Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ερρίκος Γ΄
Henry III funeral head.jpg
Περίοδος
εξουσίας
19 Οκτωβρίου 1216 - 16 Νοεμβρίου 1272
Στέψη 28 Οκτωβρίου 1216, Γκλόστερ
17 Μαΐου 1220, Αββαείο του Ουέστμινστερ
Προκάτοχος Ιωάννης της Αγγλίας
Διάδοχος Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Σύζυγος Ελεονώρα της Προβηγκίας
Επίγονοι Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Μαργαρίτα της Αγγλίας
Βεατρίκη της Αγγλίας
Εδμόνδος Κράουτσμπακ
Αικατερίνη της Αγγλίας
Οίκος Οίκος των Πλανταγενετών
Πατέρας Ιωάννης της Αγγλίας
Μητέρα Ισαβέλλα της Ανγκουλέμης
Γέννηση 1 Οκτωβρίου 1207 (1207-10-01)
Κάστρο του Γουίντσεστερ
Θάνατος 16 Νοεμβρίου 1272 (65 ετών)
Ουέστμινστερ, Λονδίνο
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουέστμινστερ, Λονδίνο
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Οι Αγγλικές κτήσεις στην Γαλλία την εποχή του πατέρα του Ερρίκου Γ' Ιωάννη του Ακτήμονα (1200).
Ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Γ' σε αναπαράσταση του στο Cassell's History of England (1902)

Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας (Henry III of England, 1 Οκτωβρίου 1207 - 16 Νοεμβρίου 1272), γνωστός και ως Ερρίκος του Γουίντσεστερ, ήταν βασιλιάς της Αγγλίας, λόρδος της Ιρλανδίας και δούκας της Ακουιτανίας από το 1216 έως το θάνατό του[1]. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Αγγλίας Ιωάννη της Ακτήμονα και της Ισαβέλλας της Ανγκουλέμης,[2] γεννήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 1207 στο κάστρο του Ουίντσεστερ και ανέβηκε στο θρόνο όταν ήταν μόλις 9 ετών.[3] Έγινε ένας από τους πιο μακρόχρονους βασιλείς που κυβέρνησε την Αγγλία 56 χρόνια. Λίγα είναι γνωστά για την εμφάνιση του, το ύψος του ήταν 1,68 μ. και περιγράφεται απο τον Νικόλαο Τριβέτ ότι είχε γερή σωματική διάπλαση με στενό μέτωπο και ένα πεσμένο βλέφαρο το οποίο κληρονόμησε ο διάδοχος του Εδουάρδος.[4]. Όταν ήταν μικρός όλα έδειχναν ότι θα γίνει βίαιος χαρακτήρας παρ' όλα αυτά περιγράφεται από ιστορικούς όπως ο Δαυίδ Κάρπεντερ σαν ήπιος και συμπαθητικός, ήταν θεοσεβούμενος και πολύ συναισθηματικός ξεσπούσε εύκολα σε δάκρυα κατά την διάρκεια των θρησκευτικών λόγων του.[5]

Επί βασιλείας του άρχισε να κατασκευάζεται το μεγαλύτερο μνημείο της Αγγλικής ιστορίας, το Αββαείο του Ουέστμινστερ, ως επέκταση του τάφου του Εδουάρδου του Εξομολογητή.

Πίνακας περιεχομένων

Διεκδίκηση του Αγγλικού θρόνου από τους βαρόνους που είχαν ανατρέψει τον πατέρα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O πρώτος πόλεμος των βαρόνων με τον πατέρα του Ιωάννη τον Ακτήμονα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ΄ πήρε το όνομα του από τον παππού του Ερρίκο Β΄ ο οποίος είχε δημιουργήσει μια μεγάλη αυτοκρατορία που περιείχε το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Γαλλίας με περιοχές όπως η Νορμανδία, η Βρετάνη, το Μαιν, το Ανζού στον βορρά μέχρι το Πουατού και την Γασκώνη στον νότο.[6]. Το Γαλλικό στέμμα για πολλά χρόνια ήταν αρκετά εξασθενημένο την εποχή που βασιλιάς της Αγγλίας ήταν ο παππούς του Ερρίκος Β' και στην συνέχεια ο θείος του Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος.[7] Το 1204 ο πατέρας του Ιωάννης έχασε τις Γαλλικές αποικίες Νορμανδία, Βρετάνη, Μαιν και Ανζού από τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Αύγουστο εξασθενώντας σημαντικά το Γαλλικό στέμμα το οποίο έμεινε με την Γασκώνη και το Πουατού στην ηπειρωτική Γαλλία.[8] Ο Ιωάννης ετοιμάστηκε για μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Γαλλία προκειμένου να κερδίσει τα χαμένα εδάφη, για να ανταποκριθεί στα στρατιωτικά έξοδα επέβαλε υψηλές φορολογίες κάτι που έφερε το μίσος των Άγγλων βαρόνων, ο Ιωάννης προσπάθησε να βρει άλλους συμμάχους ανακηρύσσοντας την Αγγλία παπικό φέουδο.[9] Τελικά ο Ιωάννης και οι εξεγερμένοι βαρόνοι συνθηκολόγησαν με την Μάγκνα Κάρτα (1215) το πρώτο σύνταγμα στην Ευρωπαϊκή ιστορία, η Συνθήκη περιόριζε σημαντικά τις εξουσίες του Αγγλικού στέμματος αλλά τελικά καμιά από τις αντιμαχόμενες πλευρές δεν συμμορφώθηκε μαζί της.[10] Το αποτέλεσμα ήταν τόσο ο Ιωάννης όσο και οι βαρόνοι να αποκηρύξουν την Μάγκνα Κάρτα και να ξεσπάσει ο Α΄ Βαρονικός πόλεμος, οι βαρόνοι κάλεσαν για βοήθεια τον δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο γιο του Φιλίππου προσφέροντας του το Αγγλικό στέμμα. Ο πόλεμος συνεχίστηκε χωρίς κανένα αποτέλεσμα και από τις δυο πλευρές μέχρι που ο βασιλιάς Ιωάννης ο Ακτήμονας αρρώστησε και πέθανε στις 18 Οκτωβρίου αφήνοντας διάδοχο του τον τότε 9χρονο Ερρίκο.[11]

Άνοδος του Ερρίκου Γ΄ στον θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος έμενε σε ασφαλή θέση στο κάστρο του Κόργ στο Ντορσέτ την εποχή που πέθανε ο πατέρας του.[12] Ο Ιωάννης ο Ακτήμονας στο νεκροκρέβατο του διόρισε ένα συμβούλιο 13 ευγενών σαν συμβούλιο αντιβασιλείας με προορισμό να διεκδικήσει ξανά ο γιος του τον θρόνο από τους εξεγερθέντες ευγενείς υπό την ηγεσία του Γουλιέλμου Μαρσάλ ενός από τους πιο διάσημους ιππότες εκείνη την εποχή στην Αγγλία.[13] Οι νομιμόφρονες βαρόνοι αποφάσισαν να στέψουν το μικρό παιδί αμέσως προκειμένου να διεκδικήσει τα δικαιώματα του για τον Αγγλικό θρόνο.[14] Ο Γουλιέλμος έστεψε το μικρό παιδί και ο καρδινάλιος Γκουάλα Μπιτσιέρι ο παπικός απεσταλμένος στην Αγγλία επέβλεψε την στέψη στον καθεδρικό ναό του Γκλούκεστερ στις 28 Οκτωβρίου.[15] Οι επίσκοποι του Καντέρμπουρι και της Υόρκης έλλειπαν γι' αυτό το παιδί χρίστηκε από τους αρχιεπισκόπους του Γουόρκεστερ και του Εξετέρ και στέφθηκε βασιλιάς από τον Πέτρο του Ρος. Το Αγγλικό στέμμα είχε αφαιρεθεί από τον πατέρα του στον εμφύλιο πόλεμο με τους βαρόνους γι'αυτό η στέψη του έγινε με μια απλή χρυσή κορόλλα που ανήκε στην βασίλισσα Ισαβέλλα.[16]

Ο νέος βασιλιάς κληρονόμησε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία το περισσότερο από το μισό βασίλειο είχε καταληφθεί από τους επαναστατημένους βαρόνους οι οποίοι είχαν ανατρέψει τον πατέρα του ορίζοντας βασιλιά της Αγγλίας τον Γάλλο δελφίνο Λουδοβίκο.[17] Την μεγαλύτερη υποστήριξη του παρείχε ο καρδινάλιος Γκουάλα Μπιτσιέρι που έφερε σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στον Ερρίκο και τον πάπα,[18] ξεκινώντας από την στέψη στην συνέχεια έβαλε τον Ερρίκο να δώσει όρκο υποτέλειας στον πάπα τον οποίο αναγνώρισε σαν κύριο των εδαφών του.[19] Ο πάπας Ονώριος με την σειρά του αναγνώρισε τον μικρό Ερρίκο σαν υποτελή του, υποσχέθηκε να τον προστατέψει και να τον βοηθήσει με όλα τα μέσα να πάρει πίσω τον θρόνο του, ο Ερρίκος στην συνέχεια πήρε τον σταυρό ορίζοντας τον εαυτό του Σταυροφόρο στις υπηρεσίες του πάπα.[20]

Δυο επιφανείς ευγενείς ορίστηκαν να διευθύνουν την αντιβασιλεία του Ερρίκου,[21] ο πρώτος ήταν ο Γουλιέλμος γνωστός ο οποίος αν και ηλικιωμένος ήταν γνωστός για την πίστη του στον βασιλιά τον οποίο βοήθησε σημαντικά με άντρες και χρήματα,[22] ο δεύτερος ήταν ο Ρανούλφος του Μπλόντεβιλ κόμης του Τσέστερ και ένας από τους ισχυρότερους βαρόνους.[23] Ο Γουλιέλμος χρησιμοποιώντας διπλωματία περίμενε από τον Γκουάλα και τον Ρανούλφ να του το ζητούσαν από μόνοι τους πριν αναλάβει ο ίδιος την αντιβασιλεία, ο Γουλιέλμος στην συνέχεια διόρισε τον Πέτρο ντε Ρος υπεύθυνο για την προστασία του Ερρίκου ενώ ο ίδιος ετοιμάστηκε να διευθύνει την στρατιωτική επιχείρηση.[24]

Οι βαρόνοι τάσσονται με τον Ερρίκο, ο δελφίνος Λουδοβίκος δεν κατάφερε να σφετεριστεί τον Αγγλικό θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μάχη του Λίνκολν και ο θάνατος του κόμητος του Πέρς (1217)- έργο του Ματθαίου των Παρισίων.
Η μάχη του Σάντουιτς (1217) με την σύλληψη και την εκτέλεση του Ευσταθίου του μοναχού - έργο του Ματθαίου των Παρισίων.

Ο πόλεμος στην αρχή δεν πήγαινε καλά για τους πιστούς στον βασιλιά και η αντιβασιλεία οπισθοχώρησε στην Ιρλανδία. [25] Ο δελφίνος Λουδοβίκος συνάντησε παρ'όλα αυτά μεγάλες δυσκολίες επειδή αν και είχε υπό τον έλεγχο του το Αββαείο του Ουέστμινστερ τόσο ο πάπας όσο και ο αρχιεπίσκοπος της Αγγλίας είχαν απαγορεύσει να γίνει η στέψη του σαν βασιλιά. [26] Ο θάνατος του Ιωάννη ωστόσο έφερε χαλάρωση στους επαναστάτες, [27] ο Ερρίκος επωφελήθηκε απο αυτό και υποσχέθηκε στους επαναστάτες αμνηστία, να τους επιστρέψει τα κτήματα και να νομιμοποιήσει την Μάγκνα Κάρτα με αλλαγές εξαιρώντας δηλαδή τα άρθρα της στα οποία αναφερόταν στον πάπα. [28] Η προσπάθεια αυτή συνάντησε αποτυχία και οι επαναστατημένοι βαρόνοι παρέμειναν αμετακίνητοι στις θέσεις τους.[29] Τον Φεβρουάριο ο Λουδοβίκος εξέπλευσε στη Γαλλία προκειμένου να συγκεντρώσει ενισχύσεις, [30] στην διάρκεια της απουσίας του ξέσπασαν μεγάλες ταραχές στην Αγγλία μεταξύ των δυο πλευρών, ο καρδινάλιος Γκουάλα κήρυξε τον αγώνα εναντίον των επαναστατών και του Λουδοβίκου σαν Σταυροφορία, [31] η απόφαση αυτή φοβέρισε τους επαναστάτες και πολλοί από αυτούς άρχισαν να αλλάζουν στρατόπεδο. [32] Ο Λουδοβίκος επέστρεψε στα τέλη Απριλίου, αποφάσισε να δώσει την μάχη μοιράζοντας τον στρατό του στα δύο έστειλε ένα τμήμα βόρεια να πολιορκήσει το κάστρο του Λίνκολν κρατώντας το δεύτερο τμήμα στα νότια για να πολιορκήσει το κάστρο του Ντόβερ, [33] όταν το έμαθε ο Γουλιέλμος Μάρσαλ αποφάσισε να πατάξει τους επαναστάτες με μια μόνο μάχη. [34] Ο Γουλιέλμος βάδισε βόρεια και επιτέθηκε στο Λίνκολν στις 20 Μαΐου, κατέλαβε την πόλη και τα κτίρια αιχμαλωτίζοντας μεγάλο αριθμό επαναστατών, [35] ο ιστορικός Δαυίδ Κάρπεντερ περιγράφει το γεγονός σαν ένα από τα κυριότερα γεγονότα στην Αγγλική ιστορία. [36]

Στην συνέχεια οι πιστοί στον βασιλιά έμειναν στάσιμοι μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο που τακτοποίησαν τα λύτρα των αιχμαλώτων τους, [37] στην Γαλλία εν τω μεταξύ η υποστήριξη στον Λουδοβίκο είχε πέσει σημαντικά επειδή τον θεωρούσαν εξ'αρχής χαμένο. [38] Ο Γάλλος πρίγκηπας συνθηκολόγησε τελικά με τον καρδινάλιο Γκουάλα με απόφαση να σταματήσει να διεκδικεί τον Αγγλικό θρόνο με ανταλλάγματα να δοθεί η γη πίσω στους επαναστάτες, να ακυρωθεί κάθε αφορισμός και να εφαρμοστεί η Μάγκνα Κάρτα. [39] Η απόφαση αυτή άφησε δυσαρεστημένους πολλούς πιστούς στον βασιλιά οι οποίοι θεωρούσαν ότι οι συμφωνία ήταν αρκετά ευνοϊκή στους επαναστάτες ειδικά στους κληρικούς που βοήθησαν την επανάσταση, μέχρι να αποχωρήσει ο Λουδοβίκος παρέμεινε στο Λονδίνο με το υπόλοιπο των δυνάμεων του. [40] Στις 24 Αυγούστου/1217 μια Γαλλική φρεγάτα έφτασε έξω από το νησί του Σάντουιτς φέρνοντας στον Λουδοβίκο εξοπλισμούς, προμήθειες και στρατιώτες με επικεφαλής τον Ευστάθιο τον Μοναχό. [41] O δικαστής του Ερρίκου Ουμβέρτος του Μπούργκ έσπευσε να τις μπλοκάρει με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η μάχη του Σάντουιτς, ο Γαλλικός στόλος συνετρίβη και αιχμαλωτίστηκε ο ίδιος ο Ευστάθιος ο Μοναχός εκτελέστηκε. [42] Ο Λουδοβίκος όταν έμαθε τα νέα έκανε έκκληση για ειρήνη η οποία κλείστηκε στις 12-13 Σεπτεμβρίου σαν Συνθήκη του Λαμπέθ ή Συνθήκη του Κίνγκστον. [43] Η συνθήκη ήταν ίδια με την προηγούμενη με την διαφορά ότι εξαιρέθηκαν οι κληρικοί από την κατάσχεση εδαφών, ο Λουδοβίκος πήρε ένα ποσό 6.666 φράγκα για να σπεύσει την αναχώρηση του για την Γαλλία, [44] και να πείσει τον πατέρα του βασιλιά Φίλιππο Β' να τους παραδώσει τα εδάφη τους. [45] Ο Λουδοβίκος αναχώρησε για την Γαλλία προκειμένου να συμμετέχει στην Σταυροφορία των Αλβιγηνών στα νότια της Γαλλίας. [46] To 1259 η Ακουιτανία κηρύσσεται Αγγλική, αλλά υπό την ψιλή κυριαρχία του Γαλλικού στέμματος, στο οποίο ο Άγγλος βασιλιάς ήταν υποχρεωμένος να πληρώνει ετήσιο φόρο για την κατοχή της. Η άρνηση αυτού του φόρου αργότερα από τον δισέγγονο του Εδουάρδο Γ΄ θα σταθεί η αφορμή για την έκρηξη του εκατονταετούς πολέμου.

