Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εδουάρδος Β΄
EdwardII-Cassell.jpg
Περίοδος 7 Ιουλίου 1307 – 25 Ιανουαρίου 1327
Στέψη 25 Φεβρουαρίου 1308
Προκάτοχος Εδουάρδος Α΄
Διάδοχος Εδουάρδος Γ΄
Σύζυγος Ισαβέλλα της Γαλλίας (νυμφ. 1308)
Επίγονοι Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
John of Eltham, Earl of Cornwall
Eleanor, Countess of Guelders
Joan, Queen of Scots
Adam FitzRoy
Οίκος Πλανταγενέτες
Πατέρας Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Μητέρα Ελεονώρα της Καστίλης
Γέννηση Caernarfon Castle, Gwynedd, Wales
Θάνατος Κάστρο Μπέρκλεϊ, Γκλόστερσαϊρ
Τόπος ταφής Καθεδρικός του Γκλόστερ, Γκλόστερσαϊρ, Αγγλία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας (Edward II of England, 25 Απριλίου 1284 - 21 Σεπτεμβρίου 1327) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Ακουιτανίας (1307-1327). Ήταν ο τέταρτος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α΄ και της Ελεονώρας της Καστίλης και ο πρώτος Άγγλος μονάρχης που ίδρυσε κολέγια, τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Καίμπριτζ.

Έγινε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Αλφόνσου, και μεγάλωσε στην αυλή ενός δεσποτικού και αυταρχικού πατέρα που προσέλαβε το 1298 για φίλο του γιου του τον ευγενή από την Γασκώνη Πιρς Γκάβεστον. Σύντομα συνδέθηκαν τόσο στενά μεταξύ τους, που ειπώθηκε ότι υπήρχε μεταξύ τους ομοφυλοφιλική σχέση, ενώ ο νεαρός Εδουάρδος ήταν έτοιμος να του παραχωρήσει βασιλικούς τίτλους. Εξοργισμένος ο συντηρητικός ηλικιωμένος βασιλιάς έδιωξε τον Γκάβεστον από την αυλή, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του γιου του, που όταν έγινε βασιλιάς (1307) τον επανέφερε.

Πρώτα χρόνια (1284–1307)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γέννηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Photograph of Caernarfon castle
Caernarfon Castle, η γενέτειρα του Εδουάρδου

Ο Εδουάρδος Β΄ γεννήθηκε στο Κάστρο Κέρναρφον στη Βόρεια Ουαλία στις 25 Απριλίου 1284, λιγότερο από ένα χρόνο αφότου ο Εδουάρδος Α΄ είχε κατακτήσει την περιοχή, και ακολούθως ονομάζεται ενίοτε Εδουάρδος του Κέρναρφον.[1] O Βασιλιάς πιθανόν επίτηδες επέλεξε το κάστρο ως τοποθεσία της γέννησης του Εδουάρδου, καθώς αποτελούσε σημαντική συμβολική τοποθεσία για τους ντόπιους Ουαλούς, συνδεδεμένη με την ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη Βρετανία, και αποτέλεσε το κέντρο της νέας βασιλικής διοίκησης της Βόρειας Ουαλίας.[2] Η γέννηση του Εδουάρδου έφερε προβλέψεις μεγαλείων από προφήτες της εποχής που πίστευαν ότι επέκειτο η Συντέλεια του κόσμουυ, ανακηρύσσοντας τον νέο Βασιλιά Αρθούρο, ο οποίος θα οδηγούσε την Αγγλία στη δόξα.[3]

Αρχική περίοδος βασιλείας (1307 - 1311)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στέψη και γάμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδουάρδος Α΄ άρχισε τις ετοιμασίες για κατάληψη της Σκωτίας με τον πρίγκηπα Εδουάρδο στο πλευρό του το καλοκαίρι του 1307 αλλά ο ηλικιωμένος βασιλιάς υπέφερε από επιδεινούμενη υγεία και πέθανε στις 7 Ιουλίου στο Μπουργκ μπάι Σαντς[4]. Ο νεαρός Εδουάρδος αναχώρησε αμέσως μόλις έμαθε τα νέα για τον θάνατο του πατέρα του έφτασε από το Λονδίνο στις 20 Ιουλίου και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. [5] Στην συνέχεια συνέχισε βόρεια προς τη Σκωτία όπου στις 4 Αυγούστου δέχθηκε φόρο υποτέλειας από τους Σκώτους υποστηρικτές του στο Ντάμφρι προτού εγκαταλείψει την εκστρατεία και κατευθυνθεί νότια. Ακολούθως ανακάλεσε από την εξορία τον Πιρς Γκάβεστον, τον έχρισε κόμη της Κορνουάλης κανονίζοντας επίσης το γάμο του με την πλούσια Μάργκαρετ ντε Κλάρ, [6] Ακόμη ο Εδουάρδος συνέλαβε τον παλιό του αντίπαλο Επίσκοπο Λάνγκτον τον οποίο απέπεμψε από την θέση του θησαυροφύλακα. [7] Η σωρός του πατέρα του κρατήθηκε πολλούς μήνες στην εκκλησία του Ουόλθαμ Άμπεϊ μέχρι να γίνει η ταφή του στο αβαείο του Ουέστμινστερ, όπου ο Εδουάρδος Β' ανήγειρε έναν απλό μαρμάρινο τάφο για τον πατέρα του. [8]

To 1308 προχώρησε ο γάμος του Εδουάρδου με την Ισαβέλλα.[9] Ο Εδουάρδος διέσχισε τη Μάγχη προς τη Γαλλία τον Ιανουάριο, αφήνοντας τον Γκάβεστον -custos regni- υπεύθυνο του βασιλείου κατά την απουσία του.[10] Αυτή η κατάσταση ήταν ασυνήθιστη και άνευ προηγουμένου εξουσίες δόθηκαν στον Γκάβεστον, ενισχυμένες από μια ειδικά χαραγμένη Μεγάλη Σφραγίδα του Βασιλείου.[11] Ο Εδουάρδος πιθανόν έλπιζε ότι ο γάμος θα ενίσχυε τη θέση του στη Γασκώνη και θα του απέφερε κεφάλαια που είχε απόλυτη ανάγκη. Οι τελικές διαπραγματεύσεις, όμως, αποδείχτηκαν απαιτητικές: ο Εδουάρδος και ο Φίλιππος Δ΄ είχαν αμοιβαία αντιπάθεια και ο Γάλλος βασιλιάς διαπραγματεύτηκε σκληρά το μέγεθος της προίκας της Ισαβέλλας και τις λεπτομέρειες της διοίκησης των κτήσεων του Εδουάρδου στη Γαλλία.[12] Σαν μέρος της συμφωνίας, ο Εδουάρδος έδωσε όρκο υποτέλειας στο Φίλιππο για το Δουκάτο της Ακουιτανίας και συμφώνησε να ολοκληρωθεί η εφαρμογή της Συνθήκης του Παρισιού του 1303 από μια επιτροπή.[13]

Ο γάμος του ζεύγους έγινε στη Βουλώνη στις 25 Ιανουαρίου.[14] Ο Εδουάρδος έδωσε στην Ισαβέλλα ένα ψαλτήριο ως γαμήλιο δώρο, και ο πατέρας της έδωσε σε εκείνη δώρα αξίας άνω των 21000 λιβρών και ένα θραύσμα του Τιμίου Σταυρού.[15] ΤΟ ζευγάρι επέστρεψε στην Αγγλία το Φεβρουάριο όπου ο Εδουάρδος είχε δώσει εντολή να αναπαλαιωθεί πλουσιοπάροχα το Παλάτι του Ουεστμίνστερ ώστε να είναι έτοιμο για τη στέψη τους και τη γαμήλια εορτή, με μαρμάρινα τραπέζια, σαράντα φούρνους και ένα συντριβάνι που ανέβλυζε κρασί και pimento(=ένα μεσαιωνικό ποτό με μπαχαρικά).[16] Μετά από μερικές καθυστερήσεις, η τελετή έγινε στις 25 Φεβρουαρίου υπό την καθοδήγηση του Ρόμπερτ Ουίντσελσι, Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι.[17] Ως μέρος της στέψης, ο Εδουάρδος ορκίστηκε να επιβάλλει "τους νόμους και τα έθιμα τα οποία η κοινότητα του βασιλείου έχει επιλέξει".[18] Είναι αβέβαιο το τι σήμαινε αυτό: ίσως στόχευε να αναγκάσει τον Εδουάρδο να αποδεχτεί μελλοντικά νομοθετήματα, πιθανόν να εισάχθηκε για να τον αποτρέψει να αθετήσει οποιοδήποτε μελλοντικό όρκο θα έπαιρνε ή αποτελούσε απόπειρα του Βασιλιά να γίνει συμπαθής στους βαρόνους.[19][nb 1] Η περίσταση σημαδεύτηκε από μεγάλα πλήθη ενθουσιασμένων θεατών που όρμησαν στο παλάτι, γκρεμίζοντας έναν τοίχο και αναγκάζοντας τον Εδουάρδο να διαφύγει από την πίσω πόρτα.[20]

Η Ισαβέλλα την περίοδο που έγινε ο γάμος ήταν μόνο 12 ετών, κάτι που πιθανόν επέτρεψε στον Εδουάρδο Β' να έχει σεξουαλικές σχέσεις μέχρι την ενηλικίωση της περισσότερο με διάφορες ερωμένες του παρά με την σύζυγο του, αποκτώντας έναν νόθο γιο τον Άνταμ (1307). [21] Το 1312 γεννήθηκε το πρώτο παιδί του Εδουάρδου και της Ισαβέλλας, ο μελλοντικός βασιλιάς Εδουάρδος Γ'. Η γέννηση του διαδόχου εορτάστηκε με μεγαλοπρεπείς τελετές. Ακολούθησαν τα επόμενα παιδιά τους: ο Ιωάννης της Κορνουάλης (1316), η Ελεονώρα του Γούντστοκ (1318) και η Ιωάννα του Πύργου (1321). [22]

Εντάσεις λόγω του Γκάβεστον[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Painting of Philip V and family
Η Ισαβέλλα της Γαλλίας, τρίτη από αριστερά, με τον πατέρα της, Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας, κέντρο

Η επιστροφή του Γκάβεστον από την εξορία το 1307 αρχικά έγινε αποδεκτή από τους βαρόνους, αλλά σύντομα άρχισαν οι αντιδράσεις.[23] Φαινόταν να ασκεί υπερβολική επιρροή στη βασιλική πολιτική, οδηγώντας σε παράπονα από ένα χρονικογράφο ότι "δύο βασιλείς βασίλευαν σε ένα βασίλειο, ο ένας κατ'όνομα και ο άλλος στην πράξη".[24] Αιτιάσεις, πιθανόν αναληθείς,εκτοξεύονταν προς τον Γκάβεστον ότι είχε κλέψει βασιλικά χρήματα και τα γαμήλια δώρα της Ισαβέλλας.[25] Ο Γκάβεστον είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη στέψη του Εδουάρδου, προκαλώντας οργή στους Άγγλους και Γάλλους παρισταμένους λόγω της της τελετουργικής προτεραιότητάς του και της μεγαλοπρεπούς ενδυμασίας του, και της εμφανούς προτίμησης στον Γκάβεστον για παρέα αντί για την Ισαβέλλα στου εορτασμούς.[26]

Το Κοινοβούλιο συνήλθε τον Φεβρουάριο το 1308 σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.[27] Ο Εδουάρδος ήταν πρόθυμος να συζητήσει τη δυνατότητα κυβερνητικής μεταρρύθμισης, αλλά ο βαρόνοι ήταν απρόθυμοι να ξεκινήσουν οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση μέχρις ότου το ζήτημα του Γκάβεστον είχε διευθετηθεί.[27]

Ο Εδουάρδος ζήτησε νέα εκστρατεία στη Σκωτία, αλλά αυτή η ιδέα αθόρυβα εγκαταλείφθηκε και αντ'αυτού ο Βασιλιάς και οι βαρόνοι συναντήθηκαν τον Αύγουστο του 1308 για να συζητήσουν τις μεταρρυθμίσεις.[28] Παρασκηνιακά, ο Εδουάρδος άρχισε διαπραγματεύσεις για να πείσει τον Πάπα Κλήμεντα Ε΄ και τον Φίλιππο Δ΄ να επιτρέψουν την επιστροφή του Γκάβεστον στην Αγγλία, προσφέροντας σε αντάλλαγμα την κατάπνιξη των Ναϊτών στην Αγγλία, και την απελευθέρωση του Επισκόπου Λάνγκτον από τη φυλακή.[29] Ο Εδουάρδος συγκάλεσε νέα συνάντηση των μελών της Εκκλησίας και σημαντικών βαρόνων τον Ιανουάριο του 1309, και οι επικεφαλής κόμητες συγκεντρώθηκαν τότε το Μάρτιο και τον Απρίλιο, πιθανώς υπό την ηγεσία του Τόμας, Κόμητα του Λάνκαστερ.[30] Ένα άλλο κοινοβούλιο ακολούθησε, το οποίο αρνήθηκε να επιτρέψει την επιστροφή του Γκάβεστον στην Αγγλία, αλλά προσφέρθηκε να δώσει στον Εδουάρδο επιπλέον φόρους εάν συγκατένευε σε ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.[31]

