Καραντανία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Καραντανία ήταν ένα από τα πρώτα κρατικά μορφώματα των Σλάβων στον Ευρωπαϊκό χώρο στα μέσα του 7ου αιώνα.

Επικράτεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εντοπίζεται στις υπώρειες των Ανατολικών Άλπεων και καταλάμβανε εκτάσεις της σημερινής Στυρίας, του ανατολικού Τυρόλου και της βόρειας Σλοβενίας με κέντρο τη σημερινή Καρινθία και πρωτεύουσα το Karnburg.

Κρατική οργάνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κρατική εξουσία είναι ανεπτυγμένη με βασιλική οικογένεια η οποία ασκεί την εξουσία. Ο λαός απλώς επικύρωνε την διαδοχή στο θρόνο.

Ο εκχριστιανισμός των Καραντανών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι απαρχές διείσδυσης του εντοπίζονται στις αχές του 7ου αιώνα. Γύρω στα 740 όταν οι Άβαροι επιτέθηκαν, ο ηγεμόνας του κράτους Boruth καταφεύγει στους Βαυαρούς. Αυτοί αφού αντιμετώπισαν επιτυχώς τους Άβαρους, έθεσαν υπό την προστασία τους Καραντανούς και το κράτος τους. Στην πραγματικότητα έγινε προτεκτοράτο τους, έμμεσα των Φράγκων κι επειτα των Γερμανών. Ενδεικτικό της εξάρτησης αυτής ήταν ότι πήραν όμηρους μέλη της ντόπιας αριστοκρατίας στη Βαυαρία. Μεταξύ αυτών και ο γιος του Boruth, Gorazd και ο ανιψιός του Hotimir. O Boruth θα ζητήσει να τους εκχριστιανίσουν, όπως κι έγινε, ενώ ο ίδιος δεν ασπάστηκε τη χριστιανική θρησκεία. Το 748 πεθαίνει και ο Gorazd τον διαδέχεται και το 751 ο Hotimir , ο οποίος επιδίδεται στον εκχριστιανισμό των συμπατριωτών του. Η Καραντανία θα αποκτήσει τον πρώτο της χωρεπίσκοπο, τον Μόδεστο, ενώ δημιουργούται τα πρώτα μοναστήρια και οι πρώτοι ναοί. Τρεις φορές θα εξεγερθούν οι παγανιστές γεγονός που θα αποσαρθρώσει την εκκλησιαστική ιεραρχία της Καραντανίας. Η τελευταία εξέγερσή τους κατεπνίγει από τους Βαυαρούς το 772. Ο ηγεμόνας Waltuncua θα απευθύνει αίτημα στον Αρχιεπίσκοπο του Ζάλτσμπουργκ Βιργίλιο να του στείλει ιερείς. Στα τέλη του 8ου αιώνα η Καραντανία είχε πια εκχριστιανιστεί και υπαγόταν εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή του Ζάλτσμπουργκ

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ελένη Στεργιοπούλου, Εισαγωγή στη Σλαβική Φιλολογία II-Σημειώσεις, Ε.Κ.Π.Α. τμ. Σλαβικών Σπουδών, Αθήνα 2011-2012, σελ.29-30 [1]