Μάιντς
| Μάιντς | |
|---|---|
 |   |
| Βασικές πληροφορίες | |
| Χώρα: | Γερμανία |
| Κρατίδιο: | Ρηνανία-Παλατινάτο |
| Δήμαρχος: | Nino Haase |
| Πληθυσμός: | 222.889[1] |
| Υψόμετρο: | 94 |
| Τηλ. κωδικός: | 06131 και 06136 |
| Ταχ. κώδικας: | 55116–55131 |
| Πιν. κυκλοφορίας: | MZ |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
 | |
| Όρια ευρύτερης διοικητικής οντότητας | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
| δεδομένα () | |
Το Μάιντς (παλαιότερα: Μαγεντία, γερμανικά Mainz) είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτο στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 223.318 κατοίκους[2]. Το Μάιντς, βρίσκεται στις αριστερές όχθεις του ποταμού Ρήνου, απέναντι από την ένωση με τον παραπόταμο Μάιν.
Η πόλη αποτελείται από 15 δημοτικά διαμερίσματα: Άλτσταντ, Νόιστατ, Μόμμπαχ, Γκόνζενχαϊμ, Χάρτενμπεργκ-Μύνχφελντ, Όμπερστατ, Μπρέτσενχαϊμ, Φίντεν, Ντράις, Λέρχενμπεργκ, Μάρινμπορν, Χέχτσχαϊμ, Έμπερσχαϊμ, Βαϊζενάου, και Λάουμπενχαϊμ. Έως το 1945, οι περιοχές Μπίσοφσχαϊμ (σήμερα δήμος στην περιοχή Γκρόζ-Γκέράου)[3], Γκίνσχαϊμ και Γκούσταφσμπουργκ (Σήμερα αποτελούν μαζί μια ανεξάρτητη πόλη στην περιοχή Γκρόζ-Γκέράου.)[4] ανήκαν στο Μάιντς. Τα πρώην προάστια Αμένεμπουργκ, Κάστελ και Κόστχαϊμ διαχειρίζονται τώρα από την πόλη του Βισμπάντεν (στις βόρειες όχθες του ποταμού). Χωρίστηκαν από το Μάιντς όταν ο Ρήνος έγινε το σύνορο μεταξύ της γαλλικής ζώνης κατοχής (σήμερα κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο) και της αμερικανικής ζώνης κατοχής (σήμερα Έσση) το 1945. Η πόλη είναι έδρα του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού ZDF.
Στο Μάιντς γεννήθηκε ο Γουτεμβέργιος.
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Νέρων Κλαύδιος Δρούσος ίδρυσε το Ρωμαϊκό κάστρο (13/12 π.Χ.), ο Σουητώνιος καταγράφει την ύπαρξη του με τον θάνατο του τέσσερα χρόνια αργότερα. Η πόλη γύρω από το κάστρο αποτελούσε σημαντικό στρατηγικό σημείο στην συμβολή των ποταμών Μάιν και Ρήνου.[5] Η πόλη αναπτύχθηκε ανάμεσα στο οχυρό και το ποτάμι, αποτελούσε την έδρα πολλών Ρωμαϊκών Λεγεώνων. Το Μάιντς ήταν επίσης η έδρα του Ρωμαϊκού ποταμίσιου ναυτικού, τα υπολείμματα των Ρωμαϊκών πλοίων του 4ου αιώνα βρέθηκαν πρόσφατα (1982), εκτίθενται στο Μουσείο Αρχαίας Ναυτιλίας του Μάιντς. Ανακαλύφτηκαν πρόσφατα τα ερείπια ναών αφιερωμένων στην Ίσις και στην Κυβέλη (2000), είναι σήμερα ανοιχτά για το κοινό.