Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας
Louis-VIII.png
Περίοδος 14 Ιουλίου 1223 - 8 Νοεμβρίου 1226
Στέψη Καθεδρικός Ναός της Ρενς
Προκάτοχος Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
Διάδοχος Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας
Σύζυγος Λευκή της Καστίλης
Επίγονοι Φίλιππος της Γαλλίας
Αλφόνσος της Γαλλίας
Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας
Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά
Ιωάννης της Γαλλίας
Αλφόνσος του Πουατιέ
Φίλιππος της Γαλλίας
Αγία Ισαβέλλα της Γαλλίας
Κάρολος ο Ανδεγαυός
Οίκος Οίκος των Καπέτων
Πατέρας Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
Μητέρα Ισαβέλλα του Αινώ
Γέννηση 5 Σεπτεμβρίου 1187
Παρίσι, Βασίλειο της Γαλλίας
Θάνατος 8 Νοεμβρίου 1226 (39 ετών)
Μονπανσιέ, Βασίλειο της Γαλλίας
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί
Θρησκεία Καθολική Εκκλησία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Γέννηση του Λουδοβίκου Η' - Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, Παρίσι 14ος - 15ος αιώνας.
Πορτρέτο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η' σε μετάλλιο του 19ου αιώνα.
Στέψη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η' και της Λευκής της Καστίλης (1223) - χειρόγραφο του 1450 απο τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος Η΄ ο Λέων (Louis VIII de France, 5 Σεπτεμβρίου 1187 - 8 Νοεμβρίου 1226) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας από το 1223 έως το 1226. Γιος και διάδοχος του βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου Β΄ και της Ισαβέλλας του Αινώ. Με το θάνατο της μητέρας του (1190) έγινε κόμης του Αρτουά.

Στρατιωτικές επιχειρήσεις του Λουδοβίκου στην Αγγλία σαν πρίγκηπας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πατέρας του τον πάντρεψε σε ηλικία 12 ετών με την Λευκή της Καστίλης, ανιψιά του Άγγλου μονάρχη (1200). Πριν το σύντομο χρονικό διάστημα που ήταν βασιλιάς είχε αναπτύξει σημαντική στρατιωτική δράση σαν πρίγκηπας, τον Μάιο του 1216, οι Άγγλοι ευγενείς εξεγέρθηκαν κατά του βασιλιά τους Ιωάννη Ακτήμονα καλώντας τον Λουδοβίκο. Οι στρατιωτικές δυνάμεις του Λουδοβίκου νίκησαν τον στρατό του Ιωάννη στην μάχη του Ρος - ο - Μουάν (1214) και στην συνέχεια στράφηκε σε επιθέσεις στην Νότια Αγγλία, οι ευγενείς ενθουσιασμένοι του έδωσαν το επίθετο «Λέων» προτείνοντας να τον στέψουν βασιλιά τους στις 2 Ιουνίου 1216. Δέχθηκε τον τίτλο με μεγάλη επισημότητα, αλλά δεν κατόρθωσε να στεφθεί και εγκατέλειψε την προσπάθεια τον επόμενο χρόνο, το στέμμα επεστράφη στον Ιωάννη με την Συνθήκη του Λάμπεθ (1217).[1][2][3][4]

Το 1217 ο Λουδοβίκος ξεκίνησε την κατάκτηση της Γουιάνας αφήνοντας στον Ερρίκο Γ΄ μονάχα μια περιοχή γύρω απο την Μπορντό.

Γάμος του Λουδοβίκου με την Λευκή της Καστίλης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1195 προτάθηκε ο γάμος ανάμεσα στον δελφίνο Λουδοβίκο και την Ελεονώρα της Βρετάνης ανιψιάς του βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου ώστε να εξασφαλιστεί συμμαχία ανάμεσα στον Ριχάρδο και στον πατέρα του Λουδοβίκου βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β΄. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ αντιτάχθηκε σκληρά σε αυτόν τον γάμο με αποτέλεσμα να ακυρωθεί, έτσι ο Ριχάρδος Α΄ εξαναγκάστηκε να ορίσει διάδοχο του τον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη τον Ακτήμονα, αντί τον Αρθούρο της Βρετάνης μικρότερο αδελφό της Ελεονώρας που προόριζε ο Ριχάρδος, το γεγονός αυτό τερμάτισε την συμμαχία μεταξύ του Ριχάρδου και του Φιλίππου.[5]

Στις 23 Μαΐου 1200 σε ηλικία 12 ετών ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε τελικά την Λευκή της Καστίλης κόρη του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου Η΄ και της Ελεονώρας της Αγγλίας αδελφής των βασιλέων της Αγγλίας Ριχάρδου του Λεοντοκαρδου και Ιωάννη του Ακτήμονα, ο γάμος έγινε ύστερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ του Φιλίππου - Αυγούστου Β΄ και του Ιωάννου θείου της Λευκής.