Αποτυχίες της αντιβασιλείας να αναλάβει τον έλεγχο μετά την λήξη του εμφυλίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ' ταξιδεύει για την Βρετάνη το 1230 - έργο του Ματθαίου των Παρισίων.

Με το τέλος του εμφύλιου πολέμου η κυβέρνηση αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα σχετικά με την αποκατάσταση της βασιλικής εξουσίας σε μεγάλα τμήματα της χώρας. [47] Στα τέλη του 1217 πολλοί επαναστάτες βαρόνοι αγνοούσαν προκλητικά τις βασιλικές οδηγίες εξακολουθώντας να κρατάνε την ανεξαρτησία τους στα κάστρα τα οποία είχαν καταλάβει. [48] Παράνομες οχυρώσεις και αυθαίρετες κατασκευές εμφανίστηκαν παντού, τα ανάκτορα δεν μπορούσαν να τους φορολογήσουν μένοντας πολύ πίσω στα έσοδα, [49] ο ισχυρός Ουαλός πρίγκηπας Λιγουελίν είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη την Ουαλία. [50] Παρά τις επιτυχίες που είχε κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου ο Γουλιέλμος τα βρήκε πολύ δύσκολα στο θέμα της αποκατάστασης της βασιλικής εξουσίας μετά το κλείσιμο της ειρήνης. [51] Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο ο Γουλιέλμος ήταν ανίκανος να προσφέρει σημαντική κηδεμονία παρά τις προσδοκίες του ότι οι πιστοί βαρόνοι στο στέμμα θα ανταμειφθούν. [52] Ο Γουλιέλμος προσπάθησε να ενδυναμώσει τις βασικές εξουσίες του στέμματος όπως οι γάμοι και οι κηδεμονίες αλλά με ελάχιστη επιτυχία, [53] μπόρεσε όμως να κάνει ανασύσταση του δικαστικού σώματος και να ανοίξει το βασιλικό δημόσιο ταμείο εξέδωσε και τον χάρτη των δασών με τον οποίο καθοριζόταν η πολιτική της βασιλικής κυβέρνησης για τα δάση. [54] Η αντιβασιλεία και ο πρίγκηπας Λιγουελίν προχώρησαν στην Συνθήκη του Ουόρκεστερ (1218) αλλά οι όροι της που καθιστούσαν τον Λιγουελίν δικαστή στην Ουαλία απέδειξαν για άλλη μια φορά την αδυναμία του Αγγλικού στέμματος.[55]

Η μητέρα του Ερρίκου ήταν ανίκανη να παίξει ρόλο στην κυβέρνηση της αντιβασιλείας και επέστρεψε στην Γαλλία (1217) όπου ξαναπαντρεύτηκε τον Ούγο των Λουζινιάν έναν ισχυρό ευγενή από το Πουατεβίν. [56] Ο Γουλιέλμος Μαρσάλ αρρώστησε και πέθανε τον Απρίλιο του 1219, η κυβέρνηση της αντιβασιλείας σχηματίστηκε από μια ομάδα τριών υπουργών : Ο Παντούλφος ο καρδινάλιος του πάπα, ο Πέτρος του Ρός και ο Ουμβέρτος του Μπούργκ. [57] Οι τρεις αντιβασιλείς διορίστηκαν από ένα μεγάλο συμβούλιο ευγενών στην Οξφόρδη γι'αυτό η διακυβέρνηση τους παρέμεινε εξαρτημένη από τα ίδια συμβούλια. [58] Ο Πέτρος του Ρός και ο Ουμβέρτος του Μπούργκ ήταν αντίπαλοι, ο Ουμβέρτος υποστηριζόταν από ένα δίκτυο Άγγλων βαρόνων και ο Πέτρος από ένα άλλο δίκτυο ευγενών στις περιοχές του Πουατού και της Τουραίνης. [59] Ο Ουμβέρτος κινήθηκε απειλητικά εναντίον του ντε Ρος (1221) τον κατηγόρησε για προδοσία και του αφαίρεσε την φύλαξη του βασιλιά, ο καρδινάλιος Παντούλφος έφυγε για να συμμετέχει σε Σταυροφορίες και ανακλήθηκε από την Ρώμη την ίδια χρονιά, [60] ο Ουμβέρτος παρέμεινε ο ισχυρός άντρας της αντιβασιλείας του Ερρίκου. [61]

Ο Ερρίκος Γ' ανήλικος βασιλιάς υπό την επιτροπή αντιβασιλείας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσημη στέψη του Ερρίκου Γ' ως βασιλιάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η στέψη του Ερρίκου Γ' - μικρογραφία του 13ου αιώνα.
Η δεύτερη στέψη του Ερρίκου Γ' - μικρογραφία του Ματθαίου των Παρισίων

Μετά από τις πρώτες αποτυχίες σταδιακά οι επιτυχίες της αντιβασιλείας του Ερρίκος άρχισαν να βελτιώνονται σημαντικά από το 1220, [62] ο πάπας του επέτρεψε να στεφθεί βασιλιάς για δεύτερη φορά χρησιμοποιώντας τώρα τα επίσημα βασιλικά εμβλήματα, η νέα στέψη επιβεβαίωσε την βασιλική εξουσία. [63] Ο Ερρίκος υποσχέθηκε να αποκαταστήσει την βασιλική εξουσία, να υποτάξει πλήρως τους εξεγερμένους βαρόνους και να τους αναγκάσει να πληρώσουν κανονικά τον φόρο τους με την απειλή του αφορισμού. [64] Ο Ουμβέρτος συνόδευσε τον βασιλιά στο Βάλες (1223) προκειμένου να υποτέξουν τον σκληρό Ουαλό ευγενή Λιγουελίν, η προσπάθεια για υπόταξη των υπόλοιπων βαρόνων πραγματοποιήθηκε (1224) με την πολιορκία του κάστρου του Μπέντφορντ. [65] Ο Ερρίκος και ο Ουμβέρτος πολιορκούσαν το κάστρο για οχτώ περίπου βδομάδες, στην συνέχεια το κάστρο έπεσε και ολόκληρη η φρουρά εκτελέστηκε. [66]

Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Η' συμμάχησε τότε με τον Ούγο των Λουζινιάν και επιτέθηκε στο Πουατού και στην Γασκώνη, [67] ο στρατός του Ερρίκου στο Πουατού εγκαταλείφθηκε από τους τοπικούς βαρόνους που ήταν πάντοτε εναντίον του με αποτέλεσμα να πέσει η πόλη εύκολα, στην συνέχεια έπεσε το ίδιο εύκολα και η πόλη της Γασκώνης παρά τις ενισχύσεις που στάλθηκαν από την Αγγλία. [68] Στις αρχές του 1225 το βασιλικό συμβούλιο ενέκρινε ένα φορολογικό ύψος 40.000 λιρών για την χρηματοδότηση του στρατού ο οποίος θα ανακαταλάβει την Γασκώνη κάτι που έγινε σύντoμα. [69] Ο βασιλιάς σαν αντάλλαγμα απέναντι στους ευγενείς αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει την Μάγκνα Κάρτα και τον χάρτη των δασών με την σφραγίδα του, αυτή την φορά έγιναν νόμος του βασιλείου διορθώνοντας όλες τις ατέλειες των προηγούμενων εκδόσεων. [70] Οι ευγενείς βεβαιώθηκαν ότι ο βασιλιάς θα ενεργεί από κει και πέρα σύμφωνα με τους συγκεκριμένους χάρτες, η εφαρμογή του νόμου θα εποπτευόταν από τους ίδιους. [71] Ο Ερρίκος ανέλαβε επίσημα την διακυβέρνηση της χώρας τον Ιανουάριο του 1227 αν και έμεινε επίσημα υπό κηδεμονία μέχρι τα 21α γενέθλια του την επόμενη χρονιά που ενηλικιώθηκε. [72] Ο Ερρίκος αντάμειψε πλούσια τον Ουβέρτο του Μπούργκ για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει κατά την διάρκεια της αντιβασιλείας του, του έδωσε την κομητεία του Κέντ και πολλά ακόμα εδάφη στην Αγγλία και την Ουαλία. [73] Τα πρώτα χρόνια μετά την ενηλικίωση του εξακολουθούσε ακόμα να βρίσκεται υπό την επίδραση των συμβούλων του στην αντιβασιλεία, διατήρησε τον Ουμβέρτο σαν δικαστή της κυβέρνησης που κράτησε την θέση αυτή μέχρι τον θάνατο του. [74]

Αποτυχημένη εκστρατεία στην Γαλλία μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου Η'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τύχη των εδαφών του Ερρίκου στην Γαλλία παρέμενε πάντοτε ανασφαλής, η διεκδίκηση των εδαφών αυτών αποτελούσε την προτεραιότητα του Ερρίκου επειδή ανέκαθεν η κατοχή εδαφών στην Γαλλία από τους Άγγλους βασιλείς ήταν ένδειξη της ισχύος τους. [75] Από την εποχή του πατέρα του ακόμα Ιωάννη του Ακτήμονα οι Γάλλοι βασιλείς βελτίωσαν σημαντικά τα οικονομικά τους και απέκτησαν σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στους Άγγλους αντιστρέφοντας την προηγούμενη κατάσταση, την περίοδο (1204 - 1221) τα ετήσια εισοδήματα των Γάλλων βασιλέων διπλασιάστηκαν. [76] Ο Λουδοβίκος Η' πέθανε αφήνοντας τον Γαλλικό θρόνο στον 12χρονο γιο του Λουδοβίκο (1226) με επιτροπή αντιβασιλείας υπό την μητέρα του Λευκή της Καστίλης. [77] Ο νεαρός Γάλλος βασιλιάς ήταν σε πολύ ασθενέστερη θέση από τον πατέρα του, βρήκε εναντίον του την αριστοκρατία η οποία είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ των Άγγλων κάτι που οδήγησε σε μια σειρά από εξεγέρσεις σε όλη τη χώρα. [78] Υπό αυτές τις συνθήκες στα τέλη του 1228 μια ομάδα ανταρτών από την Νορμανδία και την Ανδεγαυία κάλεσε ανοιχτά τον Ερρίκο να εισβάλει στην Γαλλία και να διεκδικήσει τα εδάφη του, ο Πέτρος του Ντρέ δούκας της Βρετάνης επαναστάτησε κατά του Λουδοβίκου δηλώνοντας την υποτέλεια του στον Ερρίκο. [79] Οι προετοιμασίες του Ερρίκου για μια επίθεση στην Γαλλία προχώρησαν αργά έτσι όταν έφτασε στην Βρετάνη τον Μάιο του 1230 η εκστρατεία κατέληξε σε ήττα. [80] Σύμφωνα με την συμβουλή του Ουμβέρτου ο βασιλιάς αποφάσισε να αποφύγει την μάχη με εισβολή στην Νορμανδία βαδίζοντας νότια στο Πουατού όπου αγωνίστηκε σκληρά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού πριν προχωρήσει με ασφάλεια στην Γασκώνη. Έκανε ειρήνη με τον Λουδοβίκο (1234) και επέστρεψε στην Γαλλία χωρίς να έχει πετύχει τίποτα, ο ιστορικός Χιού Ρίτζεγουέι περιγράφει την εκστρατεία ως δαπανηρό φιάσκο.

Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των βαρόνων της αντιβασιλείας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αντιβασιλιάς του Ερρίκου Ουμβέρτος του Μπούργκ έπεσε από την εξουσία (1232), ο παλιός αντίπαλος του Πέτρος ντε Ρός επέστρεψε τον Αύγουστο του 1231 στην Αγγλία από την Σταυροφορία και συμμέχησε με έναν μεγάλο αριθμό από πολιτικούς αντιπάλους του Ουμβέρτου. [81] Ο Ντε Ρός κατηγόρησε τον Ουμβέρτο στον βασιλιά για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και ότι ήταν υπεύθυνος για μια σειρά απο εξεγέρσεις ξένων κληρικών. [82] Ο Ουμβέρτος του Μπούργκ κατέφυγε στο μοναστηριακό Κολλέγιο του Μέρτον αλλά συνελήφθηκε με εντολή του βασιλιά και φυλακίστηκε στον πύργο του Λονδίνου. Ο Ντε Ρός ανέλαβε την αντιβασιλεία με την υποστήριξη της οικογένειας του Πουάτεβιν που βρήκαν την μεγάλη ευκαιρία να πάρουν τα εδάφη τους πίσω τα οποία είχαν χάσει από τους οπαδούς του Ουμβέρτου τις περασμένες δεκαετίες. [83] Οι Ντε Ρός προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την εξουσία που τους δόθηκε για να απογυμνώσουν τους αντιπάλους τους από τα κτήματα τους και τους τίτλους τους χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουν κάν στα δικαστήρια. Άρχισαν οι ισχυροί βαρόνοι όπως ο Ριχάρδος γιος του Γουλιέλμου Μαρσάλ τα παράπονα τους στον βασιλιά Ερρίκο ότι δεν προστατεύει τα δικαιώματα τους, αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει νέος εμφύλιος ανάμεσα στους Ντε Ρός και στον Ριχάρδο. [84] Οι Ντε Ρός έστειλαν στρατό στα κτήματα του Ριχάρδου στην Ιρλανδία σε απάντηση ο Ριχάρδος συμμάχησε με τον πρίγκιπα Λιγουελίν και τους οπαδούς του απειλώντας ολόκληρη την Αγγλία με επανάσταση. [85] Ο Ερρίκος ανησύχησε ιδιαίτερα επειδή φοβόταν επίθεση του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου στην Βρετάνη αφού η εκεχειρία είχε λήξει. [86] Ο Εδμόνδος Ρίτς αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι παρενέβη (1234) με συμβούλια ζητώντας από τον Ερρίκο Γ' να απολύσει τον Ντε Ρός επειδή έκανε μεγάλη ζημιά στην Αγγλία με τον εμφύλιο που είχε προκαλέσει. Ο Ερρίκος συμφώνησε να κάνει ειρήνη αλλά εν τω μεταξύ ο Ριχάρδος τραυματίστηκε θανάσιμα σε μάχη και πέθανε, ο μικρότερος αδελφός του Γιλβέρος κληρονόμησε τα εδάφη του, η τελική συμφωνία έγινε τον Μάιο και ο Ερρίκος εγκωμιάστηκε για τις προσπάθειες του να φέρει την ειρήνη. [87] Η ανακωχή εν τω μεταξύ με την Γαλλία είχε λήξει και ο σύμμαχος του Ερρίκου Πέτρος Β' της Βρετάνης δέχθηκε επίθεση από τον βασιλιά Λουδοβίκο, ο Ερρίκος δεν είχε μεγάλες δυνατότητες και η Βρετάνη τελικά έπεσε στους Γάλλους τον Νοέμβριο. [88] Ο Ερρίκος Γ' τα επόμενα 24 χρόνια ανέλαβε προσωπικά ο ίδιος την διακυβέρνηση του βασιλείου του χωρίς συμβούλους και αντιβασιλείς. [89] Η βασιλική πολιτική η οποία μέχρι τότε είχε επικεντρωθεί σε διάφορους κρατικούς συμβούλους οι οποίοι μέχρι τότε ήταν διακεκριμένοι βαρόνοι άλλαξε με την επέμβαση του βασιλιά, ο Ερρίκος φρόντισε να αφήσει κενό τον θεσμό του δικαστή και να υποβαθμίσει τον θεσμό του καγκελάριου. [90] Διόρισε ένα μικρό βασιλικό συμβούλιο με εντολή να κυβερνήσει σύμφωνα με την προσωπική γνώμη του βασιλιά σε αντίθεση με ότι γινόταν μέχρι τότε στα νεανικά του χρόνια που η πολιτική γινόταν από την αντιβασιλεία χωρίς την έγκριση του βασιλιά. [91] Οι αλλαγές αυτές έγιναν προκειμένου να μην κατηγορείται ο ίδιος για την πολιτική των βαρόνων που δεν είχε καμιά σχέση με τον ίδιον αν και είχε γίνει στόχος ο ίδιος γι'αυτό.