Ο Εδουάρδος απέστειλε διαβεβαιώσεις στον Πάπα ότι η σύγκρουση σχετικά με το ρόλο του Γκάβεστον είχε λήξει.[32] Με βάση αυτές τις υποσχέσεις και διαδικαστικές ανησυχίες σχετικά με το πώς λήφθηκε η αρχική απόφαση, ο Πάπας συμφώνησε να ακυρώσει την απειλή του Αρχιεπισκόπου να αφορίσει τον Γκάβεστον, ούτως ανοίγοντας το δρόμο της επιστροφής του Γκάβεστον.[33] Ο Γκάβεστον επέστρεψε στην Αγγλία τον Ιούνιο, όπου συνάντησε τον Εδουάρδο.[34] Τον επόμενο μήνα στο κοινοβούλιο, ο Εδουάρδος έκανε μια πλειάδα παραχωρήσεων για να κατευνάσει τους αντιπάλους του Γκάβεστον, που περιελάμβαναν τη μείωση των εξουσιών του royal steward και του marshal του βασιλικού οίκου, to regulate the Crown's unpopular powers of purveyance and to abandon recently enacted customs legislation; in return, the parliament agreed to fresh taxes for the war in Scotland.[35] Προσωρινά, τουλάχιστον, ο Εδουάρδος και οι βαρόνοι φαίνονταν να έχουν φτάσει σε έναν επιτυχή συμβιβασμό.[36]

Ο βασιλιάς αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον Γκάβεστον[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το θετικό κλίμα αντιστράφηκε μετά την επιστροφή του Γκάβεστον ο οποίος με την προκλητική του συμπεριφορά και την χυδαία του φρασεολογία εξόργισε τους βαρόνους οι οποίοι στράφηκαν εναντίον του, [37] ο κόμης του Λάνκαστερ αρνήθηκε να παραβρεθεί στο Κοινοβούλιο λόγω της παρουσίας του Γκάβενστον (1310). [38] Ο Εδουάρδος αντιμετώπιζε έντονα οικονομικά προβλήματα με μεγάλα χρέη στους τραπεζίτες, η συμπεριφορά του Γκάβεστον του απαγόρευσε να εισπράξει νέους φόρους κάτι που έκανε αδύνατη μια νέα του προετοιμασία για τον πόλεμο με την Σκωτία. [39] Ο βασιλιάς συγκάλεσε ξανά το Κοινοβούλιο (1310) σχετικά με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στον πόλεμο με την Σκωτία, [40] ο βασιλιάς αυτή την φορά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οριστικά τον Γκάβεστον, ανέθεσε την ουσιαστική εξουσία σε 21 βαρόνους τους Εντολοδόχους. [41] Την ώρα που οι Εντολοδόχοι ξεκίνησαν τις μεταρρυθμίσεις ο Εδουάρδος Β' με τον Γκάβεστον αναγκάστηκαν να πάνε στην Σκωτία προκειμένου να πολεμήσεις με τον Ροβέρτο Μπρους αλλά η έλλειψη τροφίμων και χρημάτων τους ανάγκασε να οπισθοχωρήσουν (1311) και να επιστρέψουν στην Αγγλία. [42] Μετά την επιστροφή του Εδουάρδου το συμβούλιο των Εντολοδόχων απέκτησε μεγάλη εξουσία, ο ίδιος σαν βασιλιάς δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς την έγκριση τους, ο Γκάβεστον υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει όλα τα Αγγλικά εδάφη και να εξαφανιστεί ακόμα και από περιοχές όπως η Γκασκώνη και η Ιρλανδία και καθαιρέθηκε από όλους τους τίτλους, [43] κατέφυγε κατά πάσα πιθανότητα στην βόρεια Γαλλία ή στην Φλάνδρα. [44]

Μεσοβασιλεία (1311–1321)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θάνατος του Γκάβεστον[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ένταση ανάμεσα στον Εδουάρδο και τους βαρόνους παρέμενε υψηλή και οι κόμητες που αντιτίθενταν στο Βασιλιά διατήρησαν τους προσωπικούς τους στρατούς σε εγρήγορση μέχρι αργά μέσα στο 1311.[45] Μέχρι τότε ο Εδουάρδος είχε αποξενωθεί από τον ξάδελφό του, τν Κόμη του Λάνκαστερ, που κατείχε τα αξιώματα του Κόμη του Λάνκαστερ, του Λέστερ , του Λίνκολν, του Σάλσμπουρι και του Ντέρμπι, με εισόδημα περίπου £11,000 ετησίως από τη γη του, σχεδόν διπλάσιο από αυτό του επόμενου πλουσιότερου βαρόνου.[46] Μετη στήριξη των Κομήτων του Άρουντελ, του Γκλόστερ, του Χέρφορντ, του Πέμπροκ και του Γουόρικ, ο Λάνκαστερ ηγείτο μιας ισχυρής παράταξης στην Αγγλία αλλά δεν ενδιαφερόταν προσωπικά για την διοίκηση στην πράξη ούτε ήταν ένας ιδιαίτερα ευφάνταστος ή αποτελεσματικός πολιτικός.[47]

Ο Εδουάρδος απάντησε στην απειλή από τους βαρόνους με την ανάκληση των Ordinances και ανακαλώντας τον Γκάβεστον στην Αγγλία, συναντώντας τον ξανά στην Υόρκη τον Ιανουάριο του 1312.[48] Οι βαρόνοι ήταν έξαλλοι και συναντήθηκαν στο Λονδίνο, όπου ο Γκάβεστον αφορίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι και ενεργοποιήθηκαν σχέδια αιχμαλώτισης του Γκάβεστον ώστε να αποτραπεί η διαφυγή του στη Σκωτία.[49] Ο Εδουάρδος, η Ισαβέλλα και ο Γκάβεστον έφυγαν για το Νιούκαστλ, καταδιωκόμενοι από τον Λάνκαστερ και τους οπαδούς του.[50] Εγκαταλείποντας πολλά από τα υπάρχοντά τους, η βασιλική πλευρά διέφυγε με πλοίο και αποβιβάστηκε στο Σκάρμπορο, όπου ο Γκάβεστον έμεινε ενώ ο Εδουάρδος με την Ισαβέλλα επέστρεψαν στην Υόρκη.[51] Μετά από βραχύβια πολιορκία, ο Γκάβεστον παραδόθηκε στους κόμητες του Πέμπροκ και του Σάρεϊ, με την υπόσχεση ότι δεν θα τον πειράξουν.[52] Είχε μαζί του μια τεράστια συλλογή χρυσού, αργύρου και πολύτιμων λίθων, πιθανώς μέρος του βασιλικού θησαυροφυλακίου, το οποίο αργότερα κατηγορήθηκε ότι έκλεψε από τον Εδουάρδο.[53]

Επιστρέφοντας από το βορρά, ο Πέμπροκ σταμάτησε στο χωριό Ντέντινγκτον στα Μίντλαντς, θέτοντας τον Γκάβεστον εκεί υπό την επιτήρηση φρουράς ενώ εκείνος επισκέφτηκε τη γυναίκα του.[54]Ο Κόμης του Γουόρικ άρπαξε την ευκαιρία αυτή για να πάρει τον Γκάβεστον στο Κάστρο του Γουόρικ, όπου ο Λάνκαστερ και οι υπόλοιποι του συνασπισμού συγκεντρώθηκαν στις 18 Ιουνίου.[55]Σε μια σύντομη δίκη, ο Γκάβεστον κρίθηκε ένοχος προδοσίας σύμφωνα με τους όρους των Ordinances· εκτελέστηκε στο Λόφο Μπλάκλοου την επόμενη ημέρα, υπό την εξουσία του Κόμη του Λάνκαστερ.[56] Το σώμα του Γκάβεστον παρέμεινε άταφο μέχρι το 1315, οπότε η κηδεία του έγινε στο King's Langley Priory.[57]

Ένταση με τον Λάνκαστερ και τη Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Painting of Edward at a knighting ceremony
EΟ Εδουάρδος (αριστερά) και ο Φίλιππος Δ΄ στην τελετή χρίσματος ιπποτών στην Παναγία των Παρισίων, 1312

Οι αντιδράσεις στον θάνατο του Γκάβεστον διέφεραν εντυπωσιακά.[58] Ο Εδουάρδος είχε γίνει έξαλλος και ήταν βαθιά αναστατωμένος με αυτό που εξέλαβε ως φόνο του Γκάβεστον· φρόντισε για την οικογένεια του Γκάβεστον και σκόπευε να εκδικηθεί τους βαρόνους που ευθύνονταν.[59] Οι κόμητες του Πέμπροκ και του Σάρεϊ αισθάνθηκαν ντροπή για τις πράξεις του Γουόρικ και θυμό, και μετέστρεψαν την υποστήριξή τους στον Εδουάρδο στη συνέχεια.[60] Για τον Λάνκαστερ και τον πυρήνα των οπαδών του, η εκτέλεση ήταν νόμιμη και απαραίτητη για τη διατήρηση της σταθερότητας του βασιλείου.[58] Ο εμφύλιος φαινόταν ξανά πιθανός, αλλά το Δεκέμβριο, ο Κόμης του Πέμπροκ διαπραγματεύτηκε μια πιθανή ειρηνευτική συνθήκη μεταξύ των δύο πλευρών, η οποία θα αμνήστευε την αντιπολίτευση των βαρόνων για το φόνο του Γκάβεστον, σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους για μια νέα εκστρατεία στη Σκωτία.[61] Ο Λάνκαστερ και ο Γουόρικ όμως δεν συγκατατέθηκαν αμέσως στη συνθήκη, και έγιναν περαιτέρω διαπραγματεύσεις καθόλο το 1313.[62] Εντωμεταξύ, ο Κόμης του Πέμπροκ είχε αρχίσει διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία για να επιλύσει τι μακροχρόνιες διαφωνίες επί της διοίκησης της Γασκώνης, και ως μέρος αυτών ο Εδουάρδος και η Ισαβέλλα συμφώνησαν να μεταβούν στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1313 για συναντήσεις με τον Φίλιππο Δ΄.[63] Ο Εδουάρδος πιθανόν ήλπιζε να επιλύσει τα προβλήματα στα νότια της Γαλλίας και να κερδίσει την υποστήριξη του Φιλίππου στη διαμάχη με τους βαρόνους· για τον Φίλιππο ήταν μια ευκαιρία να εντυπωσιάσει τον γαμπρό του με την δύναμη και τον πλούτο του.[64] Αποδείχτηκε θεαματική η επίσκεψη, περιλαμβάνοντας μια μεγάλη τελετή στην οποία οι δύο βασιλείς έχρισαν ιππότες του γιους του Φιλίππου και ακόμη 200 άντρες στη Παναγία των Παρισίων, μεγάλες δεξιώσεις κατά μήκος του Ποταμού Σηκουάνα, και μια δημόσια διακήρυξη ότι αμφότεροι οι βασιλείς και οι βασίλισσές τους θα συμμετείχαν σε μια σταυροφορία στο Λεβάντε.[65] Ο Φίλιππος έβαλε επιεικείς όρους για τη διευθέτηση των προβλημάτων στη Γασκώνη, και το γεγονός αμαυρώθηκε μόνο από μια σοβαρή πυρκαγιά στα διαμερίσματα του Εδουάρδου.[66] Με την επιστροφή του από τη Γαλλία, ο Εδουάρδος βρήκε την πολιτική του θέση πολύ ενισχυμένη.[67] Μετά από έντονες διαπραγματεύσεις, οι κόμητες, περιλαμβανομένων των Λάνκαστερ και Γουόρικ, έφτασαν σε συμβιβασμό τον Οκτώβριο του 1313, αρκετά παρόμοιο στη βάση του με την συντεταγμένη συμφωνία του προηγούμενου Δεκεμβρίου.[68] Τα χρηματοοικονομικά του Εδουάρδου ήταν βελτιωμένα, χάρη στο Κοινοβούλιο που συμφώνησε να αυξήσει του φόρους , ένα δάνειο 160000 florin (£25000) από τον Πάπα, £33000 που του δάνεισε ο Φίλιππος, και επιπλέον δάνεια που εξασφάλισε ο νέος Ιταλός τραπεζίτης του Εδουάρδου, Αντόνιο Πεσάνιο.[69] Για πρώτη φορά στη βασιλεία του, η κυβέρνηση του Εδουάρδου χρηματοδοτείτο καλά.[70]

Μάχη του Μπάνοκμπερν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Sketch of the Battle of Bannockburb
Απεικόνιση της Μάχης του Μπάνοκμπερν το 1314 από τη Βίβλο Χόλκαμ

Το 1314 ο Ρόμπερτ Μπρους είχε ανακαταλάβει τα περισσότερα κάστρα στη Σκωτία που κάποτε έλεγχε ο Εδουάρδος, προωθώντας τις ομάδες επίθεσης στη βόρεια Αγγλία μέχρι και το Κάρλαϊλ.[71] Σε απάντηση ο Εδουάρδος οργάνωσε μια μείζονα στρατιωτική επιχείρηση με τη στήριξη του Λάνκαστερ και του βαρόνων, συγκεντρώνοντας μια δύναμη μεταξύ 15000 και 20000.[72] Εντωμεταξύ ο Ρόμπερτ είχε πολιορκήσει το Κάστρο Στέρλινγκ, μια καίρια οχύρωση στη Σκωτία· ο Άγγλος διοικητής του είχε δηλώσει ότι αν ο Εδουάρδος δεν έφτανε μέχρι τις 24 Ιουνίου, θα παραδινόταν.[71] Αυτή η είδηση έφτασε στα αυτιά του Βασιλιά στα τέλη Μαΐου, και αποφάσισε να επιταχύνει την πορεία του προς βορρά από το Μπέργουικ απόν Τουίντ για να ανακουφίσει το κάστρο.[73] Ο Ρόμπερτ, με μια δύναμη μεταξύ 5500 και 6500 στρατιωτών, κυρίως ακοντιστών, ετοιμάστηκε να αποτρέψει τον Εδουάρδου από το να φτάσει στο Στέρλινγκ.[74] Ο λιμός και η Σκωτική πολιτική εκλήφθηκαν σαν τιμωρία από το Θεό, και τα παράπονα για τον Εδουάρδο πολλαπλασιάστηκαν, με ένα ποίημα της εποχής να περιγράφει τους "Δεινούς Καιρούς του Εδουάρδου Β΄".[75] Many criticised Edward's "improper" and ignoble interest in rural pursuits.[76] Το 1318, ένας ψυχικά ασθενής, ο Τζον του Πάουντερχαμ εμφανίστηκε στην Οξφόρδη ισχυριζόμενος ότι είναι ο αληθινός Εδουάρδος Β΄, και ότι ο Εδουάρδος ήταν ένα changeling, ανταλλαγμένο στη γέννα.[77] John was duly executed, αλλά οι ισχυρισμοί του είχαν απήχηση στους κύκλους που έκαναν κριτική στον Εδουάρδο για έλλειψη βασιλικής συμπεριφοράς και σταθερής ηγεσίας.[78] Αντιπολίτευση σχηματίστηκε σχετικά με την μεταχείριση των βασιλικών ευνοουμένων από τον Εδουάρδο.[79]

