Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 11°00′N 61°00′W / 11.00°N 61.00°W / 11.00; -61.00

Δημοκρατία Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Republic of Trinidad and Tobago

Σημαία

Εθνόσημο
Εθνικό σύνθημα: "Together we aspire, together we achieve"
«Μαζί φιλοδοξούμε, μαζί πετυχαίνουμε»
Εθνικός ύμνος: Forged from the Love of Liberty
(Δημιουργημένη από την αγάπη για την Ελευθερία)"
Πορτ οφ Σπέιν
10°40′N 61°31′W / 10.667°N 61.517°W / 10.667; -61.517 (Πορτ οφ Σπέιν)
Μεγαλύτερη πόλη
Σαν Φερνάντο[1]
Αγγλικά[2]
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
Πόλα-Μέι Γουίκς
Κιθ Ρόουλι
Ανεξαρτησία
Από το Ην. Βασίλειο
Ισχύον Σύνταγμα

31 Αυγούστου 1962
1η Αυγούστου 1976
 • Σύνολο
 • % Νερό
Ακτογραμμή

5.128 km2 (172η)
αμελητέο
362 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2020 
 • Απογραφή 2011 
 • Πυκνότητα 

1.366.725[3] (155η) 
1.328.019[4]  
266,5 κατ./km2 (53η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2019)
 • Κατά κεφαλή 

45,149 δισ. $[5] (106η)  
32.684 $[5] (42η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2019)
 • Κατά κεφαλή 

22,438 δισ. $[5] (92η)  
16.243 $[5] (38η) 
ΔΑΑ (2018)Αύξηση 0,799[6] (63η) – υψηλός
ΝόμισμαΔολάριο Τρινιντάντ και Τομπάγκο (TTD)
(UTC -4)
Internet TLD.tt
Οδηγούν στααριστερά
Κωδικός κλήσης+1-868

Η Δημοκρατία Τρινιντάντ και Τομπάγκο (επίσημα Τρινιδάδ και Τομπάγκο[7]) είναι μια νησιωτική χώρα στη νότια Καραϊβική Θάλασσα, που βρίσκεται 13 ναυτικά μίλια από τις βορειοανατολικές ακτές της Βενεζουέλας. Βρίσκεται μεταξύ 10° 2' και 11°12'Β. γεωγραφικών πλατών, και 60°30' - 61°56' Δ. γεωγραφικών μηκών και είναι το νοτιότερο νησί της περιοχής.

Η χώρα αποτελείται από δύο κύρια νησιά, το Τρινιντάντ και το Τομπάγκο, και 21 μικρότερα νησιά με συνολική επιφάνεια 5.128 τ. χλμ. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2020 η χώρα έχει πληθυσμό 1.366.725[3] κατοίκους.

Το μέσο μήκος του νησιού Τρινιντάντ είναι 80 χιλιόμετρα και το μέσο πλάτος είναι 59 χιλιόμετρα. Το νησί Τομπάγκο έχει μήκος 41 χιλιόμετρα κι είναι 12 χιλιόμετρα πλατύ στο μέγιστο πλάτος του.

Πρωτεύουσα της χώρας είναι το Πορτ-οφ-Σπέιν, με 350.000 περίπου κατοίκους, που βρίσκεται στο Τρινιντάντ.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προ-αποικιακή περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Τρινιντάντ και στο Τομπάγκο εγκαταστάθηκαν αρχικά αυτόχθονες Αμερικανοί που ήρθαν από τη Νότια Αμερική.[8] Το Τρινιντάντ θεωρείται το παλαιότερο κατοικημένο μέρος της Καραϊβικής, αφού σε αυτό εγκαταστάθηκαν άνθρωποι τουλάχιστον 7.000 χρόνια πριν.[9] Το Banwari Trace στο νοτιοδυτικό Τρινιντάντ είναι ο παλαιότερος πιστοποιημένος αρχαιολογικός χώρος στην Καραϊβική, που χρονολογείται περίπου στο 5000 π.Χ. Αρκετά μεταναστευτικά κύματα εμφανίστηκαν τους επόμενους αιώνες, τα οποία μπορούν να αναγνωριστούν από τις διαφορές στα αρχαιολογικά τους υπολείμματα.[10] Όταν έφτασαν οι Ευρωπαίοι στο νησί, το Τρινιντάντ κατοικούνταν από διάφορες ομάδες που μιλούσαν τη γλώσσα των Αραουάκων, συμπεριλαμβανομένων των Νεπόγια και Σουπόγια, και ομάδες που μιλούσαν τη γλώσσα των Καραΐβων, όπως οι Γιάο, ενώ το Τομπάγκο κατοικούνταν από Καραΐβους και Γκαλίμπι. Το Τρινιντάντ ήταν γνωστό στους γηγενείς λαούς ως «Ιέρι» («Γη του Κολιμπρί»).[9]

