Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ερρίκος Ε΄
King Henry V from NPG.jpg
Βασιλιάς της Αγγλίας
Περίοδος 21 Μαρτίου 141331 Αυγούστου 1422
Προκάτοχος Ερρίκος Δ΄
Διάδοχος Ερρίκος ΣΤ΄
Γέννηση 9 Αυγούστου 1387
Μόνμουθ, Ουαλία
Θάνατος 31 Αυγούστου 1422
Ανάκτορο Βινσέν, Γαλλία
Τόπος ταφής Αββαείο του Ουέστμινστερ, Λονδίνο
Σύζυγος Αικατερίνη του Βαλουά
Επίγονοι Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας
Οίκος Οίκος Λάνκαστερ
Πατέρας Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας
Μητέρα Μαρία του Μπόχυν
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )
O Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας όπως απεικονίζεται στο Cassell's History of England (1902)

Ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας (Μόνμουθ, 9 Αυγούστου 138631 Αυγούστου 1422) δεύτερος μονάρχης της Αγγλίας από τον Οίκο του Λάνκαστερ (1413 - 1422) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και της Μαρίας του Μπόχυν.[1] Ο Ερρίκος ήρθε γρήγορα σε σύγκρουση με τον πατέρα του που η κατάσταση της υγείας του από το 1405 χειροτέρεψε ταχύτατα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε πλήρως τον έλεγχο της χώρας (1412) και ξεκίνησε εκ νέου τον Εκατονταετή πόλεμο με την Γαλλία (1337 - 1453), το αποκορύφωμα των στρατιωτικών του επιτυχιών ήταν ο θρίαμβος στην μάχη του Αζινκούρ (1415) στην οποία παραλίγο να κατακτήσει ολόκληρη την Γαλλία. Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων με τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας υπέγραψε την Συνθήκη του Τρουά (1420) που όριζε τον γάμο του με την κόρη του Καρόλου Αικατερίνη του Βαλουά, ορίστηκε αντιβασιλιάς της Γαλλίας και διάδοχος του θρόνου. Ο αιφνίδιος και πρόωρος θάνατος του δυο χρόνια αργότερα σταμάτησε τα αυτοκρατορικά του σχέδια, τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας γιος του με την Αικατερίνη σε βρεφική ηλικία. [2]

Νεώτερα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδική ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την εποχή που γεννήθηκε βασιλιάς της Αγγλίας ήταν ο πρώτος ξάδελφος του πατέρα του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας από τον Οίκο της Υόρκης γι'αυτό δεν προοριζόταν για βασιλιάς, την κηδεμονία του ανέλαβε ο παππούς του Ιωάννης της Γάνδης. Την χρονιά που ο πατέρας του εξορίστηκε από την Αγγλία από τον ξάδελφο του (1398) ο Ριχάρδος Β΄ πήρε τον μικρό Ερρίκο στην αυλή του και του συμπεριφέρθηκε πολύ ιπποτικά. Ο μικρός Ερρίκος συνόδευσε τον Ριχάρδο σε όλες τις εκστρατείες, επισκέφτηκαν το κάστρο του Τριμ την θέση του αρχαίου Ιρλανδικού κοινοβουλίου. Το 1999 πέθανε ο παππούς του Ιωάννης της Γάνδης, την ίδια χρονιά ο πατέρας του Ερρίκος του Μπόλινμπροκ ανέτρεψε τον Ριχάρδο Β΄, ο μικρός Ερρίκος κλήθηκε από την Ιρλανδία και ορίστηκε διάδοχος του θρόνου. Ο Ερρίκος Δ΄ μετέτρεψε το δουκάτο της Ουαλίας σε πριγκιπάτο, παραχώρησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Ουαλίας στον μικρό Ερρίκο μαζί με τον τίτλο του δούκα του Λάνκαστερ (10 Νοεμβρίου 1399), ήταν ο τρίτος κάτοχος του τίτλου μέσα στο 1399. Οι υπόλοιποι τίτλοι του μικρού Ερρίκου ήταν : δούκας της Κορνουάλης, κόμης του Τσέστερ και δούκας της Ακουιτανίας. Ο Ερρίκος πέρασε εκείνη την χρονιά στο Πανεπιστήμιο της βασίλισσας στην Οξφόρδη, την φροντίδα του είχε αναλάβει ο θείος του και πρύτανης του Πανεπιστημίου Ερρίκος Μπωφόρ. [3] Την περίοδο (1400 - 1404) ο Ερρίκος ανέλαβε τα καθήκοντα του Υψηλού σερίφη της Κορνουάλης.