Αλλαγές στην νομισματική πολιτική, πιστός προστάτης του χριστιανισμού και σκληρή στάση στους Ιουδαίους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σφάλματα στην εφαρμογή των χαρτών έφεραν μεγάλες εξουσίες σε μερίδα βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ' άρχισε να αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως βασιλιά με διαφορετικό τρόπο ο οποίος είχε σχέση με τους χριστιανικούς κανόνες και την εκκλησιαστική τελετουργία, [92] οι προκάτοχοι του είχαν επιτρέψει το κύρος του Αγγλικού στέμματος να μειωθεί και ο ίδιος προσπάθησε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση. Τα γεγονότα του εμφύλιου πολέμου επηρέασαν βαθιά τον χαρακτήρα του και ο ίδιος είχε σαν προστάτη τον Εδουάρδο τον εξομολογητή ο οποίος είχε ενώσει τον Αγγλοσαξονικό λαό φέρνοντας την ειρήνη στα Βρετανικά Νησιά και ευημερία στους κατοίκους. Ο Ερρίκος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την βασιλική εξουσία με επιείκεια απέναντι στους εχθρικούς βαρόνους προκειμένου να διατηρήσει την ειρήνη και την ενότητα στην Αγγλία, [93] ενεργώντας μόνο υπό το πνεύμα των χαρτών οι οποίοι τελικά εμπόδιζαν το στέμμα να αναλάβει πρωτοβουλίες απέναντι στους βαρόνους που μπορούσαν να ρυθμίσουν ζητήματα όπως τα πρόστιμα και τις απαλλοτριώσεις. [94] Οι χάρτες δεν ασχολήθηκαν με ευαίσθητα ζητήματα όπως ο διορισμός των βασιλικών συμβούλων και η κατανομή της εξουσίας τους εάν ο βασιλιάς προσπαθούσε να τους αγνοήσει, με τελικό αποτέλεσμα την φθορά της εξουσίας του βασιλιά στα δικαστήρια. [95] Η ασυνέπεια με την οποία εφαρμόστηκαν οι χάρτες αποξένωσε τον Ερρίκο Γ' από πολλούς βαρόνους ακόμα και από αυτούς που ανήκαν στους οπαδούς του. O όρος "Κοινοβούλιο" εμφανίστηκε την περίοδο (1230 - 1240) για να περιγράψει μεγάλες συγκεντρώσεις στην βασιλική αυλή που γινόντουσαν πολύ συχνά στην περίοδο βασιλείας του Ερρίκου Γ'. [96] Ο στόχος τους ήταν η συγκέντρωση υψηλών φόρων στην κινητή και ακίνητη περιουσία με έσοδα τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο βασιλιάς σε συγκεκριμένα έργα. Στην περίοδο της βασιλείας του Ερρίκου Γ' οι κομητείες άρχισαν να στέλνουν όλο και συχνότερα αντιπροσώπους τους σε αυτά τα κοινοβούλια οι οποίοι εκπροσωπούσαν την ευρύτερη κοινότητα από την οποία προέρχονταν και όχι μονάχα τον εαυτό τους. [97] Παρά τους διάφορους χάρτες η παροχή της βασιλικής δικαιοσύνης δεν είχε σωστή πολιτική καθοδηγούμενη από τις ανάγκες της πολιτικής των ισχυρών βαρόνων, μερικές φορές μπορούσαν να εκφραστούν παράπονα απέναντι στους βαρόνους άλλες φορές τα υποτιμούσαν. [98] Τα βασιλικά δικαστήρια που περιόδευαν την χώρα για να αποδώσουν δικαιοσύνη σε τοπικό επίπεδο συνήθως χρησιμοποιούσαν σαν θύματα βαρόνους μικρότερους ισχύος αφήνοντας τους μεγαλύτερους βαρόνους στο απυρόβλητο. [99] Οι τοπικοί σερίφηδες συνήθως ήταν διορισμένοι από το δημόσιο ταμείο αντί να προέρχονται από τις τοπικές κοινωνίες με προορισμό να συγκεντρώσουν περισσότερο έσοδα για τον βασιλιά από την παροχή δικαιοσύνης. [100] Οι προσπάθειες τους να συλλέγουν χρέη με την επιβολή προστίμων τους έκανε αντιδημοτικούς στις κατώτερες τάξεις, σε αντίθεση με τον πατέρα του ο Ερρίκος Γ' δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ τα χρέη των μεγάλων βαρόνων στο στέμμα με αυτό τον τρόπο στάθηκε ανίκανος να μαζέψει χρήματα τα οποία του τα χρωστούσαν. [101]

Διοικητικές αναμορφώσεις, προστάτης των τεχνών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ' της Αγγλίας επισκέπτεται τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' - τοιχογραφία του 14ου αιώνα.
Νόμισμα μετασχηματισμένο απο τον Ερρικο Γ' σε νόμισμα με μακρύ σταυρό με την κεφαλή του ίδιου του βασιλιά.

Το βασιλικό δικαστήριο δημιουργήθηκε από έμπιστους φίλους του βασιλιά Ερρίκου όπως ο Ριχάρδος ντε Κλάρε, οι αδελφοί Ούγος και Ρογήρος Μπιγκόδ, ο Ούμφρει του Μπόουν και ο αδελφός του Ερρίκου Ριχάρδος. [102] Ο Ερρίκος χρησιμοποίησε το βασιλικό δικαστήριο για να ενώσει τις δικές του υποθέσεις με τις Ευρωπαϊκές, χαρακτηριστικότερη η περίπτωση του Σιμόν ντε Μοντφόρτ ο οποίος ήταν Γάλλος ευγενής που παντρεύτηκε την αδελφή του Ελεονόρα και έγινε κόμης του Λέιτσεστερ. [103] Το δικαστήριο ακολουθούσε Ευρωπαική νοοτροπία και συνήθειες με επιρροή από την Ανδεγαυική οικογένεια της μητέρας του του Ερρίκου, η κύρια γλώσσα ήταν τα Γαλλικά συνδεδεμένα με την βασιλική οικογένεια της Γαλλίας, την Καστίλη, την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Σικελία, χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους κυβερνήτες. [104] Ο Ερρίκος ταξίδευσε στο εξωτερικό λιγότερο απ'όλους τους προκατόχους του, προτιμώντας μια ήρεμη ζωή με διαμονή για πολλές μέρες στα ανάκτορα τα οποία ήταν μέσα στο βασίλειο του, σύμφωνα με τον καθηγητή της αρχιτεκτονικής Τζών Γκοντάλλ ήταν ο μεγαλύτερος προστάτης της τέχνης και της αρχιτεκτονικής που έχει περάσει ποτέ από τον Αγγλικό θρόνο. [105] Έκανε επέκταση στα βασιλικά ανάκτορα στο Ουέστμινστερ του Λονδίνου έναν από τους πιο αγαπημένους του τόπους κατοικίας ξανακτίζοντας τα ανάκτορα και το αβαείο με κόστος 55.000 λιρών, [106] διέμεινε περισσότερο χρόνο στο Ουένστμινστερ από όλους τους προκατόχους του συμβάλλοντας σημαντικά στην δημιουργία της Αγγλικής πρωτεύουσας. [107] Σπατάλησε 58.000 λίρες στα βασιλικά του κάστρα πραγματοποιώντας μεγάλα έργα στον πύργο του Λονδίνου, στο Λίνκολν και στο Ντόβερ, οι στρατιωτικές άμυνες και η εσωτερική διαμονή σε αυτά τα κάστρα βελτιώθηκε σημαντικά. [108] Στο Ουίνδσορ μια αναμόρφωση του κάστρου δημιούργησε ένα πλούσιο αρχιτεκτονικό συγκρότημα με στυλ που ενέπνευσε πολλές μετέπειτα κατασκευές στην Αγγλία και στην Ουαλία. [109] Ο Πύργος του Λονδίνου επεκτάθηκε σχηματίζοντας ένα ομόκεντρο φρούριο με εκτεταμένους χώρους διαβίωσης τους οποίους χρησιμοποιούσε σε περίοδο πολέμου ή εμφύλιας σύρραξης, διατήρησε επίσης στο κτίριο ένα θηριοτροφείο με έναν ελέφαντα, μια λεοπάρδαλη και μια καμήλα παράδοση την οποία ξεκίνησε ο πατέρας του. [110]

Ο Ερρίκος αναμόρφωσε το σύστημα των ασημένιων νομισμάτων (1247) αντικαθιστώντας τα παλιά που είχαν σχεδιασμένα πάνω τους τον κοντό σταυρό με νέα τα οποία είχαν μακρύ σταυρό, [111] λόγω του μεγάλου κόστους της μετατροπής ζήτησε την βοήθεια του αδελφού του Ριχάρδου με αυτόν τον τρόπο έγινε γρήγορα και αποτελεσματικά. [112] Την περίοδο (1243 - 1258) ο Ερρίκος συναρμολόγησε δυο μεγάλα αποθέματα χρυσού, το 1257 αποφάσισε το δεύτερο από αυτά να το μετατρέψει σε πένες ακολουθώντας την γνωστή δημοφιλή τακτική εκείνη την εποχή στην Ιταλία ώστε να κερδίσει πολύ περισσότερα από την άξια του. Οι χρυσές πένες έμοιαζαν πολύ με τα αντίστοιχα χρυσά νομίσματα τα οποία είχε εκδώσει ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής, [113] αλλά η υπερτιμημένη αξία τους προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις εκείνη την εποχή στο Λονδίνο και η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε. [114]

Αφοσιώθηκε στον χριστιανισμό με πρότυπο τον Εδουάρδο τον Εξομολογητή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Ερρίκος ο Γ' μεταφέρει το Ιερό Αίμα στο αβαείο του Ουέστμινστερ (1247) - έργο του Ματθαίου των Παρισίων

Ο Ερρίκος ο Γ' ήταν γνωστός για την μεγάλη του ευσέβεια γι'αυτό αφιερώθηκε με πάθος στην χριστιανική θρησκεία, προώθησε πλούσιες υπηρεσίες στην εκκλησία ασυνήθιστες σε εκείνη την περίοδο τουλάχιστον μια φορά την ημέρα. [115] Χρηματοδότησε απλόχερα 500 απόρους και σίτισε πολλά ορφανά, πριν από την εορτή του Εδουάρδου του Εξομολογητή νήστευε και έπλενε τα πόδια των λεπρών. [116] Πήγαινε τακτικά σε προσκυνήματα όπως στα αβαεία του Μπρόμχολμ και του Αγίου Αλβανού αν και κυκλοφορούσαν πολλές φήμες που έλεγαν ότι σπαταλούσε τον χρόνο του στα προσκυνήματα για να αποφύγει τις βαριές βασιλικές του ευθύνες. [117] Προσπάθησε να τον μιμηθεί στην εμφάνιση και τον τρόπο ζωής του. Ανέφερε ότι μέλημα του Εδουάρδου Εξομολογητή ήταν το απλούστερο ντύσιμο, γι' αυτό και ο ίδιος δε φορούσε τις πολυτελείς βασιλικές στολές, παρά μόνο τον πιο απλό μανδύα. Τοποθέτησε στην κρεβατοκάμαρά του τεράστια τοιχογραφία του Εδουάρδου Εξομολογητή, στην οποία προσευχόταν καθημερινά. Ονόμασε τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Εδουάρδο, συνήθεια που ακολουθήθηκε ακόμα για τέσσερις γενιές βασιλέων. Αποφάσισε επίσης την ανακαίνιση του αβαείου του Ουέστμινστερ, που ήταν ο τάφος του Εδουάρδου του Εξομολογητή. Οι εργασίες, που διήρκεσαν από το 1245 έως το 1269, έγιναν με την επίβλεψη Γάλλων αρχιτεκτόνων που έλαβαν εντολή να το κτίσουν σύμφωνα με τα Γοτθικά πρότυπα.

Είχε τις ίδιες θρησκευτικές ανησυχίες με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Άγιο με τον οποίο οι σύζυγοι ήταν και αδελφές, στο τέλος της ζωής του χρησιμοποιούσε την πρακτική να γιατρεύει πάσχοντες από "στρόφολα" μια ασθένεια γνωστή σαν «το κακό του βασιλιά» μιμήθηκε σε αυτό τον Λουδοβίκο Θ' ο οποίος είχε εφαρμόσει την ίδια πρακτική. [118] Είχε συγκεντρώσει μια συλλογή από διάφορα θρησκευτικά κειμήλια τα οποία είχε αποθηκεύσει στην Σάντα Σαπέλ, πήρε στην κατοχή του λείψανα του Αγίου Αίματος (1247) βαδίζοντας μέσω του Ουέστμινστερ για να τα εγκαταστήσει τελικά στο αβαείο του Ουενστμίντορ το οποίο χρησιμοποιούσε σαν εναλλακτική λύση με το Σάντα Σαπέλ. [119] Βοήθησε σημαντικά τους επαίτες κτίζοντας τους σπίτια σε πολλές μεγάλες και μικρές πόλεις όπως το Καντέρμπερι, το Νόργουιτς, η Οξφόρδη, το Ρέντινγκ και η Γιορκ, υποστήριξε τις Σταυροφορίες και έγινε προστάτης του Τευτονικού τάγματος (1235). [120] Ενίσχυσε σημαντικά το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ενθαρρύνοντας ακόμα και Γάλλους σπουδαστές από το Παρίσι να έρθουν να φοιτήσουν σε αυτά, [121] το ίδρυμα στο Νορθάμπτον ορίστηκε από το βασιλιά να είναι απλό σχολείο και όχι ένα πραγματικό πανεπιστήμιο. [122]

Διωγμοί των Ιουδαίων από τον Ερρίκο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ' της Αγγλίας - έργο του Ματθαίου των Παρισίων (1250 - 1259)

Η μεγάλη υποστήριξη που δέχθηκε από τον παπισμό ο Ερρίκος Γ' τα πρώτα χρόνια είχε αντίστοιχη επίδραση στον χαρακτήρα του σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του. [123] Η Ρώμη εκείνη την εποχή ήταν το κέντρο της εκκλησίας και η μεγάλη πανευρωπαϊκή δύναμη αλλά απειλήθηκε από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο πάπας είχε μια ισχυρή γραφειοκρατική διοίκηση με εφημέριους οι οποίοι εργαζόντουσαν στο παπικό κράτος της Ρώμης. [124] Οι συνθήκες αυτές οδήγησαν σε ένταση τους παπικούς με τις Αγγλικές ενορίες ιδιαίτερα με τον Ροβέρτο Γκροσσετέστε, επίσκοπο του Λίνκολν (1250), [125] ο Ερρίκος Γ' βοηθήθηκε από τους παπικούς απεσταλμένους να εφαρμόσει την εξουσία του ακόμα και σε εκκλησίες που ήταν μέχρι τότε ανεξάρτητες από την Αγγλική εκκλησία όπως η εκκλησία της Σκωτίας. [126] Το 1240 ο παπικός απεσταλμένος στην Αγγλία που ήρθε να συλλέξει φόρους για λογαριασμό του πάπα προκειμένου να καλύψει τα έξοδα που έκανε με τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' Χοενστάουφεν συνάντησε σκληρές αντιδράσεις αλλά ξεπεράστηκαν με την επέμβαση του πάπα και του βασιλιά, οι ίδιες αντιδράσεις υπήρχαν στα τέλη της δεκαετίας του 1250 με τα Σταυροφορικά δέκατα του Ερρίκου. [127]

