Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Z'
Louis VII denier Bourges 1137 1180.jpg
επιγραφή: LUDOVICUS REX
Περίοδος 1 Αυγούστου 1137 - 18 Σεπτεμβρίου 1180
Προκάτοχος Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας
Διάδοχος Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
Δούκας της Ακουιτανίας
Περίοδος 8 Αυγούστου 1137 - 21 Μαρτίου 1152
Στέψη Πουατιέ
Προκάτοχος Ελεονώρα της Ακουιτανίας
Διάδοχος Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας
Σύζυγος Ελεονώρα της Ακουιτανίας
Κωνσταντία της Καστίλης
Αδέλα της Καμπανίας
Επίγονοι Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας
Αλίκη της Γαλλίας
Μαργαρίτα της Γαλλίας, βασίλισσα της Αγγλίας και της Ουγγαρίας
Άλυς της Γαλλίας, κόμισσα του Βεξίν
Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
Αγνή της Γαλλίας
Οίκος Οίκος των Καπέτων
Πατέρας Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας
Μητέρα Αδελαΐδα του Μωριέν
Γέννηση 1120
Θάνατος 18 Σεπτεμβρίου 1180 (60 ετών)
Παρίσι, Γαλλία
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί, Παρίσι, Γαλλία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας

Ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας ή Λουδοβίκος ο Νέος (Louis VII de France, 1120 - 18 Σεπτεμβρίου 1180), βασιλιάς των Φράγκων (1137 - 1180) από τον βασιλικό Οίκο των Καπέτων, ήταν δεύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδα του Μωριέν, με τον θάνατο σε ατύχημα του μεγαλύτερου αδελφού του Φιλίππου (1131) ορίστηκε διάδοχος του Φραγκικού θρόνου. [1]

Τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άνοδος στον Γαλλικό θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως δεύτερος γιος προοριζόταν περισσότερο για εκκλησιαστική σταδιοδρομία με αποτέλεσμα να εκπαιδευτεί σαν άριστος χριστιανός με προορισμό να γίνει αρχιεπίσκοπος αλλά με τον αιφνίδιο θάνατο σε ατύχημα του μεγαλύτερους αδελφού του Φιλίππου (1131) άλλαξε η τύχη του, τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου χρίστηκε διάδοχος του χρόνου και στέφθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄ στον Καθεδρικό ναό του Ρενς. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του το ζούσε με τον γνωστό ιερέα και χρονικογράφο Σούνγκερ ο οποίος ήταν σύμβουλος του πατέρα του, όταν ανέβηκε ο ίδιος ο Λουδοβίκος Ζ΄ στον θρόνο εξακολούθησε να είναι επίσης και δικός του σύμβουλος. Η άνοδος του στον θρόνο έγινε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, με εξαίρεση τους κατοίκους της Ορλεάνης και του Πουατιέ που αντέδρασαν, σύντομα ήρθε σε διαμάχη με τον Πάπα Ιννοκέντιο Β΄ για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Βουργουνδίας, ο Λουδοβίκος υποστήριζε τον καρδινάλιο Καντούρκ ενώ ο Πάπας ήθελε τον Πέτρο του Σατρ φτάνοντας στο σημείο να ορκιστεί ότι δεν θα πατήσει ποτέ στην Βουργουνδία όσο ζούσε ο εκλεκτός του πάπα Πέτρος.

Η πυρπόλυση της Βιτρύ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος Ζ΄ περιπλέχθηκε σε πόλεμο με τον Θεόβαλδο Β΄ της Καμπανίας, επιτρέποντας στον Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά να αρνηθεί τη σύζυγό του και ανεψιά του Θεοβάλδου Β΄ προκειμένου να παντρευτεί την Πετρονίλλα, αδελφή της συζύγου του Ελεονώρας. Η Καμπανία πήρε το μέρος του Πάπα στη σύγκρουσή του με τον βασιλιά Λουδοβίκο,o Λουδοβίκος είχε προσωπική ανάμειξη στην άλωση και την πυρπόληση της πόλης του Βιτρύ, με εκατοντάδες κατοίκους καμένους στην εκκλησία που είχαν καταφύγει. Αυτό έκανε τον ευσεβέστατο βασιλιά να αισθανθεί τεράστια ντροπή και ενοχή, από τύψεις εγκατέλειψε την Καμπανία αφήνοντας τον Θεόβαλδο να κυβερνήσει ελεύθερα ενώ αποδέχθηκε τον εκλεκτό του πάπα Πέτρο του Σάτρ ως αρχιεπίσκοπο του Μπουργκ, τα Χριστούγεννα του 1145 προχωρώντας ακόμα περισσότερο για να πετύχει την συγχώρηση από τον θεό κήρυξε στην Μπουργκ Σταυροφορία. Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Νορμανδίας (1144), o Λουδοβίκος ήρθε σε συμφωνία μαζί του τον αναγνώρισε ως δούκα της Νορμανδίας και σαν αντάλλαγμα του παραχωρήθηκε η περιοχή του Bεξίν η οποία ήταν τμήμα του δουκάτου της Νορμανδίας.