Εμφύλιες συγκρούσεις με τον πατέρα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τρία χρόνια αργότερα ο 16χρονος Ερρίκος ανέλαβε την ηγεσία των Αγγλικών δυνάμεων στην Ιρλανδία στον πόλεμο εναντίον του Ογουάιν Γκλύντυρ, πολέμησε στην μάχη του Σρούσμπερυ εναντίον του Χάρρι Πέρσι (1403). [4] Στην μάχη τραυματίστηκε θανάσιμα από βέλος που δέχτηκε στο κεφάλι, οποιοσδήποτε άλλος στρατιώτης θα είχε πεθάνει ο Ερρίκος διασώθηκε χάρη στις αμέτρητες φροντίδες από τους κορυφαίους γιατρούς της εποχής. Ο βασιλικός γιατρός Ιωάννης Μπράντμορ μετά από μια δύσκολη και πετυχημένη χειρουργική επέμβαση να αφαιρέσει το βέλος από το κεφάλι αλλά έμειναν έντονα σημάδια στο πρόσωπο σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. [5] Την περίοδο (1410 - 1411) είχε στα χέρια του τον έλεγχο της χώρας λόγω της κακής υγείας του πατέρα του αλλά όταν ο πατέρας του ανάρρωσε του αφαίρεσε τις εξουσίες και τον απομάκρυνε από το βασιλικό συμβούλιο. [6]

Η επανάσταση των Ουαλών απασχόλησε τον Ερρίκο Δ΄ ως το 1408, στην συνέχεια με την ασθένεια του βασιλιά η δύναμη του πρίγκηπα αυξήθηκε με την βοήθεια των θείων του Ερρίκου Μποφώρ και Τόμας Μποφώρ. Οι δύο αδελφοί Μποφώρ είχαν προτείνει την παραίτηση του βασιλιά και την αντικατάσταση του με τον πρίγκηπα Ερρίκο κάτι που ενόχλησε έντονα τον πατέρα του και τον έδιωξε από το βασιλικό συμβούλιο. Πολλοί καταγράφουν την βίαιη νεότητα του Ερρίκου Ε΄, το ίδιο και ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο αντίστοιχο έργο του, το πιο γνωστό περιστατικό ήταν σύμφωνα με τον Σερ Τόμας Έλιοτ (1531) η σύγκρουση με τον εθνικό δικαστή. [7] Το έργο του Σαίξπηρ "Φάλσταφ" αναφέρει την φιλία του Ερρίκου με τον Σερ Ιωάννη Όλντκαστλ οπαδό της αίρεσης των Λολλάρδων, σύμφωνα με τις πηγές το παλιότερο όνομα του Φάλσταφ ήταν Όλντκαστλ. Η φιλία του αυτή και η σύγκρουση του με τον Θωμά του Αρουντέλ αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι δημιούργησαν πολλές ελπίδες στους Λολλάρδους για την επικράτηση τους. Οι ίδιοι συγγραφείς όμως λένε ότι ο Ερρίκος Ε΄ άλλαξε απότομα συμπεριφορά όταν έγινε βασιλιάς. [8]

Βασιλιάς της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άνοδος στον θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρυσό νόμισμα του Ερρίκου Ε΄
Γάμος του Ερρίκου Ε΄ με την Αικατερίνη Βαλουά σε μικρογραφία του 15ου αιώνα.

Ο Ερρίκος Δ΄ πέθανε στις 20 Μαρτίου 1413, ο Ερρίκος Ε΄ στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας στις 9 Απριλίου 1513 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Η τελετή έγινε στην διάρκεια χιονοθύελλας, ο λαός παραβρέθηκε παρά την κακοκαιρία αλλά πολλοί προληπτικοί το θεώρησαν κακό σημάδι.[9] Ο Ερρίκος Ε΄ περιγράφεται πολύ ψηλός, αδύνατος με σκούρα μαύρα και κοντά μαλλιά κουρεμένα μέχρι ένα δάκτυλο πάνω από το αυτί και φρεσκοξυρισμένος σε αντίθεση με τις μακριές γενειάδες των τελευταίων προκατόχων του, είχε αδύνατο πρόσωπο, μύτη που προεξείχε και μάτια που έλαμπαν. [10]

Ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε από την αρχή μεγάλη προτεραιότητα στην δημιουργία μιας εθνικής πολιτικής με την ένωση όλων των Άγγλων εναντίον των αντιπάλων τους χωρίς εμφύλιες διαμάχες. Συγχώρεσε όλους τους προηγούμενους εχθρούς του, έθαψε ξανά με τιμές τον Ριχάρδο Β΄, αποκατέστησε τον νεαρό Μόρτιμερ και επέστρεψε τους τίτλους, τις τιμές και τα εδάφη σε όλους όσους είχαν αδικηθεί τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά στάθηκε πολύ σκληρός σε όλους όσους απειλούσαν να διαταράξουν την ενότητα του βασιλείου του όπως έγινε με την καταστολή της εξέγερσης των Λολλάρδων τον Ιανουάριο του 1414, θανάτωσε στην πυρά τον παλιό του φίλο Σερ Ιωάννη Όλντκαστλ (1417). Την εποχή του σταμάτησαν οι εξεγέρσεις στο εσωτερικό της Αγγλίας με μοναδική εξαίρεση το κίνημα του Σάουθαμπτον τον Ιούλιο του 2015 στο οποίο μετείχαν ο Ερρίκος Σκρόπ, 3ος βαρόνος του Σκρόπ και ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ παππούς του μελλοντικού Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας. Καθιέρωσε για πρώτη φορά τα Αγγλικά σαν επίσημη γλώσσα του βασιλείου, της βασιλικής αυλής και της προσωπικής του αλληλογραφίας του από την εποχή της Νορμανδικής κατάκτησης πριν από 350 χρόνια και δημιούργησε στους υπηκόους του Αγγλική συνείδηση. [11] [12]

Προετοιμασία για πόλεμο με την Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αποκατάσταση της ειρήνης στο εσωτερικό της Αγγλίας ο Ερρίκος Ε΄ στράφηκε σε πόλεμο με την Γαλλία. Κάποιος συγγραφέας της επόμενης γενιάς έγραψε ότι ένας κληρικός του πρότεινε πόλεμο με την Γαλλία για να ενώσει τους Άγγλους αλλά η θεωρία είναι αστήρικτη, οι παλιές εμπορικές διαφορές και η στήριξη των Γάλλων στον Ογουάιν Γκλύντυρ ήταν οι αφορμές του πολέμου. Την κατάσταση ώθησαν οι έντονες εμφύλιες διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας ανάμεσα στον Κάρολο ΣΤ΄ και τον γιο του και οι διανοητικές ασθένειες του Γάλλου βασιλιά. Τα παλιά δικαιώματα διεκδίκησης του Γαλλικού στέμματος του Εδουάρδου Γ΄ προπάππου του Ερρίκου Ε΄ ήρθαν ξανά στην επικαιρότητα στην κοινή γνώμη των Άγγλων.

Μετά την μάχη του Αζινκούρ ο Σιγισμόνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επισκέφτηκε τον Ερρίκο με την ελπίδα να αποτρέψει τον πόλεμο με την Γαλλία. Ο Ερρίκος Ε΄ διασκέδασε πλουσιοπάροχα τον Σιγισμόνδο και τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της περικνημίδας, ο Σιγισμόνδος με την σειρά του έχρισε τον Ερρίκο Ε΄ ιππότη του Τάγματος του Δράκου. [13] Ο στόχος του πολέμου με την Γαλλία ήταν όπως εξήγησε στον Σιγισμόνδο η ένωση των λαών της Αγγλίας και της Γαλλίας ειρηνικά κάτω από το ίδιο στέμμα αλλά πέθανε πριν εκπληρώσει τις επιθυμίες του. [14] Ο Σιγισμόνδος έφυγε από την Αγγλία λίγους μήνες αργότερα, πριν φύγει υπέγραψε την Συνθήκη του Καντέρμπερι με την οποία αναγνώριζε τα δικαιώματα του Ερρίκου Ε΄ στον θρόνο της Γαλλίας. Ο Ερρίκος επιχειρούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Γαλλίας πέρα από τον πόλεμο και με διεθνή διπλωματική συνεννόηση με ξένους μεγάλους ηγέτες.