Οι Ιουδαίοι της Αγγλίας εθεωρούντο σαν ιδιοκτησία του Στέμματος επειδή οι Άγγλοι βασιλείς τους χρησιμοποιούσαν πάντα σαν φθηνή πηγή εσόδων λόγω της υψηλότατης φορολογίας και των υψηλότοκων δανείων που τους παρείχαν, σε αντάλλαγμα οι βασιλείς τους παρείχαν προστασία απέναντι στον αντισημιτισμό των Άγγλων χριστιανών. Οι Ιουδαίοι υπέφεραν πολύ στον Α' Πόλεμο των Βαρόνων αλλά τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ερρίκου μετατράπηκαν σε μια από τις πιο ευημερούσες κοινότητες της Ευρώπης, αυτό ήταν το αποτέλεσμα των θετικών μέτρων της αντιβασιλείας που είχε σκοπό να τους χρησιμοποιήσει ξανά όταν χρειαστεί την βοήθεια τους. [128] Η πολιτική αυτή ήρθε σε σκληρή αντίθεση με τις επιθυμίες του πάπα ο οποίος καταδίκασε σκληρά τους Ιουδαίους στην Δ' Σύνοδο του Λατεράνου (1215), ο Γουλιέλμος Μαρσάλ συνέχισε όμως παρά την οργή της εκκλησίας την φιλοιουδαική του πολιτική. [129] Το 1239 ο βασιλιάς Ερρίκος Γ' άλλαξε στάση προσπαθώντας να μιμηθεί την στάση απέναντι στους Ιουδαίους του ομόλογου του Άγγλου βασιλιά Λουδοβίκου Θ', οι Ιουδαίοι ηγέτες φυλακίστηκαν και αναγκάστηκαν να πληρώσουν αστρονομικά πρόστιμα που ισοδυναμούσαν με το ένα τρίτο των αγαθών τους. [130] Ακολούθησαν ακόμα περισσότερο παράλογες χρηματικές απαιτήσεις όπως οι 40.000 λίρες που τους ζητήθηκαν το 1244 απο τις οποίες τα δύο τρίτα τα πλήρωσαν σε πέντε χρόνια, τα σκληρά μέτρα κατέστρεψαν την ικανότητα της Εβραϊκής κοινότητας να δίνει χρήματα στο εμπόριο. [131] Ο Ερρίκος έκτισε στο Λονδίνο το Ντόμους Κονβερσόρουμ (1232) με σκοπό να προσηλυτίσει Ιουδαίους στον χριστιανισμό, οι προσπάθειες εντάθηκαν σημαντικά μετά το 1239 και ως τα τέλη της δεκαετίας του 1250 το δέκα τοις εκατό των Εβραίων που βρίσκονταν στην Αγγλία είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό. [132] Αντι - Ιουδαικές ιστορίες όπως σχετικές με θυσίες παιδιών τους δυσφημούσαν έντονα, ο Ερρίκος πέρασε καταστατικό (1253) για διαχωρισμό των Ιουδαίων από τους Εβραίους και την χρήση της Εβραϊκής κονκάρδας (1253), παραμένει ασαφές όμως κατά πόσο αυτό το μέτρο του Ερρίκου κατάφερε τελικά να υλοποιηθεί. [133]

Γάμος και συγκυβέρνηση με την Ελεονόρα της Προβηγκίας, αντιδράσεις από την Αγγλική αριστοκρατία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γάμος του Ερρίκου Γ' με την Ελεονόρα της Προβηγκίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ' άρχισε να αναζητά επιφανή σύντροφο προκειμένου να ικανοποιήσει τις ανάγκες του για μια κυρίαρχη πολιτική στην Ευρώπη, [134] το 1236 αποφάσισε να πραγματοποιήσει τον γάμο του με την Ελεονώρα της Προβηγκίας δεύτερη κόρη του Ραυμόνδου Βερεγκάριου Δ', κόμητος της Προβηγκίας και της συζύγου του Βεατρίκης της Σαβοΐας. [135] Η Ελεονόρα ήταν αρκετά αξιόλογη, έξυπνη και μορφωμένη αλλά ο βασικός στόχος του γάμου ήταν οι ισχυρές συμμαχίες του Αγγλικού Ευρωπαϊκού βασιλικού οίκου με τους υπόλοιπους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης ιδιαίτερα τον Γαλλικό. [136] Τα αμέσως επόμενα χρόνια η Ελεονόρα της Προβηγκίας έμεινε αρκετά γνωστή σαν εξαιρετικά γνωστή και ισχυρή πολιτικός στα Γαλλικά εξωτερικά θέματα, οι ιστορικοί Μαργαρίτα Χόουμπελ και Δαυίδ Κσρπεντερ την περιγράφουν σαν πολύ μαχητική όπως επίσης περισσότερο σκληρή και αποφασιστική από τον σύζυγο της. [137]

Η συνθήκη του γάμου κατοχυρώθηκε το 1235 και Ελεονόρα ταξίδευσε στην Αγγλία για να συναντήσει τον μελλοντικό σύζυγο της Ερρίκο για πρώτη φορά στην ζωή της. [138] Το βασιλικό ζεύγος παντρεύτηκε στον καθεδρικό ναό του Καντέρμπουρι τον Ιανουάριο του 1236 και η Ελεονόρα στέφθηκε σύντομα βασίλισσα στον καθεδρικό ναό του Ουένστμινστερ σε μια πλούσια τελετή η οποία είχε σχεδιαστεί από τον ίδιο τον Ερρίκο. [139] Το μοναδικό πρόβλημα ήταν η διαφορά ηλικίας ανάμεσα στο βασιλικό ζεύγος με 16 χρόνια διαφορά, ο Ερρίκος ήταν 28 ετών και η Ελεονόρα 12 αλλά όπως ανέφεραν όλοι ο καλόκαρδος βασιλιάς ήταν έτοιμος να προστατεύσει την αρκετά μικρότερη σύζυγο του. [140] Ο Ερρίκος της έδωσε πολλά δώρα δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην εγκατάσταση και τον εξοπλισμό του νοικοκυριού της, την ενέπνευσε την προσωπική του λατρεία στον χριστιανισμό και την πίστη του στην μνήμη του Εδουάρδου τον Εξομολογητή. [141] Παρά τις ανησυχίες στην αρχή ότι η βασίλισσα δεν μπορούσε να κάνει παιδιά απέκτησε στην συνέχεια πέντε. [142] Το πρώτο τους παιδί ήταν αγόρι ο μελλοντικός βασιλιάς Εδουάρδος Α' (1239), ο Ερρίκος του έδωσε το όνομα του βασιλιά Εδουάρδου του Εξομολογητή τον οποίο θεωρούσε προστάτη του, η γέννηση του γιορτάστηκε με μεγάλα πανηγύρια και τελετές. [143] Το δεύτερο παιδί τους ήταν κόρη (1240) και της έδωσαν το όνομα Μαργαρίτα προς τιμή της αδελφής της βασίλισσας Ελεονόρας, η γέννηση της γιορτάστηκε με μεγάλα πανηγύρια και προσφορές στους φτωχούς. [144] Το τρίτο τους παιδί Μαργαρίτα γεννήθηκε σε μια εκστρατεία στο Πουατού (1242), το ονόμασαν Βεατρίκη προς τιμή της μητέρας της βασίλισσας. [145] Το τέταρτο παιδί τους πήρε το όνομα Εδμόνδος προς τιμή του ομώνυμου Άγγλου αγίου του 9ου αιώνα, γεννήθηκε ύστερα από πολλές περιπέτειες της υγείας της βασίλισσας στην εγκυμοσύνη. [146] Το πέμπτο τους παιδί η Κατερίνα γεννήθηκε το 1253 αλλά σύντομα αρρώστησε λόγω μιας σπάνιας ασθένειας γνωστής σαν σύνδρομο Ρέττ με την οποία δεν μπορούσε να μιλήσει, πέθανε τρία χρόνια αργότερα φέρνοντας μεγάλη θλίψη στους γονείς της. [147] Τα παιδιά του Ερρίκου Γ' και της Ελεονόρας μεγάλωσαν στο κάστρο του Ουίνδσορ, οι γονείς τους ήταν και οι δυο πολύ συνδεδεμένοι μαζί τους αφού ο Ερρίκος σπάνια περνούσε τον χρόνο του μακριά από την οικογένεια του. [148]

Προσπάθειες της συζύγου του Ελεονόρας για να κυριαρχήσουν στην Αγγλικά αυλή οι συγγενείς της από την Σαβοΐα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενεαλογικό χειρόγραφο (1300 - 1308) που δείχνει τον Ερρίκο Γ' και τα παιδιά του.

Μετά τον γάμο του βασιλιά με την Ελεονόρα πολλοί ευγενείς από την Σαβοΐα, την Βουργουνδία και την Φλάνδρα εγκαταστάθηκαν στην Αγγλική βασιλική αυλή. [149] Καταγράφονται τουλάχιστον 170 επιφανείς ευγενείς που ήρθαν μετά το 1236 από την Σαβοΐα, την Βουργουνδία και την Φλάνδρα συμπεριλαμβανόμενους τους θείους της Ελεονώρας Βονιφάτιο αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι και Γουλιέλμο που έγινε για μικρό χρονικό διάστημα σύμβουλος του Ερρίκου. [150] Ο Ερρίκος άρχισε να τακτοποιεί γάμους πολλών από αυτών των ευγενών με Αγγλίδες αριστοκράτισσες κάτι που έφερε σκληρές αντιδράσεις στους ντόπιους Άγγλους ευγενείς επειδή δεν ήθελαν να δουν την περιουσία τους να περνά στα χέρια των ξένων. [151] Οι Σαβοιάνοι ήταν προσεκτικοί στην συμπεριφορά τους για να μην επιδεινωθεί η κατάσταση, ενσωματώνονταν συνέχεια όλο και περισσότεροι στην Αγγλική κοινωνία και έγιναν η σημαντική βάση για την εξουσία της Ελεονόρας στον σύζυγο της κι στην χώρα. [152] To 1241 οι βαρόνοι του Πουατού μαζί με τον θετό πατέρα του Ερρίκου Ούγο των Λουζινιάν επαναστάτησαν εναντίον του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου, οι αντάρτες όμως δεν είχαν την υποστήριξη των ντόπιων και ο στρατός της βοήθειας από τον Ερρίκο άργησε να φτάσει στη Γαλλία κάτι που έγινε το επόμενο καλοκαίρι. [153] Η εκστρατεία του Ερρίκου ήταν πολύ αναποφάσιστη και υπονομεύτηκε από τον θετό του πατέρα Ούγο ο οποίος άλλαξε στάση υποστηρίζοντας στην συνέχεια τον Λουδοβίκο, Στις 20 Μαΐου ο στρατός του Ερρίκου ήταν περικυκλωμένος από τους Γάλλους στο Ταίλεμπουργκ, ο αδελφός του Ερρίκου Ριχάρδος έπεισε τους Άγγλους να καθυστερήσουν την επίθεση και ο Άγγλος βασιλιάς δραπέτευσε στην Μπορντώ. [154] Ο Σίμον του Ρόντφορντ ο οποίος πολέμησε πολύ πετυχημένα κατά την διάρκεια της υποχώρησης της οπισθοφυλακής ήταν έξαλλος με την ανικανότητα του βασιλιά και του πρότεινε να κλειδωθεί όπως έκανε τον 10ο αιώνα ο Καρολίδης βασιλιάς Κάρολος Γ' ο Απλός. [155] Η επανάσταση στο Πουατού απέτυχε και ο Ερρίκος αναγκάστηκε να υπογράψει νέα ταπεινωτική πενταετή συνθήκη ειρήνης, η εκστρατεία του αποδείχθηκε καταστρεπτική τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά αφού κόστισε παραπάνω από 80.000 λίρες. [156]

Μετά την καταστολή της επανάστασης στο Πουατού η Γαλλική εξουσία επεκτάθηκε σε ολόκληρη την περιοχή απειλώντας τα συμφέροντα της οικογένειας των Λουζινιάν. Ο Ερρίκος Γ' ενθάρρυνε τους συγγενείς του ευγενείς να ταξιδέψουν στην Αγγλία όπου τους παραχώρησε μεγάλες εκτάσεις σε βάρος των Άγγλων βαρόνων, [157] περίπου 100 ευγενείς από το Πουατιέ αφού εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία πήραν τουλάχιστον τα 2/3 από αυτούς δωρεάν επιδόματα της τάξης των 66 λιρών. [158] Πολλοί από αυτούς εργάζονταν σαν μισθοφόροι στον Αγγλικό στρατό και άλλοι εργάζονταν σαν διπλωμάτες για λογαριασμό του Ερρίκου στις Ευρωπαϊκές αυλές, άλλοι πήραν κτήματα στην Ουαλία και την Ιρλανδία με αντάλλαγμα να φυλάνε τα σύνορα. [159] Ο Ερρίκος τους έβλεπε σαν το ισχυρό του χαρτί στην προσπάθεια του να ανακτήσει ξανά το Πουατού ενώ οι ευγενείς από την οικογένεια των Λουζινιάν έγιναν στενοί φίλοι με τον γιο του Εδουάρδο. [160] Η παρουσία των ξένων στην Αγγλία την εποχή του Ερρίκου Γ' ήταν αμφιλεγόμενη, σύγχρονοι ιστορικοί όπως ο Ματθαίος των Παρισίων είχαν εκφράσει μεγάλες ανησυχίες για το κύμα ξενοφοβίας που είχαν δημιουργήσει. [161] Ο όρος Πουατεβίνος σύντομα χρησιμοποιήθηκε σαν υποτιμητικός για τους ξένους της Αγγλίας αν και προέρχονταν και από άλλες περιοχές της Αγγλίας όπως το Ανζού, μετά το 1250 ξέσπασε μεγάλη εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στους παλιούς αλλοδαπούς από την Σαβοΐα και τους νεοφερμένους από το Πουατεβίν. [162] Οι Λουζινιάν και οι Σαβοιανοί ήρθαν σε σκληρή σύγκρουση και ο Ερρίκος δεν πήρε έγκαιρα μέτρα να τους σταματήσει, μετά το 1258 η απέχθεια εναντίον των Πουατεβίνων μετατράπηκε σε μίσος και ο Σίμον του Μόντφορντ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους επικριτές τους. [163]

Υποταγή της Ουαλίας και σχέσεις υποτέλειας με την Σκωτία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η θέση του Ερρίκου στην Ουαλία επεκτάθηκε σημαντικά κατά την διάρκεια των δυο πρώτων δεκαετιών της βασιλείας του, μετά τον θάνατο του Λίγουελιν του Μέγα (1240) η δύναμη του Ερρίκου Γ΄ στην Ουαλία αυτόματα επεκτάθηκε. [164] Σε τρεις στρατιωτικές εκστρατείες στην δεκαετία του 1240 κατασκευάστηκαν νέα κάστρα και τα βασιλιά εδάφη επεκτάθηκαν στην κομητεία του Τσέστερ αυξάνοντας την εξουσία του στους Ουαλούς πρίγκιπες. [165] Ο Ντάφιντ γιος του Λίγουελιν του Μέγα αντιστάθηκε αλλά πέθανε (1246) και τα εγγόνια του Λίγουελιν του Μέγα, Λίγουελιν και Οβαίν αναγκάστηκαν να υπογράψουν με τον Ερρίκο Γ' την επόμενη χρονιά την Συνθήκη του Γούντστοκ σύμφωνα με την οποία παραχώρησαν πολλά εδάφη στον Άγγλο βασιλιά αλλά κράτησαν την καρδιά του βασιλείου στο Γουινέντ. [166] Στην νότια Ουαλία ο Ερρίκος είχε μερικές επιτυχίες αλλά αναγκάστηκε να σταματήσει στην περιοχή του Μάρσερ η οποία σταδιακά ανεξαρτητοποιήθηκε από το Αγγλικό στέμμα. [167] Ο Λίγουελιν ο νεώτερος επαναστάτησε ξανά εναντίον του Ερρίκου χρησιμοποιώντας μεγάλη βία σε ολόκληρη την Ουαλία (1256), ο Ερρίκος Γ' τον απείλησε με σκληρά αντίποινα αλλά οι απειλές του δεν έφτασαν στην αυλή του Λίγουελιν. [168] Η Ιρλανδία είχε σημαντικό ρόλο την εποχή του Ερρίκου Γ' τόσο ως πηγή εσόδων αφού του παρείχε ετήσιο εισόδημα 1150 λίρες καθ όλη την διάρκεια της βασιλείας του και επιπλέον τα κτήματα θα μπορούσε να τα παραχωρήσει σαν δώρο στους υποστηρικτές του. [169] Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες γης στην Ιρλανδία καλόβλεπαν μια μετάβαση τους στην Αγγλική αυλή του Ερρίκου προκειμένου να αποκτήσουν πραγματική εξουσία, οι θάνατοι των μεγάλων βαρόνων και οι ταραχές που προκάλεσαν στους κληρονόμους του από το 1240 έδωσαν στον Ερρίκο Γ' την ευκαιρία να εγκαταστήσει εκεί τους οπαδούς του. [170] Το 1250 η πλειοψηφία των κτημάτων στην Ιρλανδία ανήκαν στους οπαδούς του Ερρίκου, οι γηγενείς ευγενείς είχαν αισθανθεί έντονα την βασιλική παρουσία, τα κτήματα ήταν χωρίς πολλά κέρδη για τους βαρόνους κάτι που τους έστρεψε το ενδιαφέρουν να αποκτήσουν εξουσία στην βασιλική αυλή. [171] Ο Ερρίκος παραχώρησε την Ιρλανδία τελικά στον γιο και διάδοχο του Εδουάρδο (1254) με τον όρο να μείνει πάντοτε ενωμένη με το Αγγλικό στέμμα.

