Citroën C1

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Citroën C1 πρώτης γενιάς
Citroen C1 front 20070511.jpg
Citroen C1 rear 20070511.jpg
Κατασκευαστής Toyota Peugeot Citroën Automobile
Παραγωγή Φεβρουάριος 2005 — 2014
Συναρμολόγηση Κόλιν, Τσεχία
Κατηγορία Αυτοκίνητο πόλης
Αμάξωμα 3-πορτο hatchback
5-πορτο hatchback
3-πορτο panel van
Διαμόρφωση Κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση
Κινητήρας Βενζίνη: 1.0 L 3-κύλινδρος σε σειρά (I3) 12-βάλβιδος, VVT-i
Diesel: 1.4 L turbodiesel 4-κύλινδρος σε σειρά (I4) 8-βάλβιδος
Μετάδοση 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο
5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο SensoDrive με tiptronic
Μεταξόνιο 2.340 χιλιοστά
Μήκος 3.435 χιλιοστά
Πλάτος 1.630 χιλιοστά
Ύψος 1.468 χιλιοστά
Κενό Βάρος 790 - 890 κιλά
Μεταφερόμενο Καύσιμο 36 λίτρα
Σχετική εξέλιξη Peugeot 107
Toyota Aygo I
Σχεδιαστής Donato Coco

Το Citroën C1 είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παράγεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Η πρώτη γενιά του παρήχθη σε κοινές εγκαταστάσεις με τα συγγενικά Peugeot 107 και Toyota Aygo, στο εργοστάσιο της Toyota Peugeot Citroën Automobile, από το 2005 έως το 2014. Τον Μάρτιο του 2014 παρουσιάστηκε η δεύτερη γενιά του, μαζί με το Peugeot 108 και τη δεύτερη γενιά του Toyota Aygo, ενώ και τα τρία συνεχίζουν να παράγονται στο ίδιο εργοστάσιο.

Πρώτη γενιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δημιουργία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η απόφαση για την παραγωγή αυτών των μοντέλων ελήφθη στις 12 Ιουλίου 2001, όταν οι πρόεδροι της Toyota και της PSA Peugeot Citroën, Fujio Cho και Jean-Martin Folz, αποφάσισαν να παράγουν ένα μικρό αυτοκίνητο μαζί, σε μία κοινοπραξία, για να μοιραστούν κόστος ανάπτυξης και να επιτύχουν βασική τιμή της τάξεως των 8.500 ευρώ.

Η παρουσίαση του Citroën C1 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005.

Τα τρία αυτά οχήματα, που εξελίχθηκαν από κοινού ως το «πρότζεκτ B-Zero», παρουσιάστηκαν σε παγκόσμια πρεμιέρα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005, αν και η σειρά είχε αρχίσει να παράγεται από τις 28 Φεβρουαρίου 2005. Και τα τρία μοντέλα κατασκευάζονται στο εργοστάσιο της κοινοπραξίας Toyota Peugeot Citroën Automobile (TPCA), στο Κόλιν της Τσεχίας.

Εμπορική τοποθέτηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ειδικότερα το Citroën C1 λανσαρίστηκε τον Ιούνιο του 2005 και από τότε μέχρι σήμερα παραμένει το νούμερο 1 σε πωλήσεις στην Ευρώπη αυτοκίνητο με εκπομπές ρύπων κάτω από 110 gr CO2/km, με εξαίρεση τα υβριδικά και τα αμιγώς ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα. Παρά την λανθασμένη εντύπωση που δημιουργήθηκε σε ένα σημαντικό μέρος του κοινού, το C1 δεν αντικατέστησε το Citroën Saxo, καθώς στην πραγματικότητα το Saxo ανήκε στην κατηγορία Β (supermini) και είχε ήδη αντικατασταθεί από δύο μοντέλα, το 3-πορτο Citroën C2 και το 5-πορτο Citroën C3. Αντιθέτως, το Citroën C1 δεν είχε κανέναν επίσημο προκάτοχο, αλλά τοποθετήθηκε στην ακόμα μικρότερη κατηγορία Α, για όσους επιζητούσαν ένα μικρό και αυστηρά 4-θέσιο μοντέλο, με ευελιξία στις αστικές μετακινήσεις και εξαιρετικά χαμηλή κατανάλωση καυσίμου.