[6] Το Μάιντς ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Άνω Γερμανίας, είχε ένα κεντρικό λατρευτικό κέντρο αφιερωμένο στον Δρούσο με ένα ετήσιο προσκύνημα που έφτανε μέχρι την Λυών. Τα σημαντικότερα οικοδομήματα της πόλης ήταν το Ρωμαϊκό θέατρο του Μάιντς βόρεια από τις Άλπεις και μια γέφυρα κατά μήκος του Ρήνου, στο Μάιντς τέλος δολοφονήθηκε ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος (235). Οι Αλαμαννοί επιτέθηκαν τον 4ο αιώνα στο Μάιντς και το λεηλάτησαν (368), αργότερα (405/406) Βάνδαλοι, Σουηβοί, Αλανοί και άλλες Γερμανικές φυλές πέρασαν την Διάβαση του Ρήνου, την ίδια εποχή ο επίσκοπος της πόλης θανατώθηκε από τους Αλανούς.[7][8] Το κάστρο του Μάιντς χρησιμοποιήθηκε πάντοτε σαν στρατιωτικό φρούριο μέχρι πρόσφατα, διακρίνεται ένα Κενοτάφιο που ανήγειρε ένας Λεγεωνάριος για να απομνημονεύσει τον Δρούσο.[9] Οι Αλαμανοί ξεκίνησαν νέες επιθέσεις στην πόλη, την απελευθέρωσε ο αυτοκράτορας Ιουλιανός (357).[10] O τελευταίος αυτοκράτορας που στρατολόγησε άντρες στο Μάιντς ήταν ο Ουαλεντινιανός Γ΄, στηρίχτηκε στον στρατηγό του Φλάβιο Αέτιο. Την ίδια εποχή οι Ούννοι του Αττίλα λεηλάτησαν την πόλη.[11]
Φράγκοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον Μεσαίωνα οι Φράγκοι του Μέσου και του Άνω Ρήνου είχαν κατακτήσει το Μάιντς πριν το 460.[12] Με την Πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (476) οι Φράγκοι υπό την ηγεσία του Κλόβις Α΄ γιου του Χιλδέριχου Α΄ απέκτησαν τον έλεγχο σε ολόκληρη την δυτική Ευρώπη (496).[13] Ο Κλόβιος Α΄ είχε ανακηρυχτεί βασιλιάς των Σαλίων με πρωτεύουσα το Τουρναί (481), μετέστρεψε τον λαό του από τον παλιό Γερμανικό παγανισμό στην Καθολική Εκκλησία.[14] Το έργο συνέχισαν οι επόμενοι βασιλείς, ο Θευδεβέρτος Α΄ τοποθέτησε τον Σιδώνιο επίσκοπο του Μάιντς και ο Δαγοβέρτος Α΄ ενίσχυσε τα τείχη της πόλης.[15][16][17][18] Ο Καρλομάγνος δημιούργησε μια τεράστια αυτοκρατορία που περιείχε ολόκληρη την δυτική Ευρώπη, το Μάιντς ήταν ένα από τα κορυφαία κέντρα της αυτοκρατορίας και της χριστιανικής θρησκείας.[19] Οι γλωσσικές διάλεκτοι ωστόσο διέσπασαν τους Φράγκους, μετά τον θάνατο του Καρλομάγνου η διάσπαση μεταξύ Γερμανών και Γάλλων ξεκίνησε να γίνεται διακριτή.[20][21] Ο ποταμός Ρήνος έγινε το σύνορο, τα σημαντικότερα επισκοπικά κέντρα ήταν το Μάιντς, η Βορμς και η Σπάιερ, οι περιοχές ανατολικά του Ρήνου αποτελούσαν την Ανατολική Φραγκία.[22][23]
Χριστιανισμός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις αρχές του Μεσαίωνα εκχριστιανίστηκαν τα Γερμανικά φύλα και οι Σλάβοι. Το Μάιντς είχε κυρίαρχο ρόλο, ο πρώτος του αρχιεπίσκοπος Άγιος Βονιφάτιος δολοφονήθηκε στην προσπάθεια του να εκχριστιανίσει τους Φρίσιους, ετάφη στην Φούλντα.[24] Την Αρχιεπισκοπή του Μάιντς δημιούργησε ο διάδοχος του Άγιος Λούλος, παρέλεβε το Πάλλιον από τον πάπα Αδριανό Α΄.[25] Η Αρχιεπισκοπή του Μάιντς είχε κυρίαρχο ρόλο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ήταν η μόνη επισκοπή στον κόσμο που είχε τον τίτλο "Αγία Έδρα". Ο Ίβηρας Σεφαρδείτης Εβραίος Ιμπραχίμ ιμπν Γιακούμπ έγραψε τον 10ο αιώνα για το Μάιντς:
"Το Μάιντς είναι μια μεγάλη πόλη μερικώς κατοικημένη με πολύ εύφορα εδάφη, διασχίζεται από τον Ρήνο, καλλιεργούνται σε άφθονο βαθμό σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη, αμπέλια και φρούτα".[26]
Ο αρχιεπίσκοπος Ζίγκφριντ Γ΄ του Μάιντς παραχώρησε διάταγμα με το οποίο επέτρεψε στους κατοίκους της πόλης να εκλέξουν ένα δημοτικό συμβούλιο (1244).[27] Τους επόμενους αιώνες (1461) ξέσπασε μια εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στους αρχιεπισκόπους Ντιέτερ φον Άισενμπουργκ και Αδόλφο Β΄ του Νάσσαου, αναστάτωσε έντονα τους κατοίκους. Ο αρχιεπίσκοπος Αδόλφος Β΄ του Νάσσαου προχώρησε σε επιδρομή στο Μάιντς (1462), ανάμεσα σε αυτούς που του αντιστάθηκαν ήταν ο Γουτεμβέργιος που εξορίστηκε ή δολοφονήθηκε. Με τον θάνατο του Αδόλφου Β΄ του Νάσσαου ο Ντιέτερ φον Άισενμπουργκ αποκαταστάθηκε στην αρχιεπισκοπή του Μάιντς και αναγνωρίστηκε από τον Πάπα.[28]
Εβραίοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η Εβραϊκή παρουσία στο Μάιντς είναι έντονη και χρονολογείται από τον 10ο αιώνα, στην πόλη δίδαξαν σημαντικές θρησκευτικές μορφές όπως ο Ραβίνος Γκερσόμ Μπεν Τζούντα (960–1040).[29] Ο ρόλος τους επικεντρώθηκε στην διδασκαλία του Ταλμούδ με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια πρόωρη Γερμανική Ιουδαϊκή παράδοση. Το Μάιντς έγινε η πόλη πολλών Ραβίνων μαρτύρων όπως ο Ραβίνος Άμνον οφ Μάινθ που ακρωτηριάστηκε.[30] Τον 13ο αιώνα το Μάιντς έγινε η πόλη στην οποία συγκεντρώνονταν για Σύνοδο οι Ραβίνοι.[31] Οι Γερμανοί του Μάιντς αντέδρασαν με πολλούς τρόπους για να προκαλέσουν φθορές στους Εβραίους της πόλης τους, άλλες φορές τους φυλάκιζαν και άλλες επέτρεπαν την ελευθερία τους. Οι Εβραίοι δέχθηκαν επιθέσεις στην Γερμανική Σταυροφορία του 1096 και άλλες φορές από τα πλήθη (1283).[32] Πολλές φορές εξορίστηκαν (1438, 1462) και κατόπιν επέστρεψαν (1470).[33] Όταν ξέσπασε η Μαύρη πανώλη κατηγορήθηκαν σκληρά οι Εβραίοι με αποτέλεσμα να σφαγιαστούν περισσότεροι από 6.000 (1349).[34] Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μεγάλη σειρά από Εβραϊκά κοιμητήρια έξω από τα Μεσαιωνικά τείχη της πόλης, βρέθηκαν πάνω από 1500 ταφόπλακες που χρονολογούνται από τον 11ο μέχρι τον 19ο αιώνα.[35] Οι πρώτες ταφόπλακες που βρέθηκαν (1062/1063) έχουν μεγάλη ομοιότητα με τις αντίστοιχες των Εβραίων της Ιταλίας τον 8ο/9ο αιώνα μ.Χ.[36]
