Ελεονώρα της Καστίλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ελεονώρα της Καστίλης
Eleonora Eduard1.jpg
Γέννηση
Στέμμα της Καστίλης
Θάνατος
Harby, Nottinghamshire
Υπηκοότητα Στέμμα της Καστίλης
Ιδιότητα κυβερνώσα βασίλισσα
Σύζυγος Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας
Τέκνα Ερρίκος της Αγγλίας, Ελεωνόρα της Αγγλίας, Ιωάννα της Άκρας, Αλφόνσο, Κόμης του Τσέστερ, Μαργαρίτα της Αγγλίας, Μαίρη του Γούντστοκ, Ελισάβετ του Ρούντλαν και Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
Γονείς Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης και Joan, Countess of Ponthieu
Αδέλφια Infante Henry of Castile, Φίλιππος της Καστίλης, Ferdinand, Count of Aumale, Manuel, Lord of Villena, Φρειδερίκος της Καστίλης, Σάντσο της Καστίλης, Αλφόνσος Ι΄ ο Σοφός, Luigi di Castiglia, χωρίς ετικέτα και Βερεγγαρία της Καστίλης

Η Ελεονώρα της Καστίλης (1241 - 28 Νοεμβρίου 1290) ήταν βασίλισσα της Αγγλίας, πρώτη σύζυγος του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α΄ την οποία παντρεύτηκε για πολιτικούς λόγους προκειμένου να εξασφαλίσει η Αγγλία την κυριαρχία της στην Γασκώνη. Η Ελεονόρα ήταν έντονα συνδεδεμένη με τον σύζυγο της μέχρι το τέλος της ζωής της, συνόδευσε τον σύζυγο της στην Η΄ Σταυροφορία όπου ακούγεται ότι του έσωσε την ζωή όταν έκαναν απόπειρα να τον δηλητηριάσουν, ο ίδιος ο Εδουάρδος Α΄ θρήνησε έντονα τον θάνατο της Ελεονόρας τοποθετώντας 12 πέτρινους σταυρούς στα σημεία που περνούσε η νεκρική της πομπή.

Γάμος με τον διάδοχο του Αγγλικού θρόνου Εδουάρδο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελεονώρα ήταν καλά εκπαιδευμένη και είχε μεγάλες επιρροές προς το Αγγλικό έθνος, προστάτης της λογοτεχνίας, πετυχημένη επιχειρηματίας με εισαγωγή της Ισπανικής διακόσμησης στην Αγγλία, κόρη και δεύτερο από τα 5 παιδιά του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας κόμισσας του Πονθιέ, πήρε το όνομα της προγιαγιάς της Ελεονόρας της Αγγλίας. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Φερινάνδο (1239 - 1260), έναν μικρότερο τον Λουδοβίκο (1243 - 1269) και άλλους δυο μικρότερους αδελφούς με την ίδια επίσης μητέρα που πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Οι 49 σταυροί που έριξε ο σύζυγος της Εδουάρδος Α΄ κατά την διάρκεια της νεκρικής της πομπής αποκαλύπτουν την ηλικία θανάτου της παραπέμποντας την γέννηση της το 1241. Τόσο στην αυλή του πατέρα της Φερδινάνδου Γ΄ όσο και στην αυλή του διαδόχου του ετεροθαλούς αδελφού της Αλφόνσου Ι΄ υπήρχε έντονο λογοτεχνικό πνεύμα παρέχοντας υψηλού επιπέδου μόρφωση σε όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας σε μεγαλύτερο βαθμό από τον μέσο όρο των βασιλικών αυλών εκείνης της εποχής, το ίδιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον φάνηκε αργότερα στην Ελεονόρα και ως βασίλισσα,[1] ήταν παρούσα στον θάνατο του πατέρα της στην Σεβίλλη (1252).[2]

Ο γάμος Ελεονόρας με τον βασιλιά Εδουάρδο Α΄ δεν ήταν ο πρώτος γάμος τον οποίο είχαν οι συγγενείς της σχεδιάσει για την ίδια, ο ετεροθαλής αδελφός της Αλφόνσος Ι΄ ο Σοφός ο οποίος ήθελε να ελέγξει την περιοχή των Πηρυναίων και της Ναβάρρας σχεδιάζε να την παντρέψει με τον Θεοβάλδο Β΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα του Θεοβάλδου Β΄, Μαργαρίτα των Βουρβόνων αντιδρώντας στην πρόταση αυτή του Αλφόνσου συμμάχησε με τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας με σημαντικότερο όρο για αυτή την συμμαχία να παραιτηθεί απο κάθε σκέψη για γάμο του γιου της με την Ελεονόρα.

