Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας
Jollivet - Philip III of France.jpg
Γέννηση
Πουασί
Θάνατος
Περπινιάν
Αιτία θανάτου Δυσεντερία
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Ισαβέλλα της Αραγωνίας () και Μαρία της Βραβάντης ()
Τέκνα Λουδοβίκος της Γαλλίας, Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας, Κάρολος του Βαλουά, Λουδοβίκος του Εβρέ, Λευκή της Γαλλίας, δούκισσα της Αυστρίας και Μαργαρίτα της Γαλλίας
Γονείς Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας και Μαργαρίτα της Προβηγκίας
Αδέλφια Λευκή της Γαλλίας, Μαργαρίτα της Γαλλίας, Λευκή της Γαλλίας, Αγνή της Γαλλίας, Ισαβέλλα της Γαλλίας, Ιωάννης της Γαλλίας, Λουδοβίκος της Γαλλίας, Ροβέρτος του Κλερμόν, Ιωάννης Τριστάν, κόμης του Βαλουά και Πέτρος, κόμης του Αλανσόν
Αξίωμα king of France ( - )
Commons page Πολυμέσα
Τάφος του Φιλίππου Γ' στην βασιλική του Σαιν Ντενί
Στέψη του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Γ'
Γάμος του Φιλίππου Γ' με την Μαρία της Βραβάντης - χειρόγραφο του 14ου αιώνα.

Ο Φίλιππος ο Γ΄ ο Τολμηρός (Philippe III le Hardi, [1] Πουασί 1 Μαΐου 1245 - 5 Οκτωβρίου 1285) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1270 - 1285), μέλος του βασιλικού οίκου των Καπετιδών, δεύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ' του Αγίου [2] και της Μαργαρίτας της Προβηγκίας. Το προσωνύμιο Τολμηρός το πήρε μάλλον ειρωνικά αφού ο ίδιος ήταν στην πραγματικότητα δειλός, άτολμος και αναποφάσιστος σαν χαρακτήρας, επηρεαζόταν εύκολα από τις αποφάσεις των συγγενικών του προσώπων, ιδιαίτερα του θείου του Καρόλου του Ανζού και του συμβούλου του Πέτρου του Μπρος. Ο πατέρας του βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ο Άγιος πέθανε στην Η΄ Σταυροφορία από μεγάλη επιδημία που θέρισε τον στρατό του, ο ίδιος σαν πρωτότοκος γιος και διάδοχος στέφθηκε στην συνέχεια βασιλιάς στο Ρενς (1271). Ο Φίλιππος Γ' έκανε πολλές προσαρτήσεις κατά την διάρκεια της βασιλείας του η πιο σημαντική ήταν αυτή της κομητείας της Τουλούζης στο Γαλλικό στέμμα (1271). Κατά την διάρκεια του Σικελικού Εσπερινού (1282) οργάνωσε Σταυροφορια εναντίον του βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρου Γ' για να υποστηρίξει τον θείο του Κάρολο τον Ανδεγαυό, απέτυχε ο στρατός του θερίστηκε από επιδημία δυσεντερίας και ο ίδιος πέθανε από αυτήν, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φίλιππος Δ' ο ισχυρός.

Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην παιδική του ηλικία σαν δεύτερος γιος δεν ήταν προορισμένος για διάδοχος του θρόνου, έγινε σε ηλικία 15 ετών (1260) με τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Λουδοβίκου, ήταν από μικρός τόσο ανίκανος και ατονικός που η μητέρα του ορκίστηκε να τον έχει υπο την επίβλεψη του μέχρι τα 30 του χρόνια. Ο πατέρας του προσπάθησε να τον καλλιεργήσει και να τον εκπαιδεύσει κατάλληλα προσπαθώντας να πείσει τον πάπα Ουρβανό Δ' στις 6 Ιουνίου/1263 να τον αλλάξει από τον συγκεκριμένο όρκο, ανέθεσε στον γνωστό δάσκαλο Πέτρο του Μπρος την εκπαίδευση του, προσπάθησε με κάθε μέσο να τον διδάξει τα καθήκοντα του ως βασιλιάς ιδιαίτερα στον τομέα της δικαιοσύνης.


