Μάχη του Πατρατζικίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μάχη του Πατρατζικίου
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Χρονολογία 18 Απριλίου 1821
Τόπος Υπάτη
Έκβαση Νίκη και στρατηγική αποχώρηση των Ελλήνων προς τις Θερμοπύλες
Αντιμαχόμενοι
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις
1.500 άνδρες[1]

Η μάχη του Πατρατζικίου ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 21 με σκοπό την απελευθέρωση του Πατρατζικίου (σημερινής Υπάτης).

Τα γεγονότα πριν τη μάχη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές Απριλίου του 1821, η περιοχή της Υπάτης, σε αντίθεση με την υπόλοιπη ανατολική Στερεά Ελλάδα, δεν είχε προσχωρήσει στην επανάσταση. Αυτό οφειλόταν στον οπλαρχηγό της, Μήτσο Κοντογιάννη ο οποίος ήταν διστακτικός και δεν πίστευε ούτε στην επιλογή του χρόνου ούτε στο μέλλον της επανάστασης. Αντίθετα, ο Αθανάσιος Διάκος με τον Γιάννη Δυοβουνιώτη, θεωρούσαν πολύ σημαντική την εξουδετέρωση των Τούρκων της περιοχής και γι αυτό έσπευσαν στο γειτονικό χωριό Κομποτάδες, με σκοπό να συναντήσουν τον Κοντογιάννη και να τον πείσουν να προσχωρήσει. Αυτός απέφυγε να τους συναντήσει και τότε οι δύο οπλαρχηγοί, μαζί με τον Πανουργιά που μόλις είχε φτάσει εκεί, αποφάσισαν να επιτεθούν στην Υπάτη. Τότε, την τελευταία στιγμή, αποφάσισε, θέλοντας και μη, να συμμετάσχει στην επίθεση και ο Κοντογιάννης.[1]

Η μάχη και η αποχώρηση των Ελλήνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 18 Απρλίου, οι επαναστάτες χωρίστηκαν σε δύο σώματα και, διαλύοντας τους οχυρωμένους στα σπίτια Τούρκους, μπήκαν στην πόλη. Οι Τούρκοι, βλέποντας πως ήταν άσκοπη η περαιτέρω αντίσταση, αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν. Ωστόσο, το βράδυ της ίδιας μέρας οι Έλληνες έμαθαν πως, από τις 17 Απριλίου, στρατός περίπου 8.000 ανδρών υπό τους Κιοσέ-Μεχμέτ πασά και Ομέρ Βρυώνη, βρισκόταν στο Λειανοκλάδι, μισή μόλις ώρα από την Υπάτη. Υπό τον φόβο της περικύκλωσης, οι Έλληνες αποχώρησαν μέσα στη νύχτα, αφήνοντας μισοκαμένη την Υπάτη, χωρίς να έχουν πετύχει κανένα ουσιώδες αποτέλεσμα και έχοντας σπαταλήσει, λόγω του Κοντογιάννη, οκτώ πολύτιμες μέρες. Στη συνέχεια προσπάθησαν να σταματήσουν τους Τούρκους στη μάχη της Αλαμάνας.[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, σ. 107.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΒ΄. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1975.