Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Jollivet - Philip III of France.jpg
Γέννηση
Πουασί
Θάνατος
Περπινιάν
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Ισαβέλλα της Αραγωνίας () και Marie of Brabant, Queen of France
Τέκνα Louis of France, Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας, Κάρολος του Βαλουά, Louis, Count of Évreux, Blanche of France, Duchess of Austria και Μαργαρίτα της Γαλλίας
Γονείς Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας και Μαργαρίτα της Προβηγκίας
Αδέλφια Λευκή της Γαλλίας, Μαργαρίτα της Γαλλίας, Λευκή της Γαλλίας, Αγνή της Γαλλίας, Ισαβέλλα της Γαλλίας, Ιωάννης της Γαλλίας, Λουδοβίκος της Γαλλίας, Ροβέρτος του Κλερμόν, Ιωάννης Τριστάν, κόμης του Βαλουά και Πέτρος, κόμης του Αλανσόν
Αξίωμα Βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρας ( - )
Commons page Πολυμέσα
Γάμος του Φιλίππου Γ' με την Μαρία της Βραβάντης - χειρόγραφο του 14ου αιώνα.

Ο Φίλιππος ο Γ΄ ο Τολμηρός (Philippe III le Hardi, 1 Μαΐου 1245 - 5 Οκτωβρίου 1285) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1270 - 1285).[1]

Ήταν πρώτος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ΄ του Άγιου και της Μαργαρίτας της Προβηγκίας.[2] Δειλός, άτολμος και αναποφάσιστος σαν χαρακτήρας, επηρεαζόταν εύκολα από τις αποφάσεις των συγγενικών του προσώπων, ιδιαίτερα του θείου του Καρόλου του Ανζού και του συμβούλου του Πέτρου του Μπρος.

Συμμετοχή στην Η' Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν διαδεχθεί τον πατέρα του, κατείχε τον τίτλο του κόμητος της Ορλεάνης, ενώ τον συνόδευσε στην Η΄ Σταυροφορία στην Τυνησία (1270). Εκεί από επιδημία πανώλης πέθαναν ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Τριστάν, κόμης του Βαλουά και ο πατέρας του, ο Φίλιππος ανακηρύχθηκε βασιλιάς σε ηλικία 25 ετών. [3]Το 1271 ο θείος του Αλφόνσος, κόμης του Πουατιέ και της Τουλούζης πέθανε χωρίς διαδόχους επιστρέφοντας από την Η΄ Σταυροφορία. Ο Φίλιππος κληρονόμησε τα εδάφη του και τα ένωσε με το Γαλλικό στέμμα, εκτός από την περιοχή του Κομτάτ Βενεσίν γύρω από την πόλη της Αβινιόν, η οποία δόθηκε στον Πάπα Γρηγόριο τον Ι΄ (1274). Κληρονόμησε επίσης τις περιοχές Περς και Αλενσόν από τον αδελφό του Πέτρο.

Σικελικός Εσπερινός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Γ' στήριζε τις επιλογές του θείου του Καρόλου του Ανδεγαυού στις Ιταλικές κτήσεις της Νάπολης, της Σικελίας και της Αλβανίας. Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας προκαλώντας τον Σικελικό Εσπερινό ξεσήκωσε τους κατοίκους της Σικελίας εναντίον του Καρόλου του Ανδεγαυού (1282), η επιτυχία της εξέγερσης είχε σαν αποτέλεσμα την στέψη του Πέτρου Γ' της Αραγωνίας σαν βασιλιά της Σικελίας ιδρύοντας την δυναστεία του Οίκου της Βαρκελόνης στην Σικελία. Ο πάπας Μαρτίνος Δ' αφόρισε τον βασιλιά Πέτρο Γ' και κήρυξε το Αραγωνικό βασίλειο της Σικελίας άκυρο, ο πάπας παραχώρησε την Αραγωνία στον Κάρολο του Βαλουά μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ'. [4] Ο δελφίνος της Γαλλίας Φίλιππος Δ' γιος και διάδοχος του Φιλίππου Γ' παντρεύτηκε σύμφωνα με την Συνθήκη της Ορλεάνης την Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας κόρη και διάδοχο του πρόωρα θανόντα βασιλιά Ερρίκου Α' της Ναβάρρας, η συνθήκη υπογράφη απο τον ίδιο τον Φίλιππο Γ' και την μητέρα της Ιωάννας Λευκή του Αρτουά.