Συμμετοχή του Φιλίππου στην Η' Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με την Συνθήκη του Κορμπέγ (1258) ανάμεσα στον βασιλιά της Αραγωνίας Ιάκωβο Α' και τον πατέρα του συμφωνήθηκε να παντρευτεί ο Φίλιππος (1262) την Ισαβέλλα της Αραγωνίας στο Κλερμόν από τον επίσκοπο την Ρουέν Εύδη Ριγκώ, σαν κόμης της Ορλεάνης συνόδευσε τον πατέρα του στην Η΄ Σταυροφορία στην Τύνιδα (1270). Πριν η αποστολή φτάσει στον προορισμό της ο στρατός θερίστηκε από επιδημία δυσεντερίας, από αυτήν βρήκαν τον θάνατο ο αδελφός του Ιωάννης Τριστάν, κόμης του Βαλουά στις 3 Αυγούστου και στην συνέχεια στις 30 Αυγούστου ο ίδιος ο πατέρας του, [3] ο Φίλιππος Γ' κλήθηκε να ορκιστεί νέος βασιλιάς της Γαλλίας στην Τύνιδα σε ηλικία 25 ετών. Ο Φίλιππος Γ' αν και ανίκανος να διοικήσει το βασίλειο και τα στρατεύματα ήταν ευσεβής, καλός ιππέας και δυναμικός στο πεδίο της μάχης γι'αυτό πήρε το προσωνύμιο Τολμηρός. Ο θείος του Κάρολος ο Ανδεγαυός δεκαετή έκλεισε ειρήνη με τον Μωάμεθ Α' - αλ - Μουστανσίρ χαλίφη σουλτάνο της Τύνιδας η οποία επέτρεψε στον Φίλιππο να γυρίσει στην Αγγλία, ο ίδιος ο Φίλιππος πήρε απ τον σουλτάνο της Τύνιδας κάποιο ποσό σαν αντάλλαγμα για την αποχώρηση του από την Σταυροφορία. Η συνθήκη κλείστηκε στις 28 Οκτωβρίου/1270 ανάμεσα στους βασιλείς της Γαλλίας, της Σικελίας, της Ναβάρας από την μια πλευρά και τον σουλτάνο της Τύνιδας από την άλλη. Στην συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι θάνατοι στην οικογένεια του, τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου πέθανε πρόωρα στην Σικελία στον δρόμο της επιστροφής του από την Σταυροφορία ο γαμπρός του Φίλιππου Γ΄ Θεοβάλδος Β΄ της Ναβάρρας σύντομα πέθανε και η αδελφή του Φίλιππου σύζυγος του Θεοβάλδου Ισαβέλλα ενώ και η σύζυγος του ίδιους του Φιλίππου Γ' Ισαβέλλα της Αραγωνίας ενώ ήταν έγκυος στο έκτο παιδί τους έπεσε από το άλογο της τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε. O Φίλιππος Γ' έφτασε στο Παρίσι στις 21 Μαΐου/1271, την επόμενη μέρα έγινε η κηδεία του πατέρα του και στην συνέχεια στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας στο Ρένς στις 15 Αυγούστου/1271. Την ίδια χρονιά πέθανε και ο θείος του Αλφόνσος του Πουατιέ χωρίς διαδόχους κληρονομώντας τα εδάφη του τα οποία ένωσε με το Γαλλικό στέμμα εκτός από την περιοχή του Κομτάτ Βενεσίν γύρω από την πόλη της Αβινιόν, η οποία δόθηκε στον Πάπα Γρηγόριο τον Ι΄ (1274), στην συνέχεια με την Συνθήκη της Αμιένης (1279) ο Άγγλος βασιλιάς Εδουάρδος Α' επανέφερε αυτά τα εδάφη στο βασίλειο του.

Σικελικός Εσπερινός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο βασιλιάς Φίλιππος Γ' της Γαλλίας υποστήριξε τον θείο του Κάρολο τον Ανδεγαυό στην προσπάθεια του να διεκδικήσει το βασίλειο της Σικελίας, η εξέγερση του Σικελικού Εσπερινού οδήγησε στην στέψη του βασιλιά της Αραγωνίας Πέτρου Γ' ως βασιλιά της Σικελίας και την ίδρυση του Οίκου της Βαρκελώνης στην Σικελία. Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας προκαλώντας τον Σικελικό Εσπερινό ξεσήκωσε τους κατοίκους της Σικελίας εναντίον του Καρόλου του Ανδεγαυού (1282), η επιτυχία της εξέγερσης είχε σαν αποτέλεσμα την στέψη του Πέτρου Γ' της Αραγωνίας σαν βασιλιά της Σικελίας ιδρύοντας την δυναστεία του Οίκου της Βαρκελώνης στην Σικελία. Ο πάπας Μαρτίνος Δ' αφόρισε τον βασιλιά Πέτρο Γ' και κήρυξε το Αραγωνικό βασίλειο της Σικελίας άκυρο, ο πάπας παραχώρησε την Αραγωνία στον Κάρολο του Βαλουά μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ'. [4] Ο δελφίνος της Γαλλίας Φίλιππος Δ' γιος και διάδοχος του Φιλίππου Γ' παντρεύτηκε σύμφωνα με την Συνθήκη της Ορλεάνης την Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας κόρη και διάδοχο του πρόωρα θανόντα βασιλιά Ερρίκου Α' της Ναβάρρας, η συνθήκη υπεγράφη από τον ίδιο τον Φίλιππο Γ' και την μητέρα της Ιωάννας Λευκή του Αρτουά. Το 1284 ο Πέτρος κόμης του Πέρς και του Αλανσόν πέθανε χωρίς απογόνους γι'αυτό ο μεγαλύτερος αδελφός του βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Γ' κληρονόμησε τα εδάφη του.