Η νίκη του Αζινκούρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος, πρίγκιπας της Ουαλίας παρουσιάζει το βιβλίο του Τόμας Χοκλέβ "Το καθεστώς του πρίγκιπα" στον δούκα του Νόρφολκ (1411 - 1413), Βρετανική βιβλιοθήκη.

Ο Ερρίκος εξέπλευσε για την Γαλλία στις 12 Αυγούστου 1415, στις 22 Σεπτεμβρίου οι δυνάμεις του πολιόρκησαν και κατέλαβαν το κάστρο του Χαρφλέρ, στην συνέχεια παρά τις προειδοποιήσεις των συμβούλων του προχώρησε στην κατάληψη του Καλαί. [15] Στις 25 Οκτωβρίου 1415 βρέθηκε αντιμέτωπος με τους Γάλλους στις πεδιάδες του Αζινκούρ, εκεί αποφάσισε να προχωρήσει σε πόλεμο εναντίον των Γάλλων παρά το ότι υστερούσε σημαντικά σε στρατό και οπλισμό και ο στρατός του ήταν υποσιτισμένος. Οι βαριά οπλισμένοι Γάλλοι παγιδεύτηκαν και πνίγηκαν στην λάσπη λόγω της καταρρακτώδους βροχής που έπεσε την προηγούμενη νύχτα, οι τοξότες του Ερρίκου παρά τα προβλήματα τους βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να τους αποδεκατίσουν. Ο θρίαμβος του Αζινκούρ ήταν η τρίτη μεγάλη νίκη των Άγγλων στους Γάλλους μετά τις μάχες του Κρεκί και του Πουατιέ τον προηγούμενο αιώνα με πρωταγωνιστές τον Εδουάρδο Γ΄ και τον γιο του Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκιπα. Τα υπολείμματα του Γαλλικού στρατού επιχείρησαν τότε να ανασυνταχθούν και ο Ερρίκος Ε΄ έδωσε εντολή για την εκτέλεση των Γάλλων ιπποτών αιχμαλώτων. [16] Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που έσπασε τον κώδικα τιμής μεταξύ των αιχμαλώτων, η διαφύλαξη της ζωής τους ήταν ως τότε ιερό καθήκον για τους Άγγλους βασιλείς. Ο ιστορικός Μπρέτ Ταίνγκλει αναφέρει ότι στην ασυναίσθητη ενέργεια ο Ερρίκος προχώρησε από φόβο μήπως οι Γάλλοι αιχμάλωτοι ιππότες ενωθούν με το τμήμα του Γαλλικού στρατού που ανασυντάχθηκε.

Η νίκη του Αζινκούρ ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για τον Ερρίκο Ε΄ προκειμένου να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες του για την κατάκτηση του Γαλλικού στέμματος και να ενώσει τα δύο βασίλεια. Την ώρα που ο Ερρίκος έκανε διαπραγματεύσεις μια Γάλλο - Γενουάτικη φρουρά πολιόρκησε το Χαρφλέρ, ο Ερρίκος έστειλε στις 14 Αυγούστου τον αδελφό του Ιωάννη του Λάνκαστερ, στις 15 Αυγούστου μετά από μια εξαντλητική επτάωρη μάχη ο Γάλλο - Γενουάτικος στόλος ηττήθηκε. Το 1416 ο Ερρίκος υπέγραψε με τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο την Συνθήκη του Καντέρμπερι, μια σημαντική διπλωματική επιτυχία που τερμάτισε το σχίσμα στην δυτική εκκλησία.

Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Συνθήκη του Τρουά μεταξύ του Ερρίκου Ε΄ και του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας

Ο Ερρίκος Ε΄ ξεκίνησε νέες επιθέσεις μετά από δυο χρόνια σκληρής προετοιμασίας (1417), κατέκτησε την βόρεια Νορμανδία και στην συνέχεια πολιόρκησε την Ρουέν που βρισκόταν στον δρόμο για το Παρίσι. Η πολιορκία στάθηκε άλλο ένα μελανό σημείο για τον Ερρίκο μετά από την άσχημη συμπεριφορά που έδειξε στους αιχμαλώτους στην μάχη του Αζινκούρ. Οι κάτοικοι υπέφεραν από την πείνα και ήταν ανίκανοι να υπερασπίσουν τα γυναικόπαιδα, παρακάλεσαν τον Ερρίκο να τους ανοίξει τις πύλες να φύγουν ανενόχλητοι, ο Ερρίκος το αρνήθηκε με αποτέλεσμα να πεθάνουν. Ο Ερρίκος εκμεταλλεύτηκε επιδέξια τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στους Γάλλους ανάμεσα στους Βουργούνδιους και τους Αρμανιάκ χωρίς να χαλαρώσει καθόλου την πολεμοχαρή συμπεριφορά του.