Το 1252 ο Αλφόνσος Ι΄ έστρεψε το ενδιαφέρον του στο δουκάτο της Γασκώνης στα νότια της Ακουιτανίας το οποίο ήταν η νοτιότερη περιοχή της Γαλλίας που βρισκόταν υπο την κατοχή των Άγγλων βασιλέων, ξεκίνησε ταχύτατα τις διαπραγματεύσεις με τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Γ΄ και τελικά συμφώνησε να παντρέψει την ετεροθαλή αδελφή του Ελεονόρα με τον διάδοχο της Αγγλίας Εδουάρδο παραχωρώντας του ταυτόχρονα όλα τα δικαιώματα του στην Γασκώνη. Ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ ήταν τόσο ανήσυχος να γίνει σύντομα ο γάμος που ανέβαλε ακόμα και την στέψη του γιου του σαν ιππότη επιτρέποντας στον Αλφόνσο να τελέσει την συγκεκριμένη πράξη.

Το νεαρό ζευγάρι παντρεύτηκε στις 1 Νοεμβρίου 1254 στο μοναστήρι του Λας Βέγκας στο Μπούργκος, η Ελεονόρα και ο Εδουάρδος ήταν δεύτερα ξαδέλφια καθώς ο παππούς του Εδουάρδου Ιωάννης της Αγγλίας και η προ-γιαγιά της Ελεονόρας Ελεονώρα της Αγγλίας ήταν αδέλφια, παιδιά του Ερρίκου Β΄ και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Την περίοδο αυτή η Ελεονόρα μόλις 13 ετών γέννησε το πρώτο της παιδί ένα κοριτσάκι που πέθανε σύντομα μετά την γέννηση του, ταξίδεψε στην Γαλλία το καλοκαίρι του 1255 σε λίγους μήνες την ακολούθησε και ο νεαρός σύζυγος της Εδουάρδος.[3]

Στο πλευρό του συζύγου της στον πόλεμο εναντίον των βαρόνων και στην Η΄ Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο γάμος αυτός θα έφερνε μεγάλες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Γαλλίας αφού ο πεθερός της Ερρίκος Γ΄ σταδιακά επέτρεψε να έρθουν στην αυλή του πολλοί συγγενείς της καταλαμβάνοντας σημαντικά πόστα, αυτό την έκανε αντιδημοφιλή χωρίς να ήταν υπεύθυνη η ίδια επειδή ήταν ακόμα πολύ μικρής ηλικίας. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός οτι η μητέρα της Ελεονόρας είχε απορρίψει τον γάμο που της είχε προταθεί με τον ίδιο τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας και η προγιαγιά της Ελεονόρας Αλίκη της Γαλλίας, κόμισσα του Βενίξ είχε απορρίψει αντίστοιχα τον γάμο με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο.

Η συμμαχία αυτών των χωρών είχε θετικά αποτελέσματα, το σημαντικότερο ενώθηκαν στρατιωτικά οι μεγάλες δυνάμεις και εκδιώχθηκαν σύντομα οι Μαυριτανοί απο την Ιβηρική χερσόνησο, μέχρι την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου δεν υπήρχαν προβλήματα συγκρούσεων. Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για την ζωή της Ελεονόρας στην Αγγλία μέχρι την δεκαετία του 1260 που ξέσπασε ο Α΄ Πόλεμος των Βαρόνων μεταξύ του πεθερού της και των βαρόνων διχάζοντας το βασίλειο, το διάστημα αυτό η Ελεονόρα εισήγαγε στην Αγγλία τοξότες από την πατρίδα της μητέρας της στο Πονθιέ, αρνήθηκε να δραπετεύσει στην Γαλλία κατά την διάρκεια του εμφύλιου παραμένοντας στο πλευρό του συζύγου της κρατώντας το κάστρο του Ουίνδσορ όπου βρίσκονταν οι αιχμάλωτοι βαρόνοι. Οι φήμες ότι ήθελε να φέρει ενισχύσεις από την πατρίδα της την Καστίλη υπέρ των βασιλικών ανάγκασαν τον αρχηγό των επαναστατών Σίμον του Ρόντφορτ να ζητήσει την απομάκρυνση της από το κάστρο του Ουίνδσορ τον Ιούνιο του 1264 μετά την ήττα των βασιλικών στην μάχη του Λεβ, ο Εδουάρδος συνελήφθη και φυλακίστηκε ενώ η ίδια περιορίστηκε στα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ. Ακολούθησε η μάχη του Εβεσάμ (1265) αυτή την φορά ο σύζυγος και ο πεθερός της συνέτριψαν τους επαναστάτες, η ίδια με αυτόν τον τρόπο έλαβε ενεργό ρόλο δίπλα από τον σύζυγο της, ακολούθησε και η γέννηση των παιδιών τους τα περισσότερα από τα οποία πέθαναν σε βρεφική ηλικία: τρεις κόρες που πέθαναν σε μικρή ηλικία, ένας γιος ο Ιωάννης, ακολούθησε ο Ερρίκος και τον Ιούνιο του 1269 η πρώτη υγιής θυγατέρα Ελεονόρα.

