Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ
Lotar III.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση9  Ιουνίου 1075
Unterlüß
Θάνατος3  Δεκεμβρίου 1137
Breitenwang
Τόπος ταφήςImperial cathedral of Königslutter
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανία
ΘρησκείαΧριστιανισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααριστοκράτης
ηγεμόνας
Οικογένεια
ΣύζυγοςΡίχεντσα του Νόρτχαϊμ
ΤέκναΓερτρούδη του Σούπλινμπουργκ
ΓονείςΓκέμπχαρντ του Σούπλινμπουργκ και Χέντβιχ του Φόρμπαχ
ΑδέλφιαΣιμόν Α΄ της Λωρραίνης[1]
Γερτρούδη της Λωρραίνης[1]
ΣυγγενείςΕρρίκος Ι΄ της Βαυαρίας (γαμπρός) και Ερρίκος ο λέων (εγγονός)
ΟικογένειαSüpplingenburg dynasty
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΑυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1133–1137)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Λοθάριος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Λοθάριος του Σούπλινμπουργκ (Lothar III, πριν τις 9 Ιουνίου 1075 - 3 Δεκεμβρίου 1137) ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1133 - 1137), Δούκας της Σαξονίας (1106 - 1137) και Βασιλιάς της Γερμανίας (1125 - 1137). Αν στην αρίθμηση μετρηθεί ο Λοθάριος Α΄ των Φράγκων τότε είναι ο Λοθάριος Β΄. Αν μετρηθεί και ο Λοθάριος Β΄ της Λοθαριγγίας ή ο Λοθάριος Β΄ της Ιταλίας (με την έννοια ότι η Λοθαριγγία καταλάμβανε μέρη της Γερμανίας ή ότι ο Λοθάριος ήταν και βασιλιάς της Ιταλίας), τότε είναι ο Λοθάριος Γ΄ και ως τέτοιος υπέγραφε: Lotharius tertius. Ο Λοθάριος Γ΄ ήταν γιος του κόμη του Σαξονίας Γκέμπχαρτ του Σούπλινμπουργκ και της Χέντβιχ του Φόρμπαχ, στην βασιλεία του σημειώθηκαν συνεχείς συγκρούσεις με μέλη από τον Οίκο των Χοενστάουφεν όπως ο Φρειδερίκος Β΄ της Σουαβίας και ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας. Πέθανε την εποχή που επέστρεφε από μία επιτυχημένη εκστρατεία του στο Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεν υπάρχουν επαρκείς πηγές σχετικά με την νεότητα του , ο πατέρας του συμμετείχε στην Σαξονική Εξέγερση εναντίον του Οίκου των Σαλίων και έπεσε σε μάχη με τα πολεμώντας με τα στρατεύματα του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄. Ο Λοθάριος Γ΄ ήταν μεταθανάτιος γιος και γεννήθηκε αμέσως μετά.[2] Παντρεύτηκε την Ρίχεντσα του Νόρτχαϊμ (1100) κόρη του κόμη Ερρίκου του Νόρτχαϊμ και της Ζερτρούντ του Μπράουνσβαϊκ διάδοχο του Οίκου των Μπρουνονιδών.[3] Ασχολήθηκε τα πρώτα χρόνια με την αγορά εδαφών ή κέρδη μέσω κληρονομιάς και γαμήλιων συμμαχιών σε ολόκληρη την Σαξονία, κέρδισε τα εδάφη του Οίκου των Μπίλλουνγκ, των κομήτων του Νόρτχαϊμ και των Μπρουνονιδών, έγινε ο ισχυρότερος γαιοκτήμονας στην βόρεια Γερμανία. Υποστήριξε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ όταν βρισκόταν σε σύγκρουση με τον πατέρα του, σε αντάλλαγμα τον διόρισε Δούκα της Σαξονίας όταν πέθανε ο Μάγκνους της Σαξονίας (1106). Ο Λοθάριος επαναστάτησε στην συνέχεια εναντίον του αυτοκράτορα και δήλωσε την πρόθεση του να κυβερνά ανεξάρτητα την Σαξονία. Ο Αδόλφος Α΄ του Χόλσταϊν πήρε από τον Λοθάριο το Χόλσταϊν, ο Λοθάριος καθαιρέθηκε από Δούκας της Σαξονίας (1110) αλλά επανήλθε με τον νέο αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ (1112). Αργότερα ενώθηκε με τις δυνάμεις των Σαξόνων που επαναστάτησαν εναντίον του αυτοκράτορα και νίκησαν τον αυτοκρατορικό στρατό.[4] Ο Κορράδος του Μάισεν διορίστηκε με την βοήθεια του Λοθάριου Μαργράβος του Μάισεν και ο Αλβέρτος η Άρκτος πήρε την κομητεία της Λουσατίας.