Η Ρουέν έπεσε τον Ιανουάριο του 1419, ακολούθησε η τιμωρία των Γάλλων που αντιστάθηκαν, ο Αλέν Μπλανσάρ ο οποίος είχε κρεμάσει Άγγλους αιχμαλώτους έξω από τα τείχη της πόλης εκτελέστηκε και ο επίσκοπος της Ρουέν Ροβέρτος ντε Λιβέ που είχε αφορίσει τον Ερρίκο Ε΄ φυλακίστηκε πέντε χρόνια. [17] Τον Αύγουστο του 1419 ο Ερρίκος έφτασε έξω από το Παρίσι, την ίδια στιγμή δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Β΄ της Βουργουνδίας από τους ακολούθους του δελφίνου Καρόλου στο Μοντερώ (Σεπτέμβριος 1419). Ο νέος δούκας Φίλιππος της Βουργουνδίας μαζί με τους Γάλλους ακόλουθους του πολέμησε στο πλευρό του Ερρίκου. Μετά από έξι μήνες σκληρών διαπραγματεύσεων έγινε η συμφωνία να παντρευτεί ο Ερρίκος Ε΄ την Αικατερίνη του Βαλουά κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ και να οριστεί διάδοχος του Γαλλικού θρόνου. Ο γάμος έγινε στις 2 Ιουνίου 1240 στον Καθεδρικό ναό του Τρουά, ο γιος τους Ερρίκος γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1421 στα ανάκτορα του Γουίντσορ. Ο Ερρίκος συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις, κατέλαβε το κάστρο του Μοντερώ, το Μελάν και επέστρεψε στην Αγγλία.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάρτιο του 1421 ο αδελφός του Ερρίκου Θωμάς του Κλάρενς έκανε απερίσκεπτα νέα επίθεση, γνώρισε μεγάλη συντριβή από της δυνάμεις των Γάλλων και των Σκωτσέζων στην μάχη του Μποζώ που σκοτώθηκε και ο ίδιος. Στις 10 Ιουνίου 1421 ο Ερρίκος Ε΄ αποφάσισε να πραγματοποιήσει νέα εκστρατεία στην Γαλλία για να αποκαταστήσει την καταστροφή που προκάλεσε ο αδελφός του. Οι δυνάμεις του Ερρίκου πολιόρκησαν και κατέλαβαν το Ντρο, απελευθέρωσαν την Σαρτρ, τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου ξεκίνησαν την πολιορκία της Μω που έπεσε στα χέρια των Άγγλων στις 2 Μαΐου 1422. [18] Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε στην συνέχεια αιφνίδια σε ηλικία 35 ετών, πιθανότερος λόγος θανάτου η δυσεντερία που κόλλησε κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Μω.