Ο Ερρίκος είχε ειρηνικές σχέσεις με την Σκωτία κατά την διάρκεια της βασιλείας του όπου ήταν βασιλιάς ο υποτελής του Αλέξανδρος Β', είχε την ικανότητα να επέμβει στα εσωτερικά της Σκωτίας να εγγυηθεί την εξουσία των βασιλέων αλλά δεν μπορούσε να κάνει περισσότερα. [172] Ο Αλέξανδρος είχε καταλάβει πολλά τμήματα της βόρειας Αγγλίας κατά την διάρκεια του Α' Βαρονικού Πολέμου αλλά ο αφορισμός που δέχθηκε τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Ο Αλέξανδρος Β' παντρεύτηκε στην συνέχεια την αδελφή του Ερρίκου Ιωάννα (1221) και υπέγραψε μαζί του την ειρηνική Συνθήκη της Υόρκης (1237) αποκτώντας ένα ασφαλές σύνορο στα βόρεια του βασιλείου του. [173] Ο Ερρίκος έστεψε τον διάδοχο του Αλέξανδρο Γ' (1251) και του έδωσε σύζυγο την κόρη του Μαργαρίτα, παρά του ότι αρνήθηκε να του δώσει φόρο υποτέλειας οι μεταξύ τους σχέσεις παρέμειναν πολύ καλές. [174] Όταν ο Αλέξανδρος Γ' και η Μαργαρίτα φυλακίστηκαν στο κάστρο του Εδιμβούργου από εξέγερση Σκωτσέζων ευγενών (1255) ο Ερρίκος φρόντισε να τους απελευθερώσει και παρείχε την προστασία του στον νεαρό βασιλιά όλο το υπόλοιπο διάστημα στο οποίο ήταν ανήλικος.[175] Ο Ερρίκος Γ' δεν είχε περισσότερες ευκαιρίες να ανακαταλάβει τις κτήσεις του σε Γαλλικό έδαφος ύστερα από τον διασυρμό του στρατού του στο Τάιλλεμπουργκ, οι πόροι του Ερρίκου ήταν ανεπαρκείς σε αντίθεση με τον Γάλλο βασιλιά ο οποίος από το 1240 ήταν ξεκάθαρα ο κυρίαρχος σε όλες τις Γαλλικές περιοχές. [176] Ο ιστορικός Μιχαήλ Κλανσί περιγράφει τον Ερρίκο Γ' σαν Ευρωπαίο στρατηγό ο οποίος προσπαθούσε να αποκτήσει έλεγχο στα Γαλλικά εδάφη περισσότερο μέσω της διπλωματίας και των γάμων παρά μέσω της στρατιωτικής δύναμης. Ιδιαίτερα έστρεψε την προσοχή του στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β' ελπίζοντας να στραφεί στρατιωτικά εναντίον του Λουδοβίκου ή να στρέψει την Γαλλική αριστοκρατία εναντίον του βασιλιά τους.[177]

Αποτυχία διεξαγωγής Σταυροφορίας απο τον Ερρίκο Γ'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ελέφαντας του Ερρίκου που του δόθηκε ως δώρο απο τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' - έργο του Ματθαίου των Παρισίων.

Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο Άγιος πραγματοποίησε την αποτυχημένη Ζ΄ Σταυροφορία (1248), πριν ξεκινήσει έκανε ανακωχή με τον βασιλιά Ερρίκο Γ' και πήρε εγγυήσεις απο τον πάπα οτι θα προστατέψει τα εδάφη του σε περίπτωση που ο Ερρίκος επιτεθεί στην Γαλλία. [178] Δεν έλαβε μέρος στην Σταυροφορία αν και βαθιά θρησκευόμενος λόγω της αντιπαλότητας του με τον Λουδοβίκο αλλά μετά την ήττα των Σταυροφόρων στην μάχη του Αλ Μανσούρ (1250) αποφάσισε να πραγματοποιήσει την δική του Σταυροφορία στην Ανατολή. [179] Άρχισε τις προετοιμασίες προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα απο τον στρατό και τους ευγενείς αλλά όλοι στάθηκαν απρόθυμοι και τα σχέδια σταμάτησαν πριν κάν ξεκινήσουν. [180] Τα σχέδια αποσκοπούσαν εκτός απο την μεγάλη χριστιανική του ευλάβεια και τον σκοπό του να αυξήσει το κύρος του απέναντι στους άλλους Ευρωπαίους βασιλείς ώστε να διεκδικήσει στην συνέχεια με μεγαλύτερη ευκολία τα εδάφη του στην Γαλλία.[181] Αμέσως μετά την αποτυχία της διεξαγωγής σταυροφορίας οι κάτοικοι της Γασκώνης επαναστάτησαν διαμαρτυρούμενοι για την αντιλαϊκή πολιτική του εκεί αντιβασιλιά τους Σιμόν του Μοντφόρτ (1252) με την υποστήριξη του βασιλιά της γειτονικής Καστίλης Αλφόνσου Ι'. [182] Η Γαλλική αυλή χωρίστηκε τότε στα δύο : H βασίλισσα Ελεονόρα και ο Σιμόν κατηγόρησαν σαν υπεύθυνους της εξέγερσης τους κατοίκους της Γασκώνης αντίθετα ο βασιλιάς που υποστηριζόταν από τους Λουζινιάνους το αρνήθηκε, η αψιμαχία διατηρήθηκε περίπου έναν χρόνο. [183] Ο Ερρίκος αποφάσισε τότε να δράσει αποφασιστικά με την βοήθεια των Λουζινιάνων για να εξασφαλίσει την σταθερότητα στην περιοχή, έκλεισε τελικά ειρηνική συνθήκη με τον Αλφόνσο Ι' (1254), η Γασκώνη δόθηκε στον διάδοχο του Ερρίκου Εδουάρδο ο οποίος παντρεύτηκε την ετεροθαλή αδελφή του Αλφόνσου Ελεονόρα εγκαινιάζοντας μια μακρόχρονη εποχή ειρήνης με την Καστίλη. [184]

Στον δρόμο για την Γασκωνία ο Ερρίκος συνάντησε για πρώτη φορά τον Λουδοβίκο ύστερα από την μεσολάβηση των συζύγων τους και έγιναν στενοί φίλοι. [185] Η εκστρατεία στην Γασκωνία κόστισε στον Ερρίκο 200.000 λίρες κάτι που τον εξουδετέρωσε οικονομικά καταστρέφοντας τα σχέδια του για την προγραμματισμένη Σταυροφορία, όλες οι ελπίδες του γι'αυτό στηρίχθηκαν πλέον στα δάνεια από τον αδελφό του Ριχάρδο και τους Λουζινιάνους. [186] Όταν έβαλε τέλος στα σχέδια του για Σταυροφορία έστρεψε την προσοχή του στο βασίλειο της Σικελίας το οποίο έβαλε στόχο να το προσφέρει στον γιο του Εδμόνδο, την διοίκηση της Σικελίας ασκούσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β' ο οποίος βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο με τον πάπα Ιννοκέντιο Δ'. [187] Με τον θάνατο του Φρειδερίκου Β' (1250) ο πάπας άρχισε να αναζητά νέο βασιλιά περισσότερο φιλικό σε αυτόν, ο Ερρίκος Γ' βρήκε μια εξαιρετική ευκαιρία να τοποθετήσει σε αυτήν τον γιο του και να την χρησιμοποιήσει σαν βάση στα σχέδια του για τις μελλοντικές του Σταυροφορίες. [188] Ο Ιννοκέντιος Δ' συμφώνησε με τον βασιλιά Ερρίκο Γ' να προσφέρει το στέμμα της Σικελίας στον γιο του Εδμόνδο, ο Ερρίκος επέστρεψε στην Αγγλία παραγγέλοντας στον Εδμόνδο να εκστρατεύσει για την κατάληψη της Σικελίας απο τον γιο του Φρειδερίκου Μανμφρέδο με μεγάλη χρηματική βοήθεια από τον πάπα. [189]

Ο αδελφός του Ερρίκου Ριχάρδος ανέλαβε το Γερμανικό στέμμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Ιννοκέντιο Δ' διαδέχθηκε ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ ο οποίος όχι μονάχα δεν έδωσε την χρηματική βοήθεια στον Ερρίκο που του υποσχέθηκε ο προκάτοχος του αλλά του ζήτησε επιπλέον χρηματική βοήθεια ύψους 90.000 λιρών για τον πόλεμο τον οποίο είχε ενταθεί με τον αυτοκράτορα. [190] Ο Ερρίκος επέστρεψε στο Αγγλικό κοινοβούλιο για να ζητήσει την χρηματική βοήθεια (1255) αλλά το ποσό που κατάφερε να αποσπάσει ήταν πολύ περιορισμένο κάτι που δυσαρέστησε έντονα τον πάπα Αλέξανδρο, ο πάπας έστειλε αντιπροσωπεία στην Αγγλική αυλή απειλώντας να αφορίσει τον Ερρίκο και να αποκηρύξει όλα τα δικαιώματα του στην Σικελία. [191] Το κοινοβούλιο αρνήθηκε ξανά να βοηθήσει τον βασιλιά και ο Ερρίκος στράφηκε να πάρει τα χρήματα που του ζήτησε ο πάπας από την φορολογία του ανώτατου κλήρου, υπογράφοντας λευκούς χάρτες συγκέντρωσε ποσά 40.000 λιρών, [192] αλλά τα χρέη της Αγγλικής εκκλησία ήταν πολύ αισθητά λόγω του πολέμου με την Ιταλία. [193] Ο Ερρίκος προσπάθησε να επηρεάσει τις εκλογές για τον νέο βασιλιά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο οποίος είχε προοπτικές να στεφθεί σύντομα στο μέλλον ακόμα και αυτοκράτορας, υποστήριξε την υποψηφιότητα του αδελφού του Ριχάρδου χρηματοδοτώντας γενναία πολλούς εκλέκτορες για να πετύχει τον σκοπό του. [194] Ο Ριχάρδος τελικά εξελέγη βασιλιάς των Γερμανών (1256) αλλά ακόμα και μετά την εκλογή του εξακολουθούσε να έχει ενεργό ρόλο στην πολιτική του Αγγλικού βασιλείου, δέχθηκε όμως κριτική από τους Άγγλους βαρόνους για την χρηματοδότηση Γερμανικής εκστρατείας σε βάρος της Αγγλίας. [195] Ο Ερρίκος Γ' είχε πλέον αποκτήσει πολλούς συμμάχους στην αυτοκρατορία ενώ για πρώτη φορά αποφάσισε να κλείσει ειρήνη λύνοντας όλες τις διαφορές του και με τον Λουδοβίκο τον Άγιο κάτι που τον βοήθησε να στρέψει το ενδιαφέρον του αποκλειστικά σε Σταυροφορία στην Σικελία. [196] Το 1258 ο Ερρίκος Γ' ήρθε αντιμέτωπος με μια νέα εξέγερση βαρόνων, οι βαρόνοι ήταν έντονα εξοργισμένοι μαζί του με την φορολογική του πολιτική, την επίδραση των Πουατεβιανών και από την αντιλαϊκή του πολιτική στην Σικελία, [197] η εκκλησία είχε επίσης έντονα παράπονα από την πολιτική του, οι Ουαλοί με την σειρά τους εξεγέρθηκαν συνεργαζόμενοι με τους Σκωτσέζους. Ο Ερρίκος είχε σημαντική έλλειψη από χρήματα ενώ είχε κάποια αποθέματα σε ασήμι και χρυσό ήταν αρκετά ανεπαρκή τόσο για τα σχέδια του βασιλιά για εκστρατεία του στην Σικελία όσο και για τα χρέη του προς τον πάπα, οι συγκομιδές στην Αγγλία είχαν επίσης αποτύχει. Ο Ερρίκος δέχθηκε σκληρή κριτική ότι δεν είχε πραγματικά ποτέ σαν στόχο του τη Σταυροφορία παρά μονάχα τα Σταυροφορικά τέταρτα, [198] επίσης τον κατηγόρησαν ότι είναι υπεύθυνος για πολλά προβλήματα τα οποία ήταν ανίκανος να επιλύσει. [199]

Δεύτερος βαρονικός πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απώλεια της εξουσίας του από τους επαναστατημένους βαρόνους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι δυσαρεστημένοι στον βασιλιά τελικά συγκεντρώθηκαν τον Απρίλιο με επικεφαλής επτά εκλεκτούς Άγγλους και Σαβοιανούς ευγενείς τους Σιμόν του Μονφόρ, τους Ρογήρο και Ούγο Μπιγκόντ, τον Ιωάννη Φίτζτζεφρυ, τον Πέτρο του Μοντφόρνντ, τον Πέτρο της Σαβοΐας και τον Ριχάρδο του Κλάρε οι οποίοι με την σιωπηλή υποστήριξη της βασίλισσας αποφάσισαν να διώξουν τους Λουζινιάνους από την αυλή. [200] Στις 30 Απριλίου οι εξεγερμένοι με επικεφαλής τον Ρογήρο Μπιγκόντ βάδισαν προς τα βασιλικά ανάκτορα έτοιμοι να πραγματοποιήσουν πραξικόπημα, ο Ερρίκος Γ' απο φόβο μην τυχόν συλληφθεί και φυλακιστεί αποφάσισε να συνθηκολογήσει μαζί τους. [201] Η τελική συμφωνία ήταν η διοίκηση να πραγματοποιείται απο ένα συμβούλιο 24 βαρόνων και κληρικών απο τους οποίους οι μισοί θα ήταν επιλογή του ίδιου του βασιλιά οι υπόλοιποι μισοί επιλογή των βαρόνων, οι δικοί του όμως εξακολουθούσαν να ανήκουν στους μισητούς Λουζινιάνους. [202] Η πίεση για μεταρρυθμίσεις συνεχίστηκε σε αμείωτο ρυθμό, τον Ιούνιο συστάθηκε νέο κοινοβούλιο το ποίο πραγματοποίησε μια σειρά από νέες μεταρρυθμίσεις γνωστές ως διατάξεις της Οξφόρδης στις οποίες ο Ερρίκος υποχρεώθηκε να ορκιστεί. [203] Οι νέες ρυθμίσεις όρισαν ένα μικρότερο 15μελές συμβούλιο με μέλη τα οποία εκλέγονταν μόνο από τους βαρόνους, το συμβούλιο αυτό θα μπορούσε να εκλέγει δικαστές, καγκελάριους και θησαυροφύλακες ή δε θητεία του θα ήταν τριετής, οι μεταρρυθμίσεις είχαν σκοπό να μειώσουν όσο γίνεται περισσότερο την εξουσία του βασιλιά και των μεγάλων βαρόνων. [204] Στο εκλεγμένο συμβούλιο συμμετείχαν μέλη από την Σαβοΐα αλλά όχι από το Πουατού, το νέο συμβούλιο πήρε αμέσως μέτρα να εξορίσει τους αρχηγούς των Λουζινιάνων και να κυριεύσει τα κάστρα τους κατά μήκος της χώρας. [205]

Οι διαφωνίες μεταξύ των βαρόνων της επανάστασης άρχισαν στην συνέχεια να γίνονται φανερές, οι Ντε Μόντφορτ υποστήριζαν ριζικές ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές που σχεδόν θα εκμηδένιζαν την εξουσία του βασιλιά και των μεγάλων βαρόνων, ο Ούγος Μπιγκόντ ήθελε πιο ήπιες αλλαγές ενώ άλλοι ακόμα συντηριτικότεροι όπως Ντε Κλάρε έδειχναν αρκετά ανήσυχοι με τον περιορισμό των εξουσιών του βασιλιά. [206] Ο γιος και διάδοχος του Ερρίκου Γ' Εδουάρδος ενώ ήταν αρχικά αντίθετος με τους επαναστατημένους βαρόνους στην συνέχεια συμμάχησε με τον σκληρότερο απο αυτούς Ντε Μόντφορτ βοηθώντας τον να περάσει τις ριζικές διατάξεις του Ουέστμινστερ (1259) οι οποίες περιόριζαν ακόμα περισσότερο την εξουσία του βασιλιά και των μεγάλων βαρόνων. [207] Τα επόμενα τέσσερα χρόνια ούτε ο Ερρίκος ούτε οι βαρόνοι μπόρεσαν να αποκαταστήσουν την σταθερότητα στην Γαλλία και η εξουσία αμφιταλαντεύτηκε μεταξύ όλων των αντιμαχόμενων παρατάξεων. [208] Η βασική προτεραιότητα του νέου συμβουλίου ήταν να διευθετήσει τις διαφορές με την Γαλλία, στα τέλη του 1259 ο Ερρίκος και η Ελεονόρα υπό την συνοδεία του Σιμόν ντε Μοντφόρτ και πολλών από τους βαρόνους ταξίδευσαν στην αυλή του Λουδοβίκου προκειμένου να υπογράψουν την τελική συμφωνία ειρήνης. [209] Η Συνθήκη προέβλεπε ότι το Αγγλικό βασίλειο παραιτήθηκε σε όλες τις αξιώσεις του στα βόρεια εδάφη της ηπειρωτικής Γαλλίας, στον νότο ο Ερρίκος κράτησε την Γασκωνία με τις γειτονικές της περιοχές υπο την υψηλή κυριότητα του βασιλιά της Γαλλίας. [210]

Προσωρινή υποταγή των βαρόνων με την βοήθεια του πάπα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας αποβιβάζεται στην Ρουαγιάν (Ακουιτανία). Εικόνα του 15ου αιώνα.

Όταν ο Μόντφορτ επέστρεψε στην Αγγλία, ο Ερρίκος με την υποστήριξη της Ελεονώρας παρέμειναν στο Παρίσι όπου προσπάθησε να οργανώσει την αντεπίθεση στο εσωτερικό του εκδίδοντας διατάγματα χωρίς την άδεια από τους βαρόνους. [211] Επέστρεψε στην Αγγλία τον Απρίλιο του 1260 την εποχή που το βασίλειο βρισκόταν σε εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Ντε Κλάρες και σε αυτές τον Μόντφορντ και του πρίγκιπα Εδουάρδου. [212] Ο αδελφός του βασιλιά Ριχάρδος μεσολάβησε προκειμένου να αποτρέψει τον εμφύλιο πόλεμο, ο Εδουάρδος συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του και ο Ντε Μόντφορντ δικάστηκε για τις πράξεις του εναντίον του βασιλιά. [213] Ο Ερρίκος Γ' πάλι δεν στάθηκε ικανός να κρατήσει την εξουσία και τον Οκτώβριο μια νέα συνωμοσία με τον ντε Μόντφορντ, τον Κλάρες και τον πρίγκιπα Εδουάρδο πήραν ξανά τον έλεγχο αλλά σε λίγους μήνες το συμβούλιο των βαρόνων έριξε ξανά την χώρα σε χάος.[214] Ο Ερρίκος συνέχισε δημόσια να δηλώνει την πίστη του στις διατάξεις της Οξφόρδης αλλά είχε έρθει κρυφά σε συνεννόηση με τον πάπα Ουρβανό Δ' προκειμένου να τον απαλλάξει από τον όρκο τον οποίο είχε δώσει, τον Ιούνιο του 1261 κήρυξε δημόσια ότι έχει την συμπαράσταση της Ρώμης κάνοντας αντιπραξικόπημα με την υποστήριξη του γιου του Εδουάρδου. [215] Σε λίγο πήρε υπό τον έλεγχο του τα περισσότερα κάστρα της χώρας, νέα δυναμική αντίσταση εμφανίστηκε ξανά με τον ντε Κλάρες και τον Ντε Μόντφορντ που ενώθηκαν εναντίον του βασιλιά δημιουργώντας δική τους ανεξάρτητη κυβέρνηση, Κοινοβούλιο και σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης σε ολόκληρη την Αγγλία. [216] Ο Ερρίκος και η Ελεονώρα κινητοποίησαν τους οπαδούς τους με την δημιουργία νέου μισθοφορικού στρατού, μπροστά στην απειλή γενικευμένου εμφύλιου πολέμου οι βαρόνοι τελικά υποχώρησαν, ο Ντε Κλάρες τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά και ο Ντε Μόντφορντ εξορίστηκε στην Αγγλία. [217] H κυβέρνηση του Ερρίκου Γ' βασίστηκε στην Ελεονόρα και στους υποστηρικτές της από την Σαβοΐα, προσπάθησε να διευθετήσει την κρίση εξαναγκάζοντας τους βαρόνους να υπογράψουν την Συνθήκη του Κίνγκστον. [218] Η συνθήκη αυτή όριζε σαν διαιτητή τον αδελφό του βασιλιά Ριχάρδο αλλά στην συνέχεια λόγω της αποτυχίας του μεταφέρθηκε στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο. [219] Ο Ερρίκος συμβιβάστηκε στην αρχή σε πολλά σημεία για να μην προκαλέσει τους βαρόνους αλλά σύντομα επανήλθε ξανά στην αντιλαϊκή πολιτική της Σικελίας, [220] η βασιλική πολιτική εξασθένησε με τον θάνατο του Ντε Κλάρες αφού ο διάδοχος του Γιλβέρτος άλλαξε στάση. Η θέση του βασιλιά υπονομεύτηκε περισσότερο στην συνέχεια από τις επιδρομές στην Ουαλία και από την αλλαγή στάσης του πάπα, στις αρχές του 1263 η δύναμη του Ερρίκου είχε εξασθενήσει σημαντικά και η χώρα προετοιμαζόταν για νέο εμφύλιο πόλεμο. [221], η σύγκρουση έμεινε γνωστή ως ο «Δεύτερος Πόλεμος των Βαρόνων».

Η τελευταία εξέγερση των βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Μοντφόρτ επέστρεψαν στην Αγγλία τον Απρίλιο του 1263 συγκαλώντας ανανεωμένο επαναστατικό συμβούλιο στην Οξφόρδη το οποίο οδήγησε σε μια νέα επανάσταση εναντίον του βασιλιά Ερρίκου και των υποστηρικτών του από το Πουατεβίν, [222] ο βασιλιάς είχε την υποστήριξη του γιου του Εδουάρδου και του Μπιγκόντ. [223] Ο Μοντφόρτ βάδισε στο Λονδίνο ξεσηκώνοντας τους κατοίκους σε εξέγερση, το βασιλικό ζεύγος παγιδεύτηκε στον Πύργο του Λονδίνου από τους επαναστάτες, η Ελεονόρα δραπέτευσε μέσω του Τάμεση για να συναντήσει τον γιο της Εδουάρδο αλλά αναγνωρίσθηκε από τα πλήθη του κόσμου που την ανάγκασαν να οπισθοχωρήσει. [224] Οι αντάρτες αντικατέστησαν το βασιλικό συμβούλιο με το επαναστατικό συμβούλιο το οποίο αποτελείτο από άντρες της εμπιστοσύνης τους. [225] Το συμβούλιο του Μοντφόρτ άρχισε να διασπάται, ο Ερρίκος ανέλαβε πάλι πρωτοβουλίες επαναφέροντας το χάος, ο Ερρίκος ζήτησε την δίκαιη διαιτησία του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' στο θέμα της επαναφοράς της Συνθήκης του Κίνγκστον. Ο Μόντφορντ αν και αρχικά αρνήθηκε τελικά συμφώνησε να λυθεί η διαμάχη με την δίκαιη διαιτησία του Γάλλου βασιλιά, [226] ο βασιλιάς Ερρίκος μαζί με τους αντιπροσώπους του Μόντφορτ ταξίδευσαν για το Παρίσι. [227] Ο Μόντφορτ αρχικά έδειχνε να κερδίζει την διαμάχη δικαστικά αλλά τον Ιανουάριο του 1264 στην Σύνοδο της Αμιένης ο Λουδοβίκος καταδίκασε τους επαναστάτες και κήρυξε άκυρες τις διατάξεις της Οξφόρδης, οι λόγοι που οδήγησαν τον Λουδοβίκο σε αυτή την απόφαση ήταν περισσότερο συναισθηματικοί επειδή η σύζυγος του Μαργαρίτα ήταν αδελφή της Αγγλίδας βασίλισσας αλλά και λόγω του πάπα. [228] Η Ελεονόρα έφτασε στο Παρίσι να συγκεντρώσει ενισχύσεις ενώ ο ίδιος ο Λουδοβίκος επέστρεψε στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1264 για να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες οι οποίοι ήταν οργισμένοι με την απόφαση του Λουδοβίκου. [229] Ο Β' Βαρονικός πόλεμος ξέσπασε τον Απρίλιο του 1264 όταν ο Ερρίκος οδήγησε τον Αγγλικό στρατό στις περιοχές του Μόντφορτ προκειμένου να ανακόψει τον δρόμο τους για την Γαλλία. [230] Οι Μοντφόρτ με την σειρά τους κινήθηκαν απειλητικά, οι δυο στρατοί συναντήθηκαν στην μάχη του Λέβ στις 14 Μαΐου/1264 ο στρατός του Ερρίκου παρά την μεγάλη αριθμητική του υπεροχή γνώρισε την συντριβή, [231] ο αδελφός του βασιλιά Ριχάρδος συνελήφθη, ο ίδιος ο βασιλιάς και ο διάδοχος Εδουάρδος κατέφυγαν στο τοπικό μοναστήρι και παραδόθηκαν την επόμενη μέρα. Ο Ερρίκος αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη από τους επαναστάτες και να δεχτεί τις διατάξεις της Οξφόρδης ο ίδιος έμεινε όπως περιγράφει ο ιστορικός Άντριαν Τζόμπσον "κάτι περισσότερο από ένα ξόανο". [232]

Οριστική υποταγή των βαρόνων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Μοντφόρτ παρά τον θρίαμβο δεν κατάφεραν να εδραιώσουν την εξουσία τους ξεσπώντας νέες ταραχές στην χώρα, [233] η βασίλισσα κατέφυγε στην Γαλλία για να συγκεντρώσει ενισχύσεις με την βοήθεια του Λουδοβίκου και ο γιος του βασιλιά Εδουάρδος δραπέτευσε για να συγκεντρώσει νέο στρατό. [234] Τα σχέδια του πρίγκιπα Εδουάρδου ήταν η κατάληψη του φρουρίου του Κένιλγουορθ κατορθώνοντας να πάρει επαναστάτες με το μέρος του, ο Μοντφόρτ με την συνοδεία του αιχμάλωτου βασιλιά Ερρίκου δεν μπόρεσε να υποχωρήσει. [235] Στην Μάχη του Έβεσαμ που ακολούθησαν ο Εδουάρδος ήταν ο μεγάλος θριαμβευτής, το πτώμα του Μοντφόρτ ο οποίος σκοτώθηκε στην μάχη ακρωτηριάστηκε από τους νικητές, ο βασιλιάς Ερρίκος που φορούσε δανεική πανοπλία παρά λίγο να σκοτωθεί από τον ίδιο τον γιο του που δεν τον γνώρισε, όταν αναγνωρίστηκε μεταφέρθηκε σε ασφαλές σημείο. [236] Οι αντάρτες δεν το έβαλαν κάτω συγκεντρώθηκαν ξανά στο φρούριο του Κένιλγουορθ που ο Ερρίκος και ο Εδουάρδος το κατέλαβαν ύστερα απο μακρόχρονη πολιορκία (1266), οι τελευταίοι αντάρτες που κατέφυγαν στο νησί του Ίσλ παραδόθηκαν τον Ιούλιο του 1267 σηματοδοτώντας την λήξη του πολέμου. [237] Ο Ερρίκος αποφάσισε να εκδικηθεί σκληρά τους επαναστάτες αντιπάλους του μετά την μάχη του Εβεσάμ, διέταξε την κατάσχεση των εδαφών τους δημιουργώντας ενα νέο κύμα χάους σε ολόκληρη την χώρα. [238] Ο Ερρίκος αρνήθηκε αρχικά κάθε σκέψη για υποχώρηση αλλά τελικά δέχτηκε να το κάνει τον Οκτώβριο του 1266 ύστερα απο συστάσεις που του έκανε ο απεσταλμένος του πάπα Οττομπουόνο του Φιεσί, με την Συνθήκη του Κένιλγουορθ επέτρεψε στους βαρόνους να πάρουν πίσω τα κτήματα τους σε αντάλλαγμα υψηλών προστίμων. [239] Τον Νοέμβριο του 1267 ακολούθησε το νέο βελτιωμένο καταστατικό του Μάρλμπορο το οποίο περιόρισε την εξουσία των βασιλικών απεσταλμένων και των μεγάλων βαρόνων χωρίς όμως να υποχωρήσει στις κεντρικές βασιλικές εξουσίες. [240] Μετά τον πόλεμο οι εξόριστοι Πουατεβίνοι άρχισαν να επιστρέφουν στην Αγγλία, τον Σεπτέμβριο του 1267 με την Συνθήκη του Μοντγκόμερι αναγνώρισε τον Λιγουελίν σαν πρίγκηπα της Ουαλίας παραχωρώντας του εκτάσεις γής. [241] Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ο Ερρίκος όλο και περισσότερο αδύναμος ασχολήθηκε με την διακυβέρνηση του βασιλείου του και με τα θρησκευτικά του καθήκοντα, με τον γιο του Εδουάρδο να ασκεί την πραγματική εξουσία. [242] Τα οικονομικά του βασιλείου ήταν σε άσχημη κατάσταση λόγω των εμφύλιων συγκρούσεων και όταν ο Εδουάρδος αποφάσισε την συμμετοχή του στις Σταυροφορίες (1268) η επιβολή φόρων ήταν επιβεβλημένη. Ο Ερρίκος φοβήθηκε ότι με την απουσία του γιου του θα βρούν οι βαρόνοι την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν νέες εξεγέρσεις, ο ίδιος ο Εδουάρδος τον πίεσε να διαπραγματευτεί με άλλους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης για την συγκέντρωση χρημάτων. [243] Ο Μοντφόρτ είχε πάρει σκληρά μέτρα για τους Ιουδαίους, ο Ερρίκος τα ανακάλεσε αλλά υπό την πίεση του Κοινοβουλίου του αναγκάστηκε να τα επαναφέρει. [244] Συνέχισε την ανακαίνιση του αβαείου του Ουένστμινστερ το οποίο αντικατέστησε το Ανδεγαυικό μαυσωλείο στο αβαείο του Φοντενεμπλώ, σε μεγαλοπρεπή τελετή που διοργάνωσε μετέφερε σε ένα νέο πλούσιο ιερό τα λείψανα του Εδουάρδου του Εξομολογητή του βασιλιά - αγίου που είχε ως προστάτη του. [245]

Θάνατος του Ερρίκου Γ'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τάφος του Ερρίκου Γ' στο αβαείο του Ουεστμίνστερ