Μετά την σύναψη ειρήνης με τους βαρόνους (1270) η Ελεονόρα συμμετείχε στο πλευρό του συζύγου της Εδουάρδου Α΄ στην Η΄ Σταυροφορία στην οποία κλήθηκε από τον θείο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Άγιο αλλά επιδημία θέρισε τον στρατό πριν οι Σταυροφόροι φτάσουν στον προορισμό τους, από την επιδημία πέθανε και ο ίδιος ο Γάλλος βασιλιάς. Ο Εδουάρδος και η Ελεονόρα απογοητευμένοι αποφάσισαν να συνεχίσουν μόνοι τους για την Άκρα, ο μουσουλμάνος βασιλιάς Μπαϊμπάρς ενοχλήθηκε έντονα από την παρουσία του διαδόχου του Αγγλικού θρόνου και αποφάσισε να τον δολοφονήσει, τραυματίστηκε θανάσιμα στο χέρι ενώ φαινόταν σοβαρά ο κίνδυνος ότι δηλητηριάστηκε. Σώθηκε τελικά χάρη στην επέμβαση ενός χειρούργου για τον οποίο ακούγεται οτι προχώρησε στην επέμβαση επειδή συγκινήθηκε από τα κλάματα και τα παρακαλετά της Ελεονόρας.[4]

Βασίλισσα της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ζεύγος εγκατέλειψε την Παλαιστίνη τον Σεπτέμβριο του 1272, ενώ βρισκόντουσαν στην Σικελία έμαθαν οτι ο πεθερός της Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1272, πριν επιστρέψουν έκαναν στάση στην Γασκώνη που γέννησαν άλλον έναν γιο τον οποίο ονόμασαν Αλφόνσο για να τιμήσουν τον βασιλιά της Καστίλης και ετεροθαλή αδελφό της Ελεονόρας Αλφόνσο Ι΄. Το βασιλικό ζεύγος επέστρεψε τελικά στην Αγγλία όπου στέφθηκαν και επίσημα βασιλείς στις 19 Αυγούστου 1274.

Άν και οι γάμοι εκείνη την εποχή στα βασιλικά ζεύγη ήταν κατά κανόνα αποτυχημένοι ο Εδουάρδος Α΄ και η Ελεονόρα ήταν πολύ αγαπημένοι μεταξύ τους χωρίς να αποχωρίζονται ο ένας τον άλλον κατά τα πρότυπα των γονέων του Εδουάρδου Α΄, ενώ ο ίδιος ο Άγγλος βασιλιάς απο σεβασμό στην σύζυγο του δεν έκανε εξώγαμα. Το ζευγάρι βρισκόταν μαζί και στην εκστρατεία του Εδουάρδου στην Ουαλία οπου γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1284 στο κάστρο του Κάρναρφον ο μικρότερος γιος τους Εδουάρδος ο οποίος τελικά θα είναι και ο διάδοχος, ο τόπος που η Ελεονόρα γέννησε ήταν μια κατοικία που έχτισε ο Εδουάρδος προσωρινά μόνο για την σύζυγο του.