Αισθητική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To πίσω μέρος ενός Citroën C1 του 2005. Φαίνεται το πρωτότυπο σχήμα των πίσω φώτων του 5-πορτου C1.

Η εξωτερική εμφάνιση του C1 πρώτης γενιάς διαμορφώθηκε από τον σχεδιαστή της Citroën, Donato Coco (Ντονάτο Κόκο). Το Peugeot 107 ήταν ουσιαστικά ίδιο με το C1, εκτός από τον μπροστινό προφυλακτήρα και τα εμπρός φώτα, ενώ τα πίσω φώτα του ήταν πρακτικώς ίδιας σχεδίασης, αλλά με κόκκινο εξωτερικό χρωματισμό, σε αντίθεση με τα διάφανα πίσω φώτα του C1. Από την άλλη, το Toyota Aygo ήταν ελαφρώς πιο ανασχεδιασμένο, αλλά ακόμα εμφανώς παρόμοιο.

Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό των 5-πορτων C1 πρώτης γενιάς και 107, αν και όχι του Aygo πρώτης γενιάς, ήταν το μεγάλο και πρωτότυπο σχήμα των πίσω φώτων, τα οποία εκτείνονται από το άκρο του πίσω 5-ης πόρτας μέχρι το πίσω παρμπρίζ, με αποτέλεσμα ο εξωτερικός παρατηρητής να μην διακρίνει καμία εξωτερική μεταλλική πίσω κολώνα.

Εξοπλισμός και ασφάλεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα κράτη της Ευρώπης, το C1 πρώτης γενιάς προσφέρθηκε σε 3 πακέτα εξοπλισμού, με διαφορετικές ονομασίες αναλογα με την χώρα κυκλοφορίας. Γενικότερα όμως, από το λανσάρισμα η βασική έκδοση προσέφερε ως στάνταρ τα εξής:

Το σχεδόν πανομοιότυπο πίσω μέρος των Citroën C1 (αριστερά) και Peugeot 107 (δεξιά).
Δεξιοτίμονο 3-πορτο Citroën C1, στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Μάρτιο του 2010.
To ράδιο-CD ενός δεξιοτίμονου Citroën C1 του 2006.
Citroën C1, σε φωτογραφία του 2007. Διακρίνεται το ξεχωριστό στροφόμετρο, πάνω αριστερά του τιμονιού.
  • Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (Anti-lock Braking System / ABS).
  • Σύστημα Ελέγχου Φρεναρίσματος στις Στροφές (Cornering Stability Control / CSC), για έλεγχο της πέδησης κατά την οδήγηση σε στροφές (πρόκειται για πρώτης γενιάς σύστημα ηλεκτρονικής ευστάθειας ESP).
  • Ηλεκτρονική Κατανομή Δύναμης Πέδησης (EBD), η οποία διανέμει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πίεση πέδησης στους τροχούς.
  • 2 εμπρόσθιους αερόσακους, με δυνατότητα απενεργοποίησης του αερόσακου συνοδηγού.
  • Πυροτεχνικούς προεντατήρες και σύστημα περιορισμού δύναμης για τις μπροστινές ζώνες ασφαλείας
  • Πίσω ζώνες ασφαλείας τριών σημείων
  • Κολώνα τιμονιού που καταρρέει σε μετωπική πρόσκρουση
  • Ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης εμπρός και πίσω
  • Ενισχύσεις στις πόρτες και στις πλευρικές κολώνες
  • Ενισχύσεις και στις κολώνες του παρμπρίζ, για προστασία και σε ενδεχόμενη ανατροπή.
  • Μπροστινά προσκέφαλα
  • Σύστημα διεύθυνσης μεταβλητής υποβοήθησης
  • Προβολείς ομίχλης πίσω
  • Immobilizer (ακινητοποιητής αυτοκινήτου)
  • Κλιματισμό
  • Ραδιοφωνική προεγκατάσταση
  • Πίσω ενιαίο αναδιπλούμενο κάθισμα
  • Προφυλακτήρες στο χρώμα του αμαξώματος, εμπρός και πίσω.
  • Κεντρική πλαφονιέρα.