Νεότερα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Την εποχή που ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση οι επαναστάτες κατέκτησαν το Μάιντς (1792), ο Αρχιεπίσκοπος-Εκλέκτορας Φρίντριχ Καρλ Γιόζεφ φον Έρθαλ δραπέτευσε στο Ασάφενμπουργκ. Η Λέσχη των Ιακωβίνων μαζί με άλλους Γερμανούς Δημοκράτες ανακήρυξαν την "Δημοκρατία του Μάιντς" σε απόσταση 130 χιλιομέτρων από την πόλη, στο Παλατινάτο της Ρηνανίας (18 Μαρτίου 1793). Οι αντιπρόσωποι της "Δημοκρατίας του Μάιντς" υπό την ηγεσία του Γκέοργκ Φόρστερ βρέθηκαν στο Παρίσι και ζήτησαν σύνδεση με το επιχείρημα ότι η Πρωσία δεν επιθυμούσε ένα δημοκρατικό ανεξάρτητο κράτος στα εδάφη της. Τα στρατεύματα της Πρωσίας πολιόρκησαν την πόλη και την κατέλαβαν ύστερα από 18 βδομάδες (23 Ιουλίου 1793), με αυτόν τον τρόπο έληξε η "Δημοκρατία του Μάιντς". Ακολούθησε (1795) η Μάχη του Μάιντς ανάμεσα στην Γαλλία και την Αυστρία, πολλά μέλη των Ιακωβίνων της πόλης κατηγορήθηκαν για προδοσία και φυλακίστηκαν ή βασανίστηκαν.[37] Οι Γάλλοι επέστρεψαν όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης κατέκτησε όλες τις Γερμανικές περιοχές δυτικά του Ρήνου, με την Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο προσαρτήθηκε στην Γαλλία και ιδρύθηκε Γαλλικό διαμέρισμα (17 Φεβρουαρίου 1800). Η Πρωσία και η Αυστρία δεν μπορούσαν να ανεχθούν αυτή την κατάσταση με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο "Πόλεμος του Έκτου Συνασπισμού", ο εξασθενισμένος Ναπολέων αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Μάιντς (1814).[38] Το πρώην Γαλλικό Διαμέρισμα που αποτελεί σήμερα το αντίστοιχο Γερμανικό Ράιν Χένσεν προσαρτήθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης, το Μάιντς έγινε η πρωτεύουσα της νέας επαρχίας της Έσσης (1816). Την περίοδο 1816-1866 ανήκε στην Γερμανική Συνομοσπονδία και έγινε το σημαντικότερο κάστρο για την άμυνα εναντίον των Γάλλων, το υπερασπίστηκαν στρατεύματα από την Αυστρία, την Πρωσία και το Βασίλειο της Βαυαρίας.[39] Την ίδια εποχή (18 Νοεμβρίου 1857) σημειώθηκε μια μεγάλη έκρηξη με 150 νεκρούς, 500 τραυματίες και 57 ισοπεδωμένα κτίρια.[40][41][42] Όταν ξέσπασε ο Αυστροπρωσικός Πόλεμος (1866) το Μάιντς ανακηρύχτηκε ουδέτερη ζώνη.[43][44] Η Γερμανική Αυτοκρατορία ιδρύθηκε (1871) και το Μάιντς έχασε την στρατηγική του σημασία επειδή με τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο η Γαλλία έχασε οριστικά την Αλσατία-Λωρραίνη που έγινε η συνοριακή Γερμανική επαρχία.[45]
Κουλτούρα και αξιοθέατα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ρωμαϊκό-γερμανικό Κεντρικό Μουσείο (Römisch-Germanisches Zentralmuseum) ρωμαϊκά, μεσαιωνικά, και αρχαία χειροποίητα αντικείμενα.
- Μουσείο Αρχαίας Ναυτιλίας (Museum für Antike Schifffahrt) - με τα υπολείμματα πέντε ρωμαϊκών γαλερών από τις αρχές του 4ου αιώνα.
