Ξενικό οξύ
| Ξενικό οξύ | |
|---|---|
2.svg) | |
| Γενικά | |
| Όνομα IUPAC | Διοξοδιυδροξυξένο |
| Άλλες ονομασίες | Ξενικό οξύ |
| Χημικά αναγνωριστικά | |
| Χημικός τύπος | H2XeO4 |
| Μοριακή μάζα | 197,3065 amu |
| SMILES | OXe(=O)(=O)O |
| InChI | 1/H2O4Xe/c1-5(2,3)4/h1-2H |
| ChemSpider ID | 10466143 |
| Δομή | |
| Μοριακή γεωμετρία | τετραεδρική |
| Φυσικές ιδιότητες | |
| Χημικές ιδιότητες | |
| pKa | ; |
| Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa). | |
Το ξενικό οξύ ή διοξοδιυδροξυξένο είναι χημική ένωση του ξένου (Xe), ενός ευγενούς αερίου, που σχηματίζεται με τη διάλυση τριοξειδίου του ξένου (XeO3) σε νερό (H2O):
![{\displaystyle \mathrm {XeO_{3}+4H_{2}O\xrightarrow {} H_{2}XeO_{4}\rightleftarrows [HXeO_{4}]^{-}+H^{+}} }](https://wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/dce34124fdc0fc85dbe01912c86ade3f1c073ef9)
Είναι πολύ ισχυρό οξειδωτικό αντιδραστήριο και η διάσπασή του είναι επικίνδυνη, αφού απελευθερώνει (σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα) μεγάλες ποσότητες αερίων προϊόντων: ξένο, διοξυγόνο (O2) και όζον (O3).
Η ύπαρξή του υποτέθηκε το 1933 από τον Λίνους Πάουλινγκ (Linus Pauling)[1]. Χρησιμοποιείται ως οξειδωτικό αντιδραστήριο στην Οργανική Χημεία.
Αναφορές και παρατηρήσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Linus Pauling (June 1933). "The Formulas of Antimonic Acid and the Antimonates". J. Am. Chem. Soc. 55, (5): 1895–1900. doi:10.1021/ja01332a016.