Ο Εδουάρδος αναχώρησε για την Η΄ Σταυροφορία (1270) την οποία είχε οργανώσει ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ' ο Ερρίκος Γ' άρχισε να ανησυχεί έντονα μια νέα πιθανή εξέγερση και αρρώστησε, έστειλε γράμμα στον γιο του Εδουάρδο να γυρίσει επειγόντως πίσω αλλά δεν επέστρεψε. [246] Ο Ερρίκος ανέκαμψε προσωρινά απο την αρρώστια του και αποφάσισε να συμμετέχει ο ίδιος προσωπικά σε Σταυροφορία αλλά δεν έγινε ποτέ καλά και πέθανε στις 16 Νοεμβρίου/1272. [247] Ο Ερρίκος τάφηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, δίπλα του τάφηκε αργότερα και η σύζυγος του Ελεονώρα, διάδοχος του ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδος ο οποίος μετά τον θάνατο του πατέρα του πήρε τον δρόμο της επιστροφής μέσω της Γασκώνης, επέστρεψε τον Αύγουστο του 1274. [248] Η ταφή του έγινε σύμφωνα με την δική του επιθυμία στην ίδια θέση στην οποία μετέφερε τα οστά του Εδουάρδου του Εξομολογητή στον ψηλό βωμό της εκκλησίας του αβαείου, [249] ο γιος του Εδουάρδος οικοδόμησε στο σημείο εκείνο μεγαλειώδη τάφο (1290) στον οποίο τοποθέτησε τα οστά του πατέρα του. [250] Στην θέση αυτή κατασκεύασε επίχρυσο ομοίωμα του πατέρα του από ορείχαλκο το οποίο είχε νατουραλιστικό στυλ σε αντίθεση με τα άλλα αγάλματα αλλά ακούγεται ότι δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική εμφάνιση του Ερρίκου. [251] Η Ελεονόρα με τον θάνατο του συζύγου της άρχισε να κάνει σκέψεις για την αγιοποίηση του όπως και ο γαμπρός της βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ', η ταφή του έγινε πραγματικά με ιερά κειμήλια στο φέρετρο όπως άρμοζε σε έναν άγιο. [252] Όταν έγινε η εκταφή του (1290) όλοι είδαν ότι το σώμα του και η μακριά γενειάδα του ήταν σε άριστη κατάσταση δείγμα ότι έπρεπε πραγματικά να κηρυχθεί άγιος, [253] άρχισαν να πραγματοποιούνται και πολλά μικρά θαύματα γύρω από τον τάφο του αλλά ο γιος του Εδουάρδος ήταν πάντα σκεπτικός γύρω απο αυτές τις ιστορίες και τελικά δεν αγιοποιήθηκε. [254] Η καρδιά του αφαιρέθηκε και τάφηκε στο αβαείο του Φοντεβρώ (1292) μαζί με τις υπόλοιπες καρδιές των μελών της Ανδεγαυικής οικογένειας των Πλανταγενετών.

Νεώτερες ιστορικές έρευνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πρώτες ιστορίες για την βασιλεία του Ερρίκου Γ' από νεώτερους ιστορικούς (16ος - 17ος αιώνας) βασίστηκαν σε σύγχρονους με τον Ερρίκο χρονικογράφους όπως ο Ματθαίος των Παρισίων ο Ρογήρος του Βεντόβερ και ο Μάθιου Πάρκερ οι οποίοι βασίστηκαν σε προβληματισμούς σχετικά με την σχέση κράτους - εκκλησίας με κριτήριο την βασιλεία του Ερρίκου. [255] Την εποχή του Ερρίκου δημιουργήθηκε ο Αγγλικός εθνικισμός λόγω της κακής επίδρασης του πάπα στην χώρα, την εποχή του εμφυλίου πολέμου πολλοί έκαναν παραλληλισμούς του Ερρίκου Γ' με τον έκπτωτο βασιλιά Κάρολο Α'. [256] Τον 19ο αιώνα Βικτωριανοί σχολιαστές όπως ο Γουίλιαμ Στάμπς, ο Ιάκωβος Ράμσει και ο Γουίλιαμ Χάντ προσπαθούσαν να μελετήσουν πως το σύγχρονο Αγγλικό κοινοβουλευτικό σύστημα καθιερώθηκε την εποχή της βασιλείας του Ερρίκου Γ', με διερεύνηση των κοινοβουλευτικών θεσμών και του ρόλου των Πουατεβίνων. Σε πιο πρόωρη έρευνα τον 20ο αιώνα του Κάτε Νοργκάτε (2013) ο συγγραφέας έστρεψε την προσοχή του σε κοινοβουλευτικά θέματα με διακριτές εθνικιστικές προκαταλήψεις. [257] Μετά το 1900 οι καταγραφές της βασιλείας του Ερρίκου άρχισαν να γίνονται προσιτές απο τους σύγχρονους ιστορικούς οι οποίοι μελέτησαν τα αρχεία των δικαστηρίων, των βασιλικών δασών και την αλληλογραφία της βασιλικής οικογένειας. [258] Ο Θωμάς Τούτ έκανε περισσότερο εκτεταμένη χρήση των πηγών αυτών την δεκαετία του 1920, επικεντρώθηκε περισσότερο στην οικονομική κατάσταση την εποχή του Ερρίκου και στις δυσκολίες τις οποίες συνάντησε. [259] Η έρευνα κατέληξε σε δυο σημαντικά βιογραφικά έργα του Σέρ Μαουρίτς Πόγουικ για τον Ερρίκο Γ' (1948, 1953) τα οποία ήταν για τις επόμενες τρεις δεκαετίες η πληρέστερη βιογραφία του βασιλιά για το Αγγλικό κοινό. [260] Η μελέτη της βιογραφίας του βασιλιά Ερρίκου Γ' δεν σημείωσε καμιά ιδιαίτερη πρόοδο μετά την δεκαετία του 1950 κανένας δεν προχώρησε περισσότερο από το μεγάλο έργο του Πόγουικ, ο ιστορικός Ιωάννης Μπέλερ ήταν ο αμέσως επόμενος που επισήμανε την δεκαετία του 1970 ότι η βιογραφία του Ερρίκου χρειάζεται μεγαλύτερη ανάλυση. [261] Στα τέλη του 19ου αιώνα αναζωπυρώθηκε πάλι το ενδιαφέρον των Άγγλων ιστορικών σχετικά με τον 13ο αιώνα και την επίδραση της βασιλείας του Ερρίκου, ο ιστορικός Ντέιβιντ Κάρπεντερ τον παρουσίασε σαν έναν αξιοπρεπή άνθρωπο ο οποίος λόγω του αδύναμου χαρακτήρα του δεν κατάφερε να επιβάλλει τις μεταρρυθμίσεις τις οποίες είχε σκοπό να κάνει, περιγράφεται εξαιρετικά ειρηνικός και φιλεύσπλαχνος με τους αδύναμους. [262]

Η ζωή και η εμφάνιση του Ερρίκου απεικονίζεται σε μια σειρά από υδατογραφήματα του ιστορικού της εποχής του Ματθαίου των Παρισίων τα έργα του οποίου βρίσκονται στα Μεγάλα Χρονικά, συνάντησε για πρώτη φορά τον βασιλιά το 1236, [263] ο Ματθαίος δεν συμφωνούσε με όλες τις ενέργειες του βασιλιά γι'αυτό πολλές φορές οι εικόνες που σχεδίαζε είχαν κάποιο κολακευτικό χαρακτήρα. [264] Ο Ερρίκος Γ' εμφανίζεται στην Θεία Κωμωδία του Δάντη σαν ένας αμελής βασιλιάς που κάθεται στην μια πλευρά μόνος απέναντι από άλλους αποτυχημένους βασιλείς στο Καθαρτήριο, είναι εμφανής ο σαφής διαχωρισμός του με τους συγχρόνους του βασιλείς από τον Δάντη είτε επειδή δεν ήταν η Αγγλία τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είτε λόγω της μεγάλης του ευσέβειας. [265] Σε αντίθεση με άλλους μεσαιωνικούς βασιλείς της Ευρώπης ο Ερρίκος Γ' δεν είχε έντονη παρουσία στα έργα του Σαίξπηρ ούτε στα σύγχρονα τηλεοπτικά έργα. [266]

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τη σύζυγό του Ελεονώρα της Προβηγκίας παιδιά του ήταν:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. David Carpenter, The Minority of Henry III, Berkeley, US and Los Angeles, US: University of California Press (1990) ISBN 978-0-520-07239-8
  2. Davis 2013, p. 45
  3. Davis 2013, pp. 45–46
  4. Ridgeway, Huw W. (2004)
  5. Carpenter 1996, p. 97; Vincent 2006, p. 7; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  6. Carpenter 2004, pp. 191–192; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  7. Hallam & Everard 2001, pp. 145–147
  8. Carpenter 2004, pp. 264–267
  9. Carpenter 2004, pp. 271–274, 286
  10. Carpenter 2004, pp. 283–293, 297
  11. Warren 1991, pp. 254–255
  12. Davis 2013, p. 30
  13. Carpenter 1990, pp. 14–15
  14. Carpenter 1990, p. 13
  15. Carpenter 1990, p. 13; McGlynn 2013, p. 189; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  16. Davis 2013, p. 31; Carpenter 1990, p. 188
  17. Weiler 2012, p. 1; Carpenter 1990, p. 1
  18. Mayr-Harting 2011, pp. 259–260
  19. Mayr-Harting 2011, p. 260; Carpenter 1990, p. 13
  20. Carpenter 1990, p. 13
  21. Carpenter 1990, p. 16
  22. Carpenter 1990, pp. 15–16
  23. Carpenter 1990, pp. 16–17
  24. Carpenter 1990, p. 17
  25. Carpenter 1990, p. 19
  26. Carpenter 2004, p. 301; Carpenter 1990, pp. 19–21
  27. Aurell 2003, p. 30; Carpenter 1990, pp. 19–21
  28. Carpenter 1990, pp. 21–22, 24–25
  29. Carpenter 1990, p. 25
  30. Carpenter 1990, p. 27
  31. Carpenter 1990, pp. 28–29
  32. Carpenter 1990, pp. 27–28
  33. Carpenter 1990, pp. 31, 36
  34. Carpenter 1990, p. 36
  35. Carpenter 1990, pp. 36–40; Carpenter 2004, p. 302; McGlynn 2013, p. 216
  36. Carpenter 1990, pp. 39–40
  37. Carpenter 1990, p. 41
  38. Hallam & Everard 2001, p. 173
  39. Carpenter 1990, pp. 41–42
  40. Carpenter 1990, p. 42
  41. Carpenter 1990, pp. 43–44
  42. Carpenter 1990, p. 44
  43. Carpenter 1990, p. 44
  44. Carpenter 1990, pp. 44–45
  45. Carpenter 1990, pp. 44–46
  46. Hallam & Everard 2001, p. 173
  47. Carpenter 1990, pp. 50–51
  48. Carpenter 1990, p. 1
  49. Carpenter 1990, pp. 70–71
  50. Carpenter 2004, p. 321; McGlynn 2013, pp. 189, 223
  51. Carpenter 1990, pp. 55–56, 108–109
  52. Carpenter 1990, pp. 18, 51
  53. Carpenter 1990, pp. 78–79
  54. Carpenter 1990, p. 62
  55. Carpenter 1990, pp. 76–77; Carpenter 2004, pp. 322–323
  56. Vincent 2007, pp. 198–199; Carpenter 2004, p. 304
  57. Carpenter 1990, p. 128
  58. Carpenter 1990, pp. 128–129
  59. Carpenter 1990, pp. 239, 261; Carpenter 2004, pp. 304–305
  60. Carpenter 1990, pp. 239, 258
  61. Carpenter 1990, pp. 254, 26. 289; Carpenter 2004, p. 304
  62. Carpenter 1990, pp. 146, 157–161, 187
  63. Carpenter 1990, pp. 187–188
  64. Carpenter 1990, pp. 188–190
  65. Carpenter 1990, pp. 312–313; Carpenter 2004, p. 305; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  66. Carpenter 1990, pp. 363–366; Carpenter 2004, p. 306
  67. Hallam & Everard 2001, p. 176; Weiler 2012, p. 20
  68. Carpenter 1990, pp. 374–375
  69. Carpenter 1990, pp. 376, 378; Hallam & Everard 2001, pp. 176–177
  70. Carpenter 1990, p. 379; Carpenter 2004, p. 307
  71. Carpenter 1990, pp. 2–3, 383, 386; Carpenter 2004, p. 307
  72. Carpenter 1990, p. 389
  73. Carpenter 1990, pp. 389–390
  74. Hillen 2007, pp. 51–52; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010)
  75. Weiler 2012, p. 2
  76. Gillingham 1984, pp. 83–84; Holt 1984, p. 94; Turner 2009, p. 94; Bradbury 1998, p. 159; Moss 2007, p. 119
  77. Hallam & Everard 2001, p. 267
  78. Hallam & Everard 2001, pp. 232, 235, 267, 269–272, 326
  79. Carpenter 2004, p. 310; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010), doi:10.1093/ref:odnb/12950, archived from the original on 3 August 2013, retrieved 17 August 2013
  80. Carpenter 2004, p. 310
  81. Carpenter 2004, pp. 312–313
  82. Carpenter 2004, p. 313
  83. Carpenter 2004, pp. 313–314
  84. Carpenter 2004, p. 314
  85. Carpenter 2004, p. 315
  86. Carpenter 2004, p. 315
  87. Carpenter 2004, pp. 315–316
  88. Carpenter 2004, p. 316
  89. Carpenter 2004, pp. 338
  90. Carpenter 1990, pp. 407–408
  91. Carpenter 1990, p. 409
  92. Jobson 2012, p. 2
  93. Carpenter 1996, pp. 76, 97–99; Carpenter 2004, p. 353; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010), doi:10.1093/ref:odnb/12950, archived from the original on 3 August 2013, retrieved 17 August 2013
  94. Carpenter 1996, pp. 76, 99; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010), doi:10.1093/ref:odnb/12950, archived from the original on 3 August 2013, retrieved 17 August 2013
  95. Carpenter 1996, p. 105; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010), doi:10.1093/ref:odnb/12950, archived from the original on 3 August 2013, retrieved 17 August 2013
  96. Carpenter 1996, pp. 382–383
  97. Carpenter 1996, pp. 390–391; Carpenter 2004, p. 356
  98. Carpenter 1996, pp. 26, 29, 37, 43
  99. Carpenter 1996, p. 105
  100. Carpenter 1996, pp. 153–155, 177–181
  101. Carpenter 2004, p. 343; Carpenter 1996, pp. 88–89
  102. Carpenter 2004, pp. 342–343
  103. Carpenter 1996, pp. 95, 98, 220
  104. Vincent 2006, pp. 150–151; Weiler 2012, p. 2
  105. Goodall 2011, pp. 170–171; Carpenter 1996, pp. 208–209
  106. Goodall 2011, p. 187; Carpenter 1996, p. 209
  107. Mayr-Harting 2011, p. 184
  108. Goodall 2011, p. 187
  109. Goodall 2011, pp. 178, 187
  110. Kalof 2007, p. 66; Weiler 2012, p. 71
  111. Eaglen 1992, p. 20
  112. Eaglen 1992, pp. 20–21; Bolton 2012, p. 153
  113. Spufford 1989, p. 185; Eaglen 1992, p. 19; Bolton 2012, p. 155
  114. Spufford 1989, p. 185; Eaglen 1992, p. 19; Jobson 2012, p. 28
  115. Vincent 2006, pp. 35–36; Carpenter 2004, pp. 338–339; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  116. Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010), doi:10.1093/ref:odnb/12950
  117. Carpenter 1996, p. 97; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  118. Carpenter 2005, p. 28
  119. Vincent 2006, pp. 7–9
  120. Tyerman 1996, p. 112
  121. Carpenter 2004, p. 463; Senocak 2012, pp. 58–59
  122. Carpenter 2004, p. 464
  123. Mayr-Harting 2011, p. 260
  124. Mayr-Harting 2011, p. 261
  125. Mayr-Harting 2011, pp. 264–266
  126. Mayr-Harting 2011, pp. 263–264
  127. Mayr-Harting 2011, p. 273
  128. Stacey 2003, pp. 41, 48; Hillaby 2003, p. 37
  129. Hillaby 2003, p. 37
  130. Jobson 2012, p. 3; Stacey 2003, p. 49
  131. Stacey 2003, pp. 49–50; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  132. Stacey 2003, p. 51
  133. Stacey 2003, pp. 51–52
  134. Weiler 1999, p. 173
  135. Howell 2001, pp. 1–2
  136. Howell 2001, pp. 4–7, 11–12
  137. Carpenter 2004, p. 341; Howell 2001, p. 168
  138. Howell 2001, p. 14
  139. Howell 2001, pp. 15–17
  140. Howell 2001, p. 15
  141. Howell 2001, p. 24
  142. Howell 1992, p. 57; Howell 2001, p. 27.
  143. Howell 2001, pp. 27–28
  144. Howell 2001, p. 30
  145. Howell 2001, p. 35
  146. Howell 2001, pp. 44–45
  147. Howell 2001, pp. 70, 101; Howell 1992, p. 64
  148. Howell 2001, pp. 32, 102; Cole 2002, p. 230
  149. Ridgeway 1988, p. 81
  150. Ridgeway 1988, pp. 81, 84; Jobson 2012, p. 8
  151. Jobson 2012, p. 8
  152. Carpenter 2004, p. 342; Jobson 2012, p. 8
  153. Jobson 2012, p. 11; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  154. Jobson 2012, p. 11; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  155. Maddicott 2004, pp. 31–32
  156. Jobson 2012, pp. 3, 11; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  157. Jobson 2012, p. 9; Vincent 2006, p. 18
  158. Ridgeway 1988, pp. 81–82
  159. Ridgeway 1988, p. 85
  160. Vincent 2006, p. 18; Howell 2001, pp. 146–148
  161. Aurell 2003, p. 234
  162. Ridgeway 1988, p. 90; Aurell 2003, p. 294
  163. Jobson 2012, pp. 9–10; Ridgeway 1988, pp. 86–87
  164. Davies 2006, p. 82; Carpenter 2004, p. 362
  165. Davies 2006, pp. 82–93; Carpenter 2004, p. 364
  166. Carpenter 2004, p. 364
  167. Carpenter 2004, pp. 365–366
  168. Carpenter 2004, p. 364; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  169. Carpenter 2004, p. 361
  170. Frame 1992, pp. 192–194
  171. Frame 1992, pp. 199–200
  172. Davies 2006, p. 85; Carpenter 2004, p. 327
  173. Davies 2006, p. 84; Carpenter 2004, p. 328
  174. Davies 2006, p. 51; Carpenter 2004, p. 367
  175. Carpenter 2004, p. 367
  176. Aurell 2003, pp. 30–31; Hallam & Everard 2001, p. 275
  177. Aurell 2003, pp. 30–31; Hallam & Everard 2001, p. 275
  178. Hallam & Everard 2001, p. 278; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  179. Maier 2003, p. 63; Weiler 2012, p. 140; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  180. Weiler 2012, pp. 140–141; Tyerman 1996, p. 123; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  181. Weiler 2012, pp. 140–141; Tyerman 1996, p. 123
  182. Carpenter 2004, p. 345; Hallam & Everard 2001, p. 342; Jobson 2012, p. 12
  183. Carpenter 2004, p. 345; Hallam & Everard 2001, p. 342; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  184. Carpenter 2004, p. 345; Hallam & Everard 2001, pp. 342–343
  185. Carpenter 2005, pp. 3, 6
  186. Carpenter 1996, p. 123; Jobson 2012, p. 12; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  187. Weiler 2012, pp. 122, 147
  188. Weiler 2012, p. 151
  189. Weiler 2012, pp. 149, 152; Carpenter 2004, p. 347
  190. Weiler 2012, p. 152; Jobson 2012, p. 13
  191. Weiler 2012, pp. 155–156; Jobson 2012, p. 13
  192. Jobson 2012, p. 13; Carpenter 2004, p. 347
  193. Carpenter 2004, p. 347
  194. Weiler 2012, pp. 163–164
  195. Weiler 2012, pp. 192–193
  196. Weiler 2012, pp. 133; Carpenter 2004, p. 346
  197. Howell 2001, p. 153; Carpenter 2004, pp. 347–349
  198. Tyerman 1996, pp. 113–114
  199. Carpenter 1996, p. 99
  200. Jobson 2012, pp. 18–19; Howell 2001, p. 153; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  201. Howell 2001, p. 153; Carpenter 1996, p. 99
  202. Howell 2001, pp. 154–154; Jobson 2012, p. 20
  203. Howell 2001, p. 156; Jobson 2012, pp. 22, 25
  204. Howell 2001, p. 156
  205. Howell 2001, pp. 156–157; Jobson 2012, p. 25
  206. Jobson 2012, pp. 33–34
  207. Jobson 2012, pp. 26, 38–43
  208. Carpenter 2004, pp. 372–377
  209. Jobson 2012, pp. 21, 45–46
  210. Jobson 2012, p. 46
  211. Jobson 2012, p. 47
  212. Jobson 2012, pp. 51–52
  213. Jobson 2012, pp. 51–53
  214. Jobson 2012, pp. 54–56
  215. Jobson 2012, pp. 61–64, 66
  216. Jobson 2012, pp. 64–67, 69
  217. Jobson 2012, pp. 70–71
  218. Jobson 2012, p. 73
  219. Jobson 2012, pp. 73–74
  220. Jobson 2012, pp. 74–76
  221. Jobson 2012, p. 84
  222. Jobson 2012, pp. 84–85
  223. Jobson 2012, pp. 86–89; Carpenter 2004, pp. 374–375
  224. Jobson 2012, pp. 92–93
  225. Wild 2011, pp. 41–42, 48
  226. Jobson 2012, pp. 100–103
  227. Jobson 2012, p. 103
  228. Hallam & Everard 2001, p. 283
  229. Jobson 2012, pp. 107–109; Howell 2001, p. 208
  230. Jobson 2012, pp. 109–112
  231. Jobson 2012, pp. 115, 117
  232. Jobson 2012, pp. 117, 122
  233. Jobson 2012, pp. 119–120
  234. Jobson 2012, pp. 120–121, 136–137
  235. Jobson 2012, pp. 140–142, 144
  236. Jobson 2012, pp. 140–146
  237. Carpenter 2004, p. 381; Jobson 2012, p. 155
  238. Jobson 2012, pp. 150–151; Carpenter 2004, p. 381
  239. Jobson 2012, pp. 152, 156–157
  240. Jobson 2012, pp. 162–163; Carpenter 2004, p. 382
  241. Jobson 2012, pp. 161–162
  242. Jobson 2012, pp. 164–165
  243. Jobson 2012, p. 164; Carpenter 2004, p. 382; Howell 2001, pp. 248–249
  244. Stacey 2003, p. 53
  245. Jobson 2012, p. 165; Carpenter 2004, p. 382; Howell 2001, p. 247; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  246. Jobson 2012, p. 166; Howell 2001, pp. 252–253; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  247. Jobson 2012, p. 166; Howell 2001, p. 253; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  248. Carpenter 2004, pp. 46, 468
  249. Duffy 2003, pp. 74–75; Howell 2001, p. 247
  250. Duffy 2003, p. 75
  251. Duffy 2003, pp. 75–76
  252. Howell 2001, p. 306; Vincent 2006, p. 194
  253. Stacey 1997, p. 86; Duffy 2003, p. 79;Howell 2001, p. 306
  254. Howell 2001, p. 306; Carpenter 2005, p. 29
  255. Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)", Oxford Dictionary of National Biography, online edition, Oxford University Press (published September 2010), doi:10.1093/ref:odnb/12950
  256. Davis 2013, p. 261
  257. Carpenter 1990, pp. 4–5; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  258. Carpenter 1990, p.5; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  259. Carpenter 1990, p. 5; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  260. Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  261. Beeler 1972, p. 50; Davis 2013, p. 12; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  262. Carpenter 2004, pp. 338–340; Ridgeway, Huw W. (2004), "Henry III (1207–1272)"
  263. Lewis 1987, pp. 201–207; Davis 2013, p. 105
  264. Lewis 1987, pp. 201–207
  265. Fritts 2008, p. 466
  266. Davis 2013, pp. 11–12
  267. Howell 1992, p. 57
  268. Howell 1992, p. 57
  269. Howell 1992, p. 57
  270. Howell 1992, p. 57
  271. Howell 1992, p. 57