- Ρωμαϊκά υπολείμματα, όπως η στήλη του Δία, το μαυσωλείο του Δρούσου, το Θέατρο και το Υδραγωγείο.
- ο Καθεδρικός Ναός του Μάιντς.
- ο Πύργος Σιδήρου (Eisenturm, πύργος στην πρώην αγορά σιδήρου), πύργος από τον 13ο αιώνα.
- ο Ξύλινος Πύργος (Holzturm, πύργος στην πρώην αγορά ξύλου) - πύργος από τον 14ο αιώνα.
- το εβραϊκό νεκροταφείο, το οποίο το 2021 χαρακτηρίστηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO.[46]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2023». (Γερμανικά) register of German municipalities (2023). Statistisches Bundesamt. 28 Οκτωβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2024.
- ↑ «Einwohner der Landeshauptstadt Mainz laut Melderegister am 31.12.2023 (zum Stichtag erstellt am 15.02.2024)» (PDF). Mainz.de (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Αυγούστου 2024. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2024.
- ↑ «Bischofsheim, Landkreis Groß-Gerau, in: Historisches Ortslexikon». lagis-hessen.de (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2025.
- ↑ «Ginsheim-Gustavsburg, Stadtgemeinde, Landkreis Groß-Gerau, in: Historisches Ortslexikon». lagis-hessen.de (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2025.
- ↑ http://www.festung-mainz.de/geschichte/roemer.html
- ↑ https://www.livius.org/articles/place/mogontiacum-mainz/mogontiacum-mainz-photos/mainz-temple-of-isis/
- ↑ Michael Kulikowski, "Barbarians in Gaul, Usurpers in Britain" Britannia 31 (2000:325–345)
- ↑ https://www.catholic.com/encyclopedia/mainz
- ↑ http://www.festung-mainz.de/zitadelle/rundgang/drususstein.html
- ↑ https://www.livius.org/articles/place/mogontiacum-mainz/
- ↑ https://www.livius.org/articles/place/mogontiacum-mainz/
- ↑ https://www.rheinische-geschichte.lvr.de/Epochen-und-Themen/Epochen/500-bis-785---die-rheinlande-im-fruehmittelalter-/DE-2086/lido/57ab21f57328c2.42556102
- ↑ https://www.projekt-gutenberg.org/grube/sageges2/chap016.html
- ↑ https://www.deutsche-biographie.de/sfz60857.html#ndbcontent
- ↑ https://www.1000-jahre-mainzer-dom.de/geschichte/baugeschichte.html
- ↑ https://www.mainz.de/medien/internet/downloads/Broschuere_Blick_auf_Mainzer_Frauen_WEB.pdf
- ↑ https://web.archive.org/web/20230131050101/http://www.festung-mainz.de/fr/bibliothek/aufsaetze/festungsgeschichte/verwaltungen.html
- ↑ "II. Zeitalter der Merowinger und Karolinger. (486–911.)". Hessische Geschichte im Anschlusse an die deutsche und unter Berücksichtigung der Kulturgeschichte. De Gruyter. 31 December 1897, σσ. 8–17
- ↑ https://www.landesmuseum-mainz.de/angebote-programm/online-ausstellung
- ↑ https://www.planet-wissen.de/geschichte/mittelalter/karl_der_grosse/index.html
- ↑ "Fünftes Kapitel. Der Wettstreit Zwischen Ostfranken Und Westfranken. (872–880.)". Die Zeit der Reichsgründungen (382–911). Oldenbourg Wissenschaftsverlag. 31 December 1927, σσ. 316–327
- ↑ https://www.rheinische-geschichte.lvr.de/Epochen-und-Themen/Epochen/500-bis-785---die-rheinlande-im-fruehmittelalter-/DE-2086/lido/57ab21f57328c2.42556102
- ↑ https://books.google.gr/books?id=7ZJRAAAAcAAJ&pg=PA95-IA1&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
- ↑ https://statues.vanderkrogt.net/object.php?webpage=ST&record=derp169
