Βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο
Εμφάνιση
| Βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο | |||
|---|---|---|---|
| Γενικά | |||
| Όνομα IUPAC | Τετραϋδροβοριούχο βηρύλλιο | ||
| Άλλες ονομασίες | Βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο Υδρίδιο βηρυλλίου-βορίου Υδροβοριούχο βηρύλλιο | ||
| Χημικά αναγνωριστικά | |||
| Χημικός τύπος | Be(BH4)2 | ||
| Μοριακή μάζα | 38,698 ± 0,015 amu | ||
| Αριθμός CAS | 17440-85-6 | ||
| SMILES | [Be+2].[BH4-].[BH4-] | ||
| InChI | 1S/2BH4.Be/h2*1H4;/q2*-1;+2 | ||
| PubChem CID | 6101896 | ||
| Δομή | |||
| Κρυσταλλική δομή στερεού | τετραγωνική | ||
| Φυσικές ιδιότητες | |||
| Σημείο τήξης | 91,3°C (εξάχνωση) | ||
| Σημείο βρασμού | 123 °C (με διάσπαση) | ||
| Πυκνότητα | 604 kg/m³ | ||
| Διαλυτότητα στο νερό | Αντιδρά | ||
| Διαλυτότητα σε άλλους διαλύτες | PhH Et2O | ||
| Εμφάνιση | Λευκοί κρύσταλλοι | ||
| Χημικές ιδιότητες | |||
| Αυτοδιάσπαση | 123 °C | ||
| Επικινδυνότητα | |||
| Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa). | |||
Το βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο[1] (αγγλικά beryllium borohydride) είναι η ανόργανη ένωση με τύπο Be(BH4)2.
Δομή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η κρυσταλλική δομή της ένωσης αποτελείται από ένα ελικοειδές (συν)πολυμερές, που έχει ως δομικές μονάδες τα ιόντα [BH4Be]+ και [BH4]-.[2]
Παραγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1. Το βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο παράγεται με αντίδραση μεταξύ υδριδίου του βηρυλλίου (BeH2) και διβορανίου(6) (B2H6), σε διαθυλαιθερικό διάλυμα:
2. Εναλλακτικά, μπορεί να παραχθεί από το λιθιοβοριοϋδρίδιο (LiBH4), με επίδραση χλωριούχου βηρυλλίου (BeCl2):
Εφαρμογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το καθαρότερο υδρίδιο του βηρυλλίου λαμβάνεται με αντίδραση ανάμεσα σε τριφαινυλοφωσφίνη (Ph3P) και βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο (επίσης σε διαιθυλαιθερικό διάλυμα):[3][4]
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Για εναλλακτικές ονομασίες δείτε τον πίνακα πληροφοριών.
- ↑ Marynick, Dennis S.; Lipscomb, William N. (1 April 1972). «Crystal structure of beryllium borohydride». Inorganic Chemistry 11 (4): 820–823. doi:.
- ↑ Greenwood, Norman N.· Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd έκδοση). Butterworth–Heinemann. ISBN 0080379419.
- ↑ (Αγγλικά) Hans Zimmer, Annual Reports in Inorganic and General Syntheses 1976, Elsevier, 2016, σ. 2, (ISBN 978-1-4832-8159-9).