Είχε κατορθώσει να διατηρήσει μερικούς από τους προηγούμενους συμβούλους του, παρά τις απόπειρες από τους Ordainers να τους απομακρύνει, και διαίρεσε την εκτεταμένη de Clare inheritance among two of his new favourites, the former household knights Hugh Audley and Roger Damory, instantly making them extremely rich.[80][nb 2] Πολλοί μετριοπαθείς που είχαν βοηθήσει στη δημιουργία του ειρηνευτικού συμβιβσσμού το άρχισαν πλέον να στρέφονται ενάντια στον Εδουάρδο, αυξάνοντα την πιθανότητα να ξεσπάσει βία.[82]

Ύστερη βασιλεία (1321–1326)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πόλεμος των Ντεσπένσερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο χρόνια επαπειλούμενος εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε τελικά στην Αγγλία το 1321,[83] προκαλούμενος από την ένταση μεταξύ πολλών από τους βαρώνους και τους βασιλικούς ευνοούμενους, την οικογένεια Ντεσπένσερ.[84] Ο Χιου Ντεσπένσερ ο Πρεσβύτερος είχε υπηρετήσει τον Εδουάρδο και τον πατέρα του, ενώ ο νεότερος Ντεσπένσερ είχε νυμφευθεί μέλος της οικογένειας ντε Κλαρ, είχε γίνει chamberlain, και είχε αποκτήσει το Γκλάμοργκαν στην Ουαλική Μεθόριο (Welsh Marches) το 1317.[85] Ο Χιου ο Νεότερος ακολούθως επέκτεινε την περιουσία του και την εξουσία του στην Ουαλία, κυρίως εις βάρος των άλλων Marcher Lords.[86] Ο Κόμης του Λάνκαστερ και οι Ντεσπένσερ ήταν άσπονδοι εχθροί και η αντιπάθεια του Λάνκαστερ συμμεριζόταν αυτή των περισσοτέρων γειτόνων των Ντεσπένσερ όπως ο Κόμης του Χέρφρντ, η οικογένεια Μόρτιμερ και οι πρόσφατα ανελθόντες Χιου Όντλεϊ και Ρότζερ Ντάμορι.[87] Ο Εδουάρδος όμως βασιζόταν όλο και περισσότερο στου Ντεσπένσερ για συμβουλές και υποστήριξη και είχε ιδιαιτέρως στενή σχέση με τον Χιου τον Νεότερο, τον οποίο ένας χρονικογράφος σημειώνει ότι ο Εδουάρδος "αγαπούσε ... στοργικά με όλη την καρδιά και το μυαλό του".[88]

Στις αρχές του 1321, ο Λάνκαστερ κινητοποίησε έναν συνασπισμό εχθρών των Ντεσπένσερ σε όλα τα εδάφη της Μεθορίου.[89] Ο Έντουαρντ και ο Χιου ο Νεότερος πληροφορήθηκαν αυτά τα σχέδια το Μάρτιο και κατευθύνθηκαν δυτικά, ελπίζοντας ότι οι διαπραγματεύσεις με επικεφαλής τον μετριοπαθή Κόμη του Πέμπροκ θα εξομάλυνε την κρίση.[90] Αυτή τη φορά ο Πέμπροκ δικαιολογήθηκε και αρνήθηκε να παρέμβει, και το Μάιο ξέσπασε ο πόλεμος.[91] Η ακίνητη περιουσία των Ντεσπένσερ δημεύτηκαν γρήγορα από έναν συνασπισμό των Λόρδων της Μεθορίου και της τοπικής κατώτερης αριστοκρατίας, και ο Λάνκαστερ διεξήγαγε μια συγκέντρωση κορυφής με τους βαρώνους και τον κλήρο τον Ιούνιο η οποία καταδίκασε τους Ντεσπένσερ επειδή αθέτησαν τις Ordinances.[92] Ο Εδουάρδος αποπειράθηκε να συμφιλιωθεί αλλά τον Ιούλιο η αντιπολίτευση κατέλαβε το Λονδίνο και ζήτησε την μόνιμη απομάκρυνση των Ντεσπένσερ.[93] Φοβούμενος ότι μπορεί να εκθρονιστεί αν αρνείτο, ο Εδουάρδος συμφώνησε να εξορίσει τους Ντεσπένσερ και έδωσε χάρη στου Λόρδους της Μεθορίου για τις πράξεις τους.[94]

Edward began to plan his revenge.[95] Με τη βοήθεια του Πέμπροκ ο Βασιλιάς σχημάτισε έναν μικρό συνασπισμό με τους ετεροθαλείς αδελφούς του, μερικούς κόμητες και κάποια μέλη του ανώτερου κλήρου και άρχισε να ετοιμάζεται για πόλεμο.[96] Ο Βασιλιάς άρχισε με τον Μπαρθόλομιου του Μπάντλμερ, και η Ισαβέλλα στάλθηκε στο προπύργιο του Μπαρθόλομιου, το Κάστρο Λιντς, για να δημιουργήσει σκόπιμα ένα casus belli.[97] Η σύζυγος του Μπαρθόλομιου, Μάργκαρετ, τσίμπησε το δόλωμα και οι άντρες της σκότωσαν αρκετούς από την ακολουθία της Ισαβέλλας, δίνοντας στον Εδουάρδο δικαιολογία να επέμβει.[97] Ο Λάνκαστερ αρνήθηκε να βοηθήσει τον Μπαρθόλομιου, ο οποίος ήταν προσωπικός εχθρός του, και ο Εδουάρδος γρήγορα ανάκτησε τον έλεγχο της νοτιοανατολικής Αγγλίας.[98] Θορυβημένος ο Λάνκαστερ κινητοποίησε το δικό του στρατό στα βόρεια της Αγγλίας και ο Εδουάρδος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του στα νοτιοδυτικά.[99] Οι Ντεσπένσερ γύρισαν από την εξορία και έλαβαν χάρη από το βασιλικό συμβούλιο.[100]

Το Δεκέμβριο, ο Εδουάρδος οδήγησε το στρατό του διασχίζοντας τον Ποταμό Σέβερν και προέλασε στην Ουαλικό Μεθόριο (Welsh Marches), όπου οι αντίπαλες δυνάμεις είχαν συγκεντρωθεί.[101] Ο συνασπισμός των Λόρδων της Μεθορίου κλυδωνίστηκε και οι Μόρτιμερ παραδόθηκαν στο Βασιλιά,[102] αλλά ο Ντάμορι, ο Όντλεϊ και ο Κόμης του Χέρφορντ προέλασαν βόρεια τον Ιανουάριο για να ενωθούν με τον Λάνκαστερ, ο οποίος πολιορκούσε το κάστρο του Βασιλιά στο Τίκχιλ.[103] Ενισχυμένος από νέες δυνάμεις από τους Λόρδους τς Μεθορίου, ο Εδουάρδος τους κατεδίωξε, συναντώντας το στρατό του Λάνκαστερ στις 10 Μαρτίου στο Μπάρτον ον Τρεντ. Ο Λάνκαστερ, αριθμητικά κατώτερος, υποχώρησε χωρίς μάχη, διαφεύγοντας βόρεια.[103] Ο Άντριου Χάρκλεϊ στρίμωξε τον Λάνκαστερ στη Μάχη του Μπόρομπριτζ και τον αιχμαλώτισε.[104] Ο Εδουάρδος και ο Χιου ο Νεότερος συνάντησαν τον Λάνκαστερ στο Πόντεφρακτ, όπου, μετά από μια summary trial, ο κόμης κρίθηκε ένοχος προδοσίας και καρατομήθηκε.[105]

Ο Εδουάρδος και οι Ντεσπένσερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

painting of Edward hunting
Ο Εδουάρδος (τρίτος από αριστερά) σε κυνήγι με τον Φίλιππο Δ΄

Ο Εδουάρδος τιμώρησε τους οπαδούς του Λάνκαστερ μέσω ενώ συστήματος ειδικών δικαστηρίων σε όλη τη χώρα, όπου οι δικαστές είχαν ήδη πάρει εντολές για τις ποινές που θα απένεμαν στους κατηγορούμενους, οι οποίοι δεν επιτράπηκε να υπερασπίσουν τον εαυτό τους.[106] Πολλοί από αυτούς που ονομάζονταν "Contrariants" απλά εκτελέστηκαν ενώ άλλοι φυλακίστηκαν και η γη τους κατασχέθηκε και οι επιζώντες συγγενείς τους φυλακίστηκαν επίσης.[107] Ο Κόμης του Πέμπροκ, προς τον οποίο πλέον ο Εδουάρδος δυσπιστούσε, συνελήφθη και ελευθερώθηκε μόνο αφότου έδωσε ως εγγύηση όλη την περιουσία του για την πίστη του.[108] Ο Εδουάρδος μπορούσε λοιπόν να επιβραβεύει τους πιστούς του υποστηρικτές, και κυρίως την οικογένεια Ντεσπένσερ με τις κατασχεμένες εκτάσεις και νέους τίτλους.[109] Τα πρόστιμα και οι κατασχέσεις έκαναν τον Εδουάρδο πλούσιο: σχεδόν £15000 εισέρρευσαν τους πρώτους μήνες, και μέχρι το 1326, το ταμείο του Εδουάρδου περιείχε £62000.[110] Το κοινοβούλιο συγκλήθηκε στην Υόρκη το Μάρτιο του 1322 όπου οι Ordinances were formally revoked through the Statute of York, and fresh taxes agreed for a new campaign against the Scots.[111]

Η Αγγλική εκστρατεία στη Σκωτία είχε σχεδιαστεί σε μεγάλη κλίμακα, με μια δύναμη περίπου 23350 ανδρών.[112] Edward advanced through Lothian towards Edinburgh, but Robert the Bruce declined to meet him in battle, drawing Edward further into Scotland. Plans to resupply the campaign by sea failed, and the large army rapidly ran out of food.[112] Ο Εδουάρδος εξαναγκάστηκε να υποχωρήσει νότια του συνόρου, ενώ ομάδες εισβολέων Σκώτων των καταδίωκαν.[112] Ο νόθος γιος του Εδουάρδου, Άνταμ, πέθανε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας και died during the campaign, and the raiding parties almost captured Isabella, who was staying at Tynemouth and was forced to flee by sea.[113] Ο Βασιλιά σχεδίαζε νέα εκστρατεία, υποστηριζόμενος από ένα νέο γύρο φόρων, αλλά η πίστη στη Σκωτική πολιτική του Εδουάρδου βρισκόταν σε κάμψη.[114] Ο Άντριου Χάρκλεϊ, που έπαιξε καίριο ρόλο στη διασφάλιση των νικών του Εδουάρδου του προηγούμενου έτους και είχε πρόσφατα χριστεί Κόμης του Κάρλαϊλ, διαπραγματεύτηκε ανεξάρτητα μια συνθήκη ειρήνης με τον Ρόμπερτ Μπρους, προτείνοντας να αναγνωρίσει ο Εδουάρδος τον Ρόμπερτ σαν Βασιλιά της Σκωτίας και σε αντάλλαγμα ο Ρόμπερτ θα σταματούσε να επεμβαίνει στην Αγγλία.[115] Ο Εδουάρδος έγινε έξαλλος και εκτέλεσε αμέσως τον Χάρκλεϊ, αλλά συμφώνησε σε μια δεκατριάχρονη ανακωχή με τον Ρόμπερτ.[116]

Ο Χιου Ντεσπένσερ ο Νεότερος διαβιούσε και κυβερνούσε in grand style, playing a leading role in Edward's government, and executing policy through a wide network of family retainers.[117] Supported by Robert Baldock and Walter Stapledon, Edward's chancellor and lord treasurer, the Despensers accumulated land and wealth, using their position in government to provide superficial cover for what historian Seymour Phillips describes as "the reality of fraud, threats of violence and abuse of legal procedure".[118] Meanwhile, Edward faced growing opposition. Miracles were reported around the late Earl of Lancaster's tomb, and at the gallows used to execute members of the opposition in Bristol.[119] Ο νόμος και η τάξη άρχισαν να διαλύονται, με ενθάρρυνση από το χάος που προκάλεσαν οι κατασχέσεις γης.[120] Η παλιά αντιπολίτευση που την αποτελούσαν συνεργάτες των Λόρδων της Μεθορίου (Marcher Lords) προσπάθησε να ελευθερώσει τους αιχμαλώτους που κρατούνταν από τον Εδουάρδο στο Κάστρο Γουόλινγκφορντ, και ο Ρότζερ Μόρτιμερ, ένας εκ των πλέον σημαινόντων φυλακισμένων Λόρδων της Μεθορίου, δραπέτευσε από τον Πύργο του Λονδίνου και διέφυγε στη Γαλλία.[121]