Στην βασιλική αυγή καταγράφηκαν πολλά περίεργα περιστατικά που αφορούσαν την ίδια και τον σύζυγο της, ένα από αυτά την Δευτέρα του Πάσχα όπου ο Εδουάρδος επέτρεπε στις κυρίες της Ελεονόρας να τον παγιδέψουν στο κρεβάτι, τότε ο ίδιος έδινε σε αυτές κάποιο χρηματικό ποσό για να του επιτρέψουν να πάει μαζί με την γυναίκα του στο κρεβάτι την πρώτη μέρα μετά την Πεντηκοστή. Ο Εδουάρδος Α΄ είχε τόσο πολύ εθιστεί με αυτό το έθιμο που έδωσε στις γυναίκες το ίδιο ποσό ακόμα και την πρώτη χρονιά μετά τον θάνατο της συζύγου του (1291), ο σύζυγος της δεν συνήθιζε να παρευρίσκεται σε τελετές δεν παρέστη ούτε στον γάμο του Ρογήρου Μπιγκόντ, 5ου κόμη του Νόρφολκ, η Ελεονόρα παρήγγειλε τροβαδούρους για να τον διασκεδάσουν την ώρα που θα βρισκόταν μόνος.

Ο Εδουάρδος μετά τον θάνατο της ξαναπαντρεύτηκε την Μαργαρίτα της Γαλλίας αλλά η Ελεονόρα δεν έσβησε ποτέ από την μνήμη του και την πενθούσε πάντοτε, σύμφωνα με μαρτυρία έστειλε γράμμα στον επίσκοπο του Κλανί (Ιανουάριος 1291) ζητώντας του να προσευχηθεί για την σωτηρία της ψυχής του. Την ίδια στιγμή παρήγγειλε να κατασκευάσουν 12 πολυτελείς πέτρινους σταυρούς και να τοποθετηθούν κατά μήκος της διαδρομής την οποία είχε ακολουθήσει η νεκρική πομπή της συζύγου του Ελεονόρας ανάμεσα στο Λονδίνο και το Λίνκολν (1291 - 1294). Ο μικρότερος από τους 4 γιους του Εδουάρδου, ο ομώνυμος Εδουάρδος επέζησε και θα τον διαδεχτεί τελικά στον θρόνο, ο Εδουάρδος Α΄ ανησυχούσε έντονα μέχρι το τέλος της ζωής του μην τυχόν πεθάνει και εκείνος κάτι που θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα σχετικά με την διαδοχή στον Αγγλικό θρόνο.

Ο σύζυγος της προσπάθησε να επιχορηγήσει στην Ελεονόρα μια τεράστια έκταση από εδάφη ώστε τα έσοδα της να εξαρτώνται μόνο από αυτά της ακίνητης περιουσίας της ώστε να μην εξαρτάται η περιουσία της Ελεονόρας από τα κρατικά έσοδα και τα κρατικά ταμεία. Ο Εδουάρδος Α΄ σκέφτηκε να χαρίσει τα χρέη τα οποία χρωστούσαν οι χριστιανοί οφειλέτες στους Ιουδαίους τοκογλύφους με αντάλλαγμα να παραχωρήσουν τα εδάφη τους στο όνομα της βασίλισσας, οι οφειλέτες ενθουσιασμένοι παραχωρούσαν τα εδάφη τους με μεγάλη άνεση με αποτέλεσμα σε σύντομο χρονικό διάστημα η ακίνητη περιουσία της Ελεονόρας να γίνει τεράστια. Τα πράγματα ήταν εύκολα μέχρι την επέμβαση του Ιωάννη Πέκχαμ αριεπισκόπου του Καντέρμπουρι καταδικάζοντας την πράξη ως θανάσιμο αμάρτημα για την χριστιανική εκκλησία και σκάνδαλο για το βασίλειο. Η πράξη αυτή πολύ πιθανό να αμαύρωσε την εικόνα της βασίλισσας στους Άγγλους υπηκόους και σύμφωνα με μερικούς Άγγλους χρονικογράφους ο σύζυγος της πολύ πιθανό να διέταξε την κατασκευή των πέτρινων σταυρών για να εξευμενίσει την μνήμη της.