Ευρωπαϊκός αποικισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ουόλτερ Ράλεϊ κάνει επιδρομή στον ισπανικό οικισμό στο Τρινιντάντ το 1595

Ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε το Τρινιντάντ, στο τρίτο ταξίδι του στην Αμερική το 1498.[9][11] Ανέφερε επίσης ότι είδε το Τομπάγκο στον μακρινό ορίζοντα, το ονόμασε Bellaforma, αλλά δεν πήγε στο νησί.[8][12]

Τη δεκαετία του 1530, ο Αντόνιο δε Σεντένιο (Antonio de Sedeño), ένας Ισπανός στρατιώτης που σκόπευε να κατακτήσει το νησί του Τρινιντάντ, έφτασε στη νοτιοδυτική ακτή του με ένα μικρό στρατό ανδρών, σκοπεύοντας να υποτάξει τους αυτόχθονες Αμερικανούς λαούς του νησιού. Ο Σεντένιο και οι άντρες του πολέμησαν πολλές φορές τους γηγενείς λαούς και στη συνέχεια έχτισαν ένα φρούριο. Οι επόμενες δεκαετίες γενικά κύλησαν με πολέμους με τους γηγενείς λαούς, μέχρι το 1592, ο «Cacique» (ντόπιος αρχηγός) Wannawanare (επίσης γνωστός ως Guanaguanare) παραχώρησε την περιοχή γύρω από τον σύγχρονο Saint Joseph to Domingo de Vera e Ibargüen και αποσύρθηκε σε άλλο μέρος του νησιού.[13] Ο οικισμός του Σαν Χοσέ δε Ορούνια (San José de Oruña) ιδρύθηκε αργότερα από τον Antonio de Berrío σε αυτή τη γη το 1592.[8][9] Λίγο αργότερα, ο Άγγλος ναυτικός Ουόλτερ Ράλεϊ έφτασε στο Τρινιντάντ στις 22 Μαρτίου του 1595 για να αναζητήσει το φημισμένο «Ελ Ντοράντο» («Πόλη του Χρυσού») που υποτίθεται ότι βρισκόταν στη Νότια Αμερική.[9] Ο Ράλεϊ επιτέθηκε στο Σαν Χοσέ δε Ορούνια, συνέλαβε και ανάκρινε τον Antonio de Berrío και έλαβε πολλές πληροφορίες από αυτόν και από τον Cacique Topiawari και μετά η ισπανική εξουσία αποκαταστάθηκε.[14]

Εν τω μεταξύ, υπήρξαν πολλές προσπάθειες από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να αποικίσουν το Τομπάγκο κατά τη διάρκεια του 1620-40, με τους Ολλανδούς, τους Άγγλους και τους Κουρλανδούς (από το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, τώρα μέρος της Λετονίας) να προσπαθούν να αποικίσουν το νησί με λίγη επιτυχία.[15][16] Από το 1654 οι Ολλανδοί και οι Κουρλανδοί κατάφεραν να αποκτήσουν μια πιο ασφαλή βάση, ενώ αργότερα εντάχθηκαν αρκετές εκατοντάδες Γάλλοι έποικοι.[15] Η οικονομία βασιζόταν στις φυτείες ζάχαρης, λουλακί και ρούμι, στις οποίες εργάζονταν ένας μεγάλος αριθμός Αφρικανών σκλάβων, οι οποίοι σύντομα ξεπέρασαν τους Ευρωπαίους αποίκους.[16][15] Μεγάλος αριθμός οχυρών κατασκευάστηκε καθώς το Τομπάγκο έγινε μήλο της Έριδος μεταξύ Γαλλίας, Ολλανδίας και Βρετανίας, με το νησί να αλλάζει χέρια περίπου 31 φορές πριν από το 1814, μια κατάσταση που επιδεινώθηκε από την εκτεταμένη πειρατεία.[16] Οι Βρετανοί κατάφεραν να κρατήσουν το Τομπάγκο από το 1762 έως το 1781, οπότε καταλήφθηκε από τους Γάλλους, οι οποίοι κυβέρνησαν μέχρι το 1793 όταν η Βρετανία κατέλαβε το νησί.[16]