Πόλεμος με τη Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι διενέξεις μεταξύ του Εδουάρδου και του Γαλλικού Στέμματος για το Δουκάτο της Γασκώνης οδήγησαν στον Πόλεμο του Σαιν-Σαρντό το 1324.[122] Ο Κάρολος, κουνιάδος του Εδουάρδου, είχε γίνει Βασιλιάς της Γαλλίας το 1322 και ήταν επιθετικότερος από τους προκατόχους του.[123] Το 1323 επέμενε να έρθει ο Εδουάρδος στο Παρίσι για να αποδώσει όρκο υποτέλειας για τη Γασκώνη, απαιτώντας ακόμα οι διοικητές του Εδουάρδου στη Γασκώνη να επιτρέψουν σε Γάλλους αξιωματούχους εκεί να εκτελούν διαταγές από το Παρίσι.[124] Τα πράγματα κορυφώθηκαν τον Οκτώβριο όταν μια ομάδα στρατιωτών του Εδουάρδου κρέμασαν έναν Γάλλο αξιωματικό επειδή προσπάθησε να χρίσει μια καινούργια οχυρωμένη πόλη στο Αζενέ, μια διαφιλονικούμενη περιοχή του Γασκωνικού συνόρου.[125] Ο Εδουάρδος αρνήθηκε κάθε ανάμειξη σε αυτό το περιστατικό, αλλά οι σχέσεις Εδουάρδου και Καρόλου ψυχράνθηκαν.[126] Το 1324, ο Εδουάρδος απέστειλε τον Κόμη του Πέμπροκ στο Παρίσι για να κλειδώσει μια λύση αλλά ο κόμης πέθανε αιφνιδίως από ασθένεια καθοδόν. Ο Κάρολος ενεργοποίησε το στρατό του και διέταξε εισβολή στη Γασκώνη.[127]

Οι δυνάμεις του Εδουάρδου στη Γασκώνη αριθμούααν περίπου 4400, αλλά ο Γαλλικός στρατός υπό τις διαταγές του Κάρολος του Βαλουά αριθμούσε 7000.[128] Ο Βαλουά κατέλαβε το Αζενέ και μετά προχώρησε περαιτέρω και απέκοψε την καίρια πόλη Μπορντό.[128] Σε ανταπόκριση ο Εδουάρδος διέταξε τη σύλληψη όλων των Γάλλων στην Αγγλία και δήμευσε τις εκτάσεις της Ισαβέλλας, βάσει του ότι ήταν Γαλλικής καταγωγής.[129] Το Νοέμβριο του 1324 συναντήθηκε με τους κόμητες και την Αγγλική Εκκλησία, οπότε του προτάθηκε να οδηγήσει μια δύναμη 11000 αντρών στη Γασκώνη.[130] Ο Εδουάρδος προτίμησε να μην μεταβεί ο ίδιος, στέλνοντας στη θέση του τον Κόμη του Σάρεϊ.[131] Εντωμεταξύ, ο Εδουάρδος εγκαινίασε νέες διαπραγματεύσεις με το Γάλλο βασιλιά.[132] Ο Κάρολος έστειλε διάφορες προτάσεις, με πιο δελεαστική αυτήν της μετάβασης της Ισαβέλλας με τον Πρίγκιπα Εδουάρδο στο Παρίσι και την απόδοση όρκου υποτέλειας από τον Πρίγκιπα στο Γάλλο Βασιλιά για τη Γασκώνη σε αντάλλαγμα για τον τερματισμό του πολέμου και την επιστροφή του Αζενέ.[133] Ο Εδουάρδος και οι σύμβουλοί του είχαν ανησυχία σχετικά με την αποστολή του πρίγκιπα στη Γαλλία, αλλά συμφώνησαν να στείλουν την Ισαβέλλα μόνη της σαν απεσταλμένη το Μάρτιο του 1325.[134]

H πτώση του Εδουάρδου Β'[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προστριβές με την Ισαβέλλα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας (η κάτω σκηνή δείχνει την δολοφονία του)
Ο τάφος του Εδουάρδου Β΄ στον καθεδρικό ναό του Γκλόστερ

Η βασίλισσα Ισαβέλλα μαζί με απεσταλμένους του Εδουάρδου διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους στα τέλη Μαρτίου. [135] Οι διαπραγματεύσεις αποδείχθηκαν δύσκολες και κατέληξαν σε συμβιβασμό μόνο μετά την προσωπική παρέμβαση της Ισαβέλλας προς τον αδελφό της Κάρολο.[136] Οι όροι της συμφωνίας όμως ήταν ευνοϊκοί για το Γαλλικό στέμμα: ο Εδουάρδος θα έδινε όρκο υποτέλειας προσωπικά στον Κάρολο για τη Γασκώνη. [137] Συλλογιζόμενος τις συνέπειες ενός καινούργιου πολέμου, ο Εδουάρδος συγκατένευσε στη συμφωνία αλλά αποφάσισε να δώσει τη Γασκώνη στο γιο του Εδουάρδο και έστειλε τον πρίγκιπα να δώσει τον όρκο στο Παρίσι. [138] Ο νεαρός Πρίγκιπας Εδουάρδος πήγε στην Γαλλία με την μητέρα του τον Σεπτέμβριο.[139][nb 3]

Ο Εδουάρδος ανέμενε την επιστροφή της Ισαβέλλας και του γιου του στην Αγγλία αντίθετα εκείνη παρέμενε στη Γαλλία χωρίς εμφανή πρόθεση να επιστρέψει. [141] Μέχρι το 1322, ο γάμος της Ισαβέλλας και του Εδουάρδου εμφανίζεται επιτυχημένος, αλλά την εποχή που η Βασίλισσα έφυγε στη Γαλλία το 1325 είχε χειροτερέψει.[142] Η Ισαβέλλα φαίνεται να αντιπαθούσε έντονα τον Χιου Ντεσπένσερ τον Νεότερο, κυρίως λόγω της κακομεταχείρισης επιφανών γυναικών εκ μέρους του.[143] Η Ισαβέλλα αισθανόταν αιδώ επειδή είχε διαφύγει από Σκωτικούς στρατούς τρις κατά τη διάρκεια του γάμου της με τον Εδουάρδο και θεωρούσε υπαίτιο για το τελευταίο τέτοιο γεγονός, το 1322, τον Χιου 1322.[144] Όταν ο Εδουάρδος διαπραγματεύτηκε την πρόσφατη ανακωχή με τον Ρόμπερτ Μπρους, είχε βλάψει ένα σύνολο ευγενών οικογενειών που κατείχαν γη στη Σκωτία. Ανάμεσα σε αυτές ήταν οι Μπομόν, στενοί φίλοι της Ισαβέλλας.[145] Ήταν επίσης θυμωμένη για τη σύλληψη του οικείου προσωπικού της και την κατάσχεση των γαιών της το 1324. Επιπλέον, ο Εδουάρδος είχε απομακρύνει από εκείνην τα παιδιά τς και ανέθεσε την κηδεμονία τους στη σύζυγο του Χιου Ντεσπένσερ.[146]

Τον Φεβρουάριο του 1326 είχε πια γίνει σαφές ότι η Ισαβέλλα είχε δεσμό με τον εξόριστο Ρότζερ Μόρτιμερ.[147] Δεν είναι ευκρινές πότε η Ισαβέλλα συνάντησε πρώτη φορά τον Μόρτιμερ ή πότε άρχισε η σχέση τους, αλλά αμφότεροι επιθυμούσαν να ανατρέψουν από την εξουσία τον Εδουάρδο και τους Ντεσπένσερ.[148][nb 4] Ο Βασιλιάς έκανε έκκληση να γυρίσει ο γιος του, και να παρέμβει ο Κάρολος εκ μέρους του, αλλά αυτό δεν είχε αποτέλεσμα.[150]

Οι αντίπαλοι του Εδουάρδου άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω από τον Μόρτιμερ και την Ισαβέλλα στο Παρίσι και ο Εδουάρδος άρχισε να φοβάται όλο και περισσότερο την πιθανότητα να εισβάλει ο Μόρτιμερ στην Αγγλία.[151] Η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ στράφηκαν στον Γουλιέλμο, Κόμη του Αινώ, και πρότειναν γάμο μεταξύ του Πρίγκιπα Εδουάρδου και της κόρης του Γουλιέλμου, Φιλίππας.[152] Σε αντάλλαγμα για την επωφελή συμμαχία με τον διάδοχο του αγγλικού θρόνου και μια ευμεγέθη προίκα για τη νύφη, ο Γουλιέλμος συνεισέφερε 132 transport vessels και 8 πολεμικά πλοία για να βοηθήσουν την εισβολή στην Αγγλία.[153] Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος και Η Φιλίππα παντρεύτηκαν στις 27 Αυγούστου και η Ισαβέλλα με τον Μόρτιμερ άρχισαν να προετοιμάζονταν για την εκστρατεία τους.[154]

Επίθεση του Μόρτιμερ και της Ισαβέλλας στην Αγγλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1326 ο Εδουάρδος οργάνωσε την άμυνα της Αγγλίας προκειμένου να προστατέψει τις νότιες ακτές του νησιού από την ενδεχόμενη επίθεση είτε της Γαλλίας είτε του Ρότζερ Μόρτιμερ, [155] Οι στόλοι συγκεντρώνονταν στους λιμένες του Πόρτσμουθ στα νότια και του Όργουελ στην ανατολική ακτή, και μια δύναμη επίθεσης 1600 ανδρών στάλθηκε πέραν της Μάγχης για να επιχειρήσει μια εισβολή στη Νορμανδία για αντιπερισπασμό. [156] Ο έλεγχος της εξουσίας σε τοπικό επίπεδο ήταν εύθραυστος, οι Ντεσπένσερ ήταν άκρως αντιπαθείς και πολλοί από αυτούς που ο Εδουάρδος εμπιστευόταν με την άμυνα του βασιλείου αποδείχτηκαν ανίκανοι ή ακολούθως στράφηκαν ενάντια στο καθεστώς.[157] Περίπου 2000 άντρες διατάχθηκαν να συγκεντρωθούν στον Όργουελ για να αποκρούσουν οποιαδήποτε εισβολή, αλλά μόνο 55 φαίνεται ότι εμφανίστηκαν.[158]

Ο Ρότζερ Μόρτιμερ, η Ισαβέλλα και ο δεκατριάχρονος Πρίγκιπας Εδουάρδος, συνοδευόμενοι από τον ετεροθαλή αδελφό του Βασιλιά Εδουάρδου, τον Εδμούνδο του Γούντστοκ, αποβιβάστηκαν στον Όργουελ στις 24 Σεπτεμβρίου με μια μικρή δύναμη αντρών και δεν συνάντησαν αντίστασης.[159] Αντ'αυτού, εχθροί των Ντεσπένσερ κινήθηκαν ταχύτατα για να ενωθούν μαζί ρους, με τον ετεροθαλή αδελφό του Εδουάρδου, Τόμας του Μπράδερτον, ανάμεσά τους, τον Ερρίκο του Λάνκαστερ, που είχε κληρονομήσει την κομητεία από τον αδελφό του Τόμας καθώς και μια ευρεία ομάδα του ανώτερου κλήρου.[160] Προφυλαγμένος στις αίθουσες του οχυρωμένου και ασφαλούς Πύργου του Λονδίνου, ο Εδουάρδος προσπάθησε να συγκεντρώσει υποστηρικτές από το εσωτερικό της πρωτεύουσας. Η πόλη του Λονδίνου εξεγέρθηκε ενάντια στην εξουσία του και στις 2 Οκτωβρίου ο Βασιλιάς άφησε το Λονδίνο μαζί με τους Ντεσπένσερ.[161] Το Λονδίνο περιέπεσε σε αναρχία, καθώς ο όχλος επιτέθηκε στου εναπομείναντες αξιωματούχους του Εδουάρδου, σκοτώνοντας τον πρώην θησαυροφύλακά του Ουόλτερ Στάπλντον στον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου, και καταλαμβάνοντας τον Πύργο ελευθερώνοντας τους εκεί φυλακισμένους.[162]

Ο Εδουάρδος συνέχισε δυτικά στην Κοιλάδα του Τάμεση, φτάνοντας στο Γκλόστερ μεταξύ 9 και 12 Οκτωβρίου· ήλπιζε να φτάσει στην Ουαλία και από εκεί να κινητοποιήσει στρατό ενάντια στους εισβολείς.[163] Ο Μόρτιμερ και η Ισαβέλλα δεν ήταν πολύ μακριά. Διακηρύξεις καταδίκαζαν το νέο καθεστώς των Ντεσπένσερ. Μέρα με τη μέρα συγκέντρωναν καινούργιους οπαδούς[164] Ο Εδουάρδος και ο νεαρός Ντεσπένσερ πέρασαν τα σύνορα και απέπλευσαν από το Τσέπστοου, πιθανώς στοχεύοντας να φτάσουν πρώτα στο Λούντι και μετά για την Ιρλανδία, όπου ο βασιλιάς έλπιζε να βρει καταφύγιο και να συγκεντρώσει έναν καινούργιο στρατό.[165] Κακοκαιρία τους οδήγησε πίσω όμως και αποβιβάστηκαν στο Κάρντιφ. Ο Εδουάρδος υποχώρησε στο Κάστρο Κέρφιλλι και προσπάθησε να συναγείρει τις εναπομένουσες δυνάμεις τουs.[166]

Η εξουσία του Εδουάρδου κατέρρευσε στην Αγγλία όπου, εν απουσία του, η παράταξη των υποστηρικτών της Ισαβέλλας ανέλαβε την διοίκηση με την στήριξη της Εκκλησίας.[167] Οι δυνάμεις της περικύκλωσαν το Μπρίστολ όπου ο Χιου Ντεσπένσερ ο Πρεσβύτερος είχε καταφύγει· παραδόθηκε και ακολούθως εκτελέστηκε.[168] Ο Εδουάρδος και ο Χιου ο Νεότερος διέφυγαν από το κάστρο τους στις 2 Νοεμβρίου, εγκαταλείποντας κοσμήματα, μεγάλη ποσότητα προμηθειών και τουλάχιστον £13.000 σε μετρητά, πιθανώς ελπίζοντας ακόμα μια φορά να φτάσουν στην Ιρλανδία, αλλά στις 16 Νοεμβρίου προδόθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από μια ερευνητική ομάδα βόρεια του Κέρφιλλι.[169] EdΟ Εδουάρδος μεταφέρθηκε αρχικά με συνοδεία στο Κάστρο Μόνμαουθ και μετά πίσω στην Αγγλία όπου κρατείτο στο φρούριο του Ερρίκου του Λάνκαστερ στο Κένιλγουορθ.[170] Οι τελευταίες δυνάμεις του Βασιλιά, πολιορκημένες πλέον στο Κάστρο Κέρφιλλι, παραδόθηκαν μετά από πέντε μήνες τον Απρίλιο του 1327.[171]

Παραίτηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Painting of Isabella capturing Edward
An 15th-century depiction of Isabella capturing Edward

Η Ισαβέλλα με τον Μόρτιμερ πήραν γρήγορα εκδίκηση από το προηγούμενο καθεστώς. Ο Χιου Ντεσπένσερ ο Νεότερος προσήχθη σε δίκη, κηρύχθηκε προδότη και καταδικάστηκε σε εκσπλαχνισμό, ευνουχισμό και διαμελισμό· he was duly executed on 24 November 1326.[172]

Δεν υπήρχε καθιερωμένη διαδικασία καθαίρεσης ενός Άγγλου βασιλιά.[173] Ο Άνταμ Όρλτον, Επίσκοπος του Χέρφορντ, εξέφρασε μια σειρά δημόσιων κατηγοριών σχετικών με τη συμπεριφορά του Εδουάρδου ως βσσιλιά και τον Ιανουάριο του 1327 το κοινοβούλιο συγκλήθηκε στο Ουεστμίνστερ στο οποίο εγέρθηκε το ζήτημα της τύχης του Εδουάρδου· ο Εδουάρδος αρνήθηκε να παραστεί στη συνεδρίαση.[174] Αρχικά επαμφοτερίζον, το Κοινοβούλιο ανταποκρίθηκε στα πλήθη του Λονδίνου που ζητούσαν να ανέβει ο Πρίγκιπας Εδουάρδος στο θρόνο. Στις 12 Ιανουαρίου οι προεξάρχοντες από του βαρόνους και τον κλήρο συμφώνησαν ότι Εδουάρδος έπρεπε να εκθρονισθεί και να αντικατασταθεί από τον γιο του.[175] ΤΟ θέμα παρουσιάστηκε την επόμενη ημέρα σε μια συνέλευση των βαρόνων, όπου λέχθηκε ότι η αδύναμη ηγεσία και τα προσωπικά ελαττώματα του Εδουάρδου οδήγησαν το βασίλειο στην καταστροφή και ότι ήταν ανίκανος να ηγηθεί της χώρας.[176]

Λίγο αργότερα μια αντιπροσωπεία βαρόνων, κληρικών και ιπποτών στάλθηκε στο Κένιλγουορθ για να μιλήσει με το Βασιλιά.[177] Στις 20 Ιανουαρίου 1327, ο Ερρίκος του Λάνκαστερ και οι επίσκοποι του Ουίντσεστερ και του Λίνκολν συναντήθηκαν κατ'ιδίαν με τον Εδουάρδο στο κάστρο.[178] Τον πληροφόρησαν ότι αν παραιτούνταν από μονάρχης, θα τον διαδεχόταν ο Πρίγκιπας Εδουάρδος αλλά εάν δεν το έκανε, ο γιος του ίσως αποκληρωνόταν επίσης και το στέμμα θα δινόταν σε άλλον υποψήφιο.[179] Με δάκρυα στα μάτια ο Εδουάρδος συμφώνησε να παραιτηθεί και στις 21 Ιανουαρίου ο Σερ Ουίλλιαμ Τράσελ, εκπροσωπώντας το βασίλειο συνολικά, απέσυρε τον όρκο υποτέλειάς του και τερμάτισε την βασιλεία του Εδουάρδου.[180] Μια διακήρυξη στάλθηκε στο Λονδίνο, ανακοινώνοντας ότι ο Εδουάρδος, γνωστός πλέον ως Εδουάρδος του Κάρναρβον, είχε ελεύθερα παραιτηθεί από το βασίλειό του και ότι ο Πρίγκιπας Εδουάρδος θα τον διαδεχόταν. Η στέψη έγινε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στις 2 Φεβρουαρίου 1327.[181]

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θάνατος και επακόλουθα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Photograph of walkway in Berkeley Castle
Σκεπαστή οδός προς το κελί του Κάστρου Μπέρκλεϊ που παραδοσιακά συνδέεται με την αιχμαλωσία του Εδουάρδου

Όσοι αντιτίθενταν στη νέα κυβέρνηση άρχισαν να σχεδιάζουν την απελευθέρωση του Εδουάρδου και ο Ρότζερ Μόρτιμερ αποφάσισε να τον μεταφέρει στην πιο ασφαλή τοποθεσία του Κάστρου Μπέρκλεϊ στο Γκλόστερσαϊρ, όπου ο τέως Βασιλιάς έφτασε την η Απριλίου 1327.[182] Με την άφιξη του στο κάστρο, ο Εδουάρδος ήταν υπό την εποπτεία του γαμπρού του Μόρτιμερ, Τόμας Μπέρκλεϊ και του Τζον Μαλτράβερς, στους οποίου δίνονταν £5 ημερησίως για τη συντήρηση του Εδουάρδου.[183] Είναι ασαφές πόσο καλή ήταν η μεταχείριση του Εδουάρδου· τα αρχεία δείχνουν την αγορά πολυτελών αγαθών για λογαριασμό του, αλλά μερικοί χρονικογράφοι ισχυρίζονται ότι συχνά τον κακομεταχειρίζονταν.[183] Ένα ποίημα, το Lament of Edward II, θεωρείτο κάποτε ότι γράφτηκε από τον ίδιο τον Εδουάρδο κατά την αιχμαλωσία του, παρότι η σύγχρονη έρευνα αμφιβάλλει επ'αυτού.[184][nb 5]

Ανησυχίες υπήρχαν για νέες συνωμοσίες απελευθέρωσης του Εδουάρδου, μερικές συνδεδεμένες με το τάγμα των Δομινικανών και πρώην ιππότες της αυλής, και μία τέτοια απόπειρα έφτασε μέχρι του να εισβάλει τη φυλακή μέσα στο κάστρο.[185] Ως απόρροια αυτών των απειλών, ο Εδουάρδος μετακινήθηκε σε άλλες τοποθεσίες μυστικά για μια περίοδο, προτού επιστρέψει στο κάστρο υπό μόνιμη εποπτεία στα τέλη του θέρους το 1327.[186] Η πολιτική κατάσταση παρέμενε ασταθής και φαίνεται ότι οργανώθηκαν νέες προσπάθειες απελευθέρωσης του.[187]

Στις 23 Σεπτεμβρίου ο Εδουάρδος Γ΄ πληροφορήθηκε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει στο Κάστρο Μπέρκλεϊ τη νύχτα της 21ης Σεπτεμβρίου.[188] Οι περισσότεροι ιστορικοί συντείνουν ότι ο Εδουάρδος πέθανε στο Μπέρκλεϊ σε εκείνη την ημερομηνία αν και μια μειοψηφία υποστηρίζει ότι πέθανε αργότερα.[189][nb 6] Ο θάνατος του Εδουάρδου ήταν, όπως παρατηρεί ο Μαρκ Όρμροντ, "ύποπτα κατάλληλος χρονικάs", καθώς απλοποίησε τα πολιτικά προβλήματα του Μόρτιμερ σημαντικά και οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Εδουάρδος δολοφονήθηκε με διαταγή του καινούργιου καθεστώτος, αν και είναι αδύνατο να επιβεβαιωθεί αυτό.[190] Several of the individuals suspected of involvement in the death, including Sir Thomas Gurney, Maltravers and William Ockley, later fled.[191][nb 7] Αν ο Εδουάρδος πέθανε από φυσικά αίτια, ο θάνατός του μπορεί να επιταχύνθηκε από depression μετά την φυλάκισή του.[193] Η διακυβέρνηση από την Ισαβέλλα και τον Μόρτιμερ δεν διήρκεσε πολύ μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Εδουάρδου. Συνήψαν ειρήνη με τους Σκώτους με τη Συνθήκη του Νορθάμπτον, αλλά η κίνησή αυτή αποδείχτηκε εξαιρετικά αντιδημοφιλής.[194] Η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ συγκέντρωσαν και δαπάνησαν αμφότεροι μεγάλα πλούτη και άρχισε η κριτική εναντίον τους.[195] Οι σχέσεις του Μόρτιμερ με τον νεαρό Εδουάρδο Γ΄ επιδεινώθηκαν και το 1330 ο Βασιλιάς έκανε πραξικόπημα στο Κάστρο Νότιγχαμ.[196] Συνέλαβε το Μόρτιμερ και τον εκτέλεσε επί δεκατεσσάρων κατηγοριών προδοσίας, μεταξύ αυτών ο φόνος του Εδουάρδου Β΄.[197] Η κυβέρνηση του Εδουάρδου Γ΄ προσπάθησε να κατηγορήσει το Μόρτιμερ για όλα τα πρόσφατα προβλήματα, ουσιαστικά αποκαθιστώντας πολιτικά τον νεκρό Βασιλιά.[198] Ο Βασιλιάς χάρισε τη ζωή στην Ισαβέλλα μαζί με μια γενναιόδωρη χορηγία και εκείνη σύντομα επέστρεψε στη δημόσια ζωή.[199]

Ο Εδουάρδος ως βασιλιάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βασιλεία, κυβέρνηση και δίκαιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Edward's Great Seal

Ο Εδουάρδος τελικά ήταν ένας αποτυχημένος βασιλιάς· ο ιστορικό Μάικ Πρέστγουιτς παρατηρεί ότι "ήταν οκνός και ανίκανος, οξύθυμος με ασήμαντη αφορμή, αλλά αναποφάσιστος όταν επρόκειτο για σημαντικά ζητήματα", που αντανακλάται και στην περιγραφή του Εδουάρδου από τον Ρόυ Χέινς ως "ανίκανου και κακού", και ως "επ'ουδενί σχετικού με την επιχειρηματικότητα".[200] Ο Εδουάρδος δεν ανέθετε απλώς την καθημερινή κυβερνητική ρουτίνα στους υποτελείς του,αλλά επίσης και την λήψη αποφάσεων κορυφής, και ο Πιέρ Σαπλέ αναφέρει ότι "δεν ήταν τόσο ανίκανος βασιλιάς όσο αναποφάσιστος και διστακτικό", προτιμώντας να κυβερνά μέσω ενός ισχυρού αντιπροσώπου όπως ο Πιρς Γκάβεστον ή ο Χιου Ντεσπένσερ ο Νεότερος.[201] Η τάση του Εδουάρδου να προωθεί τους ευνοούμενούς του είχε σοβαρές πολιτικές συνέπειες, παρότι αποπειράθηκε επίσης να εξαγοράσει την αφοσίωση ευρύτερων ομάδων ευγενών μέσω χρηματικών δωρεών.[202] Ο Εδουάρδος όμως συχνά ενδιαφερόταν ένθερμα για τις λεπτομέρειες της διοίκησης και περιστασιακά αναμειγνυόταν στις λεπτομέρειες μιας ευρείας γκάμας θεμάτων σε όλη την Αγγλία και τις υπόλοιπες κτήσεις του.[203][nb 8]

Αυλή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Detail of 1575 map
1575 map showing the King's Hall (top left) founded by Edward

Η βασιλική αυλή του Εδουάρδου δεν είχε μόνιμη βάση και μεταφερόταν σε όλη τη χ΄ρα με το Βασιλιά.[205] Όταν βρισκόταν στο Παλάτι του Ουεστμίνστερ, η αυλή κατελάμβανε ένα συγκρότημα δύο αιθουσών, επτά θαλάμων και τριών παρεκκλησίων, μαζί με άλλαμικρότερα δωμάτια, αλλά λόγω της σύγκρουσης με τους Σκώτους, η αυλή περνούσε πολύ χρόνο στο Γιόρκσαϊρ και τη Νορθάμπρια.[206] Στην καρδιά της αυλής βρισκόταν η βασιλική κατοικία, διαιρούμενη σε "αίθουσα" και "θάλαμο"; το μέγεθος της διέφερε με το χρόνο αλλά το 1317 αριθμούσε περίπου 500 άτομα, μαζί με τους ιππότες, τους squires, και το προσωπικό της κουζίνας και της μεταφοράς.[207] The household was surrounded by a wider group of courtiers, and appears to have also attracted a circle of prostitutes and criminal elements.[208] Η μουσική και oι τροβαδούροι ήταν πολύ δημοφιλείς στην αυλή του Εδουάρδου, αλλά το κυνήγι μάλλον ήταν μια αρκετά ελάσσων δραστηριότητα, και υπήρχε μικρή έμφαση σε ιπποτικές γιορτές.[209] Ο Εδουάρδος ενδιαφερόταν για κτίρια και έργα ζωγραφικής, αλλά λιγότερο για συγγραφικά έργα, τα οποία δεν έχαιραν εκτεταμένης πατρονίας στην αυλή.[210] TΓινόταν εκτεταμένη χρήση χρυσών και αργυρών πλακών κοσμημάτων και enamelling στην αυλή, που ήταν πλούσια διακοσμημένα.[211][nb 9] Ο Εδουάρδος συντηρούσε ως κατοικίδιο μια καμήλα και σαν νεαρός άντρας πήρε μαζί του ένα λέοντα σε εκστρατεία του στη Σκωτία.[212] Η αυλή ψυχαγωγείτο και με εξωτικές διασκεδάσεις: από έναν Ιταλό γητευτή φιδιών το 1312, και το επόμενο έτος από 54 nγυμνούς Γάλλους χορευτές.[213][nb 10]

Θρησκεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η προσέγγιση της θρησκείας από τον Εδουάρδο ήταν κανονική για την εποχή, και ο ιστορικός Μάικλ Πρέστγουιτς τον περιγράφει ως "άντρα με εντελώς συμβατικές θρησκευτικές συμπεριφορές".[215] Γίνονταν καθημερινές λειτουργίες σε παρεκκλήσια και alms-giving at his court, and Edward blessed the sick, although he did this less often than his predecessors.[215] Ο Εδουάρδος ήταν κοντά στο Τάγμα των Δομινικανών, που βοήθησαν στην εκπαίδευσή του, και είχε ζητήσει τη συμβουλή τους όταν ζήτησε παπική έγκριση να επιχρισθεί με το Άγιο Έλαιο του Τόμας Μπέκετ το 1319· this request was refused, causing the King some embarrassment.[216] O Εδουάρδος υποστήριζε την επέκταση των πανεπιστημίων κατά τη βασιλεία του, ιδρύοντας το King's Hall στο Κέιμπριτζ για να προωθήσει την εκπαίδευση in religious and civil law, Oriel College in Oxford and a short-lived university in Dublin.[217]

Ο Εδουάρδος απολάμβανε μια καλή σχέση με τον Πάπα Κλήμεντα Ε΄, παρά τις επαναλαμβανόμενες παρεμβάσεις του Βασιλιά στη λειτουργία της Αγγλικής Εκκλησίας, ανάμεσά τους η τιμωρία επισκόπων με τους οποίους διαφωνούσε.[218] Με την υποστήριξη του Κλήμεντα, ο Εδουάρδος προσπάθησε να κερδίσει την οικονομική υποστήριξη της Αγγλικής Εκκλησίας για τις εκστρατείες του στη Σκωτία, η οποία περιελάμβανε φορολόγηση και δανεισμό από τα αποθέματα που είχαν συγκεντρωθεί για τις σταυροφορίες.[219] Η Αγγλική Εκκλησία έκανε λίγα για να επηρεάσει ή να μετριάσει τη συμπεριφορά του Εδουάρδου κατά τη βασιλεία του, ίσως λόγω της ιδιοτέλειας των επισκόπων και της ανησυχίας τους για την ασφάλειά τους.[220]

Ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄, εκλεγμένος το 1316, ζήτησε την στήριξη του Εδουάρδου για μια νέα σταυροφορία και έτεινε επίσης να τον υποστηρίξει πολιτικά.[221] Το 1317, σε αντάλλαγμα για την παπική υποστήριξη στον πόλεμό του με τη Σκωτία, ο Εδουάρδος συμφώνησε να επανεκκινήσει την πληρωμή του ετήσιου Παπικού φόρου, που είχε αρχικά συμφωνηθεί από τον Βασιλιά Ιωάννη το 1213· όμως ο Εδουάρδος σύντομα σταμάτησε τις πληρωμές και ο Βασιλιάς επίσης δεν προσέφερε τον όρκο υποτέλειάς του, ένα άλλο μέρος της συμφωνία του 1213.[221] Το 1325 ο Εδουάρδος ζήτησε από τον Πάπα Ιωάννη να κατευθύνει την Ιρλανδική Εκκλησία να κηρύττει υπέρ του δικαιώματός του να διοικεί το νησί, και να απειλήσει με αφορισμό κάθε αντίθετη φωνή.[222]

Κληρονομιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιστοριογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Photograph of medieval charter
Oriel College's 1326 charter from Edward

Ουδείς χρονικογράφος αυτής της περιόδου είναι εντελώς αξιόπιστος ή αμερόληπτος, συχνά επειδή οι αφηγήσεις τους γράφονταν για να υποστηρίξουν μια συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι οι περισσότεροι σύγχρονοί του χρονικογράφοι ήταν άκρως δυσμενείς προς τον Εδουάρδο.[223] Το Polychronicon, Vita Edwardi Secundi, Vita et Mors Edwardi Secundi και το Gesta Edwardi de Carnarvon επί παραδείγματι όλα κατέκριναν την προσωπικότητα του Βασιλιά, τι συνήθειές του και την επιλογή συντρόφων του.[224] Άλλα ντοκουμέντα της βασιλείας του φανερώνουν κριτική προς τον Εδουάρδο από τους συγχρόνους του, μεταξύ άλλων από την Εκκλησία και μέλη του βασιλικού νοικοκυριού.[225] Political songs were written about him, complaining about his failure in war and his oppressive government.[226] Αργότερα τον 14ο αιώνα, μερικοί χρονικογράφοι, όπως ο Τζέφρι λε Μπέικερ και ο Τόμας Ρίνγκστεντ, αποκατέστησαν τον Εδουάρδο, παρουσιάζοντάς τον σαν μάρτυρα και πιθανό άγιο, αν και η παράδοση αυτή έφθινε σε μεταγενέστερες εποχές.[227]

Οι ιστορικοί τον 16ο και 17ο αιώνα επικεντρώθηκαν στη σχέση του Εδουάρδου με τον Γκάβεστον, κάνοντας συγκρίσεις μεταξύ της βασιλείας του Εδουάρδου και των γεγονότων που αφορούσαν τη σχέση του Duc d'Épernon με τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας, και του Δούκα του Μπάκιγχαμ με τον Καρόλου Α΄.[228] Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, δημοφιλείς ιστορικοί όπως ο Τσαρλς Ντίκενς και ο Τσαρλς Νάιτ έκαναν γνωστή τη ζωή του Εδουάρδου στο κοινό της Βικτωριανής εποχής δίνοντας έμφαση στη σχέση του Βασιλιά με τους ευνοουμένους του και υπονοώντας την πιθανή ομοφυλοφιλία του.[229] Μετά το 1870 η ανοιχτή ακαδημαϊκή συζήτηση της σεξουαλικότητας του Εδουάρδου περιορίστηκε από τα μεταβαλλόμενα Αγγλικά ήθη. Στις αρχές του 20ου αιώνα τα Αγγλικά σχολεία είχαν λάβει συμβουλές από την κυβέρνηση να αποφεύγουν την άμεση συζήτηση των προσωπικών σχέσεων του Εδουάρδου στα μαθήματα ιστορίας.[230] Απόψεις για την σεξουαλικότητα του Εδουάρδου συνέχισαν να αναπτύσσονται μέσα στο χρόνο.

Επίγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Modern depiction of Edward II's coat of arms
Βασιλικός θυρεός του Εδουάρδου

Ο Εδουάρδος απέκτησε τέσσερα παιδιά με την Ισαβέλλα. Αυτά ήταν:[231]

  1. ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας (13 Νοεμβρίου 1312 – 21 Ιουνίου 1377). Νυμφεύθηκε τη Φιλίππα του Αινώ στις 24 Ιανουαρίου 1328.
  2. Ιωάννης της Κορνουάλης(15 Αυγούστου 1316 – 13 Σεπτεμβρίου 1336). Ανύπαντρος.
  3. Ελεονώρα του Γούντστοκ (18 Ιουνίου 1318 – 22 Απριλίου 1355). Married Reinoud II of Guelders in May 1332 and had issue.
  4. Ιωάννα του πύργου (5 Ιουλίου 1321 – 7 Σεπτεμβρίου 1362). Παντρεύτηκε τον Δαβίδ Β΄ της Σκωτίας στις 17 Ιουλίου 1328 και έγινε Βασίλισσα των Σκώτων, αλλά δεν απέκτησε παιδιά.