Δραστηριότητες της Ελεονόρας σε θέματα τεχνών και πολιτισμού χωρίς ενεργό συμμετοχή στα πολιτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι γνωστό σε όλους τους ιστορικούς οτι ο ρόλος της Ελεονόρας στο θέμα της διακυβέρνησης του βασιλείου ήταν ελάχιστη τόσο σε θέματα πολιτικής όσο και σε θέματα διπλωματίας ο Εδουάρδος Α΄ την άκουγε ελάχιστα, παρόλα αυτά κρατούσε τις υποχρεώσεις του στον βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσο Ι΄ και διαπραγματευόταν μαζί του με ευγενείς απο την Γασκώνη οι οποίοι βρίσκονταν πολύ κοντά στην χώρα του. Μερικές τακτικές απο τις οποίες χρησιμοποιούσε ο Εδουάρδος έδειχναν οτι η πολιτική που ασκούσε είχε και επιδράσεις απο την Καστίλη όπως το Καταστατικό των Ιουδαίων και η πολιτική του στην Ουαλία. Ο Εδουάρδος πάντοτε ήταν έτοιμος να σταματήσει την σύζυγο του όταν καταλάβαινε οτι ήθελε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της στην άσκηση πολιτικής πέρα απο κάποια όρια, την ίδια εντολή φαίνεται οτι είχε δώσει και στους συμβούλους του όπως είχε φανεί σε ορισμένες περιπτώσεις όπως την περίοδο που ζήτησε κάποιο ποσό χρημάτων απο τον επίσκοπο του Ουίντσεστερ ο καγκελάριος Ροβέρτος Μπορνέλλ δεν της επέτρεψε να συνεχίσει.

Η αδράνεια που ήταν αναγκασμένη να τηρήσει την άσκηση πολιτικής την έστρεψε έντονα στην λογοτεχνία, στο διάβασμα και στην συγγραφή βιβλίων ιδιαίτερα στα θεολογικά θέματα ενώ για τα συγκεκριμένα της ενδιαφέροντα είχε επαφές και με τον ετεροθαλή αδελφό της Αλφόνσο Ι΄. Η Ελεονόρα δεν μπορούσε να μιλά καλά τα Αγγλικά μπορούσε όμως να διαβάζει τα Αγγλικά κείμενα, μιλούσε άριστα μόνο την μητρική της γλώσσα τα Γαλλικά, τα περισσότερα βιβλία που έγραψε όπως και οι επιστολές της ήταν γραμμένα στην Γαλλική γλώσσα. Το γεγονός αυτό δεν της δημιούργησε καθόλου προβλήματα στην Αγγλική αυλή επειδή η Γαλλική γλώσσα μιλιόταν στους Αγγλο - Νορμανδούς αριστοκράτες στον ίδιο βαθμό με την Αγγλική, είναι γνωστό άλλωστο οτι τόσο η βασιλική οικογένεια των Πλανταγενετών είχε Γαλλική καταγωγή όσο και σχεδόν όλες οι βασίλισσες προέρχονταν απο την ευρύτερη περιοχή της Γαλλίας.

Στον εμπορικό τομέα η Ελεονόρα έφερε στην Αγγλία τις ταπετσαρίες και τα χαλιά Ισπανικής προέλευσης όπως και τις διακοσμήσεις των κήπων στα βασιλικά κτήματα με έντονες τις επιδράσεις με τους κήπους στην Καστίλη οι οποίοι ανήκαν στους Μαυριτανούς της Ισπανίας. Η βασίλισσα ήταν οπαδός του Δομηνικιανού τάγματος, έκανε μεγάλες προσφορές στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, έκανε πολλές αγαθοεργίες στις περισσότερες από τις οποίες φρόντιζε να μην φαίνεται η ίδια.

Για να μην επαναληφθούν οι σκληρές αντιδράσεις όπως είχε συμβεί με τον πεθερό της Ερρίκο Γ΄ ο οποίος χάρη στους συγγενείς της συζύγου του είχαν οδηγήσει στον Β΄ Πόλεμο των Βαρόνων η Ελεονόρα σκέφτηκε να αλλάξει τακτική. Η αλλαγή συνίσταται να μην πραγματοποιηθούν τώρα γάμοι ανάμεσα σε άντρες συγγενείς της με Αγγλίδες αριστοκράτισσες αλλά ανάμεσα σε γυναίκες συγγενείς της με Άγγλους βαρόνους σε αυτό συμφώνησε απόλυτα και ο σύζυγος της Εδουάρδος Α΄. Ο πιο γνωστός γάμος ήταν ανάμεσα στην συγγενή της Μαργαρίτα του Γκίνες με τον κόμη του Ούλστερ τον πιο ισχυρό βαρόνο στην Ιρλανδία, ο γάμος αυτός της έδωσε ισχυρή σύνδεση όχι μόνο με την Ιρλανδία αλλά και με την Σκωτία αφού η ξαδέλφη της Μαργαρίτας Μαρία του Κουσί ήταν η μητέρα του κουνιάδου του Εδουάρδου Αλεξάνδρου Γ΄.

