Λουδοβίκος ο Τυφλός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λουδοβίκος ο Τυφλός
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 880[1]
Autun
Θάνατος 28  Ιουνίου 928
Αρλ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος Anne de Constantinople
Τέκνα Κάρολος Κωνσταντίνος της Βιέννης
Γονείς Μπόσο της Προβηγκίας και Ερμενγκάρντ της Ιταλίας
Αδέλφια Guilla of Provence
Engelberge of Provence
Οικογένεια Οίκος των Μποσονιδών
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (901–905)

Ο Λουδοβίκος ο Τυφλός (Louis III l'Aveugle, 8825 Ιουνίου 928)[2] ήταν βασιλιάς της Προβηγκίας (888 - 928), βασιλιάς της Ιταλίας (900 - 905) και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Λουδοβίκος Γ΄ (901 - 905). Διάδοχος του ήταν ο Βερεγγάριος Α΄ της Ιταλίας [3].

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουδοβίκος ήταν γιος του Μπόζο του σφετεριστή βασιλιά της Προβηγκίας, και της Έρμενγκαρντ μιας από τις κόρες του Λουδοβίκου Β΄ της Ιταλίας.[4] Από την πλευρά του πατέρα του ήταν μέλος της Οίκου των Μποζονιδών και από την πλευρά της της μητέρας του ήταν μέλος της Δυναστείας των Καρολιδών. Στις 11 Ιανουαρίου 887, μετά το θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε το θρόνο της Προβηγκίας.[5] Τον Μάιο του ίδιου έτους ταξίδευσε με την μητέρα του στην αυλή του συγγενή της Καρόλου του Παχύ, έλαβε την αναγνώριση του νεαρού γιου της ως βασιλιά .[6] Ο Κάρολος υιοθέτησε τον Λουδοβίκο ως γιο του και έθεσε υπό την προστασία του τόσο αυτόν όσο και τη μητέρα του.[7] Το 900 ο Λουδοβίκος, ως εγγονός και διάδοχος του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β΄,[8] κλήθηκε στην Ιταλία ενάντια στον Βερεγγάριο Α΄ που θεωρήθηκε υπεύθυνος για την εισβολή των Μαγυάρων.[9] Λίγο αργότερα το 901, στέφθηκε αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα Βενέδικτο Δ΄.[9] Το 905 ξεκίνησε εισβολή στην Ιταλία, στην οποία απέτυχε και αναζήτησε καταφύγιο στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου,[10] συνελήφθη όμως και στις 21 Ιουλίου 905, οδηγήθηκε σε τύφλωση για την καταπάτηση του όρκου του[11] και αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το στέμμα της Ιταλίας και της αυτοκρατορίας του.

Γάμος με Βυζαντινή πριγκίπισσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To 899 ο Λουδοβίκος Γ΄ αρραβωνιάστηκε την Άννα των Μακεδόνων, κόρη του Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού και της δεύτερης συζύγου του Ζωής Ζαούτζαινας (μεγαλύτερης, ετεροθαλούς αδελφής του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου).[12] Ένα γράμμα της εποχής που διασώθηκε από τον πατριάρχη Νικόλαο Α΄ Μυστικό, αναφέρει ότι ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός -πατέρας του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου- αρραβώνιασε μια από τις κόρες του με έναν Φράγκο πρίγκιπα, εξάδελφο της Μπέρτας της Τοσκάνης, ο οποίος είχε αργότερα μια μεγάλη ατυχία. [13] Ο άτυχος πρίγκιπας ήταν ο Λουδοβίκος Γ΄, που η μητέρα Ερμενγάρδη της Ιταλίας ήταν πρώτη εξαδέλφη της Μπέρτας και ο οποίος τυφλώθηκε στις 21 Ιουλίου 905.[14] Ο αρραβώνας έγινε αμέσως, μετά την πτώση της Ταορμίνας από τους Άραβες, με σκοπό να ενισχύσει το Βυζάντιο τις συμμαχίες του με τους Φράγκους, ώστε να μπορέσει να υπερασπιστεί καλύτερα τις κτήσεις του στην νότια Ιταλία. [15]

Διαφωνίες ιστορικών για τον γάμο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τύχη αυτού του αρραβώνα στάθηκε θέμα συζήτησης και διαφωνιών μεταξύ των ιστορικών για πολλούς αιώνες, ο Λουδοβίκος από τον γάμο αυτό απέκτησε έναν γιο τον Κάρολο Κωνσταντίνο που έγινε κόμης του Βιεν.[16] Το όνομα της μητέρας του Καρόλου δεν αναφέρεται σε καμιά πηγή, ο Τσάρλς Ουίλιαμ Πρεβιτ-Όρτον (1877-1947) ήταν ο πρώτος που πρότεινε ότι η Άννα ήταν η μητέρα του κάτι που επισημοποιήθηκε από τον Χριστιάν Σεττιπάνι (γεν. το 1961).[17] Οι πηγές που το στήριξαν στο επίσημο έγγραφο του αρραβώνα όπως και ένα επίσημο κείμενο που αναφέρει τον Κάρολο Κωνσταντίνο σαν γιο Βυζαντινής πριγκίπισσας. Οι αντίπαλοι της θεωρίας αυτής τονίζουν το γεγονός ότι η Άννα ήταν κόρη μιας ερωμένης που αργότερα έγινε αυτοκράτειρα, την εποχή που γεννήθηκε ο Κάρολος ήταν ο πατέρας της αυτοκράτορας και δεν αναφέρει καμιά κύρια πηγή το γεγονός. Ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας ο οποίος ζούσε εκείνη την εποχή στην Βυζαντινή αυλή δεν γράφει τίποτα αλλά στην πραγματικότητα ο Λιουτπράνδος ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις αποτυχίες του Λουδοβίκου χωρίς να δίνει σημασία στους γάμους της Βυζαντινής βασιλικής οικογένειας. Ο Ρενέ Πουπαρντίν (1874 - 1927) τονίζει ότι το Κωνσταντίνος δεν είναι βαπτιστικό όνομα βασισμένος στην μαρτυρία του μοναχού του 10ου αιώνα Ρίτσερ ότι ο Κάρολος ήταν εξώγαμο από άγνωστη μητέρα γι'αυτό αποκλείστηκε από την διαδοχή αλλά ο Σεττιπάνι διαφωνεί.[18] Ο Χριστιάν Σεττιπάνι για να αντικρούσει τους ισχυρισμούς του Πουπαρντίν σημειώνει οτι η αναφορά του Ρίτσερ αφορούσε τον προπάππου του απο την πλευρά του πατέρα του χωρίς να κάνει καμιά αναφορά για την μητέρα του. Ο Λουδοβίκος πραγματοποίησε δεύτερο γάμο με την Αδελαΐδα κόρη του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Άνω Βουργουνδίας (914) με την οποία πιθανότατα απέκτησε άλλον έναν γιο τον Ροδόλφο. [19]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 100952496. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
  2. Provence FMG
  3. Rosenwein, σελ. 270.
  4. Comyn, σελ. 79.
  5. Mann, τόμ. Γ΄, σελ. 382.
  6. Mann, τόμ. Γ΄, σελ. 383.
  7. Duckett, σελ. 12.
  8. Comyn, σελ. 84.
  9. 9,0 9,1 Mann, τόμ. Δ΄, σελ. 104.
  10. Canduci, σελ. 222.
  11. Comyn, σελ. 85.
  12. Shepard, Jonathan, The Cambridge History of the Byzantine Empire, Cambridge University Press, 2008, pg. 423
  13. The third marriage, I have said to the Emperor, was already unworthy of your majesty, but there was an excuse with the agreement that you had concluded with the Frank. Since it was conveined that you destined him as his spouse your only daughter. It was the cousin of Berta, to whom had arrived the misfortune that is known.
  14. Christian Settipani, Nos Ancêtres de l' Antiquité, p. 6-7
  15. Shepard, Jonathan, The Cambridge History of the Byzantine Empire, Cambridge University Press, 2008, pg. 541
  16. Comyn, pg. 85
  17. C. W. Previté Orton, "Charles Constantine of Vienne", English Historical Review, 29(1914):703—9.
  18. Christian Settipani, Nos Ancêtres de l' Antiquité, p. 6-7
  19. C. W. Previté Orton, "Charles Constantine of Vienne", English Historical Review, 29(1914):703—9.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8 
  • Comyn, Robert (1851). History of the Western Empire, from its Restoration by Charlemagne to the Accession of Charles V. I. 
  • Duckett, Eleanor (1968). Death and Life in the Tenth Century. Ann Arbor: University of Michigan Press. 
  • Mann, Horace K. (1925). The Lives of the Popes in the Early Middle Ages, Vol III: The Popes During the Carolingian Empire, 858–891. 
  • Mann, Horace K. (1925). The Lives of the Popes in the Early Middle Ages, Vol IV: The Popes in the Days of Feudal Anarchy, 891–999. 
  • Reuter, Timothy (2000). The New Cambridge Medieval History, Vol. III: c. 900–c. 1024. Cambridge: Cambridge University Press. 
  • Rosenwein, Barbara H. (Απρίλιος 1996). «The Family Politics of Berengar I, King of Italy (888-924)». Speculum 71 (2): 247–289. 


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis the Blind της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).