Εκστρατείες στο πλευρό του θείου του Καρόλου του Ανδεγαυού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1284 ο Φίλιππος και οι γιοί του έμπαιναν στο Ρουσιγιόν επικεφαλής της μεγάλης Αραγωνικής Σταυροφορίας, η εκστρατεία με την έγκριση του πάπα πήρε το όνομα Σταυροφορία, θεωρείται από τους ιστορικούς η πιο αποτυχημένη και καταστροφική πολεμική εκστρατεία της δυναστείας των Καπετιδών. [5] Οχυρώθηκαν πίσω από τη Γκερόνα με σκοπό να την κυριεύσουν, στις 26 Ιουνίου/1285 πολιόρκησε την πόλη και παρά την πολύ σκληρή αντίσταση των κατοίκων κατάφερε να την καταλάβει στις 7 Σεπτεμβρίου/1285. Σύντομα όμως υπέστησαν σκληρή δοκιμασία, αφού όλο το στρατόπεδο επλήγη από επιδημία δυσεντερίας θύμα της οποίας υπήρξε και ο ίδιος, μετά την εισβολή της επιδημίας γνώρισαν την συντριβή από τους Αραγωνέζους στην μάχη του Κόλ ντε Πανισσάρ στις 1 Οκτωβρίου/1285.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τέσσερις μέρες μετά την ήττα πέθανε και ο ίδιος ο Φίλιππος από την επιδημία, τα μέλη του σώματος του διαχωρίστηκαν σύμφωνα με το Τευτονικό έθιμο, η σάρκα του τοποθετήθηκε στον καθεδρικό ναό της Ναρβόννης, τα εντόσθια του στο αβαείο του Νώε στην Νορμανδία, η καρδιά του στον κατεδαφισμένο τώρα ναό του Κουβέντ των Ιακωβίνων στο Παρίσι και τα οστά του στην βασιλική του Σαιν Ντενί στα βόρεια του Παρισιού.[6] Οι προσπάθειες του Φιλίππου Γ' να ανακαταλάβει το βασίλειο της Αραγωνίας χρεοκόπησαν την Γαλλική οικονομία δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στον γιο και διάδοχο του Φίλιππο Δ'. [7]

Αναφορές του Φιλίππου στην Θεία Κωμωδία του Δάντη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Θεία Κωμωδία ο Δάντης οραματίζεται το πνεύμα του Φιλίππου Δ' στην Θεία Κωμωδία μαζί με εναν αριθμό απο σύγχρονους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Δάντης δεν αναφέρει ευθέως το όνομα του αλλά κάνει έμμεση αναφορά σε αυτόν αποκαλώντας τον "κοντομύτη" [8] και "πατέρα του Πέστ στην Γαλλία".

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον πρώτο του γάμο (1262) με την Ισαβέλλα της Αραγωνίας, παιδιά τους ήταν : [9]

Μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας, παντρεύτηκε (1274) τη Μαρία της Βραβάντης, παιδιά τους ήταν:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Elizabeth M. Hallam, Capetian France: 987-1328, (Longman House, 1980), 275.
  2. Jim Bradbury, The Capetians: The History of a Dynasty, (Continuum, 2007), 237.
  3. The disease in question was either dysentery or typhus; Riley-Smith 2005, pp. 210–211
  4. Jim Bradbury, The Capetians: The History of a Dynasty, 239.
  5. Chaytor, p 105.
  6. Cárdenas, Fabricio (2014). 66 petites histoires du Pays Catalan [66 Little Stories of Catalan Country] (in French). Perpignan: Ultima Necat.
  7. Jonathan Sumption, The Hundred Years War:Trial by Battle, Vol. I, (Faber and Faber Limited, 1990), 24.
  8. Philip III, Yolanda de Pontfarcy, The Dante Encyclopedia, ed. Richard Lansing, (Routledge, 2010), 691.
  9. Philip III the Bold, William Chester Jordan, Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 2007), 727.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Philip III, Yolanda de Pontfarcy, The Dante Encyclopedia, ed. Richard Lansing, (Routledge, 2010)
  • Philip III the Bold, William Chester Jordan, Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 2007)
  • Jim Bradbury, The Capetians: The History of a Dynasty, (Continuum, 2007)
  • Elizabeth M. Hallam, Capetian France: 987-1328, (Longman House, 1980)
  • The disease in question was either dysentery or typhus; Riley-Smith 2005
  • Cárdenas, Fabricio (2014). 66 petites histoires du Pays Catalan [66 Little Stories of Catalan Country] (in French). Perpignan: Ultima Necat.
  • Jonathan Sumption, The Hundred Years War:Trial by Battle, Vol. I, (Faber and Faber Limited, 1990), 24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Προκάτοχος:
Λουδοβίκος ο Άγιος
Βασιλιάς της Γαλλίας
Royal Standard of the King of France.svg
25 Αυγούστου 12505 Οκτωβρίου 1285
Διάδοχος:
Φίλιππος Δ΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philip III of France της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).