- ↑ https://lagis.hessen.de/de/personen/hessische-biografie/alle-eintraege/4841
- ↑ Ibn Faḍlān, Aḥmad (2012). Ibn Fadlan and the Land of Darkness: Arab Travellers in the Far North. Translated by Lunde, Paul; Stone, Caroline. Penguin Classics, σ. 145
- ↑ https://web.archive.org/web/20230131061935/https://bistummainz.de/kunst-gebaeude-geschichte/kirchengeschichte/forschung/viten-mainzer-erz-bischoefe/mainzer-erzbischoefe-1198-bis-1381/50-12301249-siegfried-iii.-von-eppstein/
- ↑ https://www.alte-uni-mainz.de/biographien-erzbischoefe/diether-von-isenburg.html
- ↑ https://web.archive.org/web/20221008143508/https://whc.unesco.org/document/181057
- ↑ https://www.juedische-allgemeine.de/religion/untaneh-tokef/
- ↑ https://www.regionalgeschichte.net/rheinhessen/mainz/einzelaspekte/magenza-die-geschichte-des-juedischen-mainz.html
- ↑ https://www.schum-staedte.info/die-schum-gemeinden/mainz-magenza.html
- ↑ https://schumstaedte.de/schum/mainz/
- ↑ https://books.google.gr/books?id=BmRoOIwLWhsC&pg=PT113&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
- ↑ https://web.archive.org/web/20221008143508/https://whc.unesco.org/document/181057
- ↑ https://web.archive.org/web/20221008143508/https://whc.unesco.org/document/181057
- ↑ Dumont, Franz; Dumont, Stefan (2013). Die Mainzer Republik 1792/93 französischer Revolutionsexport und deutscher Demokratieversuch (in German). Mainz, σ. 60
- ↑ https://books.google.gr/books?id=aeVAPShsbTMC&pg=PA244&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
- ↑ https://openscience.ub.uni-mainz.de/items/a3def7cd-7f46-4534-9883-15b967087f80
- ↑ Mathieux, J.P. (1857). Schilderung der Pulverexplosion zu Mainz am 18 November 1857, und die Verpflichtung Deutschlands diesem Unglücke gegenüber
- ↑ https://web.archive.org/web/20230130222836/http://www.festung-mainz.de/geschichte/reichsfestung.html
- ↑ Gondlach, C. (1932). Zu den Erinnerungen an die Pulver-Explosion in Mainz
- ↑ Dumont, Stefan. "Mainz als Reichsfestung 1870/71-1918". Festung Mainz
- ↑ Bockenheimer, K.G. (1907). Mainz im Jahre 1866: von K. G. Bockenheimer
- ↑ Büllesbach, Rudolf. "Festung Mainz- Fort Muhl bei Ebersheim". Festung Mainz
- ↑ «ShUM Sites of Speyer, Worms and Mainz». UNESCO World Heritage Centre (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2021.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ibn Faḍlān, Aḥmad (2012). Ibn Fadlan and the Land of Darkness: Arab Travellers in the Far North. Translated by Lunde, Paul; Stone, Caroline. Penguin Classics
- Berger, Michelle (2 September 2013). "Untaneh Tokef". Jüdische Allgemeine (Στα Γερμανικά)
- Büllesbach, Rudolf. "Festung Mainz- Fort Muhl bei Ebersheim". Festung Mainz (Στα Γερμανικά)
- Dumont, Franz; Dumont, Stefan (2013). Die Mainzer Republik 1792/93 französischer Revolutionsexport und deutscher Demokratieversuch (Στα Γερμανικά)
- Gondlach, C. (1932). Zu den Erinnerungen an die Pulver-Explosion in Mainz (Στα Γερμανικά)
- Tuchman, Barbara Wertheim (3 August 2011). A distant mirror. Random House Digital, Inc (Στα Γερμανικά)
- Mathieux, J.P. (1857). Schilderung der Pulverexplosion zu Mainz am 18 November 1857, und die Verpflichtung Deutschlands diesem Unglücke gegenüber (Στα Γερμανικά)
