πριν από την ολοκλήρωσή τους. Το επόμενο έτος ο Μιλούτιν προχώρησε ποιο βαθιά στο βυζαντινό έδαφος κατακτώντας νέα εδάφη σε όλη τη διαδρομή προς την Καβάλα. Το 1284 κέρδισε τον έλεγχο της σημερινής βόρειας Αλβανίας και την πόλη του Δυρραχίου. Για τα επόμενα 15 χρόνια δεν υπήρξαν αλλαγές στον πόλεμο. Μία ειρήνη έγινε το 1299 όπου ο Μιλούτιν κράτησε τα κατακτημένα εδάφη ως προίκα στην Σιμωνίς, κόρη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' που έγινε η 4η σύζυγός του[1] .

Στο τέλος του 13ου αιώνα οι βούλγαροι φεουδάρχες Νταρμάν και Κουντελίν διοικούσαν από κοινού την περιοχή του Μπρανίσεβο (στη σύγχρονη Σερβία) ως ανεξάρτητοι ή ήμι-ανεξάρτητοι άρχοντες. Έκαναν τακτικά επιθέσεις στον Ντραγκούτιν και στο, Σερβικό, Βασίλειο της Σίρμιας. Οι Ούγγροι είχαν στείλει στρατεύματα για να διεκδικήσουν το Μπρανίσεβο αλλά οι δυνάμεις τους είχαν απωθηθεί. Μια άλλη εκστρατεία, αυτή τη φορά διοργανώνεται από κοινού ο Ντραγούτιν και η Ελισσάβετ της Ουγγαρίας αλλά απέτυχε ξανά και υπέστη αντι-επιδρομή από τους βούλγαρους αδελφούς. Το 1291 μια κοινή στρατιωτική δύναμη από τον Ντραγκούτιν και τον Μιλούτιν κατάφεραν να νικήσουν τους βούλγαρους αδελφούς και για πρώτη φορά η περιοχή ήταν υπό την κυριαρχία των Σέρβων και προσαρτήθηκε από τον Ντραγκούτιν. Απαντώντας στην προσάρτηση του Μπρανίσεωο ο Βούλγαρος πρίγκιπας του Βιντίμ, Σισμάν, άρχισε να επιτίθεται τις σερβικές περιοχές προς τα δυτικά του. Αργότερα εισέβαλε στο Σερβικό βασίλειο στο Χβόσνο αλλά επέστρεψε πίσω μετά από αντεπίθεση των Σέρβων. Ο Μιλούτιν εισέβαλε και κατέστρεψε το Βιντίν αναγκάζοντας τον Σισμάν να διαφύγει στην άλλη πλευρά του Δούναβη. Έπειτα ο Μιλούτιν έδωσε την κόρη του Άννα στο γιο Σισμάν Μιχαήλο οποίος θα γίνει ο τσάρος της Βουλγαρίας το 1323[2].

Ο Μιλούτιν νικά τους Ταρτάρους, λιθογραφία του Ανάστας Γιοβάνοβιτς το 1853

Μετά από μια συνθήκη ειρήνης με το Βυζάντιο που υπεγράφη το 1299 ο Μιλούτιν ήρθε σε ρήξη με τον αδελφό του Ντραγκούτιν. Εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των αδελφών και διήρκεσε με σποραδικές εκεχειρίες μέχρι το θάνατο του Ντραγκούτιν το 1314. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου ο Μιλούτιν όρισε τον Στέφανο Ούρο Γ΄ ως αντιβασιλέα στην Ζέτα. Αυτό σήμαινε ότι ο Στέφανος Ούρος Γ΄ ήταν να είναι διάδοχος του θρόνου της Σερβίας και όχι ο γιος του Ντραγκούτιν Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄.

Ο Μιλούτιν κατέλαβε το Δυρράχιο το 1296[3]. Στις 15 Μαρτίου του 1306 διόρισε το γιο του Στέφανο ως διάδοχο του[4].

Το 1312 ο Μιλούτιν έστειλε στρατεύματα για να βοηθήσει τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο ενάντια στους Οθωμανούς, ο στρατός του συμμετείχε στην μάχη της Καλλίπολης. Από την ευγνωμοσύνη προς τη Σερβία για την βοήθεια της η πόλη της Κούσοβο δωρήθηκε στους Σέρβους.

Μετά τον θάνατο του Ντραγκούτιν το 1314 ο Μιλούτιν κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών του, συμπεριλαμβανομένου και του Βελιγραδίου. Αλλά το 1319 ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας ανέκτησε τον έλεγχο του Βελιγραδίου και της Μάτσβα ενώ ο Μιλούτιν κράτησε τον έλεγχο στο Μπρανίσεβο. Το 1314 ο γιος και διάδοχος του Μιλούτιν Στέφανος επαναστάτησε ενάντια στον πατέρα του, αλλά συνελήφθη, τυφλώθηκε και στάλθηκε εξορία στην Κωνσταντινούπολη. Για το υπόλοιπο της βασιλείας του Μιλούτιν ο νεότερος γιος του Κωνσταντίνος θεωρήθηκε ο διάδοχος του θρόνου, αλλά και την άνοιξη του 1321 ο Στέφανος επέστρεψε στη Σερβία και έλαβε χάρη από τον πατέρα του.

Στο τέλος της ζωής του Ο Μιλούτιν είχε κάνει την Σερβία μία από τις ισχυρότερες χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, με εξαίρεση την Ουγγαρία. Επίσης ήταν κτήτορας πολλών μοναστηριών.

Με την πρώτη σύζυγό του, Ελένη Δούκαινα Αγγελίνα, κόρη του Ιωάννη Δούκα ηγεμόνα της Θεσσαλίας,είχε έναν γιο[5]:

  • Κωνσταντίνος, διεκδηκητής του θρόνου, βασιλιάς της Σερβίας 1321-1322

Με τη δεύτερη σύζυγό του, Ελίζαμπεθ Αρπάντ, κόρη του βασιλιά Στέφανου Ε΄ της Ουγγαρίας κι απέκτησαν μία κόρη που μεγάλωσε στην αυλή του Μιλούτιν :

  • Ζόριτσα, γνωστή ως Τσαρίτσα (αυτοκράτειρα).

Με την τρίτη σύζυγό του, Άννα Τέρτερ, κόρη του Γεωργίου Α΄ της Βουλγαρίας, είχε τα ακόλουθα παιδιά:

Με την τέταρτη σύζυγό του Σιμωνίς Παλαιολογίνα, κόρη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, δεν είχε παιδιά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • John V.A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.
  • Group of authors, "History of Serbian people I-III", Belgrade 1994.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Stefan Uroš II Milutin of Serbia της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).