Ο 17ος αιώνας στο Τρινιντάντ πέρασε σε μεγάλο βαθμό χωρίς κανένα σοβαρό συμβάν, αλλά οι συνεχείς προσπάθειες των Ισπανών να ελέγξουν και να κυβερνήσουν τους αυτόχθονες κατοίκους βρήκαν συχνά μεγάλη αντίσταση.[9] Το 1687 δόθηκε στους καθολικούς καταλανούς καπουτσίνους μοναχούς η άδεια να προσηλυτίσουν τους αυτόχθονες ανθρώπους του Τρινιντάντ και των Γουιάνων.[9] Ίδρυσαν αρκετές αποστολές στο Τρινιντάντ, υποστηριζόμενες και χρηματοδοτούμενες από το κράτος, οι οποίες σύμφωνα με το σύστημα encomienda είχαν δικαιώματα έναντι των γηγενών λαών και στις οποίες οι ιθαγενείς αναγκάστηκαν να προσφέρουν εργασία για τους Ισπανούς.[9] Μία τέτοια αποστολή ήταν η Santa Rosa de Arima, που ιδρύθηκε το 1789, όταν οι αυτόχθονες από τη Tacarigua και τη Arauca (Arouca) μετεγκαταστάθηκαν πιο δυτικά.[εκκρεμεί παραπομπή] Η κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των Ισπανών και των αυτόχθονων κατέληξε στη βία το 1689, όταν οι αυτόχθονες του Σαν Ραφαέλ εξεγέρθηκαν και σκότωσαν αρκετούς ιερείς, επιτέθηκαν σε μία εκκλησία και σκότωσαν τον Ισπανό κυβερνήτη José de León y Echales. Μεταξύ εκείνων που σκοτώθηκαν από το κόμμα του κυβερνήτη ήταν ο Juan Mazien de Sotomayor, ιερέας ιεραπόστολος στα χωριά των Νεπόγια Cuara, Tacarigua and Arauca.[εκκρεμεί παραπομπή] Οι Ισπανοί αντέδρασαν υπερβολικά, σκοτώνοντας εκατοντάδες γηγενείς ανθρώπους σε ένα συμβάν που έγινε γνωστό ως η σφαγή στην Αρένα.[9] Ως αποτέλεσμα αυτού, η συνεχιζόμενη Ισπανική επιδρομή για σκλάβους και ο καταστροφικός αντίκτυπος των εισαγόμενων ασθενειών στις οποίες οι ντόπιοι δεν είχαν ανοσία, εξαφάνισαν τον γηγενή πληθυσμό μέχρι το τέλος του επόμενου αιώνα.[17][9]

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το Τρινιντάντ ήταν μια νησιωτική επαρχία που ανήκε στη Νέα Ισπανία, μαζί με την Κεντρική Αμερική, το σημερινό Μεξικό και τις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.[18] Το 1757 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από το Σαν Χοσέ δε Ορούνια στο Πορτ-οφ-Σπέιν μετά από αρκετές πειρατικές επιθέσεις.[19] Ωστόσο, οι Ισπανοί δεν έκαναν ποτέ συντονισμένη προσπάθεια να αποικίσουν τα νησιά. Το Τρινιντάντ κατά την περίοδο αυτή ήταν ακόμη κυρίως γεμάτο δάση, κατοικημένο από μερικούς Ισπανούς με μια χούφτα σκλάβους και μερικές χιλιάδες αυτόχθονες.[18] Πράγματι, ο πληθυσμός το 1777 ήταν μόνο 1.400 κάτοικοι και ο ισπανικός αποικισμός στο Τρινιντάντ παρέμεινε αδύναμος.[εκκρεμεί παραπομπή]


Στον Β' Π.Π. η νήσος υπέφερε οικονομικά λόγω αποκλεισμού της από γερμανικά υποβρύχια μέχρι τις 27 Μαρτίου 1941 οπότε οι ΗΠΑ εκμίσθωσαν βάσεις στη νήσο για 99 χρόνια. Στις 8 Δεκεμβρίου 1960 οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν έκταση 21.000 εκτάρια και από τότε διατηρούν μια πολύ μικρή έκταση. Στις 31 Αυγούστου 1962 το Τρινιντάντ και το Τομπάγκο απετέλεσαν ανεξάρτητη χώρα μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και ένα δημοκρατικό καθεστώς ανέλαβε στις 24 Σεπτεμβρίου 1976.