Αποτυχημένη εκστρατεία του Ιωάννη του Ακτήμονα να καταλάβει την Νορμανδία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To 1214 o βασιλιάς της Αγγλίας Ιωάννης ο Ακτήμονας ξεκίνησε την τελική του εκστρατεία για να διεκδικήσει τα δικαιώματα της Νορμανδίας από τον πατέρα του βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β΄, ο Ιωάννης ήταν αρκετά αισιόδοξος επειδή είχε δημιουργήσει ισχυρές συμμαχίες όπως με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Όθωνα Δ΄, τον κόμη της Βουλώνης Ρενώ και τον κόμη της Φλάνδρας Φερδινάνδο.[6] Το σχέδιο του Ιωάννη ήταν να διασπάσει τον στρατό του Φιλίππου ερχόμενος σε βορειοανατολική κατεύθυνση από το Πουατού στο Παρίσι, ενώ ο Όθωνας, ο Ρενώ και ο Φερδινάνδος μαζί με τον κόμη του Σάλτσμπουργκ βορειοδυτικά από την Φλάνδρα.[7] Ο Φίλιππος Β΄ ανέλαβε την διοίκηση του βορινότερου τμήματος, ενώ ο γιος του Λουδοβίκος ανέλαβε την διοίκηση του στρατού στην περιοχή των κτήσεων των Πλανταγενετών στην κεντρική Γαλλία. O Ιωάννης είχε σημαντικές επιτυχίες στην αρχή συντρίβοντας τον στρατό του δελφίνου Λουδοβίκου στην κεντρική Γαλλία, κατέλαβε την κομητεία του Ανζού στα τέλη του Ιουνίου του ίδιου έτους.[8][9]

Ο Ιωάννης πολιόρκησε το κάστρο του Ρός - ο - Μουάν ένα στρατηγικό σημείο για να εξαναγκάσει τον Λουδοβίκο να δώσει μάχη με τον ισχυρό στρατό του Ιωάννη.[10] Οι τοπικοί Ανδεγαυοί ευγενείς όμως στην συνέχεια αρνήθηκαν να προσχωρήσουν στον στρατό του Ιωάννη δημιουργώντας του ενα μεγάλο μειονέκτημα, ο Ιωάννης αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει στο Λα Ροσέλ.[11] Αμέσως μετά ο ίδιος ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος συνέτριψε στην μάχη του Μπουβίν τις ενωμένες δυνάμεις του αυτοκράτορα Όθωνα και των υπόλοιπων συμμάχων του Ιωάννη του Ακτήμονα διαγράφοντας όλες τις ελπίδες του να ανακαταλάβει την Νορμανδία.[12]

Υποψήφιος βασιλιάς της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1215 οι Άγγλοι βαρόνοι εξεγέρθηκαν εναντίον του μισητού βασιλιά τους Ιωάννη του Ακτήμονα στον Α΄ Βαρονικό Πόλεμο αναγκάζοντας τον να υπογράψει την Μάγκνα Κάρτα (15 Ιουνίου 1215) που αποτελούσε το πρώτο Σύνταγμα σε ολόκληρη την μοναρχική ιστορία. Στη συνέχεια ο Ιωάννης ενθαρρύνθηκε από τον πάπα να καταπατήσει τον λόγο του και οι βαρόνοι προσκάλεσαν τον διάδοχο της Γαλλίας Λουδοβίκο να έρθει να τους βοηθήσει. Οι βαρόνοι πρόσφεραν το στέμμα στον νεαρό δελφίνο ο οποίος επικεφαλής ισχυρού Γαλλικού στρατού είχε στρατοπεδεύσει στις 21 Μαΐου 1216 στην νήσο του Ισλ στο ανατολικό Κεντ. Ο πρίγκηπας μπήκε στο Λονδίνο με ελάχιστες αντιστάσεις, στέφθηκε βασιλιάς στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου εν μέσω πανηγυρισμών από το σύνολο του λαού της πόλης, πολλοί ευγενείς ανάμεσα τους και ο βασιλιάς της Σκωτίας Αλέξανδρος Β΄ δέχτηκαν να του προσφέρουν φόρο υποτέλειας.

Στις 14 Ιουνίου 1216 ο Λουδοβίκος κατέλαβε το Ουίντσεστερ και απέκτησε υπό τον έλεγχο του σχεδόν το μισό Αγγλικό βασίλειο, αλλά ενώ όλοι τον είχαν βέβαιο βασιλιά ο θάνατος του μισητού Ιωάννη έστρεψε τους περισσότερους ευγενείς υπέρ του μεγαλύτερου γιου του και υποψήφιου διαδόχου του Ερρίκου.[13]

Οι βαρόνοι κήρυξαν ανεπιθύμητο τον Λουδοβίκο τοποθετώντας αντιβασιλιά για λογαριασμό του μικρού Ερρίκου τον κόμη του Πέρμπροκ ο οποίος έκανε έκκληση στους Άγγλους να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι στους Γάλλους. Ο Λουδοβίκος στην συνέχεια γνώρισε διαδοχικές ήττες ο στρατός του στις 20 Μαΐου 1217 στην μάχη του Λίνκολν και ο στόλος του στις 24 Αυγούστου 1217 στην μάχη του Σάντουιτς, απέτυχε τέλος να ανακαταλάβει το κάστρο του Ντόβερ.

Η τελική Συνθήκη του Λαμπέρτ έδωσε αμνηστία σε όλους τους Άγγλους επαναστάτες και έδωσε στον Λουδοβίκο σαν αποζημίωση το ποσό των 10.000 μάρκων, από την άλλη ο Λουδοβίκος υποσχέθηκε με την σειρά του ότι δεν θα ενοχλήσει πάλι στρατιωτικά την Αγγλία και αποκήρυξε όλα τα δικαιώματα του από το Αγγλικό στέμμα.

Φιλοεβραϊκή πολιτική και αντιδράσεις των βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμέσως μετά την ενθρόνισή του στις 1 Νοεμβρίου 1223 με διάταξη απαγόρευσε στους λειτουργούς του να καταγράφουν Εβραϊκά χρέη, κάτι που αντέστρεψε την αντιεβραϊκή τακτική του πατέρα του. Η τοκογλυφία ήταν μεγάλο παράπτωμα για την χριστιανική θρησκεία επειδή στηριζόταν στην οικονομική εκμετάλλευση των πλουσίων σε βάρος των φτωχώτερων ανθρώπων, η τιμωρία από την Καθολική εκκλησία ήταν ο αφορισμός μια απο τις πιο βαρύτερες ποινές εκείνη την εποχή. Οι Εβραίοι οι οποίοι ζούσαν στην Γαλλία δεν είχαν το πρόβλημα του αφορισμού επειδή δεν ήταν χριστιανοί οπότε η άσκηση ή μη της τοκογλυφίας από τους Εβραίους γινόταν για τους ίδιους νομικό ζήτημα που το εκμεταλλευόταν ο κάθε βασιλιάς προς όφελος του, ο Λουδοβίκος με την διάταξη αυτή έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να λύσει τα νομικά προβλήματα ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος.

26 βαρόνοι δέχθηκαν αυτή τη μεταρρύθμιση, όχι όμως και ο ισχυρότατος Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας, κόμης της Καμπανίας, μέχρις ότου του εγγυήθηκαν πρόσθετα έσοδα μέσω φορολογίας. Ο Θεοβάλδος έγινε μια ισχυρή εστία αντίστασης ενάντια στην μοναρχία των Καπετιδών, και η εχθρότητα του κατά του Λουδοβίκου του Λέοντα φάνηκε σε πολλές περιπτώσεις, όπως στην πολιορκία της Αβινιόν, που έμεινε μονάχα 40 μέρες και στην συνέχεια επέστρεψε στο Παρίσι εξοργίζοντας τον βασιλιά.

Η Σταυροφορία των Αλβιγηνών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σταυροφορία των Αλβιγηνών είχε ξεκινήσει από το 1209 σε μια προσπάθεια να παταχθούν οι αιρέσεις όπως αυτή των Καθαρών και των Βαλδειστών στην νότια Γαλλία αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στους πλούσιους βαρόνους του βορρά στην προσπάθεια τους να ελέγξουν τους φτωχότερους όπως αυτούς της Ακουιτανίας στον νότο. Η πρώτη περίοδος (1209 - 1215) ήταν επιτυχής για τους βόρειους αλλά στην συνέχεια ακολούθησε μια σειρά από επιτυχείς εξεγέρσεις (1215 - 1225) που είχαν σαν αποτέλεσμα οι βόρειοι να χάσουν τις περισσότερες από τις κατακτήσεις τους με αποκορύφωμα την απώλεια της Αβινιόν και του Λανγκντόκ. To Συμβούλιο του Μπουρζ αφόρισε τον κόμη της Τουλούζης Ραϊμόνδο Ζ΄ αποφασίζοντας να κηρύξει νέα Σταυροφορία εναντίον των βαρόνων του νότου, ο Λουδοβίκος Η΄ δέχτηκε με ευχαρίστηση τα νέα αφού τα κέρδη της εκστρατείας θα είχαν ως αποτέλεσμα την ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας του. Ο Ρογήρος Βερνάρδος ο μέγας κόμης του Φουά προσπάθησε με ειρηνικές προτάσεις να αποφύγει την σύγκρουση και ο Λουδοβίκος τις απέρριψε, τότε οι κόμητες του Φουά και της Τουλούζης αποφάσισαν να πάρουν τα όπλα εναντίον του. Τα βασιλικά στρατεύματα είχαν μεγάλη επιτυχία, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ ανακατέλαβε την Αβινιόν ύστερα από τρίμηνη πολιορκία αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την κατάκτηση πριν τον θάνατο του.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θάνατος του Λουδοβίκου Η' - έργο του Φρανσουά Μπουσέ τον 18ο αιώνα.

Πέθανε στον πύργο του Μοντπεσιέ στις 8 Νοεμβρίου 1226 προσβεβλημένος από δυσεντερία, ενώ φήμες έλεγαν ότι δηλητηριάστηκε από τον μεγάλο του εχθρό Θεοβάλδο της Καμπανίας, βασιλιά της Ναβάρας.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον γάμο του με την Λευκή της Καστίλης έκανε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Anthony Arlidge, Igor Judge, "Magna Carta Uncovered,", 2014
  2. S. Wise Bauer, "The History of the Renaissance World", 2013, p.254
  3. Lise Hull, "Understanding the Castle Ruins of England and Wales", 2009, p.74
  4. Carpenter, David A. The Minority of Henry III, Cambridge University Press: Cambridge, UK, pp.20, 41-45
  5. Costain, Thomas B. The magnificent century: The pageant of England. Garden City: Doubleday, 1951. p.4–7
  6. Barlow, Frank. (1999) The Feudal Kingdom of England, 1042–1216. Harlow, UK: Pearson Education. ISBN 0-582-38117-7, p.335.
  7. Carpenter, David. (2004) Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. London: Penguin. ISBN 978-0-14-014824-4, p286.
  8. Carpenter David. (2004) The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284 London: Penguin. ISBN 978-0-14-014824-4, p.286.
  9. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p.221
  10. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p.222.
  11. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p222
  12. Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen. ISBN 0-413-45520-3, p.224.
  13. Alan Harding (1993), England in the Thirteenth Century (Cambridge: Cambridge University Press), p. 10. According to L'Histoire de Guillaume le Marechal Louis became "master of the country"
  14. Kerrebrouck records the birth of this daughter, and her death soon after her birth. P. Van Kerrebrouck, Les Capétiens 987-1328, Villeneuve d'Asq, 2000, p. 124.
  15. Η ύπαρξη του αμφισβητείται
  16. The Chronicle of Alberic de Trois-Fontaines records the death in 1232 of "duo de fratribus regie Francie, Iohannes et Dagobertus". Chronica Albrici Monachi Trium Fontium 1232, Monumenta Germaniæ Historica Scriptorum, vol. XXIII, p. 930.
  17. The Chronicon Turonense records the birth in 1224 "mense martio" of "Isabellis, filia Ludovici Regis Franciæ". Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 305.
  18. The Chronicon Turonense records the birth in 1225 (at the end of the text dealing with events in that year) of "Stephanus, Ludovici Regis Francorum filius" and his baptism in Paris. Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 313. He must have been born after the testament of King Louis VIII dated June 1225 which only names five (surviving) sons. Layettes du Trésor des Chartes, vol. II, 1710, p. 54.
  19. The Chronicon Turonense records that King Louis VIII left six sons (in order) "Ludovicum primogenitum, Robertum, Amfulsum, Johannem, Dagobertum id est Philippum, et Stephanum" and one daughter "Isabellam" when he died. Chronicon Turonense, Recueil des historiens des Gaules et de la France, vol. XVIII, p. 317.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Alan Harding (1993), England in the Thirteenth Century (Cambridge: Cambridge University Press), p. 10. According to L'Histoire de Guillaume le Marechal Louis became "master of the country"
  • Anthony Arlidge, Igor Judge, "Magna Carta Uncovered,", 2014.
  • Barlow, Frank. (1999) The Feudal Kingdom of England, 1042–1216. Harlow, UK: Pearson Education.
  • S. Wise Bauer, "The History of the Renaissance World", 2013.
  • Lise Hull, "Understanding the Castle Ruins of England and Wales", 2009.
  • Carpenter, David A. The Minority of Henry III, Cambridge University Press: Cambridge, UK.
  • Costain, Thomas B. The magnificent century: The pageant of England. Garden City: Doubleday, 1951. p.4–7
  • Kerrebrouck records the birth of this daughter, and her death soon after her birth. P. Van Kerrebrouck, Les Capétiens 987-1328, Villeneuve d'Asq, 2000.
  • Chronicle of Alberic de Trois-Fontaines
  • Chronicon Turonense
  • Warren, W. Lewis. (1991) King John. London: Methuen.
Προκάτοχος:
Φίλιππος Αύγουστος Β΄
Βασιλιάς της Γαλλίας
14 Ιουλίου 1223–8 Νοεμβρίου 1226
Διάδοχος:
Λουδοβίκος Θ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis VIII of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).