Υδρίδιο του πολωνίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Υδρίδιο του πολωνίου
Poloniumwasserstoff.svg
Γενικά
Όνομα IUPAC Υδρίδιο του πολωνίου
Άλλες ονομασίες Πολάνιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος PoH2
Μοριακή μάζα 210,998 amu
Αριθμός CAS 31060-73-8
PubChem CID 23941
ChemSpider ID 22383
Δομή
Είδος δεσμού ομοιοπολικός
Πόλωση δεσμού 1% (Po+-H-)
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο τήξης -35,3 °C
Σημείο βρασμού -36,1 °C
Χημικές ιδιότητες
Η κατάσταση αναφοράς είναι η πρότυπη κατάσταση (25°C, 1 Atm)
εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά

Το υδρίδιο του πολωνίου ή πολάνιο είναι η χημική ένωση με χημικό τύπο PoH2. Στις συνηθισμένες συνθήκες (θερμοκρασία 25°C και πίεση 1 atm) είναι ένα υγρό. Είναι πολύ ασταθές και έχει τη τάση να διασπάται σε στοιχειακό πολώνιο και υδρογόνο. Ακόμη, όπως όλες οι ενώσεις του πολωνίου, είναι πολύ ραδιενεργό. Είναι μια πτητική και πολύ ασταθής ένωση από την οποία μπορούν να παραχθούν πολλά πολωνίδια[1].

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το υδρίδιο του πολωνίου δεν μπορεί να παραχθεί με απευθείας αντίδραση των στοιχείων που το αποτελούν και θέρμανση. Επίσης, μια άλλη αποτυχημένη παραγωγική διεργασία αποτελεί η αντίδραση τετραχλωριούχου πολωνίου (PoCl4) και λιθιοαργιλιοτετραϋδρίδιου (LiAlH4), από την οποία παράγεται στοιχειακό πολώνιο. Αλλά και η αντίδραση υδροχλωρίου (HCl) με πολωνιούχο μαγνήσιο (MgPo) δεν δίνει υδρίδιο του πολωνίου. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως αιτία της αδυναμίας παραγωγής του υδριδίου του πολωνίου με τις παραπάνω μεθόδους είναι ότι παράγεται ποσότητα του υδριδίου, που όμως ραδιολύεται αμέσως[2].

Ιχνοποσότητες υδρίδιου του πολωνίου μπορούν να παραχθούν με αντδραση υδροχλωρικού οξέος σε φύλλο μαγνησίου επικαλυμένου με πολώνιο. Επιπλέον με διάχυση των ιχνοποσοτήτων πολωνίου διαμέσου παλλαδίου ή λευκοχρύσου κορεσμένου με υδρογόνο (δείτε και τα αναφερόμενα για την ένωση υδρίδιο του παλλαδίου) μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό και απομόνωση υδρίδιου του πολωνίου[2].

Πειράματα που έχουν γίνει σε κλίμακα ιχνοποσοτήτων έδειξαν ότι η αντίδραση μεταξύ μεταλλικού πολωνίου και «υδρογόνου εν τω γενάσθαι» (δηλαδή νεοπαραγόμενου υδρογόνου) μπορεί να δώσει υδρίδιο του πολωνίου[2].

Ιδιότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το υδρίδιο του πολωνίου είναι μια χημική ένωση πιο ομοιοπολική από τα περισσότερα υδριδια των μετάλλων, επειδή το πολώνιο είναι σχεδόν μεταλλοειδές και έχει κάποιες ιδιότητες αμετάλλων. Αποτελεί ένα ενδιάμεσο μεταξύ ενός υδραλογόνου, όπως το υδροχλώριο (HCl), και ένα υδρίδιο μετάλλου, όπως το κασσιτεράνιο (SnH4).

Θα έπρεπε να έχει ιδιότητες παρόμοιες μ' αυτές του υδροσελήνιου, του υδροτελλούριου και των υδρίδιων των άλλων στοιχείων που βρίσκονται γύρω από το πολώνιο στον περιοδικό πίνακα. Είναι πολύ ασταθές σε θερμοκρασία δωματίου (20°C) και πρέπει να αποθηκεύεται σε θερμοκρασίες κατάψυξης, για να παρεμποδιστεί η διάσπασή του σε στοιχειακό πολώνιο και υδρογόνο. Είναι μια ενδοθερμική ένωση, όπως τα ελαφρύτερα υδροτελλούριο και το υδροσελήνιο, και η διάσπασή του αποδίδει θερμότητα, πάνω από 100 kJ/mol.

Το υδρίδιο του πολωνίου είναι στις συνηθισμένες συνθήκες υγρό χάρη στις δυνάμεις van der Waals και όχι χάρη σε δεσμούς υδρογόνου, όπως π.χ. στο νερό.

Έχει προβλεπτεί θεωρητικά ότι το πολώνιο μπορεί να σχηματίζει δυο τύπους αλάτων, τα πολωνίδια, που περιέχουν ανιόντα Po2-, και τις πολωνόλες, που περιέχουν την ομάδα -PoH, ονομασμένες κατά τα ανάλογα των αντίστοιχων ενώσεων των στοιχείων της ίδιας ομάδας του περιοδικού πίνακα, δηλαδή κατά αναλογία με τις θειόλες (-SH), τις σεληνόλες (-SeH) και τις τελλουρόλες (-TeH). Παρ' όλα αυτά στην πράξη δεν είναι γνωστή καμμιά ένωση που να αντιστοιχεί στις θεωρητικά προβλεπόμενες «πολωνόλες». Ενώ, ένα παράδειγμα πολωνιδίου είναι ο πολωνιούχος μόλυβδος (PbPo), που υπάρχει στη φύση, όπου ο μόλυβδος προέρχεται από τη ραδιενεργό α διάσπαση πολωνίου[3].

Το υδρίδιο του πολωνίου είναι δύσκολο στη χρήση εξαιτίας της υψηλής ραδιενέργειας που εκπέμπει το πολώνιο που περιέχει. Γενικά όλες οι ενώσεις του πολωνίου παράγονται γι' αυτόν το λόγο σε πολύ αραιά διαλύματα ιχνοποσοτήτων τους. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να μην είναι ακόμη καλά μελετημένες[2]. Το διάλυμα υδριδίου του πολωνίου σε νερό, δηλαδή το υδροπολωνικό οξύ, θα έπρεπε θεωρητικά να είναι όξινο, όμως το αντίστοιχο πείραμα, επιβεβαίωσης της θεωρίας αυτής, είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθεί εξαιτίας της αστάθειας του υδριδίου του πολωνίου και της έντονης ραδιενέργειας του πολωνίου.

Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Holleman, A. F.; Wiberg, E. (2001), Inorganic Chemistry, San Diego: Academic Press, p. 594, ISBN 0-12-352651-5
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bagnall, K. W. (1962). «The Chemistry of Polonium». Advances in Inorganic Chemistry and Radiochemistry. New York: Academic Press. σελ. 197–230. ISBN 9780120236046. http://www.google.ru/books?id=8qePsa3V8GQC. Ανακτήθηκε στις June 7, 2012. 
  3. Weigel, F. (1959). "Chemie des Poloniums". Angewandte Chemie 71: 289–316. doi:10.1002/ange.19590710902. 


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Polonium hydride της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).