Αλφόνσος του Πουατιέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλφόνσος του Πουατιέ
Alphonse de Poitiers 01.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Alphonse de Poitiers (Γαλλικά)
Γέννηση11  Νοεμβρίου 1220[1]
Πουασί
Θάνατος21  Αυγούστου 1271[1]
Ταρκίνια
Τόπος ταφήςΒασιλική Σαιν-Ντενί
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Οικογένεια
ΣύζυγοςΙωάννα της Τουλούζης
ΓονείςΛουδοβίκος Η΄ της Γαλλίας και Λευκή της Καστίλης
ΑδέλφιαΙσαβέλλα της Γαλλίας
Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας
Κάρολος ο Ανδεγαυός
Ιωάννης, Κόμης του Ανζού και του Μαιν
Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά
ΟικογένειαΟίκος των Καπετιδών
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΖ΄ Σταυροφορία
Θυρεός
Arms of Alphonse de Poitiers.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Αλφόνσος, κόμης του Πουατιέ και της Τουλούζης (Alphonse de Poitiers, 11 Νοεμβρίου 122021 Αυγούστου 1271), ήταν γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου H΄ του Λέοντα και της Λευκής της Καστίλης, αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου και του Καρόλου Α΄ της Σικελίας-Νάπολης).

Γάμος του Αλφόνσου με την Ιωάννα της Τουλούζης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1229 η μητέρα του Αλφόνσου, η Λευκή της Καστίλης υποχρέωσε τον Ραϋμόνδο Ζ΄ κόμη της Τουλούζης να υπογράψει τη Συνθήκη των Παρισίων, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να δηλώσει την υποταγή του στον γιο της Λουδοβίκο Θ'. [2] Η κόρη και διάδοχος του Ραϋμόνδου, η Ιωάννα της Τουλούζης παντρεύτηκε σύμφωνα με την ίδια συνθήκη τον Αλφόνσο. Η συνθήκη των Παρισίων ήταν το τέλος της Αλβιγηνής Σταυροφορίας και ένας από τους όρους της ήταν, ότι κάποιος αδελφός του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄ θα παντρευτεί την κόρη του Ραϋμόνδου, η οποία θα διαδεχόταν τον πατέρα της στην κομητεία της Τουλούζης, επειδή ο Ραϋμόνδος Ζ΄ δεν είχε ο ίδιος γιους. Ο γάμος έγινε το 1237[3] και το ζεύγος του Αλφόνσου και της Μαρίας κληρονόμησε την κομητεία της Τουλούζης με το τέλος τού πεθερού του Ραϊμόνδου το 1249.

Συμμετοχή του Αλφόνσου στην Ζ΄ Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφόνσος συμμετείχε σε δύο Σταυροφορίες, στην Ζ΄ Σταυροφορία (1247) και στην Η΄ Σταυροφορία (1270), στο πλευρό του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου του Αγίου. Στην Ζ΄ Σταυροφορία έφτασε με μεγάλη δύναμη στρατού στην Δαμιέτη στις 24 Οκτωβρίου 1249 η οποία είχε ήδη καταληφθεί από τους Σταυροφόρους. [4] Αναγκάστηκε να διακόψει αιφνίδια την συμμετοχή του στην Σταυροφορία και να επιστρέψει στην Τουλούζη στις 10 Αυγούστου/1250, [5] όταν έμαθε ότι ο πεθερός του Ραϊμόνδος πέθανε προκειμένου να εξασφαλίσει την κληρονομιά του. [6] Υπήρχε αντίσταση εκ μέρους των τοπικών ευγενών η οποία κατεστάλη από την μητέρα του και βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλη, η Τουλούζη στην συνέχεια προσαρτήθηκε στις κτήσεις του. [7]

Αντιβασιλιάς της Γαλλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1252, με το θάνατο της μητέρας του, Λευκής της Καστίλλης, ανέλαβε την αντιβασιλεία με τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο τον Ανδεγαυό μέχρι την επιστροφή του αδελφού τους Λουδοβίκου από εκστρατεία. Κάνοντας διαπραγματεύσεις την περίοδο εκείνη με τον Γάλλο βασιλιά Ερρίκο Γ΄, κατέληξαν το 1249 στη Συνθήκη των Παρισίων, σύμφωνα με την οποία ο Άγγλος βασιλιάς όφειλε να αποσυρθεί από περιοχές της Γαλλικής γης (π.χ. Νορμανδία, Ανζού, Πουατιέ) και αυτοί με την σειρά τους θα απέσυραν την υποστήριξη τους προς τους Άγγλους επαναστάτες. To μεγαλύτερο διάστημα βρισκόταν στο Παρίσι, την κομητεία του στην Τουλούζη την κυβερνούσε μέσω των βαρόνων εκπροσώπων του.[8] Το κύριο έργο του ήταν η οργάνωση των επαρχιών με νόμους και κεντρική διοίκηση, που είχε ως απώτερο στόχο την εν συνεχεία ένωσή τους με το Γαλλικό στέμμα. Με τον «Αλφονσίνιο» κώδικα νόμων προστάτευε τις μεσαίες τάξεις από τις αυθαίρετες εκμεταλλεύσεις των ισχυρών. Άσκησε μια επιτυχή επιρροή στον νότο σε πείσμα του αυταρχικού και φιλάργυρου χαρακτήρα του. Το 1249, πραγματοποίησε στο Πουατιέ την πρώτη «έξωση των Ιουδαίων».

Συμμετοχή στην Η' Σταυροφορία και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' στην αποτυχημένη Η΄ Σταυροφορία, [9] πέθανε στο ταξίδι της επιστροφής στην Γαλλία στις 21 Αυγούστου/1271 στην Σαβόνα της Ιταλίας χωρίς απογόνους. [10] Η σύζυγος του Ιωάννα πέθανε μόλις 4 μέρες αργότερα εκφράζοντας την επιθυμία στην διαθήκη της να παραχωρηθεί η κομητεία στον κοντινότερο άρρενα συγγενή από την δική της οικογένεια κάτι που το Γαλλικό κοινοβούλιο απέρριψε το 1274. [11] Το Κοινοβούλιο αποφάσισε το 1283 την ένωση της Τουλούζης με το Γαλλικό στέμμα αλλά τελικά η περιοχή παραχωρήθηκε σύμφωνα με την διαθήκη του ίδιου του Αλφόνσου στον πάπα παραμένοντας παπικό έδαφος μέχρι το 1791.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε το 1237 την Ιωάννα, κόρη του Ραϋμόνδου Ζ΄ κόμη της Τουλούζης· δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 100936105. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2015.
  2. Jackson 1999, p. 64.
  3. Fawtier. p. 123.
  4. Strayer. pp. 496-7.
  5. Strayer. p. 505.
  6. Hallam. p. 218.
  7. Hallam. p. 258.
  8. Petit-Dutaillis. pp. 299-300.
  9. Strayer. p. 511.
  10. Hallam. p. 258.
  11. Hallam. p. 258.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • B. Ledain, Histoire d'Alphonse, frère de S. Louis et du comte de Poitou sous son administration (1241-1271) (Poitou, 1869)
  • E. Bourarie, Saint Louis et Alphonse de Poitiers (Paris, 1870)
  • A. Molinier, Etude sur l'administration de S. Louis et d'Alphonse de Poitiers (Toulouse, 1880)
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alphonse, Count of Poitiers της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]