Ο Εδουάρδος ήταν επίσης πατέρας του νόθου Άνταμ Φίτζροϋ (περ. 1307–1322), ο οποίος τον συνόδευσε στις Σκωτικές εκστρατείες του 1322 και πέθανε λίγο μετά.[232]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δεν είναι βέβαιο ποιός έγραψε αυτό το μέρος του όρκου της στέψης, ή ποιές ήταν οι προθέσεις του. Ιστορικές συζητήσεις για τον όρκο της στέψης Historical discussions over the coronation oath have included debate over the tense of the Latin phrase aura eslau, which would change the meaning of the oath from referring to future legislation, to a retrospective statement about respecting existing laws and customs. Είναι επίσης αμφίβολο σε τι βαθμό διάφορες αλλαγές στον όρκο προήλθαν λόγω ευρύτερων πολιτικών διαφωνιών μεταξύ του Εδουάρδου και των βαρώνων ή εάν στόχευαν συγκεκριμένα λόγω ανησυχιών για τη θέση του Γκάβεστον.[19]
  2. Η περιουσία των ντε Κλαρ ανήκε προηγουμένως στον θανόντα Γκίλμπερτ ντε Κλαρ, Κόμητα του Γκλόστερ, ο οποίος είχε πεθάνει πολεμώντας στο Μπάνοκμπερν. Η γη μοιράστηκε στις τρεις αδελφές του, μία από τις οποίες ήταν ήδη σύζυγος του Χιου Ντεσπένσερ του Νεότερου.[81]
  3. Οι νομικοί του Εδουάρδου προέταξαν διάφορα επιχειρήματα στη διαμάχη με τους Γάλλους βασιλείς. One line of argument stemmed from the 1259 treaty agreed by Edward's grandfather, Henry III, under which Henry had agreed to give homage for Gascony; Edward's lawyers observed that this treaty, which underpinned Edward's 1303 treaty with France, had been a bilateral agreement between the two kings, rather than a conventional feudal agreement. As such, Edward's offering homage for Gascony was dependent on the French crown delivering on its own commitments, rather than an absolute duty. Edward's lawyers also argued that Isabella had a potential claim to the lands in the south under customary French law. When granting Gascony to Isabella, Phillip IV appeared to have been dividing up his lands, as was customary at the time, rather than giving a conditional grant, which meant that Gascony was an allod, Edward's personal property, and as such not subject to the French King's laws on the carrying of weapons or money.[140]
  4. Είναι αβέβαιο πότε η Ισαβέλλα γνώρισε τον Μόρτιμερ ή πότε συνήψαν δεσμό. Ο ιστορικός Ρόυ Χέινς τονίζει την έλλειψη στοιχείων για πρωτύτερη σχέση τους, ενώ ο Πολ Ντόχερτι διατείνεται ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι συνδέονταν στενά πριν το Δεκέμβριο του 1325, παρότι υποπτεύεται ότι μπορεί να είχαν υπάρξει φίλοι από το 1323. Ενώ συμφωνεί ότι δεν υπάρχει έγγραφη απόδειξη διαθέσιμη, ο Ίαν Μόρτιμερ υιοθετεί μια πιο ριζοσπαστική προοπτική, ισχυριζόμενος ότι η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ συναντήθηκαν πολύ νωρίτερα και ότι η Ισαβέλλα τον βοήθησε να αποδράσει από τον Πύργο του Λονδίνου το 1323.[149]
  5. For a sceptical comment, see Vivian Galbraith; May McKisack reserved judgement, noting that "if he was indeed the author of the Anglo-Norman lament ascribed to him, he knew something of versification;" M. Smallwood feels that "the authorship question has not been settled"; Claire Valente writes "I think it unlikely that Edward II wrote the poem".[184]
  6. Οι συμβατικές και κυρίαρχες ιστορικές ερμηνείες του θανάτου του Εδουάρδου περιλαμβάνουν αυτήν του Σέιμουρ Φίλιπς, που υποστηρίζει ότι είναι "πιθανό να δολοφονήθηκε, ίσως με ασφυξία"· του Ρόι Χέινς που διατείνεται ότι ο Βασιλιάς πιθανώς δολοφονήθηκε και ότι "δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι να αμφισβητηθεί το λείψανο του Εδουάρδο του Κέρναρφον έχει παραμείνει εκεί [Καθεδρικό του Γκλόστερ] αδιατάρακτο από τον Δεκέμβριο του 1327 περίπου"· της Μάιρα Ρούμπιν, who concludes that Edward may have been murdered· του Μάικλ Πρέστγουις, ο οποίος "ουδεμία αμφιβολία έχει" ότι ο Μόρτιμερ συνωμότησε για ναδοφονήσει τον Εδουάρδο Β΄, και ότι "σχεδόν σίγουρα πέθανε στο Μπέρκλεϊ"· του Τζο Μπέρντεν, που πιστεύει ότι ο Μόρτιμερ εξέδωσε εντολές θανάτωσης του Εδουάρδου, και ότι ο βασιλιάς τάφηκε στο Γκλόστερ· του Μαρκ Όρμροντ, που θεωρεί ότι ο Εδουάρδος πιθανόν δολοφονήθηκε και έχει ταφεί στο Γκλόστερ· του Τζέφρι Χάμιλτον, ο οποίος θεωρεί "φανταστικό" το επιχείρημα ότι ο Εδουάρδος επιβίωσε· and Chris Given-Wilson, who believes it is "almost certainly ... true" that Edward died on the night of 21 September and was murdered.[189]
  7. Ο Εδουάρδος Γ΄ χαρίστηκε στον Τόμας Μπέρκλεϊ, αφότου κρίθηκε το 1331 ότι δεν είχε αναμειχθεί στο φόνο του τέως βασιλιά. Το ίδιο σώμα αποφάνθηκε ότι ο Ουίλλιαμ Όκλεϊ και ο Έντουαρντ Γκάρνεϊ ήταν υπεύθυνοι για το θάνατό του. Ο Όκλεϊ δεν ξανακούστηκε, αλλά ο Γκάρνεϊ διέφυγε και καταδιώχθηκε στην Ευρώπη, όπου τελικά πιάστηκε στη Νάπολη; πέθανε ενώ επέστρεφε στην Αγγλία. Ο Τζον Μάλτραβερς δεν κατηγορήθηκε επίσημα για το φόνο του Εδουάρδου Β΄ αλλά έφυγε στην Ευρώπη και από εκεί επικοινώνησε με τον Εδουάρδο Γ΄, ίσως για να κάνουν μια συμφωνία σχετικά με το τι γνώριζε για τα γεγονότα του 1327· μετά από μια περίοδο εξορίας τελικά έλαβε χάρη και του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Αγγλία το 1364.[192]
  8. Οι περισσότεροι ιστορικοί προβάλλουν ότι ο Εδουάρδος αύξησε την ενασχόλησή του με τη διοίκηση την δεκαετία του 1320, αν και ο Μάικλ Πρέστγουιτς πιστεύει ότι μείζον μέρος της μεταγενέστερης αλληλογραφίας του Εδουάρδου για κυβερνητικά θέματα είχε γραφεί για εκείνον από τους Ντεσπένσερ. Γενικά, οι σύγχρονοι ιστορικοί τείνουν να τονίζουν τον μεταγενέστερο ρόλο του Εδουάρδου στη διακυβέρνηση, ακόμα και αν ο Βασιλιάς δεν αποδείχτηκε απαραίτητα ικανός ή επιτυχημένος κυβερνήτης. Miri Rubin argues that he was "deeply involved" in governance and portrays Edward's abilities sympathetically; Ο Άντονι Μάσον τονίζει την ανάμειξη του Εδουάρδου αργότερα στη βασιλεία του στο νομικό σύστημα· o Σέιμουρ Φίλιπς διατείνεται ότι ο Εδουάρδος αναμείχθηκε εντονότερα στο έργο της διακυβέρνησης από ότι έχει προβληθεί παλαιότερα, αν και το ενδιαφέρον του ήταν "σποραδικό και απρόβλεπτο", και επηρεαζόταν έντονα από τους συμβούλους του· ο Ρόυ Χέινς σημειώνει την "ιδιοσυγκρασία" του Εδουάρδου να συμμετέχει στις εργασίες, και τον πρωταρχικό ρόλο των Ντεσπένσερ στον καθορισμό της πολιτικής, αλλά σταματά λίγο πριν την ταύτιση με την θέση του Πρέστγουιτς.[204]
  9. Among his more esoteric valuables, ο Εδουάρδος κατείχε μια κανάτα, θρυλούμενη ως κατασκευασμένη από αυγό γρύπα.[211]
  10. The historian Miri Rubin argues that the displays show a lack of royal decorum. Ο ιστορικός Μάικλ Πρέστγουιτς σημειώνει ότι αυτές οι αυλικές εκδηλώσεις υποδεικνύουν για πολλούς μια παρακμιακή πολυτέλεια, , αρμόζουσα στο οικεί στερεότυπο του βασιλιά", αλλά συνεχίζει ισχυριζόμενος ότι η αυλή ήταν πραγματικά "συμβατική, και πιθανόν ακόμα και βαρετή"· Ο Σέιμουρ Φίλιπς αμφισβητεί το εάν οι γυμνοί Γάλλοι χορευτές αποτελούσαν υπερβολή ή αν απλά ταίριαζαν με την τοπική Γαλλική βασιλική κουλτούρα.[214]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Phillips 2011, σελίδες 33, 36
  2. Phillips 2011, σελίδες 35–36; Haines 2003, σελ. 3
  3. Coote 2000, σελίδες 84–86
  4. Phillips 2011, p. 123
  5. Phillips 2011, pp. 125–126
  6. Phillips 2011, pp. 126–127
  7. Phillips 2011, p. 129
  8. Phillips 2011, p. 131
  9. Phillips 2011, σελ. 132
  10. Phillips 2011, σελ. 133
  11. Chaplais 1994, σελίδες 34–41
  12. Brown 1988, σελίδες 574–575, 578, 584; Phillips 2011, σελίδες 131–134
  13. Phillips 2011, σελίδες 131–134
  14. Haines 2003, σελ. 52
  15. Phillips 2011, σελ. 135
  16. Phillips 2011, σελίδες 135, 139–140
  17. Phillips 2011, σελ. 140
  18. Phillips 2011, σελ. 141
  19. 19,0 19,1 Phillips 2011, σελίδες 140–143; Haines 2003, σελίδες 56–58
  20. Phillips 2011, σελ. 144
  21. Haines 2003, p. 61; Phillips 2011, p. 102
  22. Haines 2003, p. 93; Phillips 2011, p. 102
  23. Prestwich 2003, σελ. 74; Rubin 2006, σελ. 31
  24. Phillips 2011, σελίδες 135–137
  25. Phillips 2011, σελίδες 136–138
  26. Phillips 2011, σελίδες 144–146; Chaplais 1994, σελ. 44
  27. 27,0 27,1 Phillips 2011, σελίδες 146–147
  28. Phillips 2011, σελ. 151
  29. Phillips 2011, σελίδες 152–153
  30. Phillips 2011, σελίδες 154–155
  31. Phillips 2011, σελίδες 156–157
  32. Phillips 2011, σελ. 155
  33. Phillips 2011, σελίδες 155, 157–158
  34. Phillips 2011, σελ. 158
  35. Phillips 2011, σελ. 159
  36. Phillips 2011, σελ. 160
  37. Phillips 2011, p. 161; Chaplais 1994, p. 68
  38. Phillips 2011, p. 162
  39. Phillips 2011, p. 163
  40. Phillips 2011, pp. 163–164
  41. Phillips 2011, pp. 164–166
  42. Phillips 2011, pp. 169–171
  43. Phillips 2011, pp. 178–179, 182
  44. Phillips 2011, pp. 180–181
  45. Phillips 2011, σελίδες 182
  46. Phillips 2011, σελίδες 152, 174–175
  47. Phillips 2011, σελίδες 182, 276; Prestwich 2003, σελ. 77; Haines 2003, σελίδες 82–83, 87, 95
  48. Phillips 2011, σελίδες 182–184
  49. Phillips 2011, σελίδες 184–185; Chaplais 1994, σελ. 82
  50. Phillips 2011, σελίδες 186–187
  51. Phillips 2011, σελ. 187
  52. Phillips 2011, σελίδες 187–188
  53. Hamilton 1991, σελίδες 202–204
  54. Phillips 2011, σελ. 189; Haines 2003, σελίδες 86–87
  55. Phillips 2011, σελίδες 189–190
  56. Phillips 2011, σελίδες 190–191; Chaplais 1994, σελ. 88
  57. Phillips 2011, σελ. 241
  58. 58,0 58,1 Chaplais 1994, σελ. 89
  59. Chaplais 1994, σελ. 82; Phillips 2011, σελ. 192
  60. Phillips 2011, σελ. 191; Haines 2003, σελ. 86
  61. Phillips 2011, σελίδες 193–196, 199–200
  62. Phillips 2011, σελίδες 206–208
  63. Phillips 2011, σελίδες 207–920
  64. Phillips 2011, σελίδες 209–211
  65. Phillips 2011, σελίδες 210–211
  66. Phillips 2011, σελ. 213
  67. Phillips 2011, σελ. 214
  68. Phillips 2011, σελ. 217
  69. Phillips 2011, σελίδες 218–219; Prestwich 2003, σελ. 16
  70. Phillips 2011, σελίδες 225–226
  71. 71,0 71,1 Phillips 2011, σελίδες 223–224
  72. Phillips 2011, σελίδες 225–227; Haines 2003, σελ. 94
  73. Phillips 2011, σελίδες 223, 227–228
  74. Phillips 2011, σελίδες 228–229
  75. Rubin 2006, σελίδες 17, 36; Phillips 2011, σελ. 328
  76. Phillips 2011, σελ. 277
  77. Haines 2003, σελίδες 43–44
  78. Haines 2003, σελίδες 43–44; Childs 1991, σελίδες 160–162
  79. Tebbit 2005, σελ. 201
  80. Tebbit 2005, σελ. 205; Haines 2003, σελίδες 104–105
  81. Tebbit 2005, σελ. 205; Haines 2003, σελ. 259
  82. Phillips 2011, σελ. 336
  83. Phillips 2011, σελίδες 372–378
  84. Haines 2003, σελίδες 121–123
  85. Phillips 2011, σελίδες 364–365
  86. Phillips 2011, σελίδες 365–366
  87. Phillips 2011, σελίδες 364, 366–367
  88. Phillips 2011, σελίδες 367–368
  89. Phillips 2011, σελίδες 374–375
  90. Phillips 2011, σελίδες 375–377
  91. Phillips 2011, σελίδες 376–377
  92. Phillips 2011, σελίδες 377–379; Jordan 1996, σελ. 84
  93. Phillips 2011, σελίδες 383–387
  94. Phillips 2011, σελ. 390; Haines 2003, σελίδες 128–129
  95. Phillips 2011, σελ. 394
  96. Phillips 2011, σελίδες 395–397
  97. 97,0 97,1 Phillips 2011, σελ. 397
  98. Phillips 2011, σελίδες 397–398
  99. Phillips 2011, σελίδες 399–400
  100. Phillips 2011, σελίδες 400–401
  101. Phillips 2011, σελίδες 403–404
  102. Phillips 2011, σελ. 404
  103. 103,0 103,1 Phillips 2011, σελίδες 406–407
  104. Phillips 2011, σελ. 408
  105. Phillips 2011, σελίδες 408–409; Haines 2003, σελ. 141
  106. Phillips 2011, σελίδες 410–411
  107. Phillips 2011, σελίδες 411–413;; Haines 2003, σελ. 144
  108. Phillips 2011, σελ. 425
  109. Phillips 2011, σελ. 417
  110. Phillips 2011, σελ. 419; Haines 2003, σελ. 151
  111. Phillips 2011, σελίδες 423–425
  112. 112,0 112,1 112,2 Phillips 2011, σελίδες 426–427
  113. Phillips 2011, σελίδες 428–431
  114. Phillips 2011, σελ. 433
  115. Phillips 2011, σελίδες 423–433; Haines 2003, σελ. 148
  116. Phillips 2011, σελίδες 434–435; Haines 2003, σελ. 273
  117. Phillips 2011, σελίδες 440–442, 445
  118. Phillips 2011, σελίδες 445–446; Haines 2003, σελ. 157
  119. Phillips 2011, σελ. 436
  120. Phillips 2011, σελίδες 419–420
  121. Phillips 2011, σελίδες 438, 440–441
  122. Phillips 2011, σελίδες 455–456
  123. Phillips 2011, σελ. 456
  124. Phillips 2011, σελίδες 456–457
  125. Phillips 2011, σελίδες 461–462
  126. Haines 2003, σελίδες 274–275
  127. Phillips 2011, σελίδες 461, 464–465
  128. 128,0 128,1 Phillips 2011, σελ. 464
  129. Phillips 2011, σελ. 466
  130. Phillips 2011, σελ. 467
  131. Phillips 2011, σελ. 468
  132. Phillips 2011, σελ. 469
  133. Phillips 2011, σελ. 470
  134. Phillips 2011, σελίδες 470–471
  135. Phillips 2011, p. 472
  136. Phillips2011, pp.472
  137. Phillips 2011, pp. 472–473
  138. Phillips 2011, pp. 473–476
  139. Phillips 2011, σελ. 479
  140. Hallam & Everard 2001, σελίδες 322, 387; Haines 2003, σελίδες 19–20, 305–306
  141. Phillips 2011, pp. 485–486; Haines 2003, p. 169
  142. Doherty 2004, σελίδες 78–79
  143. Doherty 2004, σελίδες 74–75
  144. Doherty 2004, σελίδες 75–77
  145. Phillips 2011, σελίδες 437–438
  146. Doherty 2004, σελίδες 79–80
  147. Phillips 2011, σελίδες 488–489
  148. Phillips 2011, σελίδες 489–491; Haines 2003, σελ. 169
  149. Mortimer 2004, σελ. 284; Doherty 2004, σελίδες 86–88; Haines 2003, σελ. 169
  150. Phillips 2011, σελ. 495
  151. Phillips 2011, σελίδες 491–492
  152. Phillips 2011, σελίδες 493–494
  153. Phillips 2011, σελίδες 493–494; 500–501
  154. Phillips 2011, σελίδες 500–501
  155. Phillips 2011, pp. 501–502
  156. Ruddick 2013, σελ. 205
  157. Haines 2003, σελίδες 160–164, 174–175
  158. Phillips 2011, σελίδες 501, 504
  159. Phillips 2011, σελ. 504
  160. Phillips 2011, σελίδες 503–504
  161. Phillips 2011, σελ. 505; Haines 2003, σελίδες 178–179
  162. Phillips 2011, σελίδες 506–507
  163. Phillips 2011, σελ. 508
  164. Phillips 2011, σελίδες 508–509
  165. Phillips 2011, σελίδες 510–511; Haines 2003, σελ. 181
  166. Phillips 2011, σελ. 512
  167. Phillips 2011, σελίδες 512–513; Haines 2003, σελ. 187
  168. Haines 2003, σελ. 181
  169. Phillips 2011, σελίδες 514–515
  170. Phillips 2011, σελίδες 515, 518
  171. Haines 2003, σελ. 186
  172. Phillips 2011, σελίδες 516–518
  173. Phillips 2011, σελίδες 523–524
  174. Phillips 2011, σελίδες 524–525
  175. Phillips 2011, σελ. 526
  176. Phillips 2011, σελίδες 529–530
  177. Phillips 2011, σελ. 533
  178. Phillips 2011, σελ. 534; Haines 2003, σελ. 191
  179. Phillips 2011, σελ. 534
  180. Phillips 2011, σελ. 535; Haines 2003, σελίδες 191–192
  181. Phillips 2011, σελίδες 536, 539, 541
  182. Phillips 2011, σελίδες 542–543
  183. 183,0 183,1 Phillips 2011, σελ. 541
  184. 184,0 184,1 Galbraith 1935, σελ. 221; McKisack 1959, σελ. 2; Smallwood 1973, σελ. 528; Valente 2002, σελ. 422
  185. Phillips 2011, σελίδες 543–544
  186. Phillips 2011, σελίδες 546–547
  187. Phillips 2011, σελ. 547
  188. Phillips 2011, σελ. 548
  189. 189,0 189,1 Rubin 2006, σελίδες 54–55; Prestwich 2003, σελ. 88; Burden 2004, σελ. 16; Ormrod 2004, σελ. 177; Phillips 2011, σελ. 563; Haines 2003, σελίδες 198, 226, 232; Given-Wilson 1996, σελ. 33; Hamilton 2010, σελ. 133; Given-Wilson, Chris (9 July 2010). «Holy Fool». Times Literary Supplement. Times Literary Supplement. http://www.the-tls.co.uk/tls/reviews/history/article750063.ece. Ανακτήθηκε στις 22 April 2014. 
  190. Ormrod 2004, σελ. 177
  191. Phillips 2011, σελίδες 572–576; Haines 2003, σελίδες 235–236
  192. Phillips 2011, σελίδες 575–576· Haines 2003, σελίδες 236–237
  193. Phillips 2011, σελ. 563
  194. Haines 2003, σελίδες 198–199
  195. Haines 2003, σελίδες 199–200
  196. Haines 2003, σελίδες 214–216
  197. Haines 2003, σελίδες 216–217
  198. Ormrod 2004, σελίδες 177–178
  199. Rubin 2006, σελίδες 55–56
  200. Prestwich 2003, σελ. 73; Haines 2003, σελίδες 142, 164
  201. Chaplais 1994, σελίδες 2–3
  202. Given-Wilson 1996, σελίδες 31–33, 154
  203. Rubin 2006, σελ. 39
  204. Prestwich 2007, σελ. 219; Rubin 2006, σελ. 39; Musson 2006, σελίδες 140–141; Phillips 2011, σελ. 608; Haines 2003, σελίδες 164–165
  205. Prestwich 2006, σελ. 64
  206. Prestwich 2006, σελίδες 64–65; Rubin 2006, σελ. 33
  207. Prestwich 2006, σελ. 63
  208. Prestwich 2006, σελίδες 63, 65
  209. Prestwich 2006, σελίδες 69, 72
  210. Prestwich 2006, σελίδες 66–68
  211. 211,0 211,1 Prestwich 2006, σελ. 69
  212. Phillips 2011, σελ. 75
  213. Prestwich 2006, σελίδες 61, 69; Phillips 2011, σελ. 75; Rubin 2006, σελ. 33
  214. Prestwich 2006, σελίδες 61, 74; Phillips 2011, σελ. 75; Rubin 2006, σελ. 33
  215. 215,0 215,1 Prestwich 2006, σελ. 67
  216. Phillips 2011, σελίδες 65–66
  217. Musson 2006, σελ. 157; Phillips 2011, σελίδες 61–62
  218. Menache 2002, σελ. 60; Phillips 2011, σελ. 263
  219. Menache 2002, σελίδες 66, 70–71, 73
  220. Haines 2003, σελ. 337
  221. 221,0 221,1 Phillips 2011, σελ. 263
  222. Haines 2003, σελ. 286
  223. Chaplais 1994, σελ. 5; Haines 2003, σελίδες 36–39; Phillips 2011, σελ. 9
  224. Phillips 2011, σελίδες 9–14
  225. Phillips 2011, σελίδες 15–17
  226. Phillips 2011, σελίδες 17–19
  227. Phillips 2011, σελίδες 22–23
  228. Phillips 2011, σελίδες 24–25
  229. Horne 1999, σελίδες 34–35
  230. Horne 1999, σελίδες 32, 40–41
  231. Haines 2003, σελ. 355· Phillips 2011, σελ. 102
  232. Haines 2003, σελ. 270; Phillips 2011, σελίδες 428–429

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Aberth, John (2003). A Knight at the Movies: Medieval History on Film. London, UK: Routledge. ISBN 0-415-93885-6.
  • Alexander, James W. (1985). "A Historiographical Survey: Norman and Plantagenet Kings since World War II". Journal of British Studies. 24
  • Ashbee, Jeremy (2007). Conwy Castle. Cardiff, UK: Cadw.
  • Brintnell, Kent L. (2011). Ecce Homo: The Male-Body-in-Pain as Redemptive Figure. Chicago, US: University of Chicago Press.
  • Brown, Elizabeth A. R. (1988). "The Political Repercussions of Family Ties in the Early Fourteenth Century: The Marriage of Edward II of England and Isabelle of France". Speculum. 63 (3): 573–595.
  • Burden, Joel (2004). "Re-writing a Rite of Passage: The Peculiar Funeral of Edward II". In McDonald, Nicola; Ormrod, W. Mark. Rites of Passage: Cultures of Transition in the Fourteenth Century. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 13–30.
  • Burgtorf, Jochen (2008). "'With my life, his joyes began and ended': Piers Gaveston and King Edward II of England Revisited". In Saul, Nigel. Fourteenth Century England. V. Woodbridge, UK: The Boydell Press. pp. 31–51.
  • Carpenter, David (2004). The Struggle for Mastery: The Penguin History of Britain 1066–1284. London, UK: Penguin.
  • Chaplais, Pierre (1994). Piers Gaveston: Edward II's Adoptive Brother. Oxford, UK: Oxford University Press.
  • Childs, W. R. (1991). "'Welcome My Brother': Edward II, John of Powderham and the Chronicles, 1318". In Wood, Ian; Loud, G. A. Church and Chronicle in the Middle Ages: Essays Presented to John Taylor. London, UK: Hambledon Press. pp. 149–164.
  • Coote, Lesley Ann (2000). Prophecy and Public Affairs in Later Medieval England. Woodbridge, UK: York Medieval Press.
  • Dodd, Gwilym (2006). "Parliament and Political Legitimacy in the Reign of Edward II". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 165–189.
  • Doherty, Paul (2004). Isabella and the Strange Death of Edward II. London, UK: Robinson.
  • Duffy, Mark (2003). Royal Tombs of Medieval England. Stroud, UK: Tempus.
  • Durand, Ursin; Clémencet, Charles; Dantine, Maur-François (1818). L'art de verifier les dates des faits historiques, des chartes, des chroniques et autres anciens monuments depuis la naissance de notre-seigneur (in French). 12. Paris, France: n.p.
  • Galbraith, Vivian Hunter (1935). "The Literacy of the Medieval English Kings". Proceedings of the British Academy. 21: 78–111.
  • Given-Wilson, Chris (1996). The English Nobility in the Late Middle Ages: The Fourteenth-century Political Community. London, UK: Routledge.
  • Haines, Roy Martin (2003). King Edward II: His Life, his Reign and its Aftermath, 1284–1330. Montreal, Canada and Kingston, Canada: McGill-Queen's University Press.
  • Hallam, Elizabeth M.; Everard, Judith A. (2001). Capetian France, 987–1328 (2nd ed.). Harlow, UK: Longman.
  • Hamilton, J. S. (1991). "Piers Gaveston and the Royal Treasure". Albion: A Quarterly Journal Concerned with British Studies. 23 (2): 201–207.
  • Hamilton, J. S. (2006). "The Character of Edward II: The Letters of Edward of Caernarfon Reconsidered". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 5–21.
  • Hamilton, J. S. (2010). The Plantagenets: History of a Dynasty. London, UK: Continuum.
  • Horne, Peter (1999). "The Besotted King and His Adonis: Representations of Edward II and Gaveston in Late Nineteenth-Century England". History Workshop Journal (47): 30–48.
  • Jordan, William Chester (1996). The Great Famine: Northern Europe in the Early Fourteenth Century. Princeton, US: Princeton University Press.
  • Lawrence, Martyn (2006). "Rise of a Royal Favourite: The Early Career of Hugh Despenser". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 204–219.
  • Logan, Robert A. (2007). Shakespeare's Marlowe: The Influence of Christopher Marlowe on Shakespeare's Artistry. Aldershot, UK: Ashgate.
  • Marshall, Alison (2006). "The Childhood and Household of Edward II's Half-Brothers, Thomas of Brotherton and Edmund of Woodstock". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 190–204.
  • Martin, Matthew R. (2010). "Introduction". In Martin, Matthew R. Edward the Second, By Christopher Marlowe. Ontario, Canada: Broadview Press. pp. 9–32.
  • McKisack, M. (1959). The Fourteenth Century: 1307–1399. Oxford, UK: Oxford University Press.
  • Menache, Sophia (2002). Clement V. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Mortimer, Ian (2004). The Greatest Traitor: The Life of Sir Roger Mortimer, Ruler of England 1327–1330. London, UK: Pimlico.
  • Mortimer, Ian (2005). "The Death of Edward II in Berkeley Castle". English Historical Review. 120: 1175–1224. doi:10.1093/ehr/cei329.
  • Mortimer, Ian (2006). "Sermons of Sodomy: A Reconsideration of Edward II's Sodomitical Reputation". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 48–60.
  • Mortimer, Ian (2008). The Perfect King: The Life of Edward III, Father of the English Nation. London, UK: Vintage.
  • Musson, Anthony (2006). "Edward II: The Public and Private Faces of the Law". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 140–164.
  • O'Callaghan, Joseph F. (1975). A History of Medieval Spain. Ithaca, US: Cornell University Press.
  • Ormrod, W. Mark (2004). "Monarchy, Martyrdom and Masculinity: England in the Later Middle Ages". In Cullum, P. H.; Lewis, Katherine J. Holiness and Masculinity in the Middle Ages. Cardiff, UK: University of Wales Press. pp. 174–191.
  • Ormrod, W. Mark (2006). "The Sexualities of Edward II". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 22–47.
  • Ormrod, W. Mark (2011). Edward III. New Haven, US: Yale University Press.
  • Perry, Curtis (2000). "The Politics of Access and Representations of the Sodomite King in Early Modern England". Renaissance Quarterly.
  • Phillips, Seymour (2006). "The Place of the Reign of Edward II". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 220–233.
  • Phillips, Seymour (2011). Edward II. New Haven, US and London, UK: Yale University Press.
  • Prasch, Thomas (1993). "Edward II". American Historical Review. 98 (4): 1164–1166.
  • Prestwich, Michael (1988). Edward I. Berkeley, US and Los Angeles, US: University of California Press.
  • Prestwich, Michael (2003). The Three Edwards: War and State in England, 1272–1377 (2nd ed.). London, UK and New York, US: Routledge.
  • Prestwich, Michael (2006). "The Court of Edward II". In Dodd, Gwilym; Musson, Anthony. The Reign of Edward II: New Perspectives. Woodbridge, UK: York Medieval Press. pp. 61–76.
  • Prestwich, Michael (2007). Plantagenet England: 1225–1360. Oxford, UK: Oxford University Press.
  • Ruddick, Andrea (2013). English Identity and Political Culture in the Fourteenth Century. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Rubin, Miri (2006). The Hollow Crown: A History of Britain in the Late Middle Ages. London, UK: Penguin.
  • Schofield, Phillipp R. (2005). "King Edward II: Edward of Caernarfon, His Life, His Reign, and Its Aftermath, 1284–1330 by Roy Martin Haines". Speculum. 80 (4): 1295–1296.
  • Smallwood, M. (1973). "The Lament of Edward II". Modern Language Review. 68: 521–529. doi:10.2307/3724989.
  • Tebbit, Alistair (2005). "Royal Patronage and Political Allegiance: The Household Knights of Edward II, 1314–1321". In Prestwich, Michael; Britnell, Richard; Frame, Robin. Thirteenth Century England: The Proceedings of the Durham Conference, 2003. X. Woodbridge, UK: The Boydell Press. pp. 197–209.
  • Waugh, Scott L. (1991). England in the Reign of Edward III. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
  • Weir, Alison (2006). Isabella: She-Wolf of France, Queen of England. London, UK: Pimlico.
  • Valente, Claire (1998). "The Deposition and Abdication of Edward II". The English Historical Review. 113 (453): 852–881.
  • Valente, Claire (2002). "The 'Lament of Edward II': Religious Lyric, Political Propaganda". Speculum. 77: 422–439.
Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
Γέννηση: 25 Απριλίουl 1284 Θάνατος: 21 Σεπτεμβρίου 1327?
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Εδουάρδος Α΄
Βασιλιάς της Αγγλίας
Δούκας της Ακουιτανίας
Κύριος της Ιρλανδίας

1307–1327
Διάδοχος
Εδουάρδος Γ΄
Προκάτοχος
Ελεονόρα και Εδουάρδος Α΄
Κόμης του Ποντιέ
1290–1327
Αγγλική βασιλική οικογένεια
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Llywelyn ap Gruffudd
Πρίγκιπας της Ουαλίας
1301–1307
Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Εδουάρδος ο Μαύρος Πρίγκιπας


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edward II of England της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).