Μάχη του Κατσαρού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μάχη των στενών του Κατσαρού
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Χρονολογία 27 Μαΐου 1821
Τόπος Ορεινή Ηλεία, Στενά Κατσαρού
Έκβαση ήττα των Ελλήνων
Εμπλεκόμενες πλευρές
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις
500[2]
1.500
Απώλειες
1.200

Η Μάχη των στενών του Κατσαρού είναι μάχη που έγινε στην ορεινή Ηλεία κοντά στα σύνορα με την Αχαΐα στις 27 Μαΐου 1821 (με το παλιό 30 Ιουνίου) και το σημερινό Πανόπουλο, στα Κατσαρέικα χάνια τότε, στους πρόποδες του Ερυμάνθου[1]. Την εποχή εκείνη κοντά βρισκόταν το χωριό Λάλα που ήταν το προπύργιο των Τουρκαλβανών που έσπερναν τον τρόμο σε όλη την Ηλεία και Αχαία.

Τα στενά του Κατσαρού βρίσκονται αμέσως μετά το Πανόπουλο, 1 με 2 χλμ. απόσταση. Τα διασχίζει μικρό ρέμα που χύνεται στον Λάδωνα που ξεκινά από την πηγή Κατσαρού και βρίσκονται στα 613 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας[1].

Εκεί σήμερα έχει στηθεί μνημείο για την μάχη από τον Σύλλογο Τριταιϊτών Αχαΐας δίπλα στην εθνικό οδό προς Τρίπολη[2].

Η μάχη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γιαννιάς είχε εμπλακεί πολλές φορές σε μάχες με τους Λαλαίους μιμούμενος τον πατέρα του και συνεχώς γύριζε στα μέρη τους και τους παρενοχλούσε[3]. Κατά μια άλλη εκδοχή[4] ο Γιαννιάς πήγε να εκδικηθεί τους Λαλαίους επειδή τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου είχαν συλλήσει την κοντινή Μονή Νοτενών και έμπλεξε σε άνιση μάχη.

Στις 27 Μαΐου 1821 ο Γιαννιάς έφτασε στα Κατσαρέικα χάνια με άλλους οπλαρχηγούς και με στρατό αποτελούμενο από 500 πολεμιστές όλοι από τα χωριά της περιοχής Δίβρη, Τσίπιανα, Δερβινή, Νουσά, Μοστενίτσα, Κούμανι Ηλείας, Ανδρώνι κτλ.[2]

Κατά την διάρκεια της μάχης ο Γιαννιάς αναγκάστηκε και κλείστηκε μέσα σε ένα εκκλησάκι με λίγους συντρόφους του, στα στενά του Κατσαρού ανάμεσα στα χωριά Κάψα, Αντρώνι και Πανόπουλο[3].

Η μάχη ήταν άνιση, ο Γιαννιάς σκότωσε πολλούς Οθωμανούς αλλά τελείωσαν τα πολεμοφόδια[3]. Τότε οι Οθωμανοί τους πρότειναν να παραδοθούν αλλά ο Γιαννιάς αρνήθηκε κι αφού έβγαλαν τα σπαθιά τους πάλεψαν σώμα με σώμα ως ότου έπεσαν μαχόμενοι[3]. Σύμφωνα μάλιστα με δημοτικό τραγούδι και τα εννέα παλικάρια που πέθαναν μαζί του ήταν Ντερβιναίοι.

Φωτοθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Χ.Π. Κορύλλου-Στ. Θεοχάρη, Πεζοπορία από Πατρών είς Καλαμάς, Τυπογραφείον «Ο Κάδμος», Εν Πάτραις 1891 (επανέκδοση, εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2004. ISBN 960-8260-52-3)
  2. 2,0 2,1 2,2 Παναγιώτης Θεοδ. Παπαθεοδώρου, Η Κρυόβρυση της Ηλείας, ιστορία και ζωή, Εκδόσεις Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2003. ISBN 960-87799-0-1
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821. Νικηταρά απομνημονεύματα, Εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996. ISBN 960-82803-7-0
  4. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-09-2