Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας
 |
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
Ο Ερρίκος ο Γ΄ της Γαλλίας (Henri III, 19 Σεπτεμβρίου 1551 – 2 Αυγούστου 1589), γνωστός και ως Ερρίκος της Πολωνίας, γεννήθηκε με το όνομα Αλέξανδρος Εδουάρδος της Γαλλίας, και ήταν μέλος του Οίκου των Βαλουά. Ήταν αρχικά βασιλιάς της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (1574–1574) και μετά Βασιλιάς της Γαλλίας από τις 30 Μαΐου 1574 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ερρίκος ήταν ο τρίτος επιζών γιος του βασιλιά Ερρίκου Β΄ και της Αικατερίνης των Μεδίκων· εγγονός του Φραγκίσκου Α΄ και της Κλαυδίας της Γαλλίας· και αδελφός του Φραγκίσκου Β΄ και του Καρόλου Θ΄. Έγινε δούκας του Ανγκουλέμ και δούκας της Ορλεάνης το 1560, και δούκας του Ανζού το 1566. Με το τελευταίο αυτό όνομα ήταν γνωστός μέχρι την άνοδό του στον θρόνο.
Ο Ερρίκος πήρε μέρος στους θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας, και συμμετείχε στις νίκες των καθολικών κατά των Ουγενότων στο Ζαρνάκ (Μάρτιος 1569) και στο Μοντονκούρ (Οκτώβριος 1569). Τον Μάιο του 1573, ενώ πολιορκούσε τους Ουγενότους στη Λα Ροσέλ, έμαθε ότι η πολωνική Δίαιτα τον εξέλεξε βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλο δούκα της Λιθουανίας.
Ο Ερρίκος έφθασε στην Πολωνία τον Ιανουάριο του 1574, και στις 21 Φεβρουαρίου στέφθηκε στην Κρακοβία. Αλλά τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου, μαθαίνοντας το τέλος του άτεκνου αδελφού του Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας, έφυγε (μάλλον δραπέτευσε) από την Πολωνία, και επέστρεψε στη Γαλλία για να γίνει ο Ερρίκος Γ΄.
Στέφθηκε στον καθεδρικό ναό της Ρενς στις 13 Φεβρουαρίου 1575, και το 1576 υπέγραψε την «Ειρήνη του Κυρίου» που τερμάτιζε τον Πέμπτο Θρησκευτικό Πόλεμο, ο οποίος είχε ξεσπάσει εν τω μεταξύ. Οι καθολικοί εξανέστησαν, και η οικογένεια των ντε Γκυζ συγκρότησε την Καθολική ή Ιερή Λίγκα (Ligue Catholique ή Sainte). Ακολούθησαν άλλοι τρεις θρησκευτικοί πόλεμοι.
Το 1584 ο Φραγκίσκος δούκας του Αλανσόν, τελευταίος γιος της Αικατερίνης των Μεδίκων και διάδοχος του θρόνου, απεβίωσε 24 ετών, και ο άτεκνος βασιλιάς αναγνώρισε τον Ουγενότο Ερρίκο της Ναβάρρας (2ο εξάδελφό του και σύζυγο της αδελφής του Μαργαρίτας των Βαλουά) ως διάδοχό του και συνεχιστή της δυναστείας των Βαλουά. Αλλά οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές: ήταν αδιανόητο ένας Ουγενότος να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας. Ο βασιλιάς παρασύρθηκε προς στιγμήν, και απαίτησε από τους Ουγενότους να ασπαστούν τον Καθολικισμό ή να εγκαταλείψουν τη Γαλλία. Τότε ο καρδινάλιος Κάρολος των Βουρβόνων (θείος του Ερρίκου της Ναβάρρας) αυτοανακηρύχθηκε διάδοχος του θρόνου, και ο πάπας αφόρισε τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Ο τελευταίος κατέλαβε δώδεκα πόλεις, νίκησε το 1587 στο Κουτράς ένα στράτευμα της Λίγκας διπλάσιο από το δικό του, και παρέμενε μία απειλή για την καθολική Γαλλία, αλλά και διάδοχος του θρόνου της.