Συμμετοχή του Λουδοβίκου Ζ΄ στην αποτυχημένη Β΄ Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιούνιο του 1147 ξεκίνησε την εκπλήρωση της επιθυμίας του για Σταυροφορία, μαζί με την σύζυγο του Ελεονώρα ξεκίνησαν από την βασιλική του Σαιν Ντενίς με προορισμό την Συρία, πρώτη στάση τους ήταν η Ουγγαρία όπου τους υποδέχθηκε με μεγαλοπρέπεια ο βασιλιάς Γκέζα Β΄ και ενώθηκε εκεί με τον Γερμανό βασιλιά Κορράδο Γ΄. Ο Γκέζα Β΄ ζήτησε από τον Λουδοβίκο να γίνει νονός του γιου του Στέφανου, οι καλές σχέσεις ανάμεσα στην Γαλλία και στην Ουγγαρία συνεχίστηκαν για πολλές δεκαετίες ακόμα, η κόρη του Λουδοβίκου Μαργαρίτα παντρεύτηκε αργότερα τον γιο και διάδοχο του Γκέζα στον θρόνο της Ουγγαρίας Μπέλα Γ΄. [2] Τα Σταυροφορικά στρατεύματα συνέχισαν για τον τελικό προορισμό τους στους Αγίους Τόπους, τα Γαλλικά στρατεύματα λίγο πριν την Λαοδίκεια ήρθαν σε συμπλοκή με τους Τούρκους όπου βομβαρδίστηκαν με αμέτρητα βέλη και μεγάλες πέτρες, η μάχη με τους Τούρκους ήταν πολύ σκληρή και αιματηρή. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ με τον στρατό του έφτασαν τελικά στους Αγίους Τόπους (1148), η σύζυγος του Ελεονώρα ήθελε να υποστηρίξει τον θείο της Ραϋμόνδο της Αντιόχειας προτρέποντας τον Λουδοβίκο να υποστηρίξει την Αντιόχεια αντί για την Αλέππο, ο Λουδοβίκος δέχθηκε αλλά επειδή στόχος του ήταν μόνο τα Ιεροσόλυμα δραπέτευσε μαζί με τον βασιλιά της Γερμανίας Κορράδο Γ΄ και τον βασιλιά της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνο Γ΄ για την την πολιορκία της Δαμασκού (1148). Στην μάχη που ακολούθησε γνώρισε μεγάλη συντριβή από τους Σαρακηνούς και αποφάσισε να επιστρέψει στην Γαλλία, η βασίλισσα Ελεονώρα διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση αυτή επειδή ήθελε να προστατέψει τον θείο της Ραϋμόνδο αλλά ο σύζυγος της ήταν αμετάπειστος, τελικά επέστρεψαν το 1149.

