Διμεθυλοβηρύλλιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Διμεθυλοβηρύλλιο
Γενικά
Όνομα IUPAC Διμεθυλοβηρύλλιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος C2H6Be
Σύντομος
συντακτικός τύπος
CH3BeCH3
Συντομογραφίες Me2Be
Αριθμός CAS 506-63-8[1]
SMILES C[Be]C
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο βρασμού 200°C (εξάχνωση)
Εμφάνιση στερεό
Χημικές ιδιότητες
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες (25°C, 100 kPa).

Το διμεθυλοβηρύλλιο είναι ένα οργανομεταλλικό αντιδραστήριο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3BeCH3. Η ονομασία του προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί ένωση βηρύλλιου και δύο (2) μεθυλίων (CH3), ανά μόριο.

Δομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεσμοί[2]
Δεσμός τύπος δεσμού ηλεκτρονική δομή Μήκος δεσμού Ιονισμός
C-H σ 2sp3-1s 109 pm 3% C- H+
C-Be σ 2sp3-2sp 193 pm 21% C- Be+
Κατανομή φορτίων
σε ουδέτερο μόριο
C -0,305
H +0,03
Be +0,43

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. Το διμεθυλοβηρύλλιο παράγεται με επίδραση διχλωριούχου βηρυλλίου (BeCl2) σε μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), συνήθως παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα[3]:

2. Εναλλακτικά μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλολίθιου σε διχλωριούχο βηρύλλιο:

Πηγές πληροφόρησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
  2. «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982
  3. Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
  4. Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991
  5. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985
  6. Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983
  7. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986


  1. Google Books: Hazardous chemicals desk reference
  2. Τα δεδομένα προέρχονται εν μέρει από το «Table of periodic properties of thw Ellements», Sagrent-Welch Scientidic Company και Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, Σελ. 34. Ο ιονισμός βασίζεται στην ηλεκτραρνητικότητα κατά Paoulig των στοιχείων.
  3. διαδικτυακός τόπος scripts.iucr