Λίγο πριν τον θάνατο του όρισε αντιβασιλέα και κηδεμόνα του γιου του Ερρίκου ο οποίος ήταν βρέφος μόλις λίγων μηνών τον αδελφό του Ιωάννη του Λάνκαστερ. Ο Ερρίκος δεν πρόλαβε να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας αν και ο ασθενής Κάρολος ΣΤ΄ πέθανε μόλις δυο μήνες μετά, ο λόρδος Ιωάννης Σούττον μετέφερε την σωρό του στην Αγγλία, η ταφή του έγινε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 7 Νοεμβρίου 1422.[19] Η ταφή του έγινε σύμφωνα με δική του επιθυμία μαζί με τον στενό του φίλο Ριχάρδο Κουρτεναί ο οποίος είχε πεθάνει το 1415, το γεγονός επιβεβαιώθηκε όταν ανοίχτηκε ο τάφος του (1953). Ο Κουρτεναί είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην διακυβέρνηση ενώ ακούγεται ότι ήταν και ο καθοδηγητής του Ερρίκου. [20]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.archontology.org/nations/uk/england/king_england/henry5.php
  2. Lingard, John, A History of England, Vol. V, 1854, pg. 90.
  3. http://www.british-history.ac.uk/vch/oxon/vol3/pp132-143
  4. Harriss, Gerald Leslie (2005). Shaping the Nation: England 1360–1461. Oxford, England, UK: Oxford University Press. p. 532
  5. "John Bradmore and His Book Philomena", Social History of Medicine, 5: 121–30, 1992
  6. Pearsall, DA (1999). "The first English Life of Henry V". Chaucer to Spenser: an anthology of writings in English, 1375–1575. Oxford: Blackwell. p. 571.
  7. Weis, Rene (1998). "Introduction". Henry IV, part 2. Oxford, England, UK: Oxford University Press. p. 27.
  8. Patterson, Annabel (1996). "Sir John Oldcastle and Reformation histiography". In Hamilton, Donna; Strier, Richard. Religion, literature, and politics in post-Reformation England, 1540–1688. Cambridge, England, UK: Cambridge University Press. pp. 8–12.
  9. "1413", TimeRef (History timelines), archived from the original on 5 May 2009, retrieved 27 May 2009
  10. Andrews, Allen (1976), Kings and Queens of England and Scotland, London: Marshall Cavendish Publications, p. 76.
  11. Mugglestone, Lydia (2006), The Oxford History of English, UK: Oxford University Press, p. 101
  12. Fisher 1996, p. 22.
  13. Rezachevici, Constantin (1999). Miller, Elizabeth, ed. "From the Order of the Dragon to Dracula". Journal of Dracula Studies. St John's, NL, Canada: Memorial University of Newfoundland. 1. Archived from the original on 14 April 2008. Retrieved 18 April 2008.
  14. Mowat, Robert Balmain (1919). Henry V. London: John Constable. p. 176.
  15. Barker 2005, p. 220
  16. Hibbert, Christopher (1964). "During the battle". Agincourt. London: Batsford. p. 114.
  17. Kingsford, Charles Lethbridge (1901), Henry V, the Typical Medieval Hero, London, New York: CP Putnam's Sons.
  18. http://www.bbc.co.uk/history/historic_figures/henry_v_king.shtml
  19. Wilson, Derek (2005), The Uncrowned Kings of England: The Black History of the Dudleys and the Tudor Throne, Carroll & Graf
  20. Was my ancestor King Henry V's lover?, Daily Telegraph, 7 April 2017

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • This article incorporates text from the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, a publication now in the public domain.
  • Christopher Allmand, Henry V (London, 1992)
  • Henry V. The Practice of Kinship, edited by G.L. Harris (Oxford, 1985)
  • P. Earle, The Life and times of Henry V (London, 1972)
  • H.F. Hutchinson, Henry V. A Biography (London, 1967)
  • Juliet Barker, Agincourt: Henry V and the Battle That Made England (London, 2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας
Νεότερος κλάδος του Οίκου των Πλανταγενετών
Γέννηση: 16 Σεπτεμβρίου 1387 Θάνατος: 31 Αυγούστου 1422
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ
Βασιλιάς της Αγγλίας και Λόρδος της Ιρλανδίας
Royal Arms of England (1399-1603).svg

14131422
Διάδοχος
Ερρίκος ΣΤ' της Αγγλίας
Δούκας της Ακουιτανίας
Arms of Aquitaine and Guyenne.svg

14001422
Δούκας του Λάνκαστερ
Arms of Edmund Crouchback, Earl of Leicester and Lancaster.svg

1399 - 1413
Διάδοχος
Κατάσχεση του τίτλου
Αγγλική βασιλική οικογένεια
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ριχάρδος της Μπορντό
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Prince of Wales's feathers Badge.svg

13991413
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ
Δούκας της Κορνουάλης
13991413
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Ερρίκος ΣΤ' της Αγγλίας
Προκάτοχος
Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ
Δούκας του Λάνκαστερ
13991413
Συγχωνεύθηκε στο Στέμμα
Επίτιμοι τίτλοι
Προκάτοχος
Σερ Τόμας Έρπυνχαμ
Λόρδος Φύλακας των Πέντε Λιμένων
14091412
Διάδοχος
Ο Κόμης του Άρουντελ
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry V of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).