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Aurell, Martin (2003). L'Empire de Plantagenêt, 1154–1224 (in French). Paris, France: Tempus. ISBN 978-2-262-02282-2.
  • Beeler, John (1972). "Military Developments from Prehistoric Times to 1485". In Higham, Robin. A Guide to the Sources of British Military History. London, UK: Routledge and Keegan Paul. pp. 43–64.
  • Bolton, Jim L. (2012). Money in the Medieval English Economy: 973–1489. Manchester, UK: Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-5040-4.
  • Bradbury, Jim (1998). Philip Augustus, King of France 1180–1223. London, UK: Longman. ISBN 978-0-582-06058-6.
  • Carpenter, D. A. (1990). The Minority of Henry III. Berkeley, US and Los Angeles, US: University of California Press. ISBN 978-0-520-07239-8.
  • Carpenter, David (1996). The Reign of Henry III. London, UK: Hambledon Press. ISBN 1-85285-137-6.
  • Carpenter, David (2004). The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. London, UK: Penguin. ISBN 978-0-14-014824-4.
  • Carpenter, David (2005). "The Meetings of Kings Henry III and Louis IX". In Prestwich, Michael; Britnell, Richard; Frame, Robin. Thirteenth Century England: Proceedings of the Durham Conference, 2004. 10. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 1–30.
  • Clanchy, M. T. (1998). England and its Rulers: 1066–1307 (3rd ed.). Oxford, UK: Blackwell Publishing.
  • Cole, Virginia A. (2002). "Ritual Charity and Royal Children in 13th Century England". In Rollo-Koster, Joëlle. Medieval and Early Modern Ritual: Formalized Behavior in Europe, China and Japan. Leiden, the Netherlands: BRILL. pp. 221–241.
  • Davies, R. R. (2006). Domination and Conquest: the Experience of Ireland, Scotland and Wales 1100–1300. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Davis, John Paul (2013). The Gothic King: a Biography of Henry III. London, UK: Peter Owen.
  • Duffy, Mark (2003). Royal Tombs of Medieval England. Stroud, UK: Tempus.
  • Eaglen, R. J. (1992). "The Evolution of Coinage in Thirteenth-Century England". In Coss, Peter R.; Lloyd, Simon D. Thirteenth Century England: Proceedings of the Newcastle upon Tyne Conference, 1991. 4. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 15–24.
  • Frame, Robin (1992). "King Henry III and Ireland: the Shaping of a Peripheral Lordship". In Coss, Peter R.; Lloyd, Simon D. Thirteenth Century England: Proceedings of the Newcastle upon Tyne Conference, 1991. 4. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 179–202.
  • Fritts, Stephanie (2008). "Henry III of England". In Ruud, Jay. Critical Companion to Dante: a Literary Reference to his Life and Work. New York City: Facts on File. p. 466.
  • Gillingham, John (1984). The Angevin Empire (1st ed.). London, UK: Edward Arnold.
  • Goebel, Stefan (2007). The Great War and Medieval Memory: War, Remembrance and Medievalism in Britain and Germany, 1914–1940. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Goodall, John (2011). The English Castle. New Haven, US and London, UK: Yale University Press.
  • Hallam, Elizabeth M.; Everard, Judith A. (2001). Capetian France, 987–1328 (2nd ed.). Harlow, UK: Longman. ISBN 978-0-582-40428-1.
  • Hillaby, Joe (2003). "Jewish Colonisation in the Twelfth Century". In Skinner, Patricia. Jews in Medieval Britain. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 15–40.
  • Hallam, Elizabeth M.; Everard, Judith A. (2001). Capetian France, 987–1328 (2nd ed.). Harlow, UK: Longman. ISBN 978-0-582-40428-1.
  • Howell, Margaret (1992). "The Children of King Henry III and Eleanor of Provence". In Coss, Peter R.; Lloyd, Simon D. Thirteenth Century England: Proceedings of the Newcastle upon Tyne Conference, 1991. 4. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 57–72.
  • Howell, Margaret (2001). Eleanor of Provence: Queenship in Thirteenth-Century England. Oxford, UK: Blackwell Publishers.
  • Kalof, Linda (2007). Looking at Animals in Human History. London, UK: Reaktion Books.
  • Maddicott, J. R. (2004). Simon de Montfort. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Maier, Christoph T. (2003). Preaching the Crusades: Mendicant Friars and the Cross in the Thirteenth Century. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Mayr-Harting, Henry (2011). Religion, Politics and Society in Britain, 1066–1272. Harlow, UK: Longman.
  • McGlynn, Sean (2013). Blood Cries Afar: the Forgotten Invasion of England, 1216. Stroud, UK: The History Press.
  • Moss, V. D. (2007). "The Norman Exchequer Rolls of King John". In Church, Stephen D. King John: New Interpretations. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 101–116.
  • Pounds, Nigel J. G. (1994). The Medieval Castle in England and Wales: a Social and Political History. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Ridgeway, Huw (1988). "King Henry III and the 'Aliens', 1236–1272". In Coss, Peter R.; Lloyd, Simon D. Thirteenth Century England: Proceedings of the Newcastle upon Tyne Conference, 1987. 2. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 81–92.
  • Robson, Michael (2010). "The Greyfriars of Lincoln, c.1230–1330: the Establishment of the Friary and the Friars' Ministry and Life in the City and its Environs". In Robson, Michael; Röhrkasten, Jens. Franciscan Organisation in the Mendicant Context: Formal and Informal Structures of the Friars' Lives and Ministry in the Middle Ages. Berlin, Germany: Lit. pp. 119–146.
  • Senocak, Neslihan (2012). The Poor and the Perfect: the Rise of Learning in the Franciscan Order, 1209–1310. New York City: Cornell University Press.
  • Spufford, Peter (1989). Money and its Use in Medieval Europe. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Stacey, Robert C. (1997). "Parliamentary Negotiation and the Expulsion of the Jews from England". In Prestwich, Michael; Britnell, Richard H.; Frame, Robin. Thirteenth Century England: Proceedings of the Durham Conference, 1995. 6. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 77–102.
  • Stacey, Robert C. (2003). "The English Jews Under Henry III: Historical, Literary and Archaeological Perspectives". In Skinner, Patricia. Jews in Medieval Britain. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 41–54.
  • Turner, Ralph V. (2009). King John: England's Evil King?. Stroud, UK: History Press.
  • Tyerman, Christopher (1996). England and the Crusades, 1095–1588. Chicago, US: University of Chicago Press.
  • Vincent, Nicholas (2006). The Holy Blood: King Henry III and the Westminster Blood Relic. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Vincent, Nicholas (2007). "Isabella of Angoulême: John's Jezebel". In Church, Stephen D. King John: New Interpretations. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 165–219.
  • Warren, W. Lewis (1991). King John. London, UK: Methuen.
  • Weiler, Björn K. U. (1999). "Henry III's Plans for a German Marriage and their Context". In Prestwich, Michael; Britnell, Richard; Frame, Robin. Thirteenth Century England: Proceedings of the Durham Conference, 1997. 7. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 173–188.
  • Weiler, Björn K. U. (2012). Henry III of England and the Staufen Empire, 1216–1272. Paris: Royal Historical Society: Boydell Press.
  • Wild, Benjamin L. (2011). "A Captive King: Henry III Between the Battles of Lewes and Evesham 1264-5". In Burton, Janet E.; Lachaud, Frédérique; Schofield, Phillipp R.; Stöber, Karen; Weiler, Björn K. Thirteenth Century England: Proceedings of the Paris Conference 2009. 13. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 41–56.
  • Jobson, Adrian (2012). The First English Revolution: Simon de Montfort, Henry III and the Barons' War. London, UK: Bloomsbury.
  • Ridgeway, Huw (1988). "King Henry III and the 'Aliens', 1236–1272". In Coss, Peter R.; Lloyd, Simon D. Thirteenth Century England: Proceedings of the Newcastle upon Tyne Conference, 1987. 2. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 81–92.
Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας
Γέννηση: 1 Οκτωβρίου 1207 Θάνατος: 16 Νοεμβρίου 1272
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ιωάννης Ακτήμονας
Βασιλιάς της Αγγλίας
Δούκας τη Ακουιτανίας
Λόρδος της Ιρλανδίας

1216–1272
Διάδοχος
Εδουάρδος Α΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry III of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).