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο, το οποίο αποτελείται από δύο σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 41 μέλη που εκλέγονται με πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες και τη Γερουσία, με 31 μέλη, όλα διορισμένα. Το κυβερνών κόμμα PNM υπό την ηγεσία του Πάτρικ Μάνινγκ κέρδισε τις 26 επί συνόλου 41 εδρών στο Κοινοβούλιο (όχι όμως και τις περισσότερες ψήφους) στις βουλευτικές εκλογές στις 5 Νοεμβρίου του 2007. Τις υπόλοιπες 15 έδρες πήρε ο συνασπισμός UNC-A υπό την αρχηγία των Μπασντέο Παντέι και Τζακ Όστιν Γουόρνερ. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2010, ανέλαβε πρωθυπουργός η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της χώρας.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χάρτης της χώρας

Δικαίωμα ψήφου έχουν οι κάτοικοι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι περιφέρειες και δήμοι του Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο διαιρείται σε 14 περιφερειακούς συλλόγους και έναν δήμο:

  • Πορτ οβ Σπέιν
  • Σαν Φερνάντο
  • Τσαγκουάνας Μπορό
  • Αρίμα Μπορό
  • Πουάντ Φορτίν Μπορό
  • Κούβα-Ταλπακίτ-Ταλπαρό
  • Ντιέγκο Μαρτίν
  • Πέναλ-Ντεμπ
  • Πρίνσιζ Τάουν
  • Ρίο Κλάρο-Μαγιάρο
  • Σαν Χουάν-Λαβεντίλ
  • Σανγκρ Γκραντ
  • Σιπαρία
  • Τουναπούνα-Πιάρκο

Αυτοί οι σύλλογοι βρίσκονται στο νησί Τρινιντάντ. Το Τομπάγκο αποτελεί τον ένα δήμο της χώρας.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2016 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 71,8 χρόνια (68,2 χρόνια οι άνδρες και 75,6 οι γυναίκες).[20]

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. /605453/Trinidad-and-Tobago Britannica]
  2. «General Information / Language». Goverment of the Republic of Trinidad and Tobago (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2020. 
  3. 3,0 3,1 Επίσημη εκτίμηση
  4. «Απογραφή 2011» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2013. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 «Report for Selected Countries and Subjects». ΔΝΤ. 
  6. «2019 Human Development Report» (PDF). United Nations Development Programme. 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2019. 
  7. Υπηρεσία Εκδόσεων — Διοργανικό εγχειρίδιο σύνταξης κειμένων — Παράρτημα A5
  8. 8,0 8,1 8,2 «Trinidad and Tobago». Encyclopædia Britannica. https://www.britannica.com/place/Trinidad-and-Tobago. Ανακτήθηκε στις 17 August 2019. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 9,7 9,8 9,9 Rough Guides (2018), σελ. 249.
  10. Reid, Basil A. (2008). «Developing Weights-of-Evidence Predictive Models for the Cultural Resource Management of Pre-Columbian Sites in Trinidad». Archaeology and geoinformatics : case studies from the CaribbeanFree access subject to limited trial, subscription normally required. Tuscaloosa: University of Alabama Press. σελίδες 33–73. ISBN 9780817380533. OCLC 567999135. 
  11. Williams (1964), σελίδες 7-8.
  12. Carmichael (1961), σελ. 14.
  13. Boomert, Arie. Trinidad, Tobago and the Lower Orinoco Interaction Sphere: An archaeological/ethnohistorical study. Universiteit Leiden, 2000, (ISBN 90-90-13632-0)
  14. Williams (1964), σελίδες 11,18.
  15. 15,0 15,1 15,2 Ramerini, Marco. «Dutch and Courlanders on Tobago: A History of the First Settlements, 1628[[:Πρότυπο:Ndash]]1677». Colonial Voyage. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2012.  URL–wikilink conflict (βοήθεια)
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 Rough Guides (2018), σελ. 196.
  17. Romero, Aldemaro (2003). «Death and Taxes: the Case of the Depletion of Pearl Oyster Beds in Sixteenth-Century Venezuela». Conservation Biology 17 (4): 1016. doi:10.1046/j.1523-1739.2003.01406.x. https://spark.siue.edu/bio_fac/408. 
  18. 18,0 18,1 Besson, Gerard (27 August 2000). "Land of Beginnings – A historical digest", Newsday Newspaper.
  19. Rough Guides (2018), σελ. 55.
  20. Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Προσδόκιμο ζωής και υγιές προσδόκιμο ζωής, Δεδομένα ανά χώρα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]