Ο Ερρίκος Γ΄ -πιεζόμενος αφόρητα από όλες τις πλευρές, αλλά κυρίως από τη Λίγκα που τον κατηγορούσε για τη χλιαρή στάση του, και η οποία είχε εγκαταστήσει επαναστατική κυβέρνηση στο Παρίσι- άρχισε να παίρνει αλληλοσυγκρουόμενες αποφάσεις· τελικά συγκάλεσε συνέλευση των Γενικών Τάξεων στο Μπλουά. Όταν εμφανίστηκε εκεί ο Ερρίκος δούκας του Γκυζ, χαιρετίστηκε με βασιλικές σχεδόν τιμές από τους αντπροσώπους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κατάσταση στο Παρίσι, και τις πληροφορίες που είχε ο βασιλιάς για σχέδιο απαγωγής του από τη Λίγκα και ισπανική εισβολή, εξώθησε τον καχύποπτο Ερρίκο Γ΄ να διατάξει τη δολοφονία του δούκα του Γκυζ και του καρδιναλίου Λουδοβίκου ντε Γκυζ αδελφού του.
Η μητέρα του Αικατερίνη πληροφορήθηκε με συντριβή τις δολοφονίες, που κατά τη γνώμη της έπλητταν τον Καθολικισμό (οι δύο Γκυζ ήταν και 2α εξαδέλφια της), και σε δώδεκα ημέρες απεβίωσε. Η καθολική Γαλλία διατελούσε σε επαναστατικό αναβρασμό, νιώθοντας να απειλείται. Στο Παρίσι οι σπουδαστές ζητούσαν την εκθρόνιση του βασιλιά, και ο πάπας -διά των θεολόγων της Σορβόννης- απήλλαξε τον λαό από την υποχρέωση πίστεως.
Ο Ερρίκος Γ΄ κατέφυγε στην Τουρ με λίγους ευγενείς και στρατιώτες. Από τον βορρά ερχόταν εναντίον του ο στρατός της Λίγκας, του οποίου ηγούνταν ο Κάρολος ντε Γκυζ δούκας του Μαγιέν (ένας ακόμη από τους αδελφούς Γκυζ), και από τον νότο ο στρατός του Ερρίκου της Ναβάρρας. Αυτός του προσέφερε τη συμμαχία του· ο βασιλιάς δέχθηκε, οι ενωμένες δυνάμεις τους νίκησαν τον δούκα του Μαγιέν, και βάδισαν κατά του Παρισιού.
Την 1 Αυγούστου 1589 ο Ζακ Κλεμάν, ένας μοναχός που κατόρθωσε να εισχωρήσει στο βασιλικό στρατόπεδο, μαχαίρωσε τον βασιλιά. Ο Ερρίκος Γ΄ πέθανε την άλλη ημέρα, εξορκίζοντας τους οπαδούς του να ταχθούν υπό τον (2ο εξάδελφο και κουνιάδο του) Ερρίκο της Ναβάρρας, ο οποίος τελικά τον διαδέχτηκε ως Ερρίκος Δ΄ από τον Οίκο των Βουρβόνων.
Προσωπική ζωή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ερρίκος Γ΄ είχε νυμφευτεί τη Λουίζα της Λωρραίνης (2η εξαδέλφη των τριών αδελφών ντε Γκυζ), κόρη τού Νικολάου δούκα του Μερκέρ, αλλά δεν είχε κάνει παιδιά. Είχε ασθενική κράση, και φημολογούνταν μετ’ επιτάσεως ότι ήταν ομοφυλόφιλος, αν και γνωρίζουμε πως είχε ερωμένες. Περιβαλλόταν από έναν όμιλο νεαρών αβεβαίου φύλου, που διασκέδαζαν σκανδαλωδώς (τους λεγόμενους mignons), ντυνόταν σαν γυναίκα, και κατασπαταλούσε εκατομμύρια για τους ευνοουμένους του. Είχε όμως και κρίσεις θρησκοληψίας: συμμετείχε σε λιτανείες φορώντας ένα σακκί, και πήγαινε πεζή ως το Σαρτρ για προσκύνημα. Έκανε κάποια οικοδομικά έργα, και προστάτευσε τα γράμματα και το θέατρο, αλλά η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν ότι αναγνώρισε τον Ερρίκο της Ναβάρρας ως διάδοχό του.
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 118773720. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2015.
- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2014.
- ↑ (Αγγλικά) Find A Grave. 21078. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Henry-III-king-of-France-and-Poland. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 genealogy
.euweb . Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2016..cz /lorraine /lorraine4 .html - ↑ p10317.htm#i103163. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- 1 2 3 4 5 6 7 «Kindred Britain»
