Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας
Thibault IV Comte de Champagne.jpg
Γέννηση 30  Μαΐου 1201
Τρουά
Θάνατος 8  Ιουλίου 1253
Παμπλόνα
Ψευδώνυμο Thibaut le Posthume και Thibaut le Chansonnier
Υπηκοότητα Βασίλειο της Γαλλίας και Βασίλειο της Ναβάρρας
Ιδιότητα συγγραφέας, συνθέτης, ηγεμόνας και trouvère
Σύζυγος Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ, Αγνή του Μποζέ και Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας
Τέκνα Λευκή της Ναβάρρας, δούκισσα της Βρεττάνης, Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας, Beatrice of Navarre, Ερρίκος Α΄ της Ναβάρρας, Μαργαρίτα της Ναβάρρας, Δούκισσα της Λωρραίνης και Gil de Rada
Γονείς Θεοβάλδος Γ΄ της Καμπανίας και Λευκή της Ναβάρρας, κόμισσα της Καμπανίας
Αξίωμα βασιλιάς και κόμης

Ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας ή Θεοβάλδος ο μεταθανάτιος (Τρουά, 1201 - 14 Ιουλίου 1253) ήταν κόμης της Καμπανίας ως Θεοβάλδος Δ΄ σε όλη την διάρκεια της ζωής του και βασιλιάς της Ναβάρρας (1234 -1253). Ήταν γιος του Θεοβάλδου Γ΄ της Καμπανίας και της Λευκής της Ναβάρρας μικρότερης κόρης του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας. Ο Θεοβάλδος γεννήθηκε λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του γι' αυτό ονομάστηκε "Μεταθανάτιος", η μητέρα του ήταν κηδεμόνας του μέχρι την ηλικία των 2 ετών.

Σύγκρουση με τον Λουδοβίκο τον Λέοντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Θεοβάλδος ήταν διάσημος τροβαδούρος, έγραψε και τραγούδησε πολλά άσματα που διασώζονται μέχρι τις μέρες μας. Το πρώτο μισό της ηγεμονίας του στην Καμπανία αντιμετώπισε τεράστια προβλήματα από τα χρέη που άφησε ο θείος του Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας τα οποία δεν μπόρεσε να αποπληρώσει ο πατέρας του που πέθανε πρόωρα. Η ηγεμονία του αμφισβητήθηκε από την ξαδέλφη του κόρη του Ερρίκου Β΄ Φιλίππη και τον σύζυγο της Εράρδο Α΄ της Βρυέννης έναν από τους ισχυρότερους άντρες της Καμπανίας, διεκδικούσαν με μεγάλες αξιώσεις την θέση του. Οι διαμάχες του με την Φιλίππη κράτησαν μέχρι την χρονιά που ο Θεοβάλδος έφτασε 21 έτους (1222), τότε εξαγόρασε τα δικαιώματα της. Αργότερα εξαγόρασε και τα δικαιώματα της αδελφής της μεγαλύτερης αδελφής της Φιλίππης Αλίκης της Καμπανίας στο Βασίλειο της Κύπρου (1234). Ο Θεοβάλδος ο Μεταθανάτιος ήρθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Λέοντα (1223 - 1226) σχετικά με το θέμα της πολιτικής του για τους Ιουδαίους της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος Η΄ κήρυξε τα χρέη των Ιουδαίων παράνομα διατάζοντας ότι πρέπει να τα επιστρέψουν μέσα σε τρία χρόνια διαφορετικά η περιουσία τους θα πρέπει να περάσει στον έλεγχο των τοπικών αρχόντων. Οι 26 βαρόνοι δέχτηκαν την διάταξη του βασιλιά αλλά ο Θεοβάλδος της Καμπανίας που ήταν ο ισχυρότερος βαρόνος της Γαλλίας εκείνη την εποχή αρνήθηκε και ήρθε σε σύγκρουση μαζί του, η Καμπανία και ειδικά η πρωτεύουσα Τρουά ευημερούσε λόγω του Εβραϊκού πληθυσμού γι' αυτό ο Θεοβάλδος ήθελε να έχει καλές σχέσεις μαζί τους. Η ανοιχτή εχθρότητα που είχε με τον βασιλιά Λουδοβίκο φάνηκε στην πολιορκία της Αβινιόν που ήταν τμήμα της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, έμεινε μόνο 40 μέρες και στην συνέχεια εγκατέλειψε την μάχη δυσαρεστώντας έντονα τον βασιλιά.