Θάνατος της Ελεονώρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελεονόρα αν και ήταν απο την φύση της υγιής γυναίκα οι 16 συνεχόμενες εγκυμοσύνες οι περισσότερες απο τις οποίες ήταν αποτυχημένες προκάλεσαν προβλήματα στην υγεία της και την ανάγκασαν να προχωρήσει στη λήψη φαρμάκων. Τα φάρμακα περίεργης προέλευσης αντί να την γιατρέψουν χειροτέρεψαν περισσότερο την κατάσταση της υγείας της και την έριξαν άρρωστη με μια βαριά ασθένεια γνωστή σαν μαλαρία, τα όργανα της όπως ο σπλήνας και το συκώτι είχαν καταστραφεί με κίνδυνο να πεθάνει απο εσωτερική αιμορραγία.

Την εποχή που επέστρεφε απο την Γασκώνη η υγεία της είχε χειροτερέψει τόσο πολύ που κατάλαβε οτι ο θάνατος της πλησίαζε γι'αυτό φρόντισε να τακτοποιήσει τους γάμους των παιδιών της των δυο θυγατέρων της Μαργαρίτας και Ιωάννας και του γιου της Εδουάρδου με την Μαργαρίτα της Νορβηγίας διαδόχου του θρόνου της Σκωτίας και εγγονή του βασιλιά της Σκωτίας Αλεξάνδρου Γ΄. Το καλοκαίρι του 1290 στην πορεία της προς τα βόρεια κατάλαβε οτι δεν μπορούσε να προχωρήσει γρήγορα γι'αυτό το κοινοβούλιο συνεκλήθη στο Κλίπστον αντί για το Λονδίνο,[5] ο Εδουάρδος και η Ελεονόρα αποφάσισαν να πάνε στο Λίνκολν αντί για το Λονδίνο προσκαλώντας τα παιδιά τους αλλά αυτή την φορά η Ελεονόρα δεν μπορούσε να προχωρήσει καθόλου. Σταμάτησαν τελικά στην ακτή του Νόττιγχαμ σε απόσταση 11 χιλιόμετρα απο το Λίνκολν οπου η Ελεονόρα άφησε την τελευταία της πνοή,[6] ο Εδουάρδος Α' κήρυξε εθνικό πένθος για τρεις μέρες.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον σύζυγο της βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Α΄ παιδιά της ήταν:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Cockerill, Sara (2014). Eleanor of Castile: The Shadow Queen. Amberley. pp. 54–57.
  2. Carmi Parsons, John (1995). Eleanor of Castile, Queen and Society in Thirteenth-Century England. p. 9.
  3. Cockerill, Sara (2014). Eleanor of Castile: The Shadow Queen. Amberley. pp. 87–88.
  4. The Chronicle of Walter of Guisborough. pp. 208–10.
  5. Cockerill, Sara. "Eleanor of Castile's Final Journey"
  6. Stevenson, W. H. (1 January 1888). "The Death of Queen Eleanor of Castile". The English Historical Review. 3 (10): 315–318.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Parsons, John Carmi. Eleanor of Castile: Queen and Society in Thirteenth Century England, 1995.
  • Parsons, John Carmi, "The Year of Eleanor of Castile's Birth and Her Children by Edward I," Mediaeval Studies 46 (1984): 245–265, esp. 246 n. 3.
  • Parsons, John Carmi, "'Que nos lactauit in infancia': The Impact of Childhood Care-givers on Plantagenet Family Relationships in the Thirteenth and Early Fourteenth *Centuries," in Women, Marriage, and Family in Medieval Christendom: Essays in Memory of Michael M. Sheehan, C.S.B, ed. Constance M. Rousseau and Joel T. Rosenthal (Kalamazoo, 1998), pp. 289–324.
  • Cockerill, Sara, "Eleanor of Castile, The Shadow Queen" (2014)
  • Dilba, Carsten. Memoria Reginae: Das Memorialprogramm für Eleonore von Kastilien, Hildesheim 2009.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eleanor of Castile της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).