Εκστρατείες στο πλευρό του θείου του Καρόλου του Ανδεγαυού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1284 ο Φίλιππος και οι γιοί του έμπαιναν στο Ρουσιγιόν επικεφαλής της μεγάλης Αραγωνικής Σταυροφορίας, η εκστρατεία με την έγκριση του πάπα πήρε το όνομα Σταυροφορία, θεωρείται από τους ιστορικούς η πιο αποτυχημένη και καταστροφική πολεμική εκστρατεία της δυναστείας των Καπετιδών. [5] Οχυρώθηκαν πίσω από τη Γκερόνα με σκοπό να την κυριεύσουν, στις 26 Ιουνίου/1285 πολιόρκησε την πόλη και παρά την πολύ σκληρή αντίσταση των κατοίκων κατάφερε να την καταλάβει στις 7 Σεπτεμβρίου/1285. Σύντομα όμως υπέστησαν σκληρή δοκιμασία, αφού όλο το στρατόπεδο επλήγη από επιδημία δυσεντερίας θύμα της οποίας υπήρξε και ο ίδιος, μετά την εισβολή της επιδημίας γνώρισαν την συντριβή από τους Αραγωνέζους στην μάχη του Κόλ ντε Πανισσάρ στις 1 Οκτωβρίου/1285.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τέσσερις μέρες μετά την ήττα πέθανε και ο ίδιος ο Φίλιππος από την επιδημία, τα μέλη του σώματος του διαχωρίστηκαν σύμφωνα με το Τευτονικό έθιμο, η σάρκα του τοποθετήθηκε στον καθεδρικό ναό της Ναρβόννης, τα εντόσθια του στο αβαείο του Νώε στην Νορμανδία, η καρδιά του στον κατεδαφισμένο τώρα ναό του Κουβέντ των Ιακωβίνων στο Παρίσι και τα οστά του στην βασιλική του Σαιν Ντενί στα βόρεια του Παρισιού.[6] Οι προσπάθειες του Φιλίππου Γ' να ανακαταλάβει το βασίλειο της Αραγωνίας χρεοκόπησαν την Γαλλική οικονομία δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στον γιο και διάδοχο του Φίλιππο Δ'. [7]

Αναφορές του Φιλίππου στην Θεία Κωμωδία του Δάντη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Θεία Κωμωδία ο Δάντης οραματίζεται το πνεύμα του Φιλίππου Δ' στην Θεία Κωμωδία μαζί με εναν αριθμό απο σύγχρονους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Δάντης δεν αναφέρει ευθέως το όνομα του αλλά κάνει έμμεση αναφορά σε αυτόν αποκαλώντας τον "κοντομύτη" [8] και "πατέρα του Πέστ στην Γαλλία".

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε το 1262 την Ισαβέλλα της Αραγωνίας, κόρη του Ιακώβου Α΄ και της Γιολάντας της Ουγγαρίας, (κόρης του βασιλιά Ανδρέα Β΄). Παιδιά τους ήταν : [9]

Μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας, παντρεύτηκε (1274) τη Μαρία της Βραβάντης, κόρη του Ερρίκου Γ΄ της Βραβάντης και της Αδελαΐδας της Βουργουνδίας. Παιδιά τους :

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Elizabeth M. Hallam, Capetian France: 987-1328, (Longman House, 1980), 275.
  2. Jim Bradbury, The Capetians: The History of a Dynasty, (Continuum, 2007), 237.
  3. The disease in question was either dysentery or typhus; Riley-Smith 2005, pp. 210–211
  4. Jim Bradbury, The Capetians: The History of a Dynasty, 239.
  5. Chaytor, p 105.
  6. Cárdenas, Fabricio (2014). 66 petites histoires du Pays Catalan [66 Little Stories of Catalan Country] (in French). Perpignan: Ultima Necat.
  7. Jonathan Sumption, The Hundred Years War:Trial by Battle, Vol. I, (Faber and Faber Limited, 1990), 24.
  8. Philip III, Yolanda de Pontfarcy, The Dante Encyclopedia, ed. Richard Lansing, (Routledge, 2010), 691.
  9. Philip III the Bold, William Chester Jordan, Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 2007), 727.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Philip III, Yolanda de Pontfarcy, The Dante Encyclopedia, ed. Richard Lansing, (Routledge, 2010)
  • Philip III the Bold, William Chester Jordan, Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 2007)
  • Jim Bradbury, The Capetians: The History of a Dynasty, (Continuum, 2007)
  • Elizabeth M. Hallam, Capetian France: 987-1328, (Longman House, 1980)
  • The disease in question was either dysentery or typhus; Riley-Smith 2005
  • Cárdenas, Fabricio (2014). 66 petites histoires du Pays Catalan [66 Little Stories of Catalan Country] (in French). Perpignan: Ultima Necat.
  • Jonathan Sumption, The Hundred Years War:Trial by Battle, Vol. I, (Faber and Faber Limited, 1990), 24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Προκάτοχος:
Λουδοβίκος Θ΄
Βασιλιάς της Γαλλίας
25 Αυγούστου 12505 Οκτωβρίου 1285
Διάδοχος:
Φίλιππος Δ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philip III of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).