Βασιλιάς της Γερμανίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον θάνατο του αυτοκράτορα Ερρίκου Ε΄ (1125) ο Λοθάριος του Σούπλινμπουργκ προτάθηκε από τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς σαν διάδοχος.[5] Ο Λοθάριος ήταν ο κορυφαίος γαιοκτήμονας στην Σαξονία προχωρημένης ηλικίας άνω των 50 ετών και χωρίς γιους, τα χαρακτηριστικά αυτά εξυπηρετούσαν τα σχέδια τους για να μην δημιουργήσει την δική του δυναστεία. Είχε εκλεγεί επίσης βασιλιάς των Ρωμαίων μετά από σκληρή σύγκρουση που είχε με τον Φρειδερίκο Β΄ της Σουηβίας από τον αντίπαλο Οίκο των Χοενστάουφεν.[6] Η εκλογή του ήταν σημαντική επειδή ακύρωσε όλους τους κανόνες κληρονομικής διαδοχής.[7] Στις διαμάχες που επικρατούσαν ανάμεσα στον πάπα και τον αυτοκράτορα ο Λοθάριος προχώρησε σε μιά σειρά από συμβολικές πράξεις υπέρ του πάπα, κέρδισε την υποστήριξη του.[8] Μια εκστρατεία που ακολούθησε στην Βοημία κατέληξε σε ήττα, ανάμεσα σε αυτούς που πήραν αιχμάλωτους οι Βοημοί ήταν ο Αλβέρτος ο Άρκτος, μελλοντικός μαργράβος του Βρανδεμβούργου. Η μητέρα του Φρειδερίκου Β΄ της Σουηβίας και του Κορράδου ήταν η Αγνή του Βάιμπλινγκεν κόρη του πρώην αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ και αδελφή του Ερρίκου Ε΄, ήταν συνεπώς κληρονομικοί διεκδικητές. Η διαμάχη του Φρειδερίκου Β΄ και του Λοθάριου Γ΄ για την διαδοχή έληξε τελικά με την νίκη του Λοθάριου, ο Φρειδερίκος αναγκάστηκε να δηλώσει την υποταγή του (1134).

Σύγκρουση με τους Στάουφεν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αυτοκράτορας Λοθάριος Γ΄.

Η Οικογένεια των Σούπλινμπουργκ με Σαξονικές και Βαυαρικές ρίζες ήταν πολιτικά αντίπαλος με τον Οίκο των Σαλίων και τον Σουηβικό Οίκο των Χοενστάουφεν. Την περίοδο που ήταν αυτοκράτορας ο Λοθάριος Γ΄ ξέσπασε σύγκρουση ανάμεσα στους Γουέλφους και τα δυο αδέλφια από τον Οίκο των Χοενστάουφεν.[9] Οι Στάουφεν πέρα από τα εδάφη που είχαν κατακτήσει από την οικογένεια των Σαλίων διεκδικούσαν τα κληρονομικά αυτοκρατορικά δικαιώματα σαν εγγονοί του Ερρίκου Δ΄. Ο Λοθάριος Γ΄ προσπάθησε να κάνει κατάσχεση της αυτοκρατορικής περιουσίας σε μια συνάντηση με τους ευγενείς στο Ρέγκενσμπουργκ, αυτό έφερε την αντίδραση των Στάουφεν. Ο Λοθάριος έθεσε τον Φρειδερίκο Β΄ υπό αυτοκρατορική απαγόρευση και πήρε την Φραγκονία από τον αδελφό του Κορράδο, ο σύμμαχος του Κορράδος Α΄ του Τσέρινγκεν διορίστηκε ρέκτορας στην Βουργουνδία. Τους Στάουφεν υποστήριξαν εκτός από τα εδάφη τους πολλές Ελεύθερες Ανακτορικές Πόλεις, το Δουκάτο της Αυστρίας και το Δουκάτο της Σουηβίας, ο Κορράδος εξελέγη "Διεκδικητής Βασιλιάς" ως Κορράδος Γ΄. Ο Κορράδος μετέβη κατόπιν στην Ιταλία για να γίνει η βασιλική του στέψη από τον αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου Άνσελμο Ε΄.[10][11]. Ο Λοθάριος Γ΄ εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία των Στάουφεν λόγω του ότι έλλειπε ο Κορράδος και κατέλαβε δυο από τις ισχυρότερες πόλεις τους Νυρεμβέργη και Σπάιερ. Ο Κορράδος απέτυχε να κάνει οτιδήποτε όταν επισκέφτηκε την Ιταλία και επέστρεψε χωρίς να καταφέρει τίποτα (1130), η θέση του Λοθάριου ισχυροποιήθηκε.[12]