Η ενδιάμεση έκδοση προσέφερε επιπλέον ως στάνταρ και τα εξής:

  • Πλευρικούς αερόσακους εμπρός
  • Υποδοχές Isofix για 2 παιδικά καθίσματα (με 3 σημεία στήριξης)
  • Πίσω προσκέφαλα ρυθμιζόμενα σε ύψος και αφαιρούμενα
  • Στροφόμετρο
  • Τιμόνι ρυθμιζόμενο σε ύψος
  • Μπροστινά ηλεκτρικά παράθυρα
  • Ράδιο-CD με θύρα υποδοχής Jack (δυνατότητα σύνδεσης φορητής πηγής ήχου). Με την ανανέωση του 2012, το ηχοσύστημα βελτιώθηκε, αποκτώντας και Bluetooth και υποδοχή USB, καθώς και ικανότητα αναπαραγωγής MP3.
  • Κεντρικό κλείδωμα με τηλεχειρισμό
  • Εντοπισμό του αυτοκινήτου μέσω τηλεχειριστηρίου

Στην κορυφαία έκδοση, υπήρχαν επιπλέον ως στάνταρ και τα εξής:

  • Ένδειξη μη ασφάλισης της ζώνης ασφαλείας του οδηγού.
  • Πίσω διαιρούμενο κάθισμα, σε αναλογία 50/50.
  • Χειρολαβές και καθρέπτες στο χρώμα του αμαξώματος.
  • Πλήρες σύστημα ηλεκτρονικής ευστάθειας ESP, ικανό να επεμβαίνει στη δύναμη πέδησης και στην ισχύ του κινητήρα, όταν εμφανίζεται απώλεια πρόσφυσης κατά την οδήγηση σε στροφή.

Σε όλα επίσης, προαιρετικά επί όλα τα έτη παραγωγής του, προσφέρονταν: μπροστινοί προβολείς ομίχλης, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με σύστημα multimedia, δερμάτινο σαλόνι, δερμάτινος επιλογέας ταχυτήτων και τιμόνι, ζάντες αλουμινίου, μεταλλικό χρώμα και πίσω αεροτομή, ενώ η κορυφαία έκδοση μπορούσε εξαρχής να παραγγελθεί με μπροστινούς και πίσω πλευρικούς αερόσακους κεφαλής.[1] Τον Σεπτέμβριο του 2013, για την σεζόν του 2014, το ESP και οι 6 αερόσακοι έγιναν πλέον στάνταρ σε όλα τα C1.[2]

Το αρχικό C1 επίσης απέσπασε 4 στα 5 αστέρια στο crash test του ανεξάρτητου οργανισμού EuroNCAP το 2005, με συνολική βαθμολογία 26 στους 37 πόντους, και 2 στα 4 αστέρια για την προστασία των πεζών.[3] Δεν έγινε ποτέ, ωστόσο, crash test με τους πλευρικούς αερόσακους κεφαλής, λόγω του ότι στην πράξη λίγα αντίτυπα πριν το 2013 κυκλοφόρησαν με αυτούς.

Μινιμαλιστικές λύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Citroën C1, σε φωτογραφία του 2008. Διακρίνεται το ξεχωριστό στροφόμετρο, πάνω αριστερά του τιμονιού.
Το πίσω μέρος ενός Citroën C1, σε φωτογραφία του 2008. Διακρίνεται η εξωτερική απόληξη του κλιπ ανοίγματος προς τα έξω στα πίσω παράθυρα.

Από την άλλη, οι προσπάθειες για μείωση του κόστους οδήγησαν σε κάποιες μινιμαλιστικές σχεδιαστικές λύσεις, κοινές και στα τρία μοντέλα της πρώτης γενιάς. Συγκεκριμένα:

  • Ο πίνακας οργάνων τοποθετήθηκε πάνω στην κολώνα του τιμονιού, πίσω από το τιμόνι, αντί να προσαρμοστεί στο ταμπλό, με αποτέλεσμα το ταμπλό να είναι μονοκόμματο, με εξαίρεση το καπάκι του αερόσακου συνοδηγού.
  • Στην ενδιάμεση και κορυφαία έκδοση, οι οποίες συνδυάζονται με στροφόμετρο στάνταρ, το στροφόμετρο βιδώνεται πάνω αριστερά του πίνακα οργάνων, έτσι ώστε να παράγεται μία μόνο έκδοση του πίνακα οργάνων, αντί για δύο που θα παράγονταν αν το στροφόμετρο είχε προσαρμοστεί μέσα σε αυτόν. Ταυτόχρονα πάντως, η ιδέα αυτή προσέδωσε έναν συμπαθητικό σχεδιασμό στο ταμπλό, με το στροφόμετρο να φαίνεται σαν προεξέχον «αυτάκι» στο ταχύμετρο.
  • Δεν υπάρχει ρολόι και ένδειξη θερμοκρασίας στον πίνακα οργάνων. Ωστόσο, στην ενδιάμεση και κορυφαία έκδοση, οι οποίες συνδυάζονται με στάνταρ ράδιο-CD, υπάρχει ηλεκτρονικό ρολόι στο ηχοσύστημα.
  • Στην ενδιάμεση και κορυφαία έκδοση, οι οποίες φέρουν στάνταρ μπροστινά ηλεκτρικά παράθυρα, υπάρχει μόνο ένας διακόπτης σε κάθε πόρτα για το καθένα, δηλαδή ο οδηγός αναγκάζεται να παίρνει την «στάση της μπαλαρίνας» για να ρυθμίσει το παράθυρο του συνοδηγού όταν είναι μόνος του. Η ρύθμιση πάντως είναι εφικτή, λόγω του μικρού πλάτους του αυτοκινήτου, μόλις 1,63 μέτρα.
  • Στις 5-πορτες εκδόσεις, τα πίσω παράθυρα δεν κατεβαίνουν. Υπάρχει μόνο μία άρθρωση με κλιπ ανοίγματος προς τα έξω για τον εξαερισμό του εσωτερικού, όπως ακριβώς και στις 3-πορτες εκδόσεις.
  • Οι εξωτερικοί καθρέφτες είναι αποκλειστικά χειροκίνητοι.
  • Τα μπροστινά καθίσματα έχουν μόνο τις βασικές ρυθμίσεις και σταθερά (μη ρυθμιζόμενα) προσκέφαλα.
  • Οι εσωτερικές επενδύσεις στις πόρτες είναι στοιχειώδεις και αφήνουν ακάλυπτο αρκετό μέταλλο, το οποίο πάντως, είναι πάντα βαμμένο στο χρώμα του αμαξώματος. Αυτό δίνει έναν νεανικό τόνο στο εσωτερικό και αμβλύνει τις εντυπώσεις των ελλειπών εσωτερικών επενδύσεων.
  • Η εταζέρα συνοδηγού δεν έχει πορτάκι.
  • Δεν υπάρχει φωτισμός στο πορτ-μπαγκάζ. Ωστόσο, υπάρχει δυνατότητα αναδίπλωσης των πίσω καθισμάτων, με συνεπακόλουθη αύξηση του χώρου αποσκευών από τα στάνταρ 139 λίτρα σε 751 λίτρα.

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μπροστινό μέρος του προηγούμενου Citroën C1.

Το C1 πρώτης γενιάς κυκλοφόρησε με δύο κινητήρες:

  • Βενζινοκινητήρα 998 cm³ από την Toyota. Το 3-κύλινδρο αυτό μηχανικό σύνολο, που επωφελείται από την τεχνογνωσία της Toyota, είναι εξοπλισμένο με σύστημα μεταβλητού χρονισμού βαλβίδων VVT-i, διαρκώς ρυθμιζόμενο από υπολογιστή (ανάλογα με την επιτάχυνση, το φορτίο κλπ.) και αποδίδει 68 hp στις 6.000 rpm.
  • Ντίζελ 1.398 cm³ HDi με Common Rail, που είναι ένας 4-κύλινδρος κινητήρας, εξελιγμένος από κοινού από τον Όμιλο PSA και τη Ford. Αποδίδει 54 hp (40 kW) στις 4.000 rpm, με κατανάλωση ουσιαστικά ισοδύναμη με αυτήν του βενζινοκινητήρα, καθώς και ίσες εκπομπές ρύπων, ενώ και οι επιδόσεις του ήταν ασθενέστερες. Αυτό προκάλεσε, ήδη από την παρουσίαση του μοντέλου, αμφιλεγόμενα σχόλια ως προς το αν ήταν προτιμότερη η επιλογή του, και από το 2009 διακόπηκε στις περισσότερες αγορές, ενώ από το 2010 σε όλες.

Και οι δύο κινητήρες συνδυάζονταν με 5-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων ή 5-τάχυτο αυτόματο SensoDrive με tiptronic.

Τεχνικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το προφίλ του 5-πορτου Citroën C1.
Citroën C1 του 2012 στη Γερμανία, σε σπορ πακέτο, με διχρωμία βαφής και αγωνιστικές ζάντες.