Σχέσεις με την Λευκή της Καστίλης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος ο Λέων πέθανε από δυσεντερία (1226) κατηγορήθηκε ανοιχτά ότι τον δηλητηρίασε γι'αυτό αποκλείστηκε από την στέψη του νέου βασιλιά Αγίου Λουδοβίκου η οποία οργανώθηκε από την μητέρα του Λευκή της Καστίλης. Στην αρχή της αντιβασιλείας της Λευκής της Καστίλης εγκατέλειψε γρήγορα την συνωμοσία εναντίον της αντιβασιλείας που είχε κάνει μαζί με τον Ούγο των Λουζινιάν, κόμη του Λε Μαρς και τον Πέτρο Α΄ της Βρετάνης δημιουργώντας μια ισχυρά φιλική σχέση με την Λευκή. [1] Φήμες ανέφεραν ότι ο Θεοβάλδος είχε παράνομες ερωτικές σχέσεις με την Λευκή της Καστίλης και δηλητηρίασε τον σύζυγο της για να μην στέκεται εμπόδιο στην σχέση τους όπως αναφέρει και ο Ρογήρος του Βέντοβερ. Ο πατέρας του Θεοβάλδου Δ΄ και η Λευκή της Καστίλης ήταν πρώτα ξαδέλφια, είχαν κοινή γιαγιά την Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Σύμφωνα με τον Ματθαίο των Παρισίων οι βαρόνοι προσπάθησαν να πείσουν τον νεαρό βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ να τιμωρήσει αυστηρά τον Θεοβάλδο με την κατηγορία του φόνου του πατέρα του αλλά η προσπάθεια σταμάτησε με την επέμβαση της μητέρας του Λευκής που είχε έντονη επίδραση στον νεαρό βασιλιά. Έντονα δυσαρεστημένοι από την ισχυρή εύνοια που είχε ο κόμης της Καμπανίας από την βασιλική αυλή και την βασιλομήτορα αποφάσισαν να στραφούν πολεμικά εναντίον του προκαλώντας τον Πόλεμο της Διαδοχής της Καμπανίας, επιτέθηκαν στην Καμπανία την περίοδο 1229 - 1230.

Πόλεμος με τους βαρόνους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι συμμαχίες αντιστράφηκαν, ο Ερρίκος Β΄ του Μπαρ επιτέθηκε στην Καμπανία από τα ανατολικά προκαλώντας τον Θεοβάλδο Δ΄ να συμμαχήσει με την Λωρραίνη και να επιτεθούν μαζί στην κομητεία του Μπαρ. O Σίμον του Ζοϊνβίλε ο οποίος ήταν αρχικά εναντίον του Θεοβάλδου Δ΄ αυτή την φορά συμμάχησε μαζί του προκειμένου να εκδικηθεί τον κόμη του Μπαρ ο οποίος κατείχε τα βόρεια τμήματα του Ζοϊνβίλε. Η κατάσταση δυσκόλεψε πολύ για τον κόμη της Καμπανίας όταν ο ισχυρότατος Ούγος Δ΄ της Βουργουνδίας αποφάσισε να επιτεθεί στον Θεοβάλδο, το γεγονός αυτό ανάγκασε την βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλης να επέμβει για να σταματήσει τον πόλεμο.