Αυτοκράτορας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην διπλή παπική εκλογή (1130) συμφώνησαν και οι δύο πλευρές να υποστηρίξουν τον Λοθάριο του Σούπλινμπουργκ, είχε την μεγάλη ευκαιρία να πετύχει την αυτοκρατορική εκλογή αλλά ασχολήθηκε με τους Στάουφεν και άφησε τους υφισταμένους του να προχωρήσουν τις διαπραγματεύσεις. Ο Αντίπαπας Ανάκλητος Β΄ του πρότεινε να τον στέψει αυτοκράτορα, τελικά ο Λοθάριος άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να υποστηρίξει τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄, τον συνόδευσε στην Ρώμη.[13] Οι δύο άντρες συναντήθηκαν στην Λιέγη, ο Λοθάριος δήλωσε την υποταγή του στον Ιννοκέντιο Β΄ αλλά τα αιτήματα του αγνοήθηκαν, διατήρησε ωστόσο τα προνόμια που είχε από το Κονκορδάτο του Βορμς.[14] Συμφώνησε να υποστηρίξει τον Ιννοκέντιο στην εκστρατεία του εναντίον του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας συμμάχου του Ανάκλητου, ο Ιννοκέντιος Β΄ τον έστεψε ξανά σε αντάλλαγμα βασιλιά των Ρωμαίων (29 Μαρτίου 1131).[15][16]

Ο στρατός που πήρε μαζί του στην Ιταλία ο Λοθάριος ήταν πολύ μικρός επειδή ήθελε να προστατεύσει τα εδάφη του στην Γερμανία από τους Στάουφεν (1232), δεν πλησίασε τις εχθρικές πόλεις, πολιόρκησε το Μιλάνο αλλά απέτυχε να το αλώσει λόγω του μικρού στρατού.[17] Έφτασε στην Ρώμη (1133) που βρισκόταν στην κατοχή του Ανάκλητου, δεν μπόρεσε να γίνει η αυτοκρατορική στέψη του στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ο Ιννοκέντιος Β΄ τον έστεψε αυτοκράτορα στο Λατερανό (4 Ιουνίου 1133).[18] Ο αυτοκράτορας δεν έδωσε μεγάλη σημασία στα παπικά διατάγματα, αγνόησε μια παπική βούλα του Ιννοκέντιου που ζητούσε υποταγή του αυτοκράτορα στον πάπα. Αναγνώρισε στον πάπα την κυριότητα των εδαφών που ανήκαν στην Ματθίλδη της Κανόσα υπό την προϋπόθεση να τα πάρει ο ίδιος σαν δώρο.[19]

Εκστρατεία στην Σικελία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σφραγίδα του αυτοκράτορα Λοθάριου Γ΄.

Με την επιστροφή του στην Γερμανία προσπάθησε να κλείσει ειρήνη με τους αντιπάλους του από την οικογένεια των Χοενστάουφεν, οι δύο αδελφοί του δήλωσαν την υποταγή τους και ο ίδιος στο Μπάμπεργκ τους συγχώρεσε και τους έδωσε τα εδάφη τους (1135).[20] Μετά την αναγνώριση του σαν αυτοκράτορα ο Λοθάριος Γ΄ εγκατέλειψε τον τίτλο του βασιλιά της Ιταλίας και οι Χοενστάουφεν υποσχέθηκαν να τον ακολουθήσουν στην μελλοντική του εκστρατεία στην Ιταλία.[21] Η εκστρατεία εναντίον του Ρογήρου Β΄ ξεκίνησε (1136) με την υποστήριξη του πάπα Ιννοκέντιου Β΄, στο πλευρό τους ήταν και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός. Οι δύο στρατοί στους οποίους αρχηγοί τους ήταν ο Λοθάριος και ο γαμπρός του Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας εισήλθαν στην Ιταλία.[22] Ο Γουλιέλμος του Λοριτέλο δήλωσε την υποταγή του στον Λοθάριο Γ΄ και του άνοιξε τις πύλες της Τέρμολι, ακολούθησε η υποταγή του Ούγου Β΄ της Μολίζε. Οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στο Μπάρι και συνέχισαν την πορεία τους νότια (1137). Ο Ρογήρος Β΄ ζήτησε να δώσει την Απουλία σαν αυτοκρατορικό δώρο σε έναν από τους γιους του και να παραδώσει άλλον έναν από τους γιους του όμηρο, την πρόταση απέρριψε ο Λοθάριος Γ΄ ύστερα από πίεση του Ιννοκέντιου Β΄. Τα Γερμανικά στρατεύματα κουράστηκαν έντονα με την εκστρατεία στον θερινό καύσωνα και επαναστάτησαν, ο αυτοκράτορας διαχώρησε την Κάπουα και την Απουλία από το Βασίλειο της Σικελίας, τις έδωσε στους εχθρούς του Ρογήρου.[23] Ο πάπας Ιννοκέντιος Β΄ διεκδίκησε την Απουλία σαν δική του και τελικά συμφώνησαν να την δώσουν στον Ρανούλφ του Αλάιφ.[24] Ο Λοθάριος Γ΄ κατέκτησε το Σαλέρνο από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο του 1137 και έκοψε νομίσματα με το όνομα του.[25]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λοθάριος Γ΄ πέθανε στον δρόμο της επιστροφής περνώντας από τις Άλπεις (4 Δεκεμβρίου 1137).[26] Το σώμα του βράστηκε για να μην γίνει η σήψη και τα οστά του μεταφέρθηκαν στον Ναό του Αγίου Πέτρου και Παύλου στην Κάτω Σαξονία σε έναν ναό που είχε ιδρύσει ο ίδιος (1135).[27] Λίγο πριν τον θάνατο του έδωσε τα εδάφη της Ματθίλδης στην Τοσκάνη στον γαμπρό του Ερρίκο Ι΄ της Βαυαρίας, του έδωσε επίσης το Δουκάτο της Σαξονίας και τα αυτοκρατορικά σύμβολα. Η βασιλεία του πέρασε ωστόσο στον Οίκο των Χοενστάουφεν, οι ελπίδες του Λοθάριου Γ΄ για μια ισχυρή κληρονομική μοναρχία από τον Οίκο των Γουέλφων διαψεύστηκαν. Σαν Σάξονας έδειξε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην πατρίδα του την Σαξονία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον αυτοκράτορα. Τον έλεγχο του Χόλσταϊν τον έδωσε στον Αδόλφο Α΄ του Χόλσταϊν και διόρισε τον Αλβέρτο τον Άρκτο μαγδράβο του Βραδεμβούργου (1134). Λίγο αργότερα διόρισε τον Κορράδο του Μάισεν που ήταν ήδη μαργράβος του Μάισεν μαργράβο της Λουσατίας (1136), οι δύο κομητείες ενώθηκαν. Ο Έρικ Β΄ της Δανίας έγινε υποτελής του αυτοκράτορα (1135), με την επιτυχή διπλωματική πολιτική του Λοθάριου τερματίστηκε ο πόλεμος ανάμεσα στην Πολωνία και την Βοημία. Ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος πλήρωσε φόρο υποτέλειας στον αυτοκράτορα, σε αντάλλαγμα ο Λοθάριος Γ΄ του έδωσε δώρα την Πομερανία και το Ρύγκεν.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε π. το 1107 την 3η εξαδέλφη του Ρίχεντσα του Νόρτχαϊμ[28], κόρη του Ερρίκου μαργράβου της Φρισία και είχε τέκνο:

Μετά τον θάνατο του Λοθάριου ο αντίπαλος του από τον Οίκο των Χοενστάουφεν Κορράδος εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας ως Κορράδος Γ΄, ο γαμπρός του Ερρίκος Ι΄ αρνήθηκε να του δώσει όρκο υποτέλειας και ο Κορράδος έκανε κατάσχεση της περιουσίας του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2019. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2016.
  2. Pavlac, σ.470
  3. Fuhrmann 1995, σ. 99
  4. Comyn, σ. 181
  5. Comyn, σ. 189
  6. Bryce, σ. 39
  7. Bryce, σ. 238
  8. Bryce, σ. 39
  9. Comyn, σ. 191
  10. Bryce, σ. 39
  11. Comyn, σ. 191
  12. Comyn, σ. 191
  13. Bryce, σ. 166
  14. Comyn, σ. 192
  15. Bryce, σ. 39
  16. Mann, Horace. Lives of the Popes in the Middle Ages, Vol. IX: 1130-1159, 1914, σ. 23
  17. Sismondi, J. C. L., History of the Italian Republics in the Middle Ages, σ. 51
  18. Comyn, σ. 192
  19. Comyn, σ. 192
  20. Comyn, σ. 193
  21. Charles Frederick Partington, The British Cyclop?dia of Biography (1837), σ. 974
  22. Comyn, σ. 193
  23. Comyn, σ. 194
  24. Comyn, σ. 194
  25. Philip Grierson, Mark A. S. Blackburn and Lucia Travaini, Medieval European Coinage. Vol. 14: Italy (III) (South Italy, Sicily, Sardinia) (Cambridge University Press, 1998), σσ. 125–26
  26. Bryce, σ. 11
  27. J. L. Bada, B. Herrmann, I. L. Payan and E. H. Man (1989), "Amino acid racemization in bone and the boiling of the German Emperor Lothar I", Applied Geochemistry 4: σσ. 325–27
  28. Είναι: Μπρουν Α΄ του Μπράουνσβαϊκ > (γιος) κόμης του Μπράουνσβαϊκ > Φρειδερίκος κόμης του Φόρμπαχ > Χέντβιχ του Φόρμπαχ > Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ και
    Μπρουν Α΄ του Μπράουνσβαϊκ > Λιούντολφ της Φρισίας > Έγκμπερτ Α΄ του Μάισεν > Γερτρούδη του Μπράουνσβαϊκ > Ρίχεντσα του Νόρτχαϊμ.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Hampe, Karl (1973). Germany under the Salian and Hohenstaufen Emperors. ISBN 0631141804.
  • Bryce, James (1913). The Holy Roman Empire. London: MacMillan.
  • Fuhrmann, Horst (1995). Germany in the High Middle Ages: C.1050-1200. Translated by Reuter, Timothy. Cambridge University Press.
  • Comyn, Robert (1851). History of the Western Empire from its Restoration by Charlemagne to the Accession of Charles V. 1.
  • Pavlac, Brian A. (2001). "Lothar III (1075–1137)". In Jeep, John M. (ed.). Medieval Germany. Routledge.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lothair III, Holy Roman Emperor της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Πινακοθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ
Οίκος των Σούπλινμπουργκ
Γέννηση: 9 Ιουνίου 1075 Θάνατος: 3 Δεκεμβρίου 1137
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ερρίκος Ε΄
Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
1133 - 1137
Διάδοχος
Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα
Βασιλιάς της Ιταλίας
Arms of Swabia.svg

1125 - 1137
Διάδοχος
Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας
Βασιλιάς της Γερμανίας
Holy Roman Empire Arms-double head.svg

1125-1137
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lothair II, Holy Roman Emperor της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).