Γάμοι του Λουδοβίκου Ζ΄ και κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτος γάμος του Λουδοβίκου Ζ΄ με την Ελεονώρα της Ακουιτανίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ακολούθως μετά τον θάνατο του δούκα της Ακουιτανίας Γουλιέλμου Ι΄ ο πατέρας του Λουδοβίκος ο Παχύς εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να τον ορίσει ο Γουλιέλμος κηδεμόνα της κόρης του Ελεονώρας της Ακουιτανίας για να την παντρέψει με τον γιο και διάδοχο του Λουδοβίκο. Η Ελεονώρα ήταν εκείνη την εποχή η πιο περιζήτητη νύφη της Ευρώπης, του έφερε σαν προίκα το δουκάτο της Ακουιτανίας το οποίο επέκτεινε τα σύνορα του Γαλλικού βασιλείου μέχρι τα Πυρηναία.(1137) [3] Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ πέθανε αμέσως μετά τον γάμο και τον διαδέχθηκαν στον θρόνο ο ίδιος ο Λουδοβίκος Ζ΄ με την σύζυγο του Ελεονώρα, ο γάμος αυτός έδειχνε από την αρχή ότι δεν θα πάει καθόλου καλά, η Ελεονώρα η οποία είχε υψηλές πνευματικές ικανότητες είχε ενοχληθεί έντονα από την μεγάλη θρησκοληψία του, χαρακτηριστικά έλεγε ότι αντί για βασιλιά παντρεύτηκε έναν καλόγηρο. Σαν χαρακτήρες ήταν εξίσου αντίθετοι ο Λουδοβίκος ήταν ψυχρός αντίθετα η Ελεονώρα σαν Μεσογειακή ήταν έντονα εκδηλωτική λατρεύοντας τις διασκεδάσεις. Τελικά χώρισαν ύστερα από 15 χρόνια γάμου (1152) με την δικαιολογία ότι η Ελεονώρα δεν μπορούσε να γεννήσει γιο, μαζί έκαναν μόνο δυο κόρες την Μαρία και την Αλίκη. [4] Η Ελεονώρα αμέσως μετά παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Ανζού και πέρασε υπό την κατοχή του η Ακουιτανία, ο Ερρίκος στην συνέχεια κληρονόμησε το βασίλειο της Αγγλίας ως Ερρίκος Β΄ (1154) και έγινε κάτοχος μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας που έφτανε από την Σκωτία μέχρι τα Πυρηναία, οι διεκδικήσεις των Γαλλικών αυτών περιοχών θα φέρει μακροχρόνιο πόλεμο ανάμεσα στις δυο δυναστείες των Καπετιδών και των Πλανταγενετών που θα διαρκέσει πολλούς αιώνες.

Γάμος της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Β΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αποτυχημένη εκστρατεία στους Αγίους Τόπους έφερε μεγάλο κόστος στο Γαλλικό βασίλειο ιδιαίτερα στα οικονομικά του και ήταν η μεγάλη αφορμή για να διαλυθεί ο αποτυχημένος γάμος του Λουδοβίκου με την Ελεονώρα, [5] η δικαιολογία ήταν ότι είχαν μεταξύ τους συγγένειας αλλά στην πραγματικότητα ο γάμος διαλύθηκε λόγω των κακών τους σχέσεων από τη αρχή και λόγω του ότι η Ελεονώρα δεν μπορούσε να γεννήσει τον διάδοχο. Το Συμβούλιο του Μπωγενσί ανήγγειλε το διαζύγιο στις 21 Μαρτίου 1152 και αμέσως μετά στις 18 Μαΐου 1152 η Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Ανζού ο οποίος 2 χρόνια αργότερα έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Β΄, στον Ερρίκο μεταβιβάστηκε ως προίκα το δουκάτο της Ακουιτανίας μαζί του η Ελεονώρα έκανε 8 παιδιά, 5 γιους και 3 κόρες. Ο Λουδοβίκος όταν είδε τον κίνδυνο ξεκίνησε πόλεμο εναντίον του Ερρίκου με την δικαιολογία ότι η σύζυγος του παντρεύτηκε πριν βγει επίσημα το διαζύγιο αλλά αρρώστησε σοβαρά από γρίπη και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει. [6] Το 1154 ο Λουδοβίκος Ζ΄ παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του την Κωνσταντία της Καστίλης κόρη του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου Ζ΄ αλλά και πάλι δεν κατάφερε να αποκτήσει τον επιθυμητό διάδοχο αφού με την Κωνσταντία έκανε πάλι δυο κόρες την Μαργαρίτα και την Αλίκη. Μετά το 1157 ο Άγγλος βασιλιάς άρχισε να πιστεύει πραγματικά ότι ο Λουδοβίκος δεν πρόκειται να αποκτήσει διάδοχο και συνεπώς το Γαλλικό στέμμα είναι δική του υπόθεση γι'αυτό έστειλε τον καγκελάριο του Τόμας Μπέκετ να διαπραγματευτεί τον γάμο του μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του Ερρίκου του Νεώτερου με την Γαλλίδα πριγκίπισσα Μαργαρίτα. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ παραδόξως δέχτηκε την πρόταση και με την Συνθήκη του Γκισόρ αρραβωνιάστηκε το νεαρό ζευγάρι παίρνοντας ως προίκα τις επαρχίες του Βεξίν και του Γκισόρ.

Τρίτος γάμος του Λουδοβίκου με την Αδέλα της Καμπανίας με απόκτηση του διαδόχου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στέψη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ´ - μικρογραφία 14ου αιώνα (Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας)
Ο Λουδοβίκος Ζ΄ με την τρίτη σύζυγο του Αδέλα της Καμπανίας
Ο Ραϋμόνδος του Πουατιέ δέχεται τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ´ στην Αντιόχεια - μικρογραφία 15ου αιώνα.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ´ σε νόμισμα.

Η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου Κωνσταντία πέθανε πάνω στην γέννα στις 4 Οκτωβρίου 1160 και μόλις 5 βδομάδες αργότερα ο Λουδοβίκος Ζ΄ παντρεύτηκε στον τρίτο του γάμο την Αδέλα της Καμπανίας, αντιλήφθηκε τον κίνδυνο από την μεγάλη άνοδο του Ανδεγαυικού οίκου μέσω του Ερρίκου Β΄ αλλά απέτυχε να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά. Εξέφραζε πάντα την δυσφορία του απέναντι στον Ερρίκο υπερασπίστηκε τον επίσκοπο Θωμά Μπέκετ στις διαμάχες του με τον βασιλιά όπως το ίδιο και και τους γιους του όταν επαναστάτησαν απέναντι στον πατέρα τους. Την ίδια εποχή ο Γερμανός αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα απαίτησε την Αρλ και γι'αυτό όταν ήρθε σε σύγκρουση με τον πάπα Αλέξανδρο Γ΄ ο Λουδοβίκος πήρε το μέρος του πάπα ο οποίος την περίοδο (1163 - 1165) ζούσε στο Σένς. O Λουδοβίκος Ζ΄ απέκτησε τελικά με την τρίτη σύζυγο του Αδέλα τον πολυπόθητο διάδοχο τον Φίλιππο Αύγουστο (1165) σε σχετικά μεγάλη ηλικία τον οποίο αργότερα έστεψε διάδοχο του στον καθεδρικό ναό της Ρενς (1179) σύμφωνα με τα έθιμα της δυναστείας των Καπετιδών, ήταν ο τελευταίος Γάλλος βασιλιάς που στέφθηκε με τον συγκεκριμένο τρόπο. [7] Ο ίδιος ο Λουδοβίκος Ζ΄ ηλικιωμένος και άρρωστος από παράλυση δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην τελετή, πέθανε τον επόμενο χρόνο στις 18 Σεπτεμβρίου 1180 και τάφηκε στο αβαείο του Μπαρμπώ, τα λείψανα του μεταφέρθηκαν στην Βασιλική Σαιν-Ντενί (1817). [8]

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγό του Ελεονώρα της Ακουιτανίας παιδιά του ήταν : [9]

Οι δύο αδελφές παντρεύτηκαν αντίστοιχα δύο αδελφούς.

Με τη δεύτερη σύζυγό του Κωνσταντία της Καστίλης παιδιά του ήταν : [11]

Με την τρίτη σύζυγο του Αδέλα της Καμπανίας παιδιά του ήταν : [13]

Συμπεράσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βασιλεία του Λουδοβίκου Ζ΄ έμεινε γνωστή για την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και για την αποτυχημένη Β΄ Σταυροφορία, ο Ερρίκος και ο σύμβουλος του ιερέας Σούνγκερ έφτιαξαν ένα ισχυρό κεντρικό κράτος με έδρα το Παρίσι και ευνόησαν την Γαλλική Γοτθική αρχιτεκτονική με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την ανέγερση της Παναγίας των Παρισίων. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ ήταν έντονα θρησκόληπτος σε βαθμό που αναφέρεται περισσότερες φορές σαν ιερέας παρά σαν βασιλιάς, η θρησκοληψία του όμως αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να ισχυροποιήσει περισσότερο την βασιλική εξουσία λόγω των στενών δεσμών που είχε με τους ιερείς και τα αβαεία σε κάθε περιοχή του βασιλείου του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. I. S. Robinson, The Papacy, 1073-1198: Continuity and Innovation, (Cambridge University Press, 1996), 22.
  2. Local Tradition or European Patterns? The grave of Gertrude in the Pilis Cistercian Abbey, Jozsef Laszlovszky, Medieval East Central Europe in a Comparative Perspective, ed. Gerhard Jaritz, Katalin Szende, (Routledge, 2016), 84.
  3. Dan Jones, The Plantagenets: The Warrior Kings and Queens Who Made England (Viking Press: New York, 2012) p. 31-33.
  4. Dan Jones, The Plantagenets: The Warrior Kings and Queens Who Made England (Viking Press: New York, 2012) p. 31-33.
  5. C. Petit-Dutaillis, The Feudal Monarchy in France and England, transl. E.D. Hunt, (Routledge, 1999), 107.
  6. Dan Jones, The Plantagenets: The Warrior Kings and Queens Who Made England (Viking Press: New York, 2012) p. 31-33.
  7. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France 987-1328, (Hambledon Continuum, 2007), 168.
  8. Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France 987-1328, (Hambledon Continuum, 2007), 168.
  9. Amy Ruth Kelly, Eleanor of Aquitaine and the Four Kings, (Harvard University Press, 1991), 7–8.
  10. Amy Ruth Kelly, Eleanor of Aquitaine and the Four Kings, 126.
  11. Thomas N. Bisson, The crisis of the twelfth century: Power, Lordship, and the Origins of European Government, (Princeton University Press, 2009), 294.
  12. W.L. Warren, King John, (University of California Press, 1978), 26.
  13. Gabrielle M. Spiegel, The Past as Text: The Theory and Practice of Medieval Historiography, (Johns Hopkins University Press, 1997), 121.
  14. Gislebertus (of Mons), Chronicle of Hainaut, transl. Laura Napran, (The Boydell Press, 2005), 52.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Amy Ruth Kelly, Eleanor of Aquitaine and the Four Kings, (Harvard University Press, 1991)
  • C. Petit-Dutaillis, The Feudal Monarchy in France and England, transl. E.D. Hunt, (Routledge, 1999)
  • Elizabeth A. R. Brown, "Franks, Burgundians, and Aquitanians" and the Royal Coronation Ceremony in France, (The American Philosophical Society, 1992)
  • I. S. Robinson, The Papacy, 1073-1198: Continuity and Innovation, (Cambridge University Press, 1996)
  • Gabrielle M. Spiegel, The Past as Text: The Theory and Practice of Medieval Historiography, (Johns Hopkins University Press, 1997)
  • Jim Bradbury, The Capetians: Kings of France 987-1328, (Hambledon Continuum, 2007)
  • Jones, Dan (2012). The Plantagenets:The Warrior Kings and Queens Who Made England. New York: Viking Press.
  • Thomas N. Bisson, The crisis of the twelfth century: Power, Lordship, and the Origins of European Government, (Princeton University Press, 2009)
  • W.L. Warren, King John, (University of California Press, 1978)
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας
Γέννηση: 1120 Θάνατος: 18 Σεπτεμβρίου 1180
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Λουδοβίκος ο Παχύς
Βασιλιάς των Φράγκων
Royal Standard of the King of France.svg

25 Οκτωβρίου 113118 Σεπτεμβρίου 1180
με Λουδοβίκος ο Παχύς ως ενήλικος βασιλέας (25 Οκτωβρίου 1131 – 1 Αυγούστου 1137)
Φίλιππος Αύγουστος ως ανήλικος βασιλέας (1 Νοεμβρίου 1179 – 18 Σεπτεμβρίου 1180)
Διάδοχος
Φίλιππος Αύγουστος
Προκάτοχος
Ελεονώρα
ως μοναδικός ηγεμόνας
Δούκας της Ακουιτανίας
Κόμης του Πουατιέ

22 Ιουλίου 1137 – 21 Μαρτίου 1152
με Ελεονώρα
Διάδοχος
Ελεονώρα
ως μοναδικός ηγεμόνας
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis VII of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).