Φρανσουά Μπουσέ
| Φρανσουά Μπουσέ | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | François Boucher (Γαλλικά) |
| Γέννηση | 29 Σεπτεμβρίου 1703 Παρίσι |
| Θάνατος | 30 Μαΐου 1770 Παρίσι |
| Χώρα πολιτογράφησης | Γαλλία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γαλλικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ζωγράφος χαράκτης σχεδιαστής ταπισερί εικονογράφος οξυγράφος σκιτσογράφος exlibrist συλλέκτης τέχνης σχεδιαστής θεάτρου χαλκοχαράκτης |
| Αξιοσημείωτο έργο | Blond Odalisque, Portrait of Madame de Pompadour, La Naissance de Vénus Madame Bergeret |
| Επηρεάστηκε από | Σαρλ Αντρέ βαν Λου |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Μαρί Ζαν Μπουζώ |
| Τέκνα | Μαρί Εμιλί Μπουσέ, Jeanne-Élisabeth Victoire Deshays Juste-Nathan François Boucher |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Επίσημος ζωγράφος του βασιλιά (1765–1770) |
| Βραβεύσεις | Α΄ Βραβείο Ζωγραφικής της Ρώμης (1723) |
| Υπογραφή | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Φρανσουά Μπουσέ (François Boucher, 29 Σεπτεμβρίου 1703 — 30 Μαΐου 1770) ήταν Γάλλος ζωγράφος, αντιπροσωπευτικός του ροκοκό, γνωστός για τους ειδυλλιακούς και ηδονικούς πίνακές του [1]σε κλασικά θέματα και για τις διακοσμητικές αλληγορίες του που παρίσταναν τις τέχνες ή τα αγροτικά επαγγέλματα.[2]
Ήταν γιος του επίσης ζωγράφου Νικολά Μπουσέ. Το 1720 έγινε μαθητευόμενος του Φρανσουά Λε Μουάν. [3]Το 1723 κέρδισε το βραβείο της Ρώμης της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών με έπαθλο μια τετράχρονη υποτροφία στη Ρώμη. [4]Από το 1734 εργαζόταν για την βασιλική αυλή του Λουδοβίκου ΙΕ΄, και από το 1746 για τη μεγάλη προστάτιδά του, την μαρκησία ντε Πομπαντούρ. Επίσης, εκτός από ζωγράφος εργάστηκε και ως διακοσμητής, ενώ το 1755 μάλιστα ανέλαβε τη διοίκηση του βασιλικού εργοστασίου ταπισερί Γκομπλέν.[5]
Επίσημος ζωγράφος του βασιλιά έγινε το 1765. Δούλευε σκληρά και παρήγαγε εκατοντάδες πίνακες, ενώ απέκτησε και διεθνή φήμη στην Ευρώπη.[6]
Επιλογή έργων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η αρπαγή της Ευρώπης, 1732-34, Λονδίνο, Συλλογή Ουάλλας
Ηρακλής και Ομφάλη, 1735, Μόσχα, Μουσείο Πούσκιν
Ο θρίαμβος της Αφροδίτης, 1740, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
Το Λουτρό της Αρτέμιδος, 1742, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
Η τουαλέτα, 1742, Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza
Αφροδίτη και Έρως, 1742, Βερολίνο, Πινακοθήκη
Ποιμενικό ειδύλλιο, 1747, Σικάγο, Ινστιτούτο Τέχνης
Αιχμαλωτίζοντας πουλιά, 1748, Λος Άντζελες, Μουσείο Γκέτι
Η τουαλέτα της Αφροδίτης, 1751 Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο
Ξαπλωμένο κορίτσι, 1752, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
Οι τέσσερις εποχές : Χειμώνας, 1755 Νέα Υόρκη, Frick Collection
Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, 1756, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη
Ο Ήφαιστος δίνει στην Αφροδίτη τα όπλα του Αινεία, 1757, Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου
Παν και Σύριγξ, 1759, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο
_-_Alte_Pinakothek_-_Munich_-_Germany_2017_(crop).jpg)
.jpg)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ . «artrenewal.org/artists/francois-boucher».
- ↑ . «wikiart.org/en/francois-boucher».
- ↑ . «artnet.com/artists/francois-boucher/».
- ↑ . «britannica.com/biography/Francois-Boucher».
- ↑ . «francoisboucher.org/biography». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2021.
- ↑ . «nga.gov/collection/artist-François Boucher».
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με τη Ζωγραφική χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |