Πεπίνος της Ιταλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πεπίνος της Ιταλίας
Pépin d'Italie.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Pepin d'Italie (Γαλλικά)
Γέννηση777[1]
Θάνατος8  Ιουλίου 810[1]
Μιλάνο[1]
Αιτία θανάτουνόσος
Τόπος ταφήςΜιλάνο
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμονάρχης[1]
Οικογένεια
ΣύζυγοςΡοδαΐδη[2]
ΣύντροφοςΡοδαΐδη[1]
ΤέκναΒερνάρδος της Ιταλίας[3]
Αδελαΐδα[4]
Αντούλα[4]
Γκουντράντα[4]
Μπέρθα[4]
Τετράντα[4]
ΓονείςΚαρλομάγνος[1] και Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου[1]
ΑδέλφιαΚάρολος ο νεώτερος[5]
Πεπίνος ο Κυφός[5]
Λουδοβίκος ο Ευσεβής[5]
Δρόγων[5]
Χιού, γιός του Καρλομάγνου[5]
Λοθάριος[5]
Θεοδώριχος[5]
Ροτρούδη[5]
Θεοδράδα[5]
Μπέρθα, κόρη του Καρλομάγνου[5]
Γκισέλα, κόρη του Καρλομάγνου[5]
Αλπαΐς[5]
Αδελαΐδα[5]
Χιλδεγάρδη[5]
Χροταΐδα[5]
Χιλτρούδη[5]
Ροθίλδη[5]
Αδαλτρούδη[6]
ΟικογένειαΔυναστεία των Καρολιδών[1]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒασιλέας των Φράγκων
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Να μη συγχέεται με τον αδελφό του Πεπίνο τον Κυφό βασιλιά της Λομβαρδίας (Ιταλίας).

Ο Καρλομάνος, μετέπειτα Πεπίνος της Ιταλίας (Pepin Carloman, Απρίλιος 773 - 8 Ιουλίου 810) από τη Δυναστεία των Καρολιδών, ήταν δεύτερος γιος του Καρλομάγνου από την τρίτη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου.[7]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Καρλομάνος, αλλά μετονομάστηκε Πεπίνος, όπως ο ετεροθαλής αδελφός του Πεπίνος ο Κυφός και ο παππούς του Πιπίνος ο Βραχύς, όταν ήταν μικρό παιδί. Όταν κατέκτησε ο πατέρας του την Ιταλία, πήρε τον τίτλο του "Βασιλιά της Λομβαρδίας" (781) και ο πάπας Αδριανός Α΄ τον έστεψε με το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας· στη συνέχεια εργάστηκε σκληρά για την επέκταση της Αυτοκρατορίας των Φράγκων.[8] Ο Πεπίνος βάδισε με Λομβαρδικό στρατό στην πεδιάδα του Δράβου και λεηλάτησε την Παννονία (791), ενώ ο πατέρας του -διασχίζοντας τον Δούναβη- πήγε προς την περιοχή των Αβάρων.

Νίκες επί των Αβάρων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Καρλομάγνος προσπαθούσε να διαπραγματευτεί με μια Σαξονική εξέγερση (792), την ίδια ώρα ο Πεπίνος και ο Έρικ δούκας του Φρίουλι συνέχισαν να λεηλατούν τα οχυρά των Αβάρων. Η πρωτεύουσα των Αβάρων αλώθηκε δυο φορές και ο Πεπίνος έστειλε τα λάφυρα στον πατέρα του στο Άαχεν, που τα μοίρασε σε όλους τους οπαδούς του, ακόμη και σε ξένους βασιλείς όπως ο Όφα της Μερκίας. Ένα επικό ποίημα γράφηκε για να τιμήσει τον Πεπίνο για την γενναιότητα του στην καθυπόταξη των Αβάρων (796): το ποίημα γράφτηκε στην Βερόνα, την πρωτεύουσα του Πεπίνου μετά το 799 και κέντρο της Καρολίγγειας Αναγέννησης στην Ιταλία.[9] Η δεύτερη έκδοση της Βερόνας (800) υμνεί εξίσου τον βασιλιά Πεπίνο.[10] Ο "Γοτθιανός Κώδικας" χαιρετίζει την εκστρατεία του στο Μπενεβέντο και την απελευθέρωση της Κορσικής "από την καταπίεση των Μουσουλμάνων".[11] Η λαμπρή σταδιοδρομία του έληξε άδοξα, με την αποτυχία του να καταλάβει την Βενετία ύστερα από 6 μήνες πολιορκίας (810), όπου οι επιδημίες λεηλάτησαν τον στρατό του και ο ίδιος αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Πεπίνος της Ιταλίας απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα (8 Ιουλίου 810).[12]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεν γνωρίζουμε αν νυμφεύτηκε.

Από μια ερωμένη του, τη Μπέρθα, κόρη του Γουλιέλμου του Ζελόν, κόμη της Τουλούζης, ή από μία κόρη του Βερνάρδου, γιου του Καρόλου Μαρτέλου, ή και από τις δύο, ο (Καρλομάννος) Πεπίνος είχε (νόθα) τέκνα:

Όλες οι κόρες του γεννήθηκαν την περίοδο 800 - 810, αλλά οι υπόλοιπες -εκτός από την Αδελαΐδα και τη Θεοδράδα- είχαν αποβιώσει πριν τον πάππο τους (814). Ο Πεπίνος της Ιταλίας ήταν έτοιμος να κληρονομήσει το ένα τρίτο της αυτοκρατορίας τού πατέρα του, αλλά απεβίωσε πριν από αυτόν, και το στέμμα της Λομβαρδίας πέρασε στον γιό του Βερνάρδο· την αυτοκρατορία κληρονόμησε ο μικρότερος, ετεροθαλής αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 211. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
  2. p10320.htm#i103191. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  3. Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 212-214. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 212. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
  5. 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 5,12 5,13 5,14 5,15 5,16 Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 200-210. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
  6. Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
  7. Kingship and Royal Government, Janet L. Nelson, The New Cambridge Medieval History, Vol. 2, ed. Rosamond McKitterick, (Cambridge University Press, 1991), 400.
  8. However exaggerated the title "king of Italy" may seem, it was the one used by his subjects: ..."[Charlemagne] transferred all the kingdom of Italy to his great and glorious son lord Pippin, the great king"... (Historia Langobardorum codicis Gothani, in Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Langobardicarum et Italicarum saec. VI-IX, p.11.)
  9. Peter Godman (1985), Latin Poetry of the Carolingian Renaissance (Norman: University of Oklahoma Press), 186–191.
  10. Godman, 180–187.
  11. Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Langobardicarum et Italicarum saec. VI-IX, p. 11.
  12. Royal Frankish Annals

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Kingship and Royal Government, Janet L. Nelson, The New Cambridge Medieval History, Vol. 2, ed. Rosamond McKitterick, (Cambridge University Press, 1991)
  • Monumenta Germaniae Historica, Scriptores rerum Langobardicarum et Italicarum saec. VI-IX
  • Peter Godman (1985), Latin Poetry of the Carolingian Renaissance (Norman: University of Oklahoma Press)