Ο Θεοβάλδος ο Μεταθανάτιος κατόρθωσε να αποκρούσει τους εισβολείς αλλά με τεράστιο οικονομικό κόστος το οποίο είχε επιβαρυνθεί σημαντικά και από τα χρέη του πατέρα του και του θείου του. Τα χρέη τον ανάγκασαν να πουλήσει τις συνοικίες που βρίσκονταν δυτικά τον Παρισίων όπως Μπλουά, Σανκέρ, Σατεντάν οι οποίες αποτελούσαν την αρχική κοιτίδα των προγόνων του πριν κατακτήσουν την Καμπανία και αναλάβουν την εξουσία στην κομητεία. Τα χτυπήματα που δέχτηκε ο Θεοβάλδος ήταν αλλεπάλληλα, την εποχή που δεχόταν επίθεση η Λευκή της Ναβάρρας πέθανε αν και είχε αποσυρθεί μοναχή. Η δεύτερη σύζυγος του Θεοβάλδου Δ΄ Αγνή του Μποζέ πέθανε αιφνίδια (1231), τον άφησε μόνο με μια πεντάχρονη κόρη την Λευκή, αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει τρίτο γάμο με την Μαργαρίτα των Βουρβόνων για να αποκτήσει τον διάδοχο (1232). Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο όταν η ξαδέλφη του Αλίκη της Κύπρου διεκδίκησε ξανά τα δικαιώματα της, ο Θεοβάλδος αναγκάστηκε να την πληρώσει ξανά για να τα εγκαταλείψει αφήνοντας νέα δυσβάσταχτα χρέη.

Βασιλιάς της Ναβάρρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταστατικό και σφραγίδα του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας - αβαείο του Σαιν-Ντενίς.

Ο Θεοβάλδος διαδέχθηκε στην Ναβάρρα τον θείο του Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας, βρισκόταν στην Παμπλόνα την εποχή του θανάτου του θείου και έσπευσε για την πραγματοποίηση της στέψης του. Με την κατοχή του βασιλείου της Ναβάρρας αυξήθηκαν σημαντικά οι οικονομικοί πόροι του, οι υπόλοιποι βαρόνοι που βρίσκονταν σε σύγκρουση μαζί του από το 1229 έσπευσαν αμέσως να δηλώσουν υποταγή σε αυτόν ή να ζητήσουν ειρήνη αφού κατάλαβαν ότι ισχυροποιήθηκε η θέση του. Σαν βασιλιάς της Ναβάρρας προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να κλείσει συμφωνίες με τα βασίλεια της Καστίλης, της Αραγωνίας και της Αγγλίας. Εμπιστεύτηκε την διακυβέρνηση της Ναβάρρας στους ευγενείς της ιδιαίτερης πατρίδας του Καμπανίας, χώρισε την Ναβάρρας σε τέσσερις διοικητικές και οικονομικές περιφέρειες για την καλύτερη διοίκηση. Κατέγραψε στο καταστατικό του Φουέρο όλα τα τοπικά ήθη και έθιμα των περιοχών της Ναβάρρας, διατήρησε όλες τις Βασκικές συνήθειες οι οποίες διέφεραν στις περιφέρειες του βασιλείου.

Για να κερδίσει την υποστήριξη της Καστίλης αρραβώνιασε την κόρη του Λευκή με τον διάδοχο του θρόνου Αλφόνσο. Με την γαμήλια συνθήκη ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης έδωσε προίκα στον Θεοβάλδο την Γκιπούθκοα αλλά όχι την Αλάβα την οποία διεκδικούσε, με την Γκιπούθκοα όμως αποκτούσε πρόσβαση στην θάλασσα της Κανταβρίας. Η συνθήκη δεν προχώρησε επειδή ο Θεοβάλδος κατάλαβε ότι η Ναβάρρα θα γινόταν φέουδο της Καστίλης, την επόμενη φορά αρραβώνιασε την κόρη του με τον Ιωάννη Α΄ της Βρετάνης γιο του παλιού του συμμάχου στις Σταυροφορίες Πέτρου του Ντρε

Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας - Μικρογραφία 13ου αιώνα, Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων

Το 1239 ο Θεοβάλδος Α΄ διηύθυνε Σταυροφορία για τους Αγίους Τόπους αφού ο πόλεμος με τους βαρόνους του είχε αφήσει κάποιες διπλωματικές επιτυχίες. Έμεινε κάποιο διάστημα στην Άκρα όπου έγραψε ένα ποίημα για την σύζυγο του στην συνέχεια προχώρησε στην Ασκελόν όπου ξεκίνησε την οικοδόμηση ενός κάστρου. Ένα σώμα ευγενών υπό τον Ούγο της Βουργουνδίας, τον Ερρίκο του Μπαρ και τον Αμωρί του Μόντφορτ ενεπλάκη σε σύγκρουση με τους Μουσουλμάνους, ηττήθηκαν πριν φτάσει ο Θεοβάλδος να τους σώσει. [2] Ο Θεοβάλδος συνθηκολόγησε με τους Αγιουβίδες της Δαμασκού και της Αιγύπτου που βρίσκονταν σε αντιπαλότητα μεταξύ τους, υποστηρίζοντας τους πρώτους κέρδισε την Βηθλεέμ, την Ναζαρέτ, το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλιλαίας με κάστρα όπως το Μπέλφορτ και το Σάφετ.[3] Συνθηκολόγησε επίσης ειρήνη με την Αίγυπτο.[4] Σύμφωνα με σύγχρονες πηγές ολόκληρη η περιοχή ανάμεσα στον Ιορδάνη και την Μεσόγειο επανήλθε στους Σταυροφόρους.

Έφυγε από την Παλαιστίνη πριν από την άφιξη του Ριχάρδου της Κορνουάλης (1240) επειδή δεν ήθελε να διαπραγματευθεί με τους αρχηγούς της επιχείρησης. Επέστρεψε στην Ευρώπη με πολλά ενθύμια όπως ένα τριαντάφυλλο από την Δαμασκό το Προβέν που το τοποθέτησε στο καπέλο του, κομμάτια του Τιμίου Σταυρού και το σταφύλι του Σαρντονέ που έγινε βασικό χαρακτηριστικό της σαμπάνιας. Το υπόλοιπο διάστημα της βασιλείας του ο Θεοβάλδος το πέρασε σε ταξίδια ανάμεσα στην Ναβάρρα και την Καμπανία. Ήρθε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο της Παμπλόνας Πέδρο Χιμένεθ, που τον αφόρισε, αλλά ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ ανακάλεσε τον αφορισμό λέγοντας ότι μονάχα η Αγία έδρα είναι αρμόδια για αυτό. Πέθανε σε ένα από τα ταξίδια του στην Καμπανία και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της Παμπλόνας τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Θεοβάλδος και στην συνέχεια ο μικρότερος γιος του Ερρίκος ο παχύς.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγο του Γερτρούδη του Ντάγκσμπουργκ (1220) δεν απέκτησε παιδιά.[5]

Με την δεύτερη σύζυγο του Αγνή του Μποζέ απέκτησε:[6]

Με την τρίτη σύζυγο του Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας απέκτησε:[7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. William of Puylaurens, The Chronicle of William of Puylaurens: The Albigensian Crusade and its Aftermath, transl. W.A. Sibly and M.D.Sibly, (Boydell Press, 2003), 81 n168.
  2. Battle of Gaza (1239), Jochen Burgtorf, Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia, Vol. I, ed. Alexander Mikaberidze, (ABC-CLIO, 2011), 331-332.
  3. Tyerman. God's War. p. 767.
  4. Richard. The Crusades. p. 325.
  5. Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 248.
  6. Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 248.
  7. Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 248.
  8. (FR)Jean-Luc Fray, Villes et bourgs de Lorraine: réseaux urbains et centralité au Moyen Âge, (Presses Universitaires Blaise-Pascal, 2007), 270.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Battle of Gaza (1239), Jochen Burgtorf, Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia, Vol. I, ed. Alexander Mikaberidze, (ABC-CLIO, 2011)
  • Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.
  • Casaus Ballester, María José. Los Pedros Fernández de Hijar y el espíritu cruzado entre los siglos XIII y XIV. Aragón en la Edad Media, Num. 20, pp. 187–202, 2008.
  • William of Puylaurens, The Chronicle of William of Puylaurens: The Albigensian Crusade and its Aftermath, transl. W.A. Sibly and M.D.Sibly, (Boydell Press, 2003)
  • Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007)
Προκάτοχος:
Σάντσο ο Ισχυρός
Βασιλιάς της Ναβάρρας
Coat of Arms of the Kingdom of Navarre (Variant).svg
12341253
Διάδοχος:
Θεοβάλδος ο Νέος
Προκάτοχος:
Θεοβάλδος Γ΄
Κόμης της Καμπανίας
Blason Champagne primitif.svg
12011253
Διάδοχος:
Θεοβάλδος ο Νεώτερος